Top 587 PSOne

ANTES DE COMEZAR…

Este top é un dos que ten máis entradas que se refiren a varios xogos á vez; por exemplo, os cinco xogos de Tomb Raider están indicados todos xuntos nun único posto. Non é algo relevante para quen queira buscar xogos do catálogo, pero é unha curiosidade que me apetece sinalar, xa que contei que, se dedicase unha entrada por separado a cada un dos xogos que unifiquei, este top tería máis de setenta posicións máis. É dicir, máis de 650 xogos, e aínda quedan bastantes exclusivos xaponeses con potencial para entrar neste top se algún día os traduce a comunidade de afeccionados. Isto permite desmontar un dos falsos mitos sobre a primeira PlayStation: que tiña moita cantidade pero pouca calidade.

Os criterios de elaboración son sobre todo persoais e, aínda que ordenei un pouco os xogos segundo os meus gustos, a orde non ten maior importancia, sobre todo nos postos baixos da clasificación. Outros criterios que tomei para elaborar esta clasificación son:

-Que hoxe en día se poidan xogar, aínda que sexa minimamente.
-Descartei xogos populares de taboleiro ou de cartas, aínda que pode haber excepcións.
-Descartei conversións e recompilacións de recreativas anteriores a 1990 ou de xogos para sistemas de dúas xeracións anteriores, pero non remakes nin remasterizacións.
-Os títulos en cor vermella teñen polo menos unha protagonista feminina controlable.
-O número de xogadores refírese a partidas simultáneas; non se teñen en conta as partidas por quendas.

Actualizado: 26/03/2024

¡Comezamos!

587. Trap Gunner (1998) (2 xogadores)

Estratexia e acción en tempo real mestúranse neste título, que destaca pola súa mecánica única de colocar trampas nun campo de batalla 3D. Os xogadores deben ser astutos para enganar e derrotar os seus adversarios en intensas batallas, mentres evitan caer nas trampas dos rivais.

586. Eggs of Steel – Charlie’s Eggcellent Adventure (1998)

Neste xogo, Charlie debe percorrer unha fábrica de aceiro chea de perigos e resolver quebracabezas para evitar un desastre. Cun estilo artístico único e un humor peculiar, Eggs of Steel intenta combinar a acción de plataformas coa resolución de quebracabezas, aínda que non sempre con éxito.

585. Puchi Carat (1998) (2 xogadores)

Quebracabezas que combina a acción de romper bloques cunha estética anime vibrante. Cada personaxe ten o seu propio patrón de bloques lixo, o que engade unha capa de estratexia ao xogo.

584. Iblard Laputa no Kaeru Machi (1997)

Aventura que leva o xogador ao mundo de Iblard, creado polo artista Naohisa Inoue. Aínda que os gráficos da PS1 non poden capturar completamente a beleza das pinturas do autor, o xogo ofrece unha experiencia inmersiva en 3D e relaxante mentres exploras e resolves enigmas por escenarios fermosos.

583. ParanoiaScape (1998)

Un xogo de pinball en 3D con perspectiva en primeira persoa. Destaca non só pola rareza da súa proposta, senón tamén polo seu deseño de niveis surrealista e grotesco, creado polo artista de efectos especiais Joji Tani (Predator, Malsoño na rúa Elm III etc.). O xogo conta con nove niveis, cada un con obxectivos específicos, como alcanzar a saída ou derrotar un xefe. Aínda que a bóla pode descontrolarse e o xogo pode resultar caótico, o seu obxectivo proporciona diversión.

582. B.l.u.e. Legend of Water (1998)

Aventura submarina que agora conta cunha tradución completa ao inglés grazas a un proxecto de afeccionados. O xogo combina a exploración submarina coa resolución de quebracabezas e a interacción cun golfiño. Malia a súa orixinalidade e a súa banda sonora decente, o xogo foi criticado polo seu deseño primitivo e tedioso, cunha cámara problemática en espazos reducidos.

581.  Inspector Gadget: Gadget’s Crazy Maze (2001) (8 xogadores)

Quebracabezas lanzado tardiamente neste sistema, no que os xogadores controlan o famoso Inspector Gadget. Malia a súa sólida xogabilidade, o xogo foi criticado polo seu ritmo lento e por non aproveitar a licenza do Inspector Gadget para facer algo máis acorde co personaxe, pois, aínda que como xogo de quebracabezas está moi ben, a realidade é que se podería facer sen usar a licenza do personaxe.

580. WarHawk (1995)

Simulador de combate aéreo centrado no manexo dunha nave de combate futurista, que ofrece un control total de 360 graos a través de seis niveis. Aínda que non ten opcións multixogador nin compatibilidade co mando analóxico, o público recibiuno moi ben e considerouno un dos mellores títulos da primeira fornada. Cómpre mencionar que é un dos poucos títulos que non usan a tarxeta de memoria para gardar, senón aínda un sistema de contrasinais que se conseguen ao rematar cada nivel.

579. Motorhead (1998) (2 xogadores)

Xogo de carreiras futuristas centrado na acción de condución pura, que evita as armas esaxeradas e as historias apocalípticas comúns no xénero. Con dez elegantes corredores e oito pistas cheas de perigos, Motorhead ofrece modos de xogo como contrarreloxo, carreira única e competición cara a cara.

578. Addie no Okurimono: A Moze de Addie (2000)

Quebracabezas exclusivo de Xapón, con tradución afeccionada ao inglés, que invita os xogadores a axudar a Addie a resolver os desafiantes “Loglock Puzzles”. Conta cun modo New Game+, que ofrece unha experiencia de xogo longa e que convida a repetir. Aínda que non é moi coñecido fóra de Xapón, apréciase polo seu interesante enfoque nos quebracabezas e pola súa encantadora trama.

577. N2O Nitrous Oxide (1998) (2 xogadores)

Un xogo de PlayStation que ofrece unha experiencia de disparos pura, semellante ao clásico arcade Tempest. Os xogadores percorren un tubo e disparan a obstáculos e inimigos. O xogo conta cunha banda sonora de The Crystal Method e destacouse pola súa sobrecarga visual e auditiva.

576. Boombots (1999) (2 xogadores)

Dos creadores de The Neverhood e Skullmonkeys, este xogo de loita en arenas de combate 3D presenta a distintiva animación en plastilina e a mestura de humor que caracterizaron todas as entregas destes desenvolvedores. Malia a súa presentación creativa, o xogo non foi ben recibido, pero é, cando menos, un título diferente dentro do xénero que lembra o famoso Power Stone de Dreamcast, aínda que aquí está máis enfocado aos ataques con proxectís e deixa os ataques corpo a corpo nun plano máis secundario.

575. B-Movie (1998)

Tamén coñecido como Invasion From Beyond en América, este xogo inspírase nas películas de ciencia ficción de serie B dos anos 50. Os xogadores escollen aeronaves para loitar contra unha invasión alieníxena e salvar a Terra. Recibiu críticas dispares: algúns gabaron o seu enfoque innovador no xénero do combate de vehículos e outros criticaron a súa xogabilidade e a súa contorna.

574. NGEN Racing (2000) (2 xogadores)

Este xogo combina carreiras con combate aéreo: os xogadores compiten en carreiras e usan as ganancias para mellorar os seus avións. Lanzouse tarde no ciclo de vida da PlayStation e recibiu críticas por riba da media pola súa innovadora reinterpretación do xénero das carreiras.

573. Panzer Front (1999)

Un xogo de simulación de tanques da segunda guerra mundial que adopta un enfoque realista do combate de tanques. Os xogadores poden participar en varias misións baseadas en campañas históricas, e o xogo foi eloxiado pola súa detallada simulación da balística e da defensa dos tanques.

572. Spider (1997)

Un xogo de plataformas en 2D cunha mecánica única que permite ao xogador controlar unha araña coa habilidade de tecer teas para moverse pola contorna. Aínda que o concepto é innovador, o xogo sofre uns controis imprecisos que poden frustrar os xogadores. A estética do xogo é escura e gótica, o que lle dá un ambiente único, pero a dificultade pode desanimar.

571. Mad Stalker: Full Metal Force (1997)

Este beat ’em up en 2D destaca pola súa acción rápida e polos seus personaxes mecanizados. Aínda que o xogo ofrece unha variedade de movementos e ataques, a execución pode resultar algo ríxida en comparación con outros títulos do xénero. Os gráficos son axeitados para a época e a música complementa ben a acción. Porén, a falta dun modo cooperativo e unha historia pouco desenvolvida poden deixar os xogadores con ganas de máis.

570. Gungage (1999)

Un shooter en terceira persoa que ofrece unha experiencia de xogo variada, con múltiples personaxes e campañas. Malia o seu lanzamento limitado, o xogo gañou seguidores de culto grazas á súa xogabilidade sólida, aínda que cun control un pouco duro, e ao seu deseño de niveis desafiante. A música e os efectos de son son puntos fortes, aínda que os gráficos poden non ser do gusto de todos.

569. Phix: The Adventure (2000)

Un xogo de plataformas cun enfoque na física magnética que achega un xiro interesante ao xénero. Aínda que o concepto é creativo, o xogo sofre unha cámara problemática e uns controis que poden ser difíciles de manexar. A historia é peculiar e o deseño de niveis é variado, pero a execución non alcanza o potencial da súa premisa.

568. Assault Retribution (1998) (2 xogadores)

Este título é unha homenaxe aos clásicos xogos de disparos en 2D como Contra, pero levado á contorna 3D. Aínda que a súa duración é breve, ofrece unha experiencia intensa e directa que lembra os días de gloria dos arcades. A acción é constante e desafiante, aínda que non chega aos niveis de dificultade dos seus predecesores, o que podería decepcionar os veteranos do xénero. Porén, a súa accesibilidade convérteo nunha opción atractiva para quen busque unha experiencia de xogo rápida e satisfactoria.

567. The Unholy War (1998) (2 xogadores)

Este xogo combina estratexia e combate en tempo real e ofrece unha experiencia única. Cunha variedade de personaxes e habilidades, os xogadores deben pensar tacticamente mentres se enfrontan en arenas de combate. Aínda que o modo estratexia pode parecer superficial, engade unha capa adicional de profundidade ao xogo. Os gráficos e a cámara intelixente son puntos destacados, que proporcionan unha experiencia visualmente atractiva e dinámica.

566. BattleTanx: Global Assault (2000) (2 xogadores)

Este xogo leva a guerra de tanques ao seguinte nivel coa súa emocionante campaña e un modo multixogador que garante horas de diversión. Aínda que o xogo pode parecer simple ao principio, a súa curva de aprendizaxe equilibrada e a variedade de tanques e armas dispoñibles manteñen o interese do xogador. A acción é frenética e a estratexia para derrotar os inimigos é clave para avanzar no xogo.

565. Inuyasha: A Feudal Fairy Tale (2002) (2 xogadores)

Como xogo de loita 2D, pode non ter a complexidade doutros títulos máis recoñecidos, pero aínda así ofrece diversión para os afeccionados á serie. Os personaxes e os escenarios están ben recreados, aínda que o sistema de combate pode resultar algo ríxido. É un xogo que probablemente atraerá máis os seguidores da franquía ca os entusiastas do xénero de loita.

564. Sled Storm (1999) (4 xogadores)

Este xogo de carreiras de motos de neve destaca polos seus impresionantes efectos de neve e pola súa xogabilidade, que engancha. Aínda que pode ser frustrante en ocasións, especialmente pola intelixencia artificial do xogo, a sensación de velocidade e a emoción de desbloquear novos vehículos e niveis manteñen os xogadores enganchados. É unha experiencia de carreiras que se afasta dos coches tradicionais e ofrece algo diferente e emocionante.

563. Ecsaform (1999)

Traducido recentemente ao inglés, estamos ante un título difícil de clasificar: trátase dun xogo de rol táctico cunha xogabilidade máis fluída ca a da maioría do xénero nesta época e cunha ambientación e unha historia que se intúen interesantes, pero que falla estrepitosamente á hora de desenvolver e profundar na súa trama, nos personaxes, nos lugares etc. Dá a sensación de ser un título feito con présa e que quería contar máis do que realmente mostra. Graficamente logra unha estética diferenciadora, aínda que sen sobresaír por riba dos grandes da xeración.

562. Descent (1996) (2 xogadores)

Un dos primeiros títulos de disparos en primeira persoa en contornas poligonais aclamados polo gran público. Trátase dunha adaptación do orixinal para ordenadores de 1995, e xa naquel momento o xogo orixinal requiría un equipo grande (e caro) na casa para xogalo en condicións; a versión de PS1 non ten a mesma calidade gráfica e perde o control con rato, pero é unha versión moi boa se temos en conta a diferenza de hardware. Descent foi revolucionario fronte a outros títulos do xénero porque puña o xogador aos mandos dunha nave que podía manexar con absoluta liberdade en 360º ao longo de decenas de niveis, entre os que destaca o seu gran deseño. O modo para dous xogadores funciona co cable link.

561. Crusaders of Might and Magic & Warriors of Might and Magic (2000-2000)

Cunha duración aproximada de oito horas, estes xogos deixan ver as súas boas intencións, sobre todo Crusaders, que non son outras que enriquecer o xénero da acción en terceira persoa incorporando elementos dos xogos de rol, como a progresión estatística do personaxe, o uso de feitizos e a realización de misións. Todo isto é hoxe bastante frecuente, pero nesta xeración non abundaba. Non obstante, pecan de caer na monotonía e, se tivesen unha maior duración, seguramente acabarían sendo unha experiencia máis aburrida.

560. Ray Tracers (1997)

Secuela non oficial da saga Chase H.Q. e, igual que nesta saga, a súa mecánica principal consiste en persecucións policiais a toda velocidade para alcanzar o fuxido, momento no que debemos envestilo ata lograr vencelo. Graficamente está anticuado mesmo para 1997, pero logra unha gran sensación de velocidade que engaiolará os amantes da saga clásica de Taito.

559. Goemon Shin Sedai Shuumei (2001)

Seguindo o estilo clásico da saga, Konami lanzou un último título de Goemon que combina acción e plataformas laterais. É un spin-off de estética moderna, en lugar de recorrer ao clásico Xapón feudal das entregas anteriores; a súa nova estética non acabou de gustar aos afeccionados, pero hai que recoñecer que é un gran xogo de plataformas de acción lateral, con todo o bo dos clásicos do xénero, pero sen renunciar a un apartado gráfico 3D acorde coas esixencias da súa época.

558. Ginga Ojousama Densetsu Yuna: Edición final (1998)

Título que segue a estela do éxito que logrou Sakura Wars nesta década: é un xogo que mestura rol táctico isométrico con misións e obxectivos que se van encadeando coa narración da trama, como se fose unha novela visual. É unha adaptación lixeiramente mellorada do mesmo xogo de Sega Saturn de 1997. É tamén o peche da triloxía de Ginga Ojousama Densetsu Yuna, cuxas dúas primeiras partes se crearon para Turbo CD, aínda que o xénero escollido naquela ocasión foi o das novelas visuais; aínda que están relacionadas, pódese xogar esta entrega sen coñecer as anteriores.

557. One (1997)

Un dos títulos de acción pura e desenfreada máis destacados da xeración e un dos títulos aos que menos atención se lles presta á hora de falar do catálogo desta consola. Conta cun divertido sistema de saúde e de poder baseado na ira do noso personaxe: canto maior é esta, máis vida e máis poder de ataque temos e, para subir a ira, ademais de derrotar inimigos, podemos esnaquizar moreas de elementos do escenario.

556. Rogue Trip: Vacation 2012 (1998) (4 xogadores)

Este disco presenta un xogo que combina elementos de Crazy Taxi e Twisted Metal. Desenvólvese nunha versión alternativa de 2012 na que os Estados Unidos se transformaron nun deserto posapocalíptico. Malia as condicións adversas do ermo, o turismo, sorprendentemente, aínda prospera. Por iso, o labor do xogador é o dun condutor mercenario que non só compite contra outros mercenarios na estrada, senón que tamén recolle turistas e os leva a destinos populares para que fagan fotografías.

555. Power Shovel (2000)

Este título comeza como un simulador de construción no que se usa diversa maquinaria pesada para completar tarefas sinxelas e realistas. Non obstante, pronto se descobre como un xogo tolo no que o xogador usa esas mesmas máquinas para destruír coches, servir curry, resolver enigmas ou axudar a liberar tartarugas atrapadas nunha piscina.

554. Ninja Shadow of Darkness (1998)

Un xogo de «eu contra o barrio» poligonal protagonizado por un ninja que debe avanzar superando inimigos e evitando multitude de trampas. Non é o mellor do seu xénero, pero é un título competente para os amantes deste tipo de xogos e para quen estea disposto a perdoarlle a rapidez coa que as súas mecánicas caen na monotonía.

553. Choro-Q Wonderful! (1999) (2 xogadores)

A diferenza da maioría da serie, Choro-Q Wonderful! non se centra só en carreiras de coches de estética desenfadada, senón que propón ao xogador falar con outros personaxes, completar tarefas e superar diversos minixogos cun marcado acento de JRPG.

552. Linda³ Again (1997)

Port dun JRPG orixinal de PC Engine CD; conta cunha historia interesante que, resumida de forma superficial, trata dun mundo condenado por un asteroide e dunha arca espacial para salvar a vida, e hai varias liñas temporais paralelas. É unha historia moi estraña, con gráficos 2D da xeración anterior, pero con grandes cinemáticas 2D con boas actuacións de voz.

551. Jet Moto & Jet Moto 2 (1996-1997) (2 xogadores)

Esta saga tivo tres entregas na pequena gris de Sony; a mellor, para min, foi a terceira entrega, pero é innegable que estas dúas partes tamén foron moi boas para ser da primeira fornada da consola. Os Jet Moto son xogos de carreiras futuristas en motos flotantes por circuítos variados e ben deseñados. O obxectivo, evidentemente, é completar as tempadas de carreiras e desbloquear contido novo. Ao longo das carreiras hai ganchos para facer xiros pechados, turbos e saltos.

550. Broken Helix (1997)

Un dos xogos máis esquecidos de Konami e tamén un deses títulos estraños e adiantados ao seu tempo no que pretendía ofrecer. Comercializouse como un xogo 4D, en referencia a que todos os eventos do xogo transcorren en tempo real, e é un título de acción en terceira persoa nunha especie de mundo aberto no que se pode falar con outros personaxes e explorar libremente; os seus principais fallos foron un control tosco e unha cámara fixa mal situada. Tamén ten catro liñas argumentais diferentes con catro finais únicos que convidan a repetir.

549. Vanishing Point (2001) (2 xogadores)

Aínda que nada tiñan que facer os xogos de carreiras posteriores aos dous Gran Turismo, este título non é un mal xogo. Os primeiros coches manéxanse un pouco mal, pero, unha vez que se avanza e se desbloquean outros, a cousa mellora bastante e vólvese divertida. Ademais das probas contrarreloxo para un xogador, conta cun modo de acrobacias e o seu multixogador tamén ten varios modos, á parte das carreiras contrarreloxo, por exemplo un modo arcade no que hai que conseguir a maior cantidade de globos tirados na pista.

548. Popolocrois Monogatari (1998)

Un JRPG moi fermoso e cativador, exclusivo de Xapón, cuxo único defecto é a súa dificultade desapiadada. É un xogo de rol clásico, no que as batallas son por quendas e os inimigos son invisibles no mapa do mundo; tes entre un e catro heroes no teu grupo e cada personaxe ten un conxunto de feitizos, pero ademais hai un sistema de habilidades que se poden empregar facendo sacrificios, por exemplo, perder unha quenda. Cómpre insistir na súa dificultade, que pode desanimar os máis impacientes, pois os inimigos normais que atopamos ao chou poden eliminarnos e obrigarnos a cargar a partida.

547. Armorines: Project S.W.A.R.M. (1999) (2 xogadores)

Un FPS desenvolvido orixinalmente para N64 empregando o motor gráfico de Turok 2; non atopei información sobre que motor emprega esta versión, pero, evidentemente, a calidade técnica fronte á de N64 viuse mermada. Aínda que non consegue a mesma calidade, non é un mal xogo e a idea de repeler unha invasión extraterrestre dunha raza de tipo arácnido é boa, pero non acaba de funcionar e dá a sensación de que lle iría mellor nunha consola da seguinte xeración, xa que mesmo á N64 se lle atragantaba. Os escenarios teñen unha distancia de debuxado curta e o que deberían ser hordas de inimigos acosándonos raramente son máis de tres en pantalla, cifra a partir da cal a acción se ralentiza demasiado; por outra banda, a IA inimiga é básica: estamos ante unha raza tecnoloxicamente avanzada, pero persíguennos e atácannos directamente sen buscar cobertura nin intentar flanquearnos. Aínda que merece un oco no top desta consola, recomendo encarecidamente a versión de N64.

546. Radical Bikers (1999) (2 xogadores)

Un ano antes de Crazy Taxi, en 1998, apareceu nos salóns recreativos este xogo baseado nunha condución tola e con gráficos desenfadados no que o xogador debía competir repartindo pizzas contrarreloxo por diversas cidades. A versión de consola ten peor acabado gráfico, como era de esperar, pero segue sendo un arcade único e divertido.

545. T’ai Fu: Wrath of the Tiger (1999)

Un beat ’em up 3D con quebracabezas e plataformas sinxelos e con partes de acción bastante boas. Porén, a deficiente cámara fai que algunhas seccións de plataformas sexan frustrantes. Na primeira metade do xogo só se empregan ataques básicos para derrotar inimigos simples, o que fai que esta primeira parte caia moi axiña na monotonía por estenderse demasiado, pero, a medida que se avanza, apréndense máis ataques e poderes para afrontar inimigos que si supoñen un bo reto.

544. V-Rally 2 (1999) (4 xogadores)

A oferta de simuladores de rally nesta consola foi bastante ampla, o que complica as cousas á hora de decidir cales son os mellores. O desta entrada foi unha mellora enorme da primeira parte, con mellores gráficos e físicas, pero tamén con máis contido e modos de xogo: máis de setenta carreiras, un editor de circuítos e un modo para catro xogadores.

543. Rampage World Tour & Rampage 2: Universal Tour (1997-1999) (2 y 3 xogadores)

Igual que no primeiro xogo da saga Rampage, o obxectivo destas dúas novas entregas é destruír cidades manexando monstros mutantes, á vez que nos defendemos dos ataques das forzas militares. Se o xogador tarda demasiado en destruír as estruturas, os avións inimigos bombardean a zona e reducen a puntuación posible dos xogadores. En esencia, son xogos moi sinxelos cuxa mecánica axiña se volve reiterativa, pero, para partidas curtas e ocasionais, ofrecen unha boa diversión arcade e de beat ’em up.

542. Casper (1996)

Videoxogo baseado na película homónima que nos transporta á misteriosa mansión Whipstaff. Os xogadores asumen o papel da pantasma Casper, explorando os corredores e as habitacións da casa encantada e resolvendo quebracabezas. Aínda que non revolucionou o xénero, o seu encanto fai que moitos afeccionados o queiran.

541. Johnny Bazookatone (1996)

Ao primeiro contacto, este título parece un xogo de plataformas tradicional desfasado para o seu ano de lanzamento, pero, se se explora, descóbrese un deses xogos estraños pola súa historia e a súa ambientación (un roqueiro que busca recuperar a súa guitarra no inframundo). É un xogo bastante difícil, a diferenza doutros xogos de plataformas de desprazamento lateral, e o seu control podería ser algo mellor, pero é outra achega 2D máis que correcta na xeración da moda do 3D e por iso merece unha mención.

540. Swagman (1997)

Aventura de medo infantil publicada exclusivamente en Europa. Os xogadores asumen os papeis de Zack e Hannah, co obxectivo de liberar as fadas encarceradas e deter o vilán Swagman, que ameaza con desatar a súa horda de monstros nun mundo cuxos habitantes non poden espertar dos seus pesadelos. O xogo combina elementos de plataformas e xógase desde unha perspectiva cenital, con gráficos 2D coloridos. Os personaxes poden viaxar entre o mundo real e o mundo dos Terrortories usando un espello.

539. Hexen (1997)

Port deste FPS aparecido en 1995 para ordenadores. Foi un dos últimos exemplos do xénero en empregar sprites 2D para representar inimigos, proxectís e outros elementos dos escenarios. Por iso, non adoita ser moi valorado nos catálogos da quinta xeración de consolas, xa que a moda do 3D impuxera outros estándares. Pero o certo é que Hexen, máis alá da súa contorna técnica «anticuada», era un título de disparos cunha boa ambientación escura e uns bos deseños de mapas que explorar, con chaves e pulsadores.

538. Thunder Storm LX-3 & Road Blaster & Time Gal & Ninja Hayate & Brain Dead (1995-1996)

Varias aventuras cinemáticas, algunhas delas ports de Laserdisc, cunha mecánica baseada en tomar decisións en quente e ir aprendendo por ensaio e erro cal é o camiño correcto, ao máis puro estilo de Dragon’s Lair. Brain Dead destaca por ter unha historia orixinal con bastante humor.

537. Hyper 3D Pinball Pinball (1996)

Un título sólido de pinball cuxa principal virtude fronte a outros do xénero é contar cunha das mellores variedades de máquinas para escoller, e en cada unha delas hai un montón de cousas que facer.

536. Need for Speed (1996) (2 xogadores)

Port do mellor simulador de condución da 3DO, que, no seu lanzamento orixinal, destacaba polos seus gráficos con polígonos texturizados, os seus sons e unha xogabilidade perfecta para o seu ano. A súa proposta é sinxela: afrontar carreiras ilegais esquivando o tráfico e a policía. Hai oito vehículos reais e cada un compórtase de forma distinta.

535. MechWarrior 2 (1997)

Ao levar este xogo de PC ás consolas, decidiuse enfocalo máis á acción arcade, polo que pasou a ser máis ben un FPS. En cada fase tes un conxunto de obxectivos que completar, pilotando mechas e destruíndo cousas; conta cunha gran cantidade de robots con diferentes habilidades e con dúas campañas cunha historia decente.

534. Warcraft II: The Dark Saga (1997)

Claramente inspirado en Command and Conquer, Warcraft 2 pode non ser tan profundo como a súa inspiración, pero, a diferenza do primeiro, destaca por estar cheo de encanto e humor. A xogabilidade segue baseándose na construción clásica de unidades e na xestión de recursos. Por desgraza, non admite control con rato.

533. Metal Slug (1997) (2 xogadores)

Corre e dispara 2D famoso da placa recreativa Neo Geo, que se levou tanto á PS1 como á Saturn, e claramente a versión de Saturn é mellor; aínda así, e a diferenza doutros ports arcade deste top, tiña recortes inexplicables para este sistema e tempos de carga entre fases.

532. Earthworm Jim 2 (1996)

Adaptación do xogo de plataformas de acción orixinal de Mega Drive, que destaca por ser un grande do seu xénero, cun deseño único e moito humor. É unha versión bastante mellor ca a de PlayStation.

531. Noon (1998) (4 xogadores)

Unha mestura entre os clásicos Bomberman e Dr. Mario. É un quebracabezas de acción no que o obxectivo é cubrir o territorio dos rivais con bombas; para iso, conéctase unha fila de tres ou máis bombas da mesma cor para facelas estoupar.

530. Coin Puzzle Moujya (1997) (2 xogadores)

Un colorido e divertido xogo de quebracabezas que imita un pouco Puyo-Puyo, pero empregando moedas de iens que hai que combinar en grupos de cinco para convertelas en moedas de maior valor e conseguir puntos, ata sumar dúas moedas de cincocentos iens e que desaparezan.

529. LEGO Racers (1999) (2 xogadores)

Xogo de karts coa posibilidade de recoller fichas durante a carreira para obter poderes; a peculiaridade é que permite usar as famosas pezas de LEGO para crear o noso piloto e deseñar o noso vehículo. Ten trece circuítos diferentes decentes e con atallos que descubrir, e hai sete campionatos nos que participar; en cada un deles hai un piloto único ao que vencer, que nos porá as cousas moi complicadas malia a estética amable deste título. O control funciona ben, cun botón para derrapar e trazar ben as curvas.

528. Machine Head (1996)

Un FPS no que disparas aos inimigos a bordo dunha nave voadora e exploras ermos estériles e futuristas ou fábricas abandonadas para salvar o mundo. O xogo ten bos gráficos en 3D e un ambiente único que o separa dos xogos de disparos máis comúns do seu ano.

527. Area 51 & Maximum Force (1995-1997) (2 xogadores)

Dous arcades para pistola de luz de disparos sobre raís que se caracterizan por usar imaxes de vídeo dixitalizadas; no seu momento eran o máximo en calidade gráfica, pero axiña quedaron anticuados fronte a outras propostas poligonais.

526. Gauntlet Legends (2000) (2 xogadores)

Outra entrega da saga de exploración de masmorras que, nesta ocasión, daba o salto ao 3D. Inclúe xefes de masmorra que requiren un pouco de estratexia se se xoga en equipo e unha historia que, sen ser unha marabilla, achega certa unión entre as diversas fases. Porén, de todas as versións para consola, a de PlayStation é a única que non admite o multixogador para catro xogadores.

525.  Star Fighter (1996)

Estamos ante un simulador de combate aéreo por amplos mapas polos que podemos pilotar libremente para cumprir obxectivos. A versión de 3DO ten un renderizado de máis distancia ca as versións para Saturn e PSX.

524. Ganbare Goemon: Uchū Kaizoku Akogingu (1996)

Primeiro xogo da saga Ganbare Goemon que se publicou fóra dun sistema de Nintendo; conserva un estilo de xogo semellante ao das entregas para Super Famicom, especialmente ao de Ganbare Goemon 3, por ter un mapa interconectado que explorar, polo xeral a través de fases 2D de scroll lateral. Como sempre nesta saga, o sentido do humor e os minixogos están presentes.

523. Galaxy Fight (1996) (2 xogadores)

Título de loita 2D que intenta subirse ao carro do boom de Street Fighter II, cun ton máis desenfadado e coa peculiaridade de que os escenarios son infinitos e, polo tanto, non é posible acurralar o rival; polo demais, é un xogo bastante simple e básico, cunha IA parva que fai que valla máis como xogo para dous xogadores ca en solitario; non hai demasiados movementos sofisticados que realizar nin tampouco superataques.

522. Defcon 5 (1995)

Unha aventura FPS de ambientación de ciencia ficción que pon o protagonista no apuro de ter que defender unha base espacial de diversos asaltos dun inimigo descoñecido; para iso, debe empregar as torretas defensivas da base e, entre unha vaga inimiga e outra, atopar claves que permitan aumentar o número de torretas e melloralas.

521. Duke Nukem: Total Meltdown (1997) (2 xogadores)

Port do FPS Duke Nukem 3D de PC cuxo principal activo é que conta con algún contido exclusivo de menor importancia; en cambio, non foi a mellor adaptación deste shooter a unha consola, e son mellor opción Saturn ou N64, xa que o xogo ten malos esquemas de control, menor distancia de debuxado ou unha pequena latencia nos controis. Malia iso, segue sendo un bo título FPS, porque o contido orixinal o é, e admite dous xogadores mediante cable link.

520. Gold and Glory: The Road to El Dorado (2000)

Aventura gráfica con momentos de acción que narra a mesma historia ca a película na que se basea, pero non deixa de ser un divertido cruzamento entre Monkey Island e o xogo de Chicken Run.

519. G-Police & G-Police: Weapons of Justice (1997-1999)

Dous títulos de acción en primeira persoa nos que pilotamos naves para cumprir misións como policías nunha sociedade futura. A idea non está mal; o principal problema é que a distancia de debuxado é bastante curta e as misións poden volverse monótonas pola falta de variedade.

518. Bomberbam World (1998) (5 xogadores)

Nova entrega de Bomberman coas mecánicas típicas da saga, pero cunha perspectiva isométrica. Conta cunha campaña cunha historia feble, pero cun multixogador que, como sempre, pode ser divertido de xogar con amigos.

517. C: The Contra Adventure (1998)

Tras a entrega anterior, criticada en exceso na miña opinión, Konami volveu intentar colleitar o éxito da súa veterana saga con esta entrega. É un título que combina escenarios 3D con cámara en terceira persoa, nos que hai que avanzar disparando a inimigos, con fases laterais que lembran máis os primeiros xogos da saga. O certo é que volveu recibir críticas esaxeradas, pero é innegable que, como shooter en terceira persoa, os houbo moito peores e por momentos pode codearse con outros títulos de nivel medio-alto do xénero.

516.  Romance of the Three Kingdoms IV & Romance of the Three Kingdoms IV (1995-1998)

É moi difícil catalogar nun top esta saga: é realmente a saga estrela de estratexia militar histórica de Koei desta xeración, e segue recibindo secuelas ata os nosos días. Son xogos de estratexia moi completos e profundos para unha consola, con moreas de menús e opcións que requiren moitas horas e paciencia para aprender. Se non che gusta a estratexia ou non estás disposto a dedicarlle moito tempo a aprender, probablemente consideres que este xogo nin debería estar neste top. No catálogo saíron máis entregas da saga, pero só estas están traducidas.

515. Robo Pit & Robo Pit 2 (1996-1997) (2 xogadores)

Ambos os xogos comparten unha mecánica principal baseada en combates 3D entre robots que podemos deseñar e configurar, pero o primeiro opta por un sistema de torneo con clasificación por puntos e o segundo ofrece unha historia orixinal. Ademais, o primeiro conta cun número máis limitado de pezas para deseñar o noso robot, mentres que o segundo goza dun gran abano delas, que permite multitude de opcións á hora de crealo e deseñalo; o apartado gráfico tamén é mellor na segunda entrega.

514. Wing Commander III & Wing Commander IV (1996-1997)

A saga Wing Commander é de sobra coñecida polos xogadores de PC por ser un dos mellores simuladores de voo e combate espacial da historia. O xogo desenvólvese a través de varias misións que consisten sobre todo en voar cara a determinados lugares e eliminar inimigos, e o fracaso ou o éxito altera o curso da trama. Ademais, entre misións podemos movernos pola base e conversar con outros personaxes.

513. Dune 2000 (1999) (2 xogadores)

Remake-reboot en 3D do clásico RTS Dune II, unha das sagas de estratexia en tempo real que asentaron as bases do xénero nos 90 e que provocou que moitos outros títulos intentasen reproducir a súa fórmula. O problema deste remake é que, se ben o Dune II orixinal fora revolucionario sete anos antes, as súas mecánicas melloráranas e ampliáranas outros títulos como Warcraft ou Age of Empires, e este remake mantíñase demasiado fiel ao concepto orixinal como para que o seu control resultase agradable en 1999. Admite o control con rato e o multixogador por cable link.

512. Rally Cross & Rally Cross 2 (1997-1998) (4 xogadores – 2 xogadores)

Dous arcades de velocidade de rally: son xogos fáciles de aprender a manexar e con pouca configuración, o que os fai unha boa opción para partidas rápidas sen complicacións. A primeira parte conta cun multixogador a pantalla partida para catro xogadores, mentres que a segunda o sacrifica, pero mellora a calidade gráfica e inclúe a representación de danos reais nos coches.

511. Danger Girl (2000)

Un xogo de disparos en terceira persoa cun claro enfoque nos momentos de tiroteos e acción, aínda que con algúns quebracabezas lixeiros en cada fase. Foi un título moi menosprezado pola crítica e polos usuarios, pero o certo é que está á mesma altura ca outros shooters do catálogo, polo que imaxino que o seu principal defecto naquel momento foi que estaba protagonizado por mulleres.

510. Armored Core saga (1997-1999) (2 xogadores)

A saga por excelencia de combates de mechas desta xeración. Tivo tres entregas en PlayStation, cada unha das cales ampliaba e melloraba o contido e a base da anterior. En esencia, estes títulos pódense definir como algo a medio camiño entre o demasiado simple Virtual On de Sega e o demasiado complexo MechWarrior 2 de Activision: son uns xogos con bastante acción arcade, pero sen renunciar á configuración dos robots mercando e mellorando as súas partes.

509. Chicken Run (2000)

Baseado na película homónima, a xogabilidade de Chicken Run é innovadora e emocionante, con momentos de sixilo ao estilo de Metal Gear Solid que non abundan neste catálogo; ao final, acaba sendo unha sorpresa agradable, aínda que bastante desafiante, algo curioso tendo en conta que o público obxectivo era infantil.

508. Dezaemon Plus (1996)

Un interesante título que permite xogar a varios shmups, pero o seu apartado máis rechamante é que ofrece un editor para que os xogadores deseñen os seus propios xogos de disparos; require paciencia para aproveitalo a fondo, pero ten bastantes opcións que permiten unha gran personalización.

507. Duke Nukem: Time to Kill & Duke Nukem: Land of the Babes (1998-2000) (2 xogadores)

O macho máis macho de todos os machos da historia dos machos protagonizou nesta consola dous títulos de acción e aventura 3D cuxo deseño bebe moito das bases dos Tomb Raider, pero cun maior enfoque nos tiroteos. Evidentemente, toda a trama está bañada do típico humor que caracteriza o personaxe.

506. Road Rash (1995)

Road Rash propón disputar carreiras ilegais en moto nas que podemos atacar os adversarios a puñadas ou empurróns, entre outros ataques. Envelleceu bastante ben e consegue transmitir a sensación de velocidade, conta cunha boa xogabilidade e cunha banda sonora roqueira de calidade.

505. Medarot R (1999)

Remake dun JRPG de Game Boy que intentaba sumarse á onda de éxito iniciada por Pokémon, pero cambiando os monstros por mechas cuxas partes se podían modificar e mellorar. O remake ten un renovado e colorido apartado gráfico 2D para o desenvolvemento da aventura e combates en 3D poligonal.

504. Star Wars: Dark Forces (1996)

Port deste FPS para PC ambientado nas primeiras películas de Star Wars, das que acaba desviándose argumentalmente para ter unha trama orixinal propia. É un xogo que pode lembrar un clon de Doom, pero que incorpora bastantes elementos que non están presentes no primeiro, como a posibilidade de mirar arriba e abaixo, saltar ou agacharse, ou o deseño de niveis complexos de varias alturas interconectadas. Outra novidade é que a trama se desenvolve mediante unha variedade de misións que o xogador debe completar, e non como un mero “dispara primeiro e pregunta despois”. O problema é que a versión de PS1 ten unha taxa de fotogramas bastante mala.

503. Suiko Enbu a.k.a. Dark Legend (1996) (2 xogadores)

Unha achega ao xénero de loita que é basicamente unha copia de Street Fighter II con Samurai Shodown. Usa un sistema de seis botóns como o xogo de Capcom e a maioría dos personaxes están equipados con diferentes tipos de armas brancas, como no título de SNK. Porén, aquí é onde se diferencia, xa que a durabilidade da arma vaise gastando ao bloquear ataques especiais ata que rompe, momento no que o personaxe ten que loitar coas mans espidas.

502. Capcom Generations 2 (1998)

Como xa se adiantou, nesta lista descartáronse as recompilacións, pero esta da saga Ghosts ’n Goblins ten cabida porque inclúe o port de Super Ghouls ’n Ghosts, ata ese momento exclusivo da Super Nintendo.

501. Guardian’s Crusade (1998)

Un RPG poligonal pensado para todos os públicos, bastante fácil e sinxelo, cunha estética e unha historia simples, pero entrañables. Non pasará á historia do xénero por nada en especial, pero é un bo título para introducir alguén novato no xénero.

500. Spot goes to Hollywood (1996)

Versión mellorada graficamente do xogo aparecido dous anos antes para Mega Drive. Trátase dun xogo de plataformas de acción con perspectiva isométrica no que hai que explorar a fondo e resolver quebracabezas para conseguir coleccionables e avanzar de fase.

499. Battle Arena Toshinden & Battle Arena Toshinden 2 Plus (1995-1996) (2 xogadores)

A saga de loita Toshinden intentou, con varias entregas, posicionarse como unha boa opción para os afeccionados ao, daquela, novo xénero da loita 3D. Nunca logrou converterse nun competidor serio fronte aos pesos pesados da época (Tekken, Soul Edge etc.), pero chegou a ser unha opción decente fronte a outras moito peores e foi o primeiro contacto co xénero de moitos. As dúas entregas que escollín parécenme as que se salvan.

498. Tokyo Highway Battle (1996)

Un xogo de carreiras que graficamente non estaba a gran altura, pero cunha xogabilidade interesante, cun sistema de melloras dos coches, derrapes e carreiras épicas.

497. Tecmo Stackers (1995) (2 xogadores)

Xogo de quebracabezas, variante de Puyo Puyo, no que os xogadores teñen que conectar catro bloques da mesma cor para que se eliminen. Os bloques restantes poden caer e completar outros conxuntos de catro; a principal diferenza con Puyo Puyo é que os bloques se estiran en varias direccións antes de eliminarse, polo que poden tocar outros bloques e lograr reaccións en cadea máis longas.

496. Shadow Master (1997)

Aínda que non tivo boa crítica, creo que este FPS poligonal de Psygnosis merece algo máis de recoñecemento. Pon o xogador aos mandos dunha nave aerodeslizadora e debe explorar diversos mapas cunha estética bastante orixinal e única, con efectos de luz bastante avanzados, batallas contra unha ampla variedade de inimigos e zonas de exploración e de resolución de pequenos enigmas para avanzar.

495. Fatal Fury Wild (1999) (2 xogadores)

SNK era unha desenvolvedora líder de xogos de loita 2D, pero o éxito de Virtua Fighter e Tekken fíxoa reaccionar con esta entrega da saga Fatal Fury en 3D. É pouco máis ca unha adaptación poligonal dun título 2D de Fatal Fury; non é tan bo como os títulos da competencia citados, pero tampouco malo.

494. Asuncia: Matsue no Jubaku (1997) 

JRPG con combates por quendas que destaca porque a historia xera os mapas e os inimigos de maneira aleatoria, o que convida a repetir, xa que, segundo como xoguemos, imos atopando e desbloqueando novos personaxes e niveis.

493. Kowai Shashin: Shinrei Shashin Kitan (2002)

Aventura gráfica cunha historia de medo sobre unha exorcista especializada na purificación a través de fotos: a mecánica principal consiste en examinar imaxes ata atopar algo “paranormal” para que apareza unha pantasma á que derrotar mediante unha especie de minixogo e avanzar na trama. Non é variada e a estas alturas non dá medo, pero é unha idea orixinal e diferente.

492. Star Wars: Episode I The Phantom Menace

Na miña opinión, os mellores títulos de Star Wars desta xeración levounos a Nintendo 64, pero algúns dos xogos aparecidos no catálogo da PS1 tampouco estaban mal. O desta entrada é unha aventura baseada no Episodio I na que predomina a acción, con bastantes combates nos que se bota en falta unha cámara mellor, pero tamén hai momentos máis pausados de exploración ou de resolución de pequenos enigmas.

491. Destrega (1998) (2 xogadores)

Un título de loita 3D innovador na súa proposta, aínda que cunha execución bastante mellorable. Destrega propón enfrontamentos en escenarios 3D abertos nos que dous personaxes deben loitar lanzándose diversos proxectís de enerxía; todos os loitadores teñen tres tipos de ataques que se poden contrarrestar cun ataque do signo oposto, o que fai que as batallas gañen bastante peso estratéxico.

490. SpongeBob SquarePants: SuperSponge

Xogo de plataformas 2.5D tardío baseado na serie de animación de Bob Esponxa, composto por diversos mundos con varias fases, a última das cales é sempre un enfrontamento contra un xefe. O sistema de vida do personaxe é semellante ao dos Sonic clásicos: o personaxe vai recollendo espátulas de cociña polo nivel e, ao recibir dano, pérdeas todas; se recibe dano sen ter ningunha espátula, perde unha vida.

489. Z (1997)

Xogo de estratexia en tempo real que segue as bases de éxito de Dune e Command&Conquer, pero coa peculiaridade de que prescinde do sistema de recollida de recursos e substitúeo por un sistema de captura de zonas que permiten construír novas unidades.

488.  Road Rash 3D (1998)

Nova entrega da saga Road Rash que, de novo, volve propoñer carreiras arcade en moto nas que podemos atacar os rivais; ao gañar conséguese diñeiro co que mellorar o vehículo. Ten un mellor acabado gráfico 3D ca a entrega anterior, pero segue sen ofrecer un modo multixogador, que esta saga pide a berros.

487. Darkstalkers (1996) (2 xogadores)

Port do arcade de loita 2D de Capcom que, sen estar á mesma altura ca o port que recibiu a Saturn, segue sendo unha boa versión. O arcade saíu en 1994 e foi bastante bo para a súa época, pero hoxe é relativamente tosco e fáltalle acabado en comparación coas súas secuelas.

486. Vampire Hunter D (1999)

Unha aventura con toques de survival horror baseada no mesmo anime e con mecánicas que lembran o primeiro Resident Evil. A súa principal novidade é que o combate é con espada, xunto cuns poderes de absorción que lembran vagamente Soul Reaver; non é un mal xogo, pero o seu esquema de control é malo, o que pode facer que moitos xogadores non se atopen cómodos afrontando os retos que propón.

485. Theme Park (1995)
Franquía que iniciou e popularizou o divertido xénero de estratexia e xestión de parques de atraccións. O xogo combina desde a forma en que deseñamos as nosas atraccións ata aspectos máis administrativos, como contratar persoal para a seguridade ou o mantemento, xestionar prezos etc. O obxectivo global consiste en lograr a felicidade dos visitantes á vez que obtemos beneficios. Non é igual de cómodo ca xogalo cun rato, pero está ben adaptado ao mando da consola.

484. Shadow Madness (1999)

Clon de Final Fantasy VII en moitos aspectos, pero que se esforza por contar unha historia orixinal cun mundo bastante traballado, con diversas sociedades e cun toque de humor escuro e adulto bastante único. En cambio, graficamente parecía desfasado para o seu ano e o sistema de batalla é bastante aburrido e tosco.

483. Gussun Oyoyo & Zoku Gussun Oyoyo (1995-1996)

Xogos de quebracabezas e habilidade en pantallas sen desprazamento nos que hai que colocar pezas semellantes ás de Tetris que van caendo desde a parte de arriba para construír un camiño que leve o personaxe, que camiña cegamente cara adiante, ata a saída.

482. Zero Divide & Zero Divide 2 (1995-1997) (2 xogadores)

Outra saga de loita 3D que intentou facerse un oco en plena moda do xénero; pódese definir como unha copia de Virtua Fighter que cambia as persoas por robots, un xogo do que copia o sistema de loita e logra facelo de maneira sobresaínte. Foi unha saga que, quizais, mereceu un pouco máis de sorte fronte a Tekken cando saíu.

481. Space Hulk: Vengeance of the Blood Angels (1996)

Título que ofrece un FPS táctico no que o xogador, controlando o comandante dun escuadrón de marines espaciais, debe derrotar todos os alieníxenas en naves claustrofóbicas ao longo de moreas de misións. É un xogo moi, moi difícil, pero único dentro do catálogo.

480. Runabout & Runabout 2 (1997-1999)

Dous xogos de condución e destrución, probablemente inspirados polo éxito de Carmageddon, pero coa peculiaridade de que non son exactamente carreiras, senón misións diferentes que hai que completar contrarreloxo e medindo o dano do noso vehículo. Chaman a atención pola inmensa variedade de escenarios que ofrecen (París, Exipto etc.) e por estar bastante detallados, con zonas destrutibles como tendas, escaparates etc. O seu peor defecto é a absoluta carencia dun modo multixogador nun xénero no que encaixa á perfección.

479. Dynasty Warriors (1997) (2 xogadores)

Título de loita 3D que iniciou unha saga, ata a data, cuxas secuelas cambiaron ao xénero coñecido como musou (un hack’n slash contra hordas infinitas). Non foi unha gran entrega neste xénero, cuns controis mellorables e un plantel de loitadores mal equilibrado, pero é unha entrega que narra as primeiras historias da saga, que é onde está o seu principal atractivo para xogalo hoxe.

478. Road Rash: Jailbreak (2000) (4 xogadores)

Terceira e última entrega da saga nesta consola: de novo propón intensos combates de motocicletas a toda velocidade. Graficamente pouco ou nada mellora a entrega anterior, pero si o seu contido, con novas motos e armas, moreas de novos combos de ataque, máis de 100 km de estradas, un modo no que o xogador toma o papel da policía e, por fin, varios modos multixogador, entre os que chama a atención un modo sidecar que se adianta ao empregado en Mario Kart: Double Dash!

477. Fighting Force & Fighting Force 2 (1997-1999) (2 xogadores – 1 xogador)

Beat ’em up 3D que orixinalmente ía ser un Streets of Rage para Saturn, pero, ao rexeitalo SEGA, a compañía decidiu levalo á PS1 e á N64. Malia o salto poligonal, o desenvolvemento e as mecánicas son as básicas do xénero desde as súas orixes: podemos escoller entre varios personaxes e debemos ir derrotando todos os inimigos en cada zona para poder avanzar. A segunda parte céntrase máis na acción 3D, explorando escenarios e con elementos de sixilo.

476.  Shin Megami Tensei (2001)

Xogo de exploración de masmorras con combates de RPG por quendas que no seu día non chegou a Occidente por tratar temáticas escuras cun alto compoñente relixioso; destaca pola posibilidade de recrutar multitude de demos baseados en distintas relixións e mitoloxías para empregalos no combate. Conta con tres finais e cunha dificultade alta. É unha remasterización do orixinal de Super Famicom, con mellores gráficos, redución da frecuencia dos combates aleatorios, menús mellor deseñados etc.

475. Rush Hour (1997) (2 xogadores)

Un xogo de carreiras arcade con vista aérea que lembra máis os xogos de carreiras das xeracións 2D anteriores ca os desta xeración. Ten uns controis bastante toscos e unha dificultade demasiado alta que fai que calquera pequeno erro supoña perder a carreira, en gran parte por unha IA rival excesivamente tramposa, o que é unha mágoa, porque, se estes fallos fosen máis leves, merecería un posto mellor neste top.

474. Irritating Stick (1998) (2 xogadores)

Software sinxelo no que debemos manexar un pau entre dúas guías que marcan o camiño sen tocalas ou teremos que volver comezar perdendo unha vida. Hai obstáculos e unha conta atrás para complicar o noso traxecto. Non é nada do outro mundo, pero resulta divertido para partidas rápidas contra amigos.

473. Sheep (2000)

Xogo de quebracabezas de acción que consiste en guiar ovellas evitando áreas perigosas, premendo interruptores e superando enigmas. Todo iso baseado nun sistema de detección de movemento: ao achegarse ás ovellas, estas retroceden lentamente; se se lles berra, afástanse; achegarse amodo serve para agarrar unha e levala onde se queira. Con todas estas mecánicas, hai que levar o rabaño ata a saída do nivel.

472. …Iru! (1999)

Unha historia de terror con quebracabezas: o xogo avanza ao explorar contornas 3D en primeira persoa, falar con outros personaxes ou usar obxectos. O protagonista está indefenso e só pode correr e agocharse ante os perigos.

471. Street Fighter Alpha 2 (1996) (2 xogadores)

Para moitos, esta segunda entrega supuxo o gran salto dos spin-offs Alpha, cunha xogabilidade fácil de aprender, pero con moita profundidade á hora de dominala. Inclúe unha barra de potencia con varios niveis, permite combos personalizados etc.

470. Star Wars Episode I: Jedi Power Battles (2000) (2 xogadores)

Título de acción e plataformas cun sistema de progresión que recompensa o combate e a exploración con melloras para os personaxes. É un título cun sistema de combate fácil de comprender, pero cunha dificultade bastante alta que castiga o xogador que non o domine á perfección.

469. Popolocrois Monogatari II (2000)

Terceira entrega da franquía de rol Popolocrois; esta entrega considérase a mellor de todas e, por sorte, non é necesario xogar as anteriores para comprender a historia. Os combates xorden de forma aleatoria e desenvólvense nunha cuadrícula por quendas, o que lle dá un compoñente táctico ao xogo.

468.  Marvel vs. Capcom: Clash of Super Heroes & X-Men vs Street Fighter & Marvel vs Street Fighter (1998-1999) (2 xogadores)

Dous dos arcades de loita 2D máis innovadores dos salóns recreativos da época, que tiveron que adaptarse á PS1 modificando a súa xogabilidade: prescindiron do sistema de loita 2 vs 2, no que o xogador podía intercambiar loitadores en vivo, e, pola falta de RAM da PS1, tiveron que reconverterse en dous títulos de loita 1 vs 1. Malia iso, son dúas versións diferentes e boas no que ofrecen, aínda que non tan divertidas como os orixinais ou como a versión de Saturn, que si é fiel.

467. Star Wars: Demolition (2000) (2 xogadores)

Título de combate de vehículos con naves e localizacións baseadas no universo da famosa franquía Star Wars. É un xogo decente dentro do xénero, pero abusa bastante do popping en comparación con outros deste catálogo.

466. Umihara Kawase Shun (1997)

Secuela de Umihara Kawase de SNES e exclusiva de Xapón; igual que a primeira entrega, trátase dun xogo de plataformas con fortes elementos de quebracabezas cuxa mecánica principal se centra no uso dun gancho para agarrarse ás plataformas e superar niveis con deseños moi elaborados.

465. Fantastic Pinball Kyutenkai (1995)

Dos creadores de Devil Crash, outro pinball bastante popular en Mega Drive: é un xogo de pinball diferente dos clásicos que buscan imitar as mesas reais. Aquí proponse unha especie de pinball con elementos de acción, no que hai que derrotar catro xefes que se agochan na mesa, que á súa vez está dividida en tres seccións independentes, e para chegar aos xefes hai que realizar tarefas secundarias. Completa a variedade a dispoñibilidade de tres personaxes diferentes, cada un cunha habilidade especial única.

464. Arthur to Astaroth no Nazomakaimura: Incredible Toons (1996)

Este produto toma como idea central o efecto dominó e propón resolver máis de cen quebracabezas nos que debemos colocar multitude de obxectos, como pelotas ou bombas, entre moitos outros, para que se desenvolva unha reacción en cadea e cumprir diversos obxectivos. Todo iso baseado no universo de Ghosts ’n Goblins. Admite control con rato.

463.  Disney’s 102 Dalmatians (2000)

Un xogo de plataformas 3D protagonizado polos cans de Disney, de corte infantil e, polo tanto, de baixa dificultade. Hai que explorar cada escenario para atopar diversos coleccionables e, para darlle variedade, o xogo conta con varios minixogos.

462. Jikkyou Oshaberi Parodius: Forever With Me (1996) (2 xogadores)

Un dos mellores shmups da consola. O nome vén da combinación de PAROdy of GraDIUS (parodia de Gradius). Como o seu propio nome indica, o estilo gráfico e as situacións en pantalla buscan ser xocosos, pero, malia iso, o xogo goza dun nivel de dificultade esixente. É unha versión mellorada do lanzamento orixinal para Super Famicom, con mellores gráficos, contido novo e un modo cooperativo para dous xogadores simultáneos.

461. Planet Laika (1999)

Unha orixinal aventura que pon bastante peso na historia: está ambientada nun universo no que os humanos teñen caras de can e está protagonizada por Laika, un personaxe con personalidade múltiple que viaxa a Marte cunha misión. Alternar entre as diversas personalidades da protagonista será clave para resolver os enigmas e avanzar na trama; os combates son unha escenificación un tanto rara, pero que basicamente consiste en desviar proxectís inimigos como nun Arkanoid.

460. Wipeout (1995) (2 xogadores)

Xogo da primeira fornada e primeira entrega da saga de carreiras futuristas en aeronaves extremadamente veloces. A mecánica obríganos a alcanzar velocidades moi altas, recoller potenciadores e aprender a frear para tomar curvas pechadas complicadas. Foi un dos baluartes da capacidade 3D da consola nos seus primeiros anos.

459.  Ehrgeiz (1998) (2 xogadores)

Un peculiar xogo de loita 3D en escenarios semiabertos, famoso por contar no seu plantel de loitadores con varios personaxes de Final Fantasy VII. O seu abano de accións é bastante amplo: ataques básicos e especiais, saltar, agacharse e a posibilidade de recoller e usar diferentes armas. Ademais, traía o modo de xogo Quest, no que pasa a ser unha especie de ARPG con combate de beat ’em up e masmorras xeradas ao chou.

458. Thousand Arms (1998)

Este JRPG conta unha historia bastante básica chea de humor rancio, para o meu gusto, pero que a moita xente lle encanta. Como título de rol non ten nada rechamante, nin sequera graficamente está ao mesmo nivel ca outros lanzamentos dese ano, pero diferénciase do resto de propostas deste xénero porque incorpora un sistema de citas con rapazas coas que o heroe debe gañar afinidade para conseguir forxar mellores armas.

457. Pitfall 3D – Beyond the Jungle (1997)

Adaptación ao 3D do clásico Pitfall! de Atari 2600. Controlando a Pitfall Harry, debemos superar foxos, loitar contra a fauna salvaxe e explorar cada nivel para resolver quebracabezas e atopar cristais. Non foi o mellor salto ao 3D dunha franquía recoñecida, pero tampouco foi un desastre, como pasou con outras sagas.

456. Baroque (1999)

Roguelike de rol ambientado nun mundo posapocalíptico tras un experimento fallido para comprender o Deus Absoluto, que provocou un cambio climático devastador e transformou os humanos sobreviventes en atrocidades. O protagonista debe explorar unha misteriosa torre para atopar a Deus e arranxar o mundo. Cada visita á torre xera ao chou unha masmorra que hai que explorar en primeira persoa.

455. Alone in the Dark 2: Jack is Back (1996)

Esta secuela optou por un desenvolvemento máis lineal, máis centrado na acción e menos na resolución de quebracabezas, e deixou nun segundo plano o concepto de terror da primeira entrega. Non é un mal xogo por iso, pero perde aquilo que fixo única a primeira parte. Ten un control que require un esforzo de adaptación, pero, unha vez aprendido, é unha aventura de terror que se goza.

454. Machine Hunter (1995) (2 xogadores)

Machine Hunter é un xogo de disparos con perspectiva aérea cuxa mecánica principal é derrotar robots e tomar o control dalgún deles para usar as súas armas e habilidades. Para pasar ao seguinte nivel, o xogador debe rescatar todos os civís do escenario. O xogo foi criticado por copiar Loaded, pero, aínda que comparten un xénero con moreas de propostas parecidas, son diferentes e complementarios.

453. Glover (1999)

Xogo de plataformas 3D no que manexamos unha luva que ten que empurrar unha pelota ata o final da fase. O noso protagonista pode saltar ou correr, entre outras accións básicas, pero a máis importante é a súa capacidade de transformar a bóla para que cambie as súas propiedades físicas, algo clave para superar os obstáculos e as probas. O xogo é un port de Nintendo 64 e é tecnicamente inferior, polo que recibiu críticas negativas, pero, aínda sendo unha versión inferior, segue sendo unha proposta boa e sólida.

452. Megaman Legends & Megaman Legends 2 (1997-2000)

O salto ao 3D de Megaman foi un pouco controvertido; a idea, o deseño dos escenarios e a historia parécenme bos, pero as cámaras e o control son incómodos e nada satisfactorios, erros que se arranxan un pouco na segunda parte. O seu desenvolvemento é unha mestura de xogo de acción en 3D con elementos de rol: debemos explorar ruínas onde eliminar inimigos e atopar obxectos, á vez que podemos pasear pola cidade falando cos seus habitantes.

451. Dr. Slump (1999)

Aventura de acción, rol e plataformas en 3D: o xogador controla a Arale, protagonista do manga no que se basea este título, e pode explorar o seu pobo para falar con toda a xente e obter información e pistas sobre onde ir e que facer. Fóra do pobo hai masmorras que explorar e superar para avanzar na trama.

450. Manic Game Girl (2002)

Título de aventura e acción cun forte enfoque na historia, de corte cómico, e con moreas de escenarios que explorar. A protagonista está obsesionada con mercar unha nova consola, pero pronto adquire o “Game Stealth”, que lle outorga poderes, e terá que enfrontarse a unha empresa de videoxogos e a inimigos. O combate desenvólvese como un «eu contra o barrio» 3D de controis sinxelos.

449. Triple Play 2001 (2000) (2 xogadores)

O mellor simulador de béisbol do catálogo: EA, tras dar coa fórmula na entrega do 2000, sacou este, no que acaba de perfeccionala. Triple Play 2001 ten unha xogabilidade o suficientemente esixente para os amantes dos simuladores, pero, á vez, permite aos novatos facer cousas e defenderse mentres aprenden. Esta entrega inclúe, ademais, moreas de extras desbloqueables, como xogadores famosos, minixogos ou trucos.

448. Racing Lagoon (1999)

Mestura curiosa e orixinal dunha historia e unha progresión ao estilo JRPG, pero na que as “batallas” se cambian por carreiras de velocidade, todo iso cunha estética e unha música únicas.

447. Blaster Master: Blasting Again (2000)

A última secuela da serie principal de Blaster Master foi tamén o seu primeiro e único intento de saltar ás tres dimensións. É un xogo estraño e por momentos complicado, pero que ofrece unha experiencia metroidvania en escenarios 3D que obriga a explorar un amplo mapa eliminando inimigos e xefes.

446. Star Gladiator Episode I: Final Crusade (1996) (2 xogadores)

O primeiro xogo de loita en 3D de Capcom, bastante competente para os primeiros compases da quinta xeración de consolas. Contaba cunha historia que cumpría e cun elenco de personaxes que lembran Star Wars, uns escenarios poligonais bastante rechamantes para ese ano e técnicas de loita interesantes. Forma, xunto con Tekken 2, Soul Blade e Tobal No. 1, o grupo dos mellores xogos de loita 3D que tiña o catálogo en 1996.

445. Silverload (1996)

Aventura gráfica orixinal de MS-DOS que chegou á PlayStation nunha versión que, en xeral, se mellorou graficamente e, o máis importante, cuxa interface e xogabilidade se modificaron, de modo que é moito máis cómoda e fácil ca o orixinal. Silverload conta unha historia de terror no Far West e, ademais de falar, investigar e resolver enigmas para avanzar, tamén hai pequenas fases de disparos en primeira persoa ao estilo de Time Crisis. Pódese xogar con rato.

444. Germs Nerawareta Machi (1999)

Un pioneiro dos mundos abertos 3D: é un xogo de aventuras, terror e supervivencia en primeira persoa no que o tempo transcorre en tempo real. O xogador controla un reporteiro dun xornal que investiga uns sucesos estraños relacionados cunhas criaturas mutadas. A liberdade que ofrece é inaudita para a súa época, xa que permite explorar a pé, en coche ou usando o transporte público.

443. The Neverhood (1996)

Aventura gráfica con bastante humor, aínda que con algúns quebracabezas de gran dificultade. Destaca porque os seus escenarios e animacións se fixeron en plastilina para logo trasladalos ao xogo como gráficos prerenderizados, o que lle deu un estilo artístico único. Hoxe considérase un dos xogos máis infravalorados da historia e, á vez, un xogo de culto.

442. King’s Field trilogía (1994, 1995, 1996)

Nos primeiros anos da consola, From Software creou esta triloxía de xogos de rol de acción en primeira persoa ambientados nun mundo de fantasía medieval, nos que debemos explorar amplas zonas e masmorras de forma libre para atopar obxectos e resolver quebracabezas. Polo camiño enfrontámonos a inimigos que nos porán en máis dun apuro; hoxe teñen un control duro e un ritmo lento, pero seguen sendo un reto moi interesante para os amantes de Dark Souls.

441. King of Fighters Kyo, The (1998)

Spin-off da saga de loita 2D que é un RPG bastante estraño e require algo de paciencia para aprender as súas mecánicas, pero, unha vez que se coñecen, é bastante divertido. Kyo é o protagonista do xogo e con el podemos explorar e axudar outros personaxes da franquía, cos que coñecer as súas historias e que máis tarde podemos usar para formar equipo e participar nos torneos de loita.

440. Chaos Break (2000)

Intento fallido de clon de Resident Evil con contornas en 3D que puxo máis énfase na acción ca en aterrorizar os xogadores. Fracasa no técnico, con cámaras que non funcionan de todo ben e outros fallos, pero, ironicamente, ao non conseguir transmitir unha atmosfera de medo como o clásico de Capcom, logra ofrecer bastante diversión como título de acción.

439. Disney El Emperador y Sus Locuras (2000)

Todas as producións de Disney contemporáneas da PlayStation recibiron algún xogo nesta consola e, aínda que non todos foron bos, este en concreto plasmaba un correcto e notable xogo de plataformas 3D con variedade de quebracabezas e retos ambientados en escenarios e momentos da película.

438. Street Racer (1996) (8 xogadores)

Tras o éxito de Super Mario Kart, moitos intentaron reproducir a fórmula; Ubisoft intentouno con este título para Super Nintendo e Mega Drive, que máis tarde adaptou con melloras gráficas para Saturn e PlayStation. É un xogo que toma o concepto de carreiras aloucadas do famoso título de Nintendo e logra unha boa sensación de velocidade, e o máis rechamante: admite oito xogadores a pantalla partida.

437. Martian Gothic: Unification (2001)

Algúns defíneno como un Resident Evil no espazo; este título de medo foi un dos últimos interesantes en saír para PlayStation. O seu desenvolvemento ponnos a explorar unha base científica en Marte que deixou de dar sinais de vida e, para iso, debemos sobrevivir a monstros e resolver enigmas, pero coa novidade de que manexamos á vez tres personaxes que nunca poden atoparse na mesma habitación ou morrerán. Será clave ir alternando o control entre os protagonistas para resolver quebracabezas ou intercambiar obxectos.

436. Heart of Darkness (1998)

Este xogo lembra na súa proposta un pouco a Oddworld, pero con máis presión sobre o xogador. O xogo é unha sucesión de fases 2D sen scroll e en cada unha debemos ser capaces de avanzar á seguinte resolvendo quebracabezas e esquivando ou eliminando inimigos. Moitas veces o tempo para atopar a solución acaba co noso personaxe morto, pero a fase reiníciase axiña e, grazas ás vidas infinitas, non se fai pesado. É un xogo que se basea no ensaio e erro e ten momentos difíciles, pero paga a pena.

435. Crusader: No Remorse (1996)

Non abundan os xogos de disparos clásicos con vista isométrica nesta xeración, xa que o salto ao 3D puxo de moda novos xéneros e perspectivas. Crusader é un xogo da primeira fornada que pouca xente coñece; combina disparos e quebracabezas dentro dun mundo rico e detallado. A nosa misión é infiltrarnos en varias instalacións futuristas, evitando sistemas de seguridade, pirateando ordenadores e eliminando patrullas inimigas. Para iso temos multitude de armas e poderes ou a posibilidade de destruír elementos do escenario. Os controis requiren un pouco de paciencia ata afacerse.

434. A Sangre Fría a.k.a In Cold Blood (2000)

Este xogo ten un problema de presentación: véndeche un título de acción e espionaxe cando en realidade é unha aventura gráfica 3D con momentos de acción e sixilo. Para quen busque unha alternativa a Metal Gear Solid ou Syphon Filter, o xogo é un fiasco, pero para os amantes das aventuras gráficas é un xogo notable. As escenas de acción son o peor do título, pero os momentos de sixilo funcionan, e a exploración e os quebracabezas son bos. A historia é bastante competente se che gustan as tramas de espías da guerra fría.

433. Pop’n Pop (1998) (2 xogadores)

Quebracabezas de acción con gráficos 2D clásicos que están lonxe de aproveitar a potencia do sistema, pero o seu punto forte é a súa proposta sinxela e divertida: temos que disparar parellas de globos de cores contra outros globos e, se as cores coinciden, estoupan e limpan a fase para gañar. Non será tan fácil, xa que os globos poden moverse para complicarnos a puntería.

432. LSD (1998)

Hoxe catalogariámolo como un walking simulator: LSD é un simulador de soños baseado no diario de soños que Hiroko Nishikawa escribiu durante unha década. O xogo consiste en camiñar e experimentar en primeira persoa a recreación de pesadelos ou de soños extravagantes que poden cambiar de súpeto. Unha experiencia única, rara e moi orixinal.

431. Jumping Flash! & Jumping Flash! 2 (1995-1996)

O segundo xogo de plataformas en contornas 3D da historia. Controlamos a Robbit, un coello robótico saltarín que explora niveis abertos para recoller certos obxectos antes de que se acabe o tempo e avanzar de fase nos seus seis mundos, cada un cunha temática única e un xefe. Pronto quedou eclipsado por outros xogos de plataformas 3D nos anos seguintes, pero segue sendo un pioneiro. A segunda parte repite fórmula con máis niveis, ten un apartado gráfico máis puído e un control mellor e é bastante divertida.

430. Firebugs (2002) (2 xogadores)

Un xogo de carreiras no que equipos de varios mundos envían o seu mellor piloto a competir pola fama e a gloria. Cada corredor ten a súa propia historia, unha arma especial e deseños de vehículos. Hai obxectos especiais tanto ofensivos como defensivos, como mísiles, turbo, escudo etc. É un dos últimos títulos interesantes que recibiu o sistema; non mostraba nada que outros non ofrecesen xa antes, pero a execución é correcta e o deseño dos circuítos está ben.

429. WWF SmackDown! 2: Know Your Role (2000) (4 xogadores)

Unha excelente secuela do que xa era un gran, aínda que limitado, xogo da WWF. O esquema de control é moi fácil de aprender e responde correctamente ás ordes do xogador. Mellorouse moito o modo tempada, con máis e mellores historias, e hai case o dobre de loitadores para escoller, novos modos e opcións. Sen lugar a dúbidas, o mellor xogo de loita libre para esta máquina.

428. Shadow Tower (1998)

Tras o éxito da triloxía de King’s Field, From Software lanzou este título cunha historia diferente, pero con mecánicas semellantes. Shadow Tower é un xogo de rol de acción en primeira persoa de exploración de masmorras que require moita paciencia e moitos intentos nos seus comezos e pode facer que moitos o deixen, pero, unha vez que se aprende o seu sistema, vólvese máis interesante e agradable. Ten un control mellorable que, inexplicablemente, saíndo en 1998, non admite o movemento cos sticks analóxicos.

427. Buggy (1998) (2 xogadores)

Un xogo de carreiras arcade no que manexamos un coche teledirixido, entre un total de doce; o seu concepto é semellante ao do famoso Re-Volt. O xogo consta de dezaseis niveis diferentes, varias fases de bonificación e opcións de configuración. Ten unha xogabilidade sinxela que non require un gran esforzo para empezar a gañar carreiras.

426. Army Man: Air Attack & Army Man: Air Attack 2 (1999-2000) (2 xogadores)

Os xogos principais desta franquía parécenme bastante febles, pero estes dous spin-offs cambian o enfoque a un shoot ’em up bélico no que debemos completar diversas misións manexando helicópteros, como liquidar o bando inimigo ou facer de escolta. Na segunda entrega engadíanse copilotos que dispoñían de armas secundarias únicas.

425. Monkey Magic (1999)

Este disco preséntanos un xogo de plataformas de acción con elementos de RPG e cunha historia inspirada no clásico Viaxe ao Oeste da literatura oriental. É en dúas dimensións, pero xoga con varios planos de profundidade entre os que o xogador debe alternar para poder avanzar e explorar a fondo os escenarios.

424. Project Overkill (1996)

Un frenético e violento xogo de disparos con gráficos 2D e perspectiva isométrica. Consiste basicamente en percorrer os niveis e eliminar todos os inimigos, dos que hai unha variedade incrible. En definitiva, unha mecánica sinxela, directa e divertida.

423. NHL 2001 (2000) (8 xogadores)

Aínda que NHL 2000 foi o simulador que máis innovou e perfeccionou a fórmula de hóckey sobre xeo de EA, a seguinte entrega é a máis completa e supón unha pequena actualización gráfica e de contidos. Non son un entendido neste deporte, pero creo que os controis e as opcións son bos para que calquera poida xogar e, á vez, ofrecen profundidade dabondo para quen busque un simulador máis realista.

422. Pandemonium & Pandemonium 2 (1996-1997)

Dous xogos de plataformas de estética onírica e fantástica: todo está recreado con gráficos 3D que transmiten sensación de profundidade, pero a súa xogabilidade desenvólvese nun plano 2D. En cada nivel, o xogador pode escoller con cal dos dous personaxes afrontalo, e cada un ten a súa habilidade especial, que pode ser un ataque xiratorio ou un dobre salto. As fases son máis longas do común noutros xogos de plataformas e a segunda parte ten unha mellora gráfica considerable.

421. Darkstone (2001)

Un dos moitos clons de Diablo que apareceron en PC e que tamén se adaptou á PS1. É un xogo competente que ofrece o que se lle pedía naquel momento a un xogo de rol de acción deste tipo: masmorras. O máis interesante é que, ao iniciar unha partida, temos que escoller dous heroes dun plantel de personaxes, cada un co seu oficio e os seus atributos, que usaremos alternativamente. Ademais, cada aventura é única, xa que as misións e as masmorras se xeran ao chou.

420. Finger Flashing (1999) (2 xogadores)

Un estraño quebracabezas, mestura de shooter con pedra, papel ou tesoira. Manexamos unha bruxa que ten que derrotar inimigos usando diferentes ataques. A idea principal é moverse polos seis carrís e usar un dos tres feitizos que temos para derrotar tres tipos de inimigos. Se se lanza o feitizo equivocado, penalízasenos cun novo monstro no taboleiro.

419. Pong: The Next Level (1999) (4 xogadores)

Unha versión renovada do clásico de Atari de 1972, cun apartado gráfico mellorado e novos retos a través de diferentes niveis que presentan, cada un, particularidades á hora de facer rebotar a pelota e marcarlle un punto ao rival. Tamén incorpora por primeira vez varios potenciadores, outros modos de xogo e retos que superar.

418. Sol Divide (1998) (2 xogadores)

Shooter de desprazamento lateral 2D que pon o xogador a loitar contra hordas de inimigos. Hai tres heroes diferentes para escoller, cada un coa súa propia arma e estilo de loita. Pódense atopar pergamiños máxicos cos que lanzar varios feitizos diferentes, como raios ou lume. Ademais, mestura elementos de beat ’em up e mellora de atributos; no seu momento foi duramente criticado, pero o certo é que me parece un dos títulos máis orixinais do xénero.

417. Andretti Racing (1996) (4 xogadores)

Un dos mellores xogos de carreiras arcade descoñecidos do catálogo. Podemos pilotar coches da NASCAR ou das Indy 500 en dezaseis circuítos, pero a súa maior orixinalidade está en que factores externos, como as avarías mecánicas ou os erros do noso equipo de boxes, poden afectar a carreira. Ten un bo rendemento, que non se resente no modo de dous xogadores a pantalla partida, e permite usar o cable link para partidas con catro corredores.

416. Kaisoku Tenshi: The Rapid Angel (1998) (2 xogadores)

Neste «eu contra o barrio» con toques de plataformas podemos escoller entre tres rapazas repartidoras que deben derrotar inimigos para entregar os encargos a tempo. Non é dos mellores da súa especie se temos en conta outros sistemas dos 90, pero cumpre dentro do catálogo, xa que nesta xeración de consolas este tipo de xogos foi menos prolífico.

415. Tall Infinity (1999)

Un xogo de quebracabezas no que manipulamos bloques de varias cores para construír unha torre co menor número de movementos posible e evitar perder. O modo principal conta con oito etapas nas que hai que facer dez pisos da torre para pasar á seguinte.

414. Hybrid (1997)

Un descoñecido FPS ambientado nun futuro no que se impuxo a alta tecnoloxía; podemos escoller entre catro personaxes diferentes. A súa mecánica é sinxela: temos que usar armas e bombas para abrirnos paso a través da fase acabando con todo o que se move.

413. Ghost in the Shell (1997)

Baseado no universo ciberpunk da película, aínda que cunha historia orixinal, este disco poñíanos aos mandos dun robot de patrulla co que debemos cumprir varias misións dentro do xénero dos disparos en terceira persoa. Os gráficos estaban ben, pero destaca por uns controis suaves que permiten escalar superficies co noso robot e tamén por uns deseños de niveis que, xunto cunha música sobresaínte, o converten nunha gran adaptación.

412. Bombing Island, The (1997)

Un xogo de quebracabezas de lóxica que transcorre en pantallas estáticas, baseado na demolición con explosivos. É un xogo que pasa desapercibido pola baixa popularidade do xénero, pero que calquera amante deste tipo de retos debería probar.

411. Mickey’s Wild Adventures (1996)

Versión mellorada graficamente do xogo Mickey Mania aparecido nas consolas da xeración anterior en 1994. É un xogo de plataformas 2D no que manexamos a Mickey Mouse a través de fases ambientadas nas súas películas e curtas máis famosas, desde 1928 ata os anos noventa.

410. C3 Racing: Car Constructors Championship (1998) (2 xogadores)

Un título de carreiras pouco coñecido e infravalorado, quizais tapado pola gran cantidade e calidade deste xénero no catálogo. Entre as súas virtudes está poder competir en ata once localizacións diferentes do mundo, con máis de trinta circuítos, unha ampla variedade de coches reais que podemos modificar e un sistema de danos en tempo real que poucos xogos desta xeración chegaron a ofrecer.

409. Mass Destruction (1997)

Pon os xogadores aos mandos dun tanque cunha perspectiva aérea da acción. O obxectivo é destruír os inimigos que veñen en tanques, avións, helicópteros ou a pé. Para iso dispoñemos de diferentes armas, cada unha das cales funciona mellor contra un inimigo específico.

408. Airgrave (1996)

Este exclusivo do territorio xaponés tráenos un shooter vertical 2D de temática futurista, cuns protagonistas cun deseño anime moi inspirado. Podemos escoller entre catro naves, cada unha con habilidades e personaxes distintos, o que convida a repetir.

407. Touki Denshou Angel Eyes (1997) (2 xogadores)

Xogo de loita en dúas dimensións protagonizado por un plantel de loitadoras de diversos aspectos, como unha ninja ou unha estudante. Conta cun modo arcade e tamén cun modo historia. Como curiosidade, parte das loitadoras deseñáronse en pixel art e outras con gráficos 3D.

406. Resident Evil 1.5 (Cancelado)

Antes do seu lanzamento, Resident Evil 2 tivo un primeiro desenvolvemento que Capcom cancelou e cuxo prototipo se filtrou en internet. Isto permitiu a MartínBiohazard reconstruír e rematar o xogo baseándose no prototipo e na información sobre o proxecto que se puido localizar en revistas e entrevistas. Igual que os clásicos da saga, estamos ante un xogo de terror con cámaras fixas e escenarios prerenderizados nos que debemos derrotar zombis e outros monstros para lograr sobrevivir mentres exploramos en busca dunha escapatoria.

405. Hydro Thunder (2000) (2 xogadores)

Conversión bastante meritoria da máquina arcade; non está á altura da versión que recibiu a Dreamcast, pero consegue transmitir a experiencia. O seu reto principal consiste en correr en lanchas de tecnoloxía avanzada por contornas accidentadas, con grandes caídas e saltos, desde os fríos mares do Ártico ata unha Nova York posapocalíptica.

404. Qix Neo 2001

Remake de Volfied, un xogo arcade de quebracabezas de 1989. Os gráficos e o son melloráronse, pero a xogabilidade segue sendo a mesma: controlamos unha nave que se move debuxando unha liña nunha fase de pantalla estática, e o obxectivo é usar a nave como un cursor para debuxar unha área pechada, que se elimina e reduce o espazo dispoñible para os inimigos.

403. Chocobo’s Dungeon 2 (1998) (2 xogadores)

Un dos poucos roguelikes que atoparemos no catálogo: Chocobo debe explorar masmorras xeradas ao chou, só ou cun compañeiro controlado pola máquina ou por un segundo xogador. Cada masmorra ten varios niveis nos que debemos recoller obxectos e atopar o paso ao seguinte piso. Os roguelikes caracterízanse pola súa dificultade alta, pero este título é un dos máis amables do xénero e moi recomendable para quen queira iniciarse nel.

402. Juggernaut (1998)

Unha aventura gráfica ao estilo de Myst cunha lixeira ambientación de terror. Recorre a escenas de vídeo para representar algúns momentos, pero polo xeral usa pequenas imaxes estáticas que debemos observar para resolver os quebracabezas e avanzar. O xogador controla un mozo cuxa moza foi posuída por forzas demoníacas, o que o leva a adentrarse nun mundo irreal para salvala.

401. Digimon Rumble Arena (2001) (2 xogadores)

Baseado na famosa franquía de anime, é un título de loita cuxos escenarios teñen elementos que poden danar o xogador e tamén plataformas. Os xogadores comezan cun plantel de nove loitadores, pero pódense desbloquear ata un total de vinte e cinco.

400. Darius Gaiden (1996) (2 xogadores)

Darius Gaiden é a quinta entrega dunha das series máis icónicas dos shooters de naves das recreativas. Cómpre destacar os seus coloridos escenarios, cuns gráficos 2D moi detallados, e uns xefes enormes. Esta adaptación sofre algunha ralentización, pero en xeral é moi fiel á máquina orixinal.

399. Disruptor (1996)

Este foi o primeiro xogo do estudio Insomniac Games (Spyro the Dragon, Ratchet&Clank etc.). Disruptor comezou o seu desenvolvemento para a consola 3DO e máis tarde pasou á PlayStation. A súa xogabilidade é semellante á doutros xogos clásicos de disparos en primeira persoa, pero coa novidade da incorporación duns poderes especiais chamados psionics semellantes á telequinese.

398. Return Fire (1996) (2 xogadores)

Orixinal de 3DO, este port é un shooter bélico con cámara aérea no que temos que combinar as diferentes funcionalidades de catro vehículos militares para explorar e acabar coas forzas inimigas, co obxectivo de capturar a súa bandeira e regresar á nosa base sans e salvos.

397. Constructor (1998)

Fantástico xogo de estratexia en tempo real que nos puña aos mandos, en clave de humor, dunha promotora inmobiliaria na que tiñamos que construír diversas fábricas coas que conseguir materiais para, pouco a pouco, ir construíndo e amoblando diversos tipos de vivendas e outros edificios públicos. Todo co obxectivo de alugalos para conseguir diñeiro e máis obreiros e funcionarios para a nosa urbanización.

396. Block Buster (2000) (2 xogadores)

Un novo xogo que copia as mecánicas dos famosos Breakout e Arkanoid. Debemos mover a nosa nave horizontalmente para facer rebotar unha pelota coa que ir eliminando todos os bloques para pasar á seguinte fase. Ás veces podemos coller melloras que nos dan varias pelotas ou a habilidade de disparar.

395. Marchen Adventure Cotton 100% (2003)

Outro shooter en dúas dimensións, nesta ocasión controlando unha bruxa nunha vasoira voadora desde a que lles disparamos aos nosos inimigos. Orixinalmente Cotton saíu para placas arcade e en 1994 lanzouse unha versión máis completa para Super Nintendo co nome Cotton 100%, que é a desta entrada.

394. Anna Kournikova’s Smash Court Tennis (1998) (4 xogadores)

Coñecido en Xapón co nome de Smash Court 2, é un simpático xogo de tenis arcade con varios modos de xogo, como adestramento, minixogos ou torneos. Malia a amplitude do seu catálogo e a que hai variedade de títulos deste deporte na consola, o certo é que ningún me pareceu sobresaínte, pero este Smash Court cumpre.

393. Mad Panic Coaster (1997)

Un arcade pequeno e único na súa proposta que nos pon aos mandos dun vagón dunha montaña rusa a toda velocidade; polo camiño topamos con monstros, obstáculos e saltos. Ao primeiro contacto pode parecer imposible, pero o certo é que a barra de vida permite avanzar niveis de sobra. Memorizar obstáculos e saltos non é esixente, xa que están sinalizados no escenario.

392. Gear Fighter Dendoh (2001) (2 xogadores)

Un beat ’em up 2D baseado na serie de animación do mesmo nome. O desenvolvemento consiste principalmente en avanzar polas fases derrotando os inimigos cos poderosos golpes do noso robot, aínda que algúns niveis teñen un desenvolvemento de shoot ’em up; tamén hai xefes finais que se resolven en loitas un contra un.

391. Meta PH List Mu.X.2297 (1997) (2 xogador)

Un estraño shooter de naves que lle permite ao xogador certa liberdade para decidir que fases xogar e que, ademais, incorpora un sistema de niveis por experiencia para mellorar a nosa nave. Esa experiencia conséguese derrotando o maior número de inimigos e xefes en cada nivel. Como curiosidade, o xogo ten un segundo disco que serve para que dúas persoas poidan xogar á vez co cable link.

390. S.C.A.R.S (1998) (4 xogadores)

Un título que segue a estela de Mario Kart cunha estética máis agresiva: é un xogo de carreiras tolas con multitude de obxectos cos que atacar os rivais ou obter vantaxes sobre eles. Teñen especial importancia os diferentes coches, xa que cada un deles ten as súas propias características, que afectan a condución.

389. Forsaken (1998) (2 xogadores)

Non foi o éxito comercial esperado, pero considéroo un dos shooters máis orixinais. Manexamos unha motocicleta voadora en primeira persoa que se pode mover libremente en 360º e debemos explorar mapas cunha ambientación inspirada en Doom nos que cumprir diversas misións.

388. Advance Variable Geo 2 (1998) (2 xogadores)

Esta saga comezou como un xogo de loita hentai; nesta secuela prescíndese do contido erótico, pero mantense o plantel exclusivamente feminino. Como secuela de loita, supón unha mellora e un perfeccionamento da primeira parte, que xa estaba a un gran nivel.

387. Lethal Enforcers I & II (1997) (2 xogadores)

Dous arcades para pistola de luz nos que asumimos o papel dun policía que debe eliminar os inimigos, pero evitando ferir os civís. Ao final de cada nivel hai un enfrontamento contra un xefe. Como na maioría dos xogos deste tipo, temos unha arma básica, pero podemos conseguir mellor armamento nas fases, como unha escopeta, un rifle etc.

386. Loaded (1995) (2 xogadores)

Un entretido xogo de acción con vista cenital, que emprega correctamente un estilo gráfico en 3D. O noso obxectivo é explorar cada recuncho da pantalla masacrando todos os inimigos cun arsenal de armas decente. O xogo ten pequenos elementos de exploración e de quebracabezas e a necesidade de atopar chaves para acceder a novas zonas.

385. Asterix (1999)

Os personaxes do famoso cómic francés servían aquí de escusa para adaptar unha especie de Risk ás provincias da Galia que se disputaban Astérix e a súa aldea fronte ás lexións romanas. Ademais, había provincias cuxa invasión esixía superar unha fase de acción 3D que, todo hai que dicilo, ten un deseño moi pobre, pero que se compensa co seu divertido e sinxelo compoñente estratéxico.

384. Strider 2 (2000)

Esta secuela mantívose fiel ao desenvolvemento da primeira, pero recreando as fases con gráficos 3D, mentres que os personaxes seguían sendo en 2D, e o resultado é bastante bo. A súa idea principal é un xogo de plataformas de acción hack’n slash no que debemos ir eliminando inimigos ou escalando paredes para poder avanzar.

383. Dance Dance Revolution saga (1998-2003) (2 xogadores)

A famosa saga de ritmo de «pisar frechas» adóitase asociar máis á seguinte xeración de consolas, pero o certo é que, tras o seu éxito nos arcades, se lanzaron múltiples entregas para PlayStation. O xogo consiste en ir premendo as frechas ao ritmo de cancións famosas, e pódese xogar co mando ou cunha alfombra de baile.

382. Ronin Blade (1999)

Un samurái e unha ninja do século XVIII chegan a un poboado xaponés no que se producen estrañas desaparicións e matanzas, e guerreiros xa falecidos volveron á vida como zombis. É unha mestura de beat ’em up con survival horror: temos que explorar os diversos edificios e lugares da vila eliminando os inimigos en combate corpo a corpo. É un xogo difícil que require dominar o bloqueo e a esquiva, e que me lembrou propostas que hoxe teñen éxito, como Dark Souls.

381. D (1995)

D foi un dos xogos máis estraños e novidosos do seu tempo; hoxe non é máis ca unha aventura gráfica representada a través de múltiples secuencias FMV, con escenas de terror e estrambóticas. Controlamos a Laura e temos que explorar un castelo no que hai que superar diversas trampas mortais contrarreloxo, xa que só temos media hora para superar cada un dos CD que compoñen esta obra. Segue sendo unha experiencia recomendable, aínda que o paso dos anos lle restase realismo.

380. Night Raid (2002)

Moi boa conversión desta recreativa do xénero shoot ’em up, que se diferencia doutros en que os inimigos soltan obxectos que non melloran o noso equipo, senón que afectan o multiplicador de puntos, que se vai baleirando progresivamente. É un xogo moi interesante para competir nas táboas de puntuacións con outra xente.

379. Galerians (1999)

Un survival horror futurista cuxas mecánicas de combate se achegan máis ás dun xogo de rol de acción, xa que o noso personaxe melloraba as súas estatísticas por niveis atacando en tempo real cos seus poderes telequinéticos. A súa ambientación e o desenvolvemento da aventura son semellantes aos dos Resident Evil: temos que explorar varias instalacións, conseguir chaves, resolver enigmas etc. É un xogo bastante curto e con algunhas situacións bastante estrambóticas.

378. Music 2000 (1999)

Estamos máis ante unha aplicación ca ante un xogo en si: Music 2000 é unha ferramenta que permitía aos usuarios mesturar moreas de pistas de audio cunha gran variedade de ritmos e instrumentos e elaborar así os seus propios temas, como se fosen un DJ. Cos anos apareceron moreas de aplicacións con máis recursos e opcións musicais, pero Music 2000 foi un dos primeiros programas en ofrecer unha experiencia moi pouco explotada naqueles anos.

377. Dracula: Resurrection & Dracula: The Last Sanctuary (2000-2002)

Dúas aventuras gráficas de terror en primeira persoa que narran sucesos inspirados no clásico personaxe de Bram Stoker. Debemos explorar os escenarios para atopar obxectos e resolver quebracabezas. A estas alturas non transmiten medo e teñen uns tempos de carga malos, pero seguen parecéndome dous bos xogos no seu xénero.

376. Ace Combat 2 (1997)

Tras unha primeira entrega de aprobado raspado, paga a pena destacar a mellora conseguida nesta segunda parte, tanto na xogabilidade como no apartado técnico; a terceira parte vela máis arriba, xa que puxo o broche de ouro a esta primeira triloxía de simuladores de combate aéreo.

375. Akuji The Heartless (1998)

Un xogo de acción 3D en terceira persoa en escenarios abertos que combina o combate ao estilo hack&slash cun sistema baseado en golpes corpo a corpo e no uso de diversos feitizos. Nos escenarios hai pequenos retos de plataformas, quebracabezas e exploración para conseguir uns coleccionables que desbloquean outro final. Non faltan os combates contra xefes finais típicos destes xogos de acción.

374. Pink Panther – Pinkadelic Pursuit (2002)

Este simpático xogo de plataformas 2.5D baseado na Pantera Rosa ofrece unha experiencia sinxela, fácil e de duración bastante curta. En todos os niveis temos que atopar certos obxectos para poder avanzar, pero a dificultade é apta para todas as idades. Hai fases en patíns que lembran os vagóns de Donkey Kong Country, aínda que cunha dificultade máis reducida. A variedade e o detalle dos escenarios son tamén un dos seus puntos fortes, todo o contrario ca a música e os efectos de son, que son bastante malos. En xeral, é un xogo de plataformas perfecto para iniciar no xénero o público máis novo.

373. Breath of Fire IV (2000)

Un xogo de rol que, igual que o resto dos xogos da saga, conta as aventuras dun personaxe chamado Ryu, un mozo que ten o poder de converterse en poderosos dragóns para loitar; aínda así, cada título narra unha historia diferente. Esta entrega foi a primeira en usar gráficos 3D con rotación da cámara para explorar as cidades e superar as masmorras.

372. Harry Potter: Sorcerer’s Stone & Harry Potter: Chamber of Secrets (2001-2002)

Dous títulos que pasan moi desapercibidos hoxe malia que tiveron vendas millonarias. Son dúas aventuras con elementos de plataformas, enigmas e exploración para conseguir coleccionables, todo iso cun apartado gráfico 3D moi meritorio. Recrean con gran acerto Hogwarts e os seus exteriores, as clases, os partidos de Quidditch e momentos importantes das películas.

371. RC Revenge (2000) (2 xogadores)

Tamén coñecido como Re-Volt 2. Tras unha primeira parte cuxa versión de PlayStation deixaba moito que desexar, a desenvolvedora apresurouse a lanzar en exclusiva este título, no que se melloraba todo: gráficos, fluidez, xogabilidade etc., ademais de incluír un bo modo multixogador.

370. Raycrisis: Series Termination (2000)

Brillante final para a triloxía Raycrisis, cun apartado gráfico á altura. Podemos escoller entre varias naves e en que fase loitar, pero o verdadeiro final só se desbloquea pasando o xogo varias veces e completando todas as fases dispoñibles, todo un reto para os máis veteranos do xénero.

369. Countdown Vampires (1999)

Outro survival horror que seguiu o éxito da saga Resident Evil, pero cambiando os zombis por vampiros. Hai que explorar moreas de salas para resolver quebracabezas, buscar munición etc. Á vez, non se conforma con ser un mero clon e ten algunha mecánica única, como rociar con auga bendita os vampiros caídos para que volvan ser humanos e evitar que resuciten. Curiosamente, é unha mecánica que se usou despois no remake de Resident Evil para GameCube.

368. Digimon World 2003 (2002)

A saga Digimon lanzou tres RPG para PlayStation, pero creo que este último foi, con diferenza, o mellor, cun cambio a uns bonitos gráficos 2D clásicos xunto cunha xogabilidade máis próxima á que estaba a triunfar nos RPG de Pokémon, aínda que cunha historia máis elaborada e profunda.

367. Silhouette Mirage (1998)

Este xogo de acción en fases con desprazamento lateral era bastante orixinal para a súa época pola súa mecánica baseada no uso correcto de dous poderes da protagonista: Silhouette e Mirage. Cada un destes poderes serve para danar os inimigos co poder oposto e, para complicar aínda máis as cousas, o cambio entre ambos os poderes faise ao mirar cara á esquerda ou cara á dereita co personaxe.

366. Pu-Li-Ru-La (1997) (2 xogadores)

Se existe un xogo que se poida catalogar como un «eu contra o barrio» psicodélico, é este. Na xogabilidade cumpre sen nada que destacar, pero os seus gráficos 2D axúdano a resultar interesante hoxe, en especial a morea de representacións raras e estrañas en forma de inimigos e escenarios.

365. Rakugaki Showtime (1999) (4 xogadores)

Título de loita raro e exclusivo de Xapón que representa arenas de combate en 3D, pero con personaxes, efectos e obxectos recreados como debuxos feitos con lapis de cores. O seu multixogador para catro é un dos seus maiores puntos fortes.

364. Vib-Ribbon (1999)

Un modesto xogo de ritmo musical e plataformas cuxa maior orixinalidade está en que xera contornas bidimensionais en branco e negro usando os nosos CD de música, o que fai que os niveis sexan diferentes con cada disco.

363. Madden NFL 2002 (2001) (8 xogadores)

Esta saga deportiva de EA foi mellorando pouco a pouco con cada entrega; a partir da de 1999 todas son bastante boas, pero en cada entrega foron engadindo novidades, o que fai de NFL 2002 a máis completa. Ten todos os modos que esperarías dun simulador de fútbol americano, un modo franquía, un modo clásico que simula partidos cun estilo gráfico 2D retro etc.

362. Circuit Breakers (1998) (4 xogadores)

Xogo de carreiras dos mesmos desenvolvedores das adaptacións aos videoxogos dos Micro Machines, aos que se parece na súa xogabilidade, aínda que cambia a perspectiva aérea por unha cámara traseira. Gráficos correctos, aínda que sen grandes alardes.

361. Disney’s Tarzan (1999)

Baseado na película, estamos ante un xogo de plataformas 2.5D clásico que alterna pequenas fases en 3D. As súas mecánicas son as típicas: saltar sobre os inimigos, lanzar obxectos, atopar coleccionables etc. É un xogo correcto que gustará aos amantes deste xénero.

360. 007: El Mundo nunca es Suficiente (2000)

FPS baseado na película de James Bond que lle dá nome: as fases recrean varias escenas da longametraxe que debemos superar usando as armas e os trebellos máis famosos do espía británico. Cómpre mencionar que esta versión é distinta da que saíu para Nintendo 64, e cada unha delas ten niveis únicos, aínda que graficamente e en modos de xogo a versión da competencia é mellor.

359. Aconcagua (2000)

Aventura gráfica con toques de acción, exclusiva de Xapón, na que os nosos personaxes poden sufrir feridas e morrer. Malia iso, polo xeral a dificultade está ben equilibrada, tanto nos momentos de acción como na resolución de quebracabezas. Graficamente chaman a atención unhas contornas nevadas bastante ricas, pero sobre todo as animacións faciais dos personaxes nas cinemáticas feitas co motor do xogo.

358. Agent Armstrong (1997)

Un corre e dispara con desprazamento lateral das fases, pero cun bo uso da terceira dimensión, xa que emprega a profundidade dos escenarios como elemento para protexernos e sobrevivir ás ráfagas de disparos inimigos. Ten unha curva de dificultade moi ben implementada ao longo dos seus máis de trinta niveis.

357. Backstreet Billiards (1998)

Esta consola ten no seu catálogo unha ampla oferta de xogos de billar; non son experto, así que pode que algún outro sexa mellor en canto a realismo, pero escollín este porque me parece equilibrado entre a simulación e uns controis accesibles que fan divertido aprender xogando. Ademais, é dos títulos máis completos en modos de xogo: ten os típicos bóla oito ou bóla nove, xunto con outras variantes menos populares, e, para poñer o broche final, conta cun modo historia bastante elaborado para un xogo de billar.

356. Mortal Kombat 4 (1998) (2 xogadores)

Unha das sagas de loita máis famosas; esta entrega non defraudou e mantivo uns controis accesibles, o uso de armas e os imprescindibles fatality con toques gore. A súa maior novidade foi o abandono dos actores dixitalizados para recrear os personaxes e o salto definitivo aos gráficos 3D, que se mantivo en todas as entregas seguintes.

355. Apocalypse (1998)

Cun personaxe baseado en Bruce Willis, que lle presta a súa voz ao protagonista, estamos ante un corre e dispara en tres dimensións que é un festival de acción sen parar, cun sinfín de efectos de explosións, raios etc. Tampouco faltan os combates contra xefes ao final das fases.

354. Detana Twinbee Yahoo! Deluxe Pack (1995) (2 xogadores)

Recompilación dos xogos Detana Twinbee e Twinbee Yahoo, dous shoot ’em up con gráficos 2D que se caracterizan por un deseño colorido e amable. Outra característica esencial da saga é que as melloras da nave se conseguen disparándolles aos obxectos para que cambien de cor e decidir así que poder adquirir, pero con coidado de que non caian fóra da pantalla e se perdan.

353. Delta Force: Urban Warfare (2002)

Un dos FPS co mellor apartado técnico do catálogo grazas a uns bos efectos de luz e clima e a unha intelixencia inimiga complexa para o que era habitual na PlayStation. Todo iso pásalle factura na fluidez, pero segue pagando a pena para ver o que pode dar a máquina. Ten tamén un control bastante bo e ben adaptado aos dous sticks do DualShock.

352. MDK (1997)

Un emocionante xogo de disparos en terceira persoa a través de niveis rápidos nos que debemos usar unha ampla variedade de armas moi interesantes, entre as que cómpre destacar un rifle de francotirador con zoom para apuntar, o primeiro visto nun videoxogo. O seu desenvolvemento é lineal, aínda que hai escenarios amplos para grandes combates; ás veces hai algún pequeno quebracabezas, pero o fundamental son os momentos de acción.

351. Side by Side Special 2000 (1999)

Nun primeiro lanzamento, en 1997, adaptáronse a primeira e a segunda recreativa de carreiras arcade Side by Side co apelido Special para esta consola, pero dous anos despois relanzouse nesta versión final, que incorpora compatibilidade cos controis analóxicos e co DualShock e mellora enormemente a xogabilidade.

350. Nightmare Creatures II (2000)

Esta segunda entrega foi maltratada pola crítica: afástase da acción e da dificultade en escenarios abertos da primeira parte para converterse nun hack’n slash máis puro. Graficamente ten unhas das mellores contornas 3D do catálogo e, aínda que o sistema de ataques e combos podería ser máis profundo, os remates finais dos inimigos, nos que o gore cobra protagonismo, resultan moi satisfactorios. A historia está moito mellor narrada e resulta máis interesante ca na anterior.

349. Clock Tower (1996)

Secuela directa do Clock Tower lanzado para Super Nintendo que daba o salto a uns gráficos 3D que, a todas luces, non están entre os mellores que ofreceu este sistema; malia iso, como aventura gráfica de terror con momentos de supervivencia, é bastante boa, sobre todo grazas ás aparicións do temible Scissorman, que non nos dará un respiro. Ten varios finais posibles segundo as nosas accións.

348. Arc the Lad III (1999)

Esta terceira parte introduce cambios importantes: para empezar, as contornas son en 3D, aínda que os personaxes seguen en 2D. É un bo xogo de rol táctico, pero inferior aos dous primeiros, que rozaban a perfección en moitos apartados. Esta parte é entretida e resolve dúbidas que quedan abertas tras rematar os dous anteriores, pero o abandono da atmosfera deprimente por outra máis amable fixo que non gustase tanto.

347. Tempest X3 (1996) (2 xogadores)

Remake do título de disparos tubular orixinal de 1981 que, ademais da mellora gráfica, inclúe novos niveis de bonificación, potenciadores e inimigos. Cómpre destacar a súa música tecno, que adoitan apreciar os amantes deste estilo. Conta con 99 niveis e un modo competitivo para dous xogadores.

346. Breath of Fire III (1997)

Un RPG con gráficos 2D que pasou desapercibido no seu momento ante o fenómeno de Final Fantasy VII. Os protagonistas e os seus diálogos son en boa parte o máis interesante da historia, pero aínda así toda a aventura paga a pena pola variedade e o bo deseño dos seus escenarios. O seu maior defecto, para min, é que ás veces custa orientarse e que ten unha frecuencia de combates alta que fai tediosa a exploración.

345. Pepsiman (1999)

Os runners son xogos simples que atraen porque propoñen un reto de habilidade, pero que adoitan pasar desapercibidos para o gran público. Como runner, non hai moito que explicar das súas mecánicas, que se limitan a esquivar obstáculos movéndonos lateralmente, saltando ou esvarando polo chan, todo cunha perspectiva en 3D coa cámara ás nosas costas ou de fronte.

344. Jinx (2003)

Exclusivo de Europa, un bo xogo de plataformas 3D en escenarios abertos cuxo estilo gráfico e desenvolvemento lembran a saga Spyro. Jinx debe visitar os sete reinos de Ploog para salvar o reino e, na súa aventura, ten que superar retos de saltos e habilidade, trampas e inimigos. Para levar a bo porto a súa misión, pode usar varios feitizos e obxectos.

343. Disney’s Action Game Featuring Hercules (1997)

Baseado na película homónima, Hércules debe demostrar que é un heroe para recuperar a inmortalidade e regresar ao Olimpo. Para iso debe superar varias tarefas e derrotar outros seres mitolóxicos, como a Hidra ou o propio Hades. Cada fase recrea de forma moi acertada diversos momentos da película e alterna fases de acción 2D con exploración, niveis de tipo runner nos que debemos esquivar obstáculos e combates contra xefes finais nos que hai que descubrir a súa debilidade.

342. Mortal Kombat Trilogy (1996) (2 xogador)

O último da saga en usar gráficos 2D, que era unha mestura dos tres primeiros títulos e combinaba personaxes, escenarios e movementos. Para moitos é a entrega definitiva dos Mortal Kombat clásicos, cun equilibrio entre todo o plantel de loitadores moito mellor ca o da cuarta entrega.

341. Brave Prove (1998)

Un RPG de acción cun estilo parecido ao de Soleil, Alundra ou The Story of Thor. A súa xogabilidade céntrase sobre todo nun sistema de combate baseado en combos, xunto co uso de varias habilidades, ademais da tradicional exploración de masmorras. Ten uns gráficos en dúas dimensións coloridos e moi bonitos.

340. Poy Poy 2 (1998) (4 xogador)

Xogo de acción multixogador desenvolvido por Konami tras a primeira parte de éxito, tamén para esta consola. Trátase de enfrontamentos entre catro personaxes en escenarios pechados para que se zosquen, pero non a puñadas ou a patadas, senón usando as habilidades dunha especie de luvas máxicas que lles permiten recoller e usar obxectos do escenario contra os rivais ou lanzar feitizos. Graficamente é básico, pero compénsao con diversión e cunha historia e uns deseños surrealistas.

339. Gunfighter – The Legend of Jesse James (2001)

Un dos últimos shooters sobre raís que recibiu esta consola. A súa historia poñíanos na pel do foraxido Jesse James nos tempos do Far West, e cunha mecánica semellante á de Time Crisis debiamos ir limpando de inimigos as zonas para poder avanzar e poñéndonos a cuberto para evitar os disparos. Cómpre destacar os seus temas musicais, que están entre o mellor deste catálogo.

338. Adventure of Lomax (1996)

Lomax ten un dos traballos de gráficos 2D máis detallados e minuciosos desta xeración; foi o primeiro spin-off da saga Lemmings e traíanos un xogo de plataformas 2D no que imos adquirindo habilidades a medida que avanzamos na aventura, baseadas nas mecánicas clásicas dos títulos principais, como fabricar escaleiras ou cavar buratos. É un xogo precioso, aínda que cunha dificultade bastante alta.

337. The Granstream Saga (1997)

Un xogo de rol de acción que foi un dos primeiros do seu xénero en ser totalmente poligonal, aínda que cunha calidade bastante básica neste apartado. Á súa historia cústalle arrancar e enganchar, pero nos tramos finais gaña interese; tamén cómpre destacar un bo control que fai que se goce moito.

336. Ms. Pacman: Maze Madness (2000) (4 xogadores)

Curiosa mestura das mecánicas clásicas do xogo Pac-Man con masmorras e resolución de quebracabezas desde unha perspectiva aérea. O xogo conta tamén con diversos minixogos para ata catro xogadores, pero non son moi recomendables para o meu gusto.

335. Nekketsu Oyako (1994) (2 xogadores)

Malia non ter nada punteiro nin salientable, este «eu contra o barrio» é bastante sólido para ser un dos primeiros xogos programados para a primeira PlayStation. Salvando as distancias, logra traer a fórmula de Streets of Rage a un divertido e sinxelo arcade no que debemos derrotar todos os inimigos a golpes para poder avanzar.

334. Soviet Strike & Nuclear Strike (1996-1997)

Cuarto e quinto capítulo da saga Strike, que nos pon aos mandos dun helicóptero por contornas tridimensionais nas que cumprir varios obxectivos principais e opcionais. En esencia, é un shoot ’em up 3D, e ambas foron as entregas da saga con maior número de naves dispoñibles.

333. Battle Hunter (1999) (4 xogador)

Orixinal combinación de xogo de mesa con cartas, combates e progresión das estatísticas dos personaxes como nun título de rol, todo dunha forma que fai bastante fácil aprender as súas normas e mecánicas. Destaca a rapidez das quendas, que lle dan dinamismo e evitan longas esperas ao xogador.

332. Echo Night & Echo Night 2 (1998-1999)

Dúas aventuras gráficas de terror en primeira persoa: debemos explorar habitacións nas que atopar obxectos cos que poder resolver quebracabezas, pero esquivando e escapando dos ataques das pantasmas. Destacan por facer da luz unha mecánica de xogo para protexerse.

331. Rosco McQueen (1997)

Un xogo de acción no que encarnamos un bombeiro co que afrontar diversos incendios que se propagan con rapidez mentres resolvemos pequenos quebracabezas para avanzar. Todo iso cunha estética de debuxo animado e unha visión deste oficio máis fantástica ca realista.

330. Koudelka (1999)

Un interesante RPG con exploración e quebracabezas que narra unha historia de fantasía escura no País de Gales de finais do XIX. Goza dunha trama interesante, con varios xiros para que, ademais de ir descubrindo as personalidades dos protagonistas, consiga manter o xogador atento. Ademais, ten unha dobraxe ao castelán decente; en cambio, os combates son bastante insulsos e o seu desenvolvemento é bastante lineal.

329. Cyberbots: Fullmetal Madness (1997) (2 xogadores)

Título de loita desenvolvido por Capcom no que pilotos de mechas xigantes se enfrontan entre si. A diferenza da maioría dos xogos de loita con mechas, neste a xogabilidade é máis próxima á doutros títulos de loita 2D, cunha lista de combinacións de botóns para realizar ataques únicos con cada robot.

328. NBA in the Zone 2000 (2000) (8 xogadores)

A oferta de simuladores de baloncesto da PlayStation é inmensa e resulta moi difícil decidir cal das diversas franquías foi a mellor. Eu escollín esta, na súa última entrega, porque me parece a que mellor combina unha xogabilidade cómoda coa simulación deportiva.

327. Dune 2000 (1999) (2 xogadores)

Este xogo de estratexia en tempo real é un remake gráfico de Dune II, un xogo aparecido en 1992 que se considera que asentou as bases do xénero. Dune 2000 non achega nada realmente innovador ao xénero, pero mellora visualmente e na xogabilidade o orixinal, o que, xunto coa ambientación da saga Dune, o converte nunha das mellores opcións para os afeccionados ao xénero.

326. Wolf Fang: Kuhga 2001 (1996) (2 xogadores)

Un corre y dispara en dos dimensiones con desplazamiento lateral. El xogador maneja un mecha con el que ir disparando y derrotando a montones de enemigos. Es lo más parecido a un Contra clásico en 2D que he visto en esta generación de consolas hasta la fecha.

325. Micro Machines V3 (1997) (8 xogadores)

A terceira entrega da saga iniciada na NES é bastante conservadora e mantén o concepto de carreiras aloucadas por escenarios situados en obxectos e lugares de uso humano, como escritorios ou a mesa da cociña, desde un punto de vista aéreo. A súa maior virtude é o multixogador, que permite oito xogadores compartindo catro mandos.

324. Myst & Riven (1995-1997)

Dúas das mellores aventuras gráficas da historia, que tiveron moitas adaptacións a outras plataformas. As de PlayStation funcionan de marabilla e cun bo control co que apenas se bota en falta un rato, aínda que ambas as versións o admiten. A súa historia e os seus quebracabezas son tan bos que son imprescindibles para os amantes do xénero.

323. Millennium Soldier: Expendable (2000) (2 xogadores)

Un xogo de disparos en terceira persoa con perspectiva aérea no que hai que disparar a todos os inimigos que aparezan no escenario e no que predominan a acción e os bos efectos visuais. Non falta variedade de armas e de melloras que podemos atopar nos escenarios, nin emocionantes combates. A súa calidade gráfica é menor ca a da versión de Dreamcast ou de PC, pero no técnico está á altura deste catálogo.

322. Overblood 2 (1998)

A primeira parte é un título de terror que me gustou, pero obxectivamente non merece estar neste top. Esta secuela supuxo un cambio radical cara a un título máis enfocado á acción 3D, á exploración e aos quebracabezas nun mundo futurista e cunha historia independente da primeira. Graficamente non é nada especial e ten unhas secuencias para narrar a historia demasiado longas, pero a trama é interesante e os diálogos son bos. Se un profunda nel, descubrirá un xogo con cousas positivas, por exemplo a posibilidade de escoller entre varias formas diferentes de afrontar as fases e avanzar, bos quebracabezas, áreas secretas e o detalle de que a roupa que equipemos afecta o aspecto dos personaxes.

321. Fear Effect & Fear Effect 2: Retro Helix (2000-2001)

Dous xogos de acción e aventura que mesturan momentos de terror con sixilo e quebracabezas, unha mestura variada cuxo resultado final é moi bo. En cambio, pódeselles criticar un control bastante mellorable, sobre todo nos momentos de acción, ao ter que apuntar e disparar a varios inimigos. Visualmente están entre o mellor da consola e son unha das primeiras sagas en usar cel-shading.

320. Bushido Blade (1997) (2 xogadores)

O termo bushido refírese ao código de honra dos guerreiros xaponeses, arredor do cal xira a maior parte das mecánicas deste disco, xa que se diferencia da maioría dos xogos de loita na ausencia de límite de tempo ou de medidores de saúde. O obxectivo é buscar un golpe mortal coa nosa arma co que acabar co rival, pero respectando o bushido, que impide apuñalar alguén polas costas. É un xogo que aposta forte polo realismo, cunha gran variedade de movementos e feridas permanentes que afectan o movemento dos personaxes.

319. Xevious 3D/G+ (1997) (2 xogadores)

3D/G toma a clásica xogabilidade de Xevious, pero con gráficos poligonais. Todo se ve ben e é fiel á sensación do orixinal; incorpora dúas armas novas e a capacidade de lanzar múltiples bombas á vez. Ademais, inclúe o Xevious orixinal, o Super Xevious e un Xevious Arrangement.

318. Hellnight (1998)

Para min, unha xoia dos xogos de terror, cuxa historia comeza cun vagón de metro atacado por un monstro. O protagonista e unha colexiala chamada Naomi escapan pola rede de sumidoiros, pero o monstro persígueos. A mecánica do xogo é simple: cunha perspectiva en primeira persoa, debemos explorar niveis cada vez máis labirínticos para lograr atopar unha saída, pero o monstro pode aparecer en calquera momento e obrigarnos a fuxir ata despistalo. Nos niveis hai salas seguras nas que podemos atopar obxectos cos que resolver pequenos quebracabezas. Ademais, segundo como o xoguemos, o xogo ten distintos finais.

317. ATV Mania (2003) (2 xogadores)

ATV Mania é un videoxogo de carreiras de vehículos todoterreo e un dos últimos xogos interesantes que recibiu o catálogo da PlayStation. É un xogo de carreiras e combate en quads: graficamente busca o realismo, mentres que na xogabilidade se parece á fórmula dos Mario Kart.

316. Turnabout (2000)

Título do xénero dos quebracabezas no que os xogadores rotan o escenario para que as pezas se movan dentro, esvarando e rodando, ata conseguir a combinación necesaria para superar os máis de cen niveis que inclúe o disco.

315. Tomb Raider saga (1996-2000)

Sinceramente, considéroos demasiado difíciles para xogar hoxe polo seu control e polas súas cámaras, pero todo o demais roza a perfección en case todas as entregas, e destacan os que quizais sexan os mellores deseños de escenarios 3D dos xogos de aventuras desta xeración. Decidín meter a saga por ser unha icona desta xeración, pero quería destacar a primeira entrega como a máis equilibrada entre o tipo de control que ofrece e os retos que propón; a terceira parte é probablemente a peor pola súa dificultade e as dúas últimas entregas son as mellores, tanto graficamente como nos controis.

314. Die Hard Trilogy & Die Hard Trilogy 2 (1996-2000)

Ambos os xogos están baseados na saga de películas Jungla de cristal (Die Hard): o primeiro usa os escenarios das tres primeiras películas, mentres que o segundo conta cunha historia orixinal. Ambas as entregas traen en realidade tres modos de xogo arcade diferentes: un shooter en terceira persoa, un shooter sobre raís compatible coa pistola de luz e un xogo de condución contrarreloxo.

313. Image Fight And X Multiply (1998)

Recompilación de dous shoot ’em up únicos desenvolvidos por Irem, creadora da famosa saga R-Type. Ambos teñen unha estética 2D clásica, pero en Image Fight atopamos un desprazamento vertical e unha dificultade alta que pode ser frustrante, mentres que en X Multiply o scroll dominante é o horizontal e a dificultade, aínda que segue sendo alta, é menor.

312. Nightmare Creatures (1997)

Título de acción que, pola súa mecánica e a súa ambientación, se pode considerar tamén de terror. O xogador debe avanzar ata atopar a saída do nivel; polo camiño predomina a escuridade, que dificulta ver os inimigos, que sempre son un reto, xa que teñen un gran poder de ataque e esquivan con facilidade os nosos movementos. Ademais, hai un medidor de adrenalina que se vai esgotando e que só se enche ao pelexar e, se se baleira, o personaxe empeza a perder vida. A súa ambientación e o seu estilo de combate son un primeiro paso cara ao que despois se verá en xogos como Bloodborne.

311. Option – Tuning Car Battle Spec R (2000) (2 xogadores)

O terceiro xogo desta serie para PlayStation pareceume o mellor e o máis completo. O xogo consiste en competir en carreiras urbanas, esquivando o tráfico, e intentar gañar; canto máis carreiras gañamos, máis pezas e melloras do automóbil se desbloquean, e ábrense novos circuítos e tamén novos coches que usar.

310. Power Instinct 2 (1995) (2 xogadores)

Esta segunda parte é un xogo de loita que mellora a primeira, pero mantén o mesmo estilo gráfico. A principal novidade é a incorporación dunha barra de enerxía que se enche ao recibir ou bloquear ataques e que serve para realizar ataques máis potentes. O plantel de loitadores seleccionables pasa dos oito da entrega anterior a trece.

309. NFL Blitz (1998) (2 xogadores)

Este arcade é para o fútbol americano o que NBA Jam para o baloncesto: un arcade deportivo sinxelo e frenético, pero sen realismo nin regras. O seu control é moi sinxelo e engancha, e cada partido só dura dez minutos nos que practicamente non hai pausa na acción. Moi recomendable e divertido aínda que non sexas afeccionado ao deporte.

308. Megaman 8 (1996)

Con tantos xogos 3D que dominan este catálogo, xogar a un xogo de plataformas de acción da vella escola con desprazamento lateral en 2D é un verdadeiro pracer. Megaman 8 engancha, pero, como no resto das entregas da saga, cómpre paciencia para gozalo, xa que predomina unha dificultade alta.

307. Railroad Tycoon II (1999)

Simulador de estratexia sobre a historia da industria ferroviaria con dezaoito campañas que abranguen distintas etapas do ferrocarril, desde os seus comezos ata os trens bala dos nosos tempos. As súas mecánicas permiten mercar terreos e locomotoras e construír vías e estacións, entre outras cousas. A interface é antiga e é recomendable ler as súas instrucións para aprender a xogar. Admite control con rato.

306. Philosoma (1995)

Un shooter bastante decente que adoita pasar desapercibido; o interesante deste título é que combina tres tipos de fases: as de desprazamento horizontal ou vertical, xunto con outras que se parecen a un xogo de disparos sobre raís. Os seus gráficos eran rechamantes para o seu ano, pero axiña quedaron superados por títulos posteriores.

305. Tiny Tank (1999)

Título de acción en terceira persoa no que manexamos un simpático tanque nun mundo humorístico e violento. Hai niveis bastante grandes e outros máis pequenos que, en conxunto, teñen un deseño sólido e ofrecen unha gran variedade, pero o mellor é a súa boa xogabilidade, xa que, aínda que manexamos un tanque co seu característico control, podemos facer que salte lateralmente para esquivar e, ademais, manexar un variado arsenal.

304. Puzznic (2001)

Adaptación tardía e de baixo orzamento do clásico Puzznic de finais dos 80, pero moi entretida para os amantes dos quebracabezas. O obxectivo é mover pezas de cores ata xuntalas para que desaparezan, todo en diversas pantallas con xeometrías distintas e outros elementos.

303. Wild Arms (1996)

JRPG cunha historia e un desenvolvemento clásicos, con combates por quendas, pero con pequenas pinceladas orixinais de rol de acción á hora de superar masmorras, xa que cada personaxe pode usar habilidades para superar obstáculos e quebracabezas, como poñer bombas ou usar ganchos. Ten unha mala adaptación ao castelán, con frases sen sentido e unha narrativa deplorable. Malia iso, é recomendable e asoma lixeiramente a cabeza por riba da oferta de xogos de rol do catálogo.

302. Asuka 120% Final  Burning Fest (1999) (2 xogadores)

Un xogo de loita 2D ben feito, con elementos innovadores que máis tarde incorporaron outros títulos do xénero. Ten un ritmo moi rápido, con combinacións difíciles, saltos dobres e cancelacións dos ataques inimigos. O seu plantel de catorce loitadoras está composto case exclusivamente por rapazas de instituto.

301. Dragon Valor (1999)

Un «eu contra o barrio» 3D con elementos de plataformas e rol. O seu sistema de combate permite ataques normais, combos e lanzamento de maxias. O máis rechamante do xogo é que con cada heroe temos que tomar algunha decisión que determinará con quen terá un fillo, que será o seguinte personaxe que controlemos, e así varias veces; isto afecta o desenvolvemento da historia e convida a repetir, algo pouco habitual neste xénero.

300. Chocobo Racing (1999) (2 xogadores)

Xogo de carreiras aloucadas probablemente lanzado para aproveitar a fama da serie Final Fantasy. Malia iso, non é un xogo básico, xa que ten as súas propias regras e mecánicas, e cada personaxe ten unha habilidade única, máis axeitada para o tipo de circuíto no que compitamos. Outro dos seus atractivos é que todos os circuítos están inspirados en varios xogos da saga. O seu modo historia é bastante interesante e entre os personaxes desbloqueables hai algunha que outra sorpresa que gustará aos afeccionados.

299. Future Cop: L.A.P.D (1998) (2 xogadores)

Xogo de acción en terceira persoa que nos pon aos mandos dun mecha que pode converterse nun automóbil; o seu modo campaña cumpre e entretén, con obxectivos diversos en cada fase. O xogo presume dun repertorio de armas xeniais e de grandes explosións e, ademais, pódese xogar en modo cooperativo a pantalla partida.

298. DonPachi & DoDonPachi (1996-1998) (2 xogadores)

Dous shooters cheos de acción, con armas espectaculares, loitas épicas contra xefes e unha gran presentación. A versión de DoDonPachi para esta consola é moi boa: todo funciona sen problemas e sen apenas ralentizacións.

297. Adventure of Little Ralph, The (1999)

Un bonito xogo 2D de plataformas de acción con combates contra xefes finais que se desenvolven como un xogo de loita clásico. Ten un control moi bo, simple e cómodo. Por outra banda, precédeo unha fama de xogo difícil xustificada, pero o sistema de gardado fai que morrer e ter que volver intentalo non resulte pesado.

296. Alien Trilogy (1996)

Un moi bo FPS de corte clásico claramente inspirado en Doom, pero con escenarios e inimigos das películas da saga Alien. O seu elemento diferenciador é que aposta un pouco máis pola sensación de terror, cunha música ambiental acorde e usando a escuridade para sorprender o xogador con ataques dos xenomorfos; non falta o mítico detector de movemento da película, que nos avisa cando algo se move preto de nós.

295. TechnoMage: Return of Eternity (2001)

Un curioso, descoñecido e infravalorado RPG de acción exclusivo de Europa. Ten unha estética e unha historia moi bonitas, baseadas nun mundo no que existen dous tipos de persoas: as que usan tecnoloxía e as que usan maxia. O protagonista é a mestura prohibida de ambas as razas e, grazas a iso, pode usar os dous poderes, que serán claves non só para loitar, senón tamén para resolver quebracabezas. O seu desenvolvemento alterna momentos nos que hai que cumprir tarefas e recados nos poboados para avanzar na historia con momentos de masmorras, cos seus quebracabezas e inimigos.

294. Capcom vs. SNK: Millennium Fight 2000 Pro (2002) (2 xogadores)

Trátase dun arcade que melloraba a versión do orixinal Capcom vs SNK e que inclúe, entre outras cousas, dous personaxes novos. A versión de PlayStation ten unha rebaixa gráfica, como era de esperar, pero o certo é que o resultado final é moi digno e está entre os xogos de loita 2D máis bonitos do catálogo. A súa xogabilidade baséase sobre todo na de Street Fighter Alpha de Capcom, pero incorporaba tamén accións da saga King of Fighters.

293. Amerzone (1999)

A primeira aventura gráfica de Benoît Sokal, o creador da saga Syberia. É unha aventura que nos encomenda a misión de devolver a unha selva tropical un ovo roubado dunha misteriosa ave que se cría extinguida. Ten un desenvolvemento parecido ao de Myst: avanzamos en primeira persoa cargando pantallas que debemos examinar para atopar obxectos e resolver quebracabezas para poder avanzar na historia. A súa historia é moi bonita e toca moitos temas, pero en especial a ambición do ser humano e as súas consecuencias.

292. Destruction Derby (1995) (2 xogadores)

Un dos primeiros xogos 3D que sorprenderon na PlayStation. Ofrecía unhas carreiras disputadas en pistas estreitas contra ata vinte rivais manexados pola máquina e cun sistema de danos en tempo real que mostraba amolgaduras, anacos de metal e fume a medida que chocabamos; o dano non era meramente estético, senón que afectaba a condución. O seu modo máis popular non eran as carreiras, senón o derbi, que consiste en enfrontarse a vinte coches nun escenario pechado, chocando para intentar envorcar os rivais. Usa o cable link para o modo de dous xogadores.

291. Syndicate Wars (1997) (4 xogadores)

A segunda entrega da saga Syndicate volve ofrecer un título de estratexia en tempo real con perspectiva isométrica, aínda que incorpora a rotación da cámara; graficamente ten algúns detalles mellores ca a versión de PC, como o uso de transparencias. Ten un sistema de control e unhas mecánicas de combate máis sinxelas que permiten xogalo comodamente co mando, pero tamén admite o control con rato.

290. Knockout Kings 2001 (2000) (2 xogadores)

Último título desta serie deportiva para esta máquina, que foi un perfeccionamento da entrega anterior: tiña máis opcións e unha lixeira mellora gráfica. É o simulador máis realista do catálogo, aínda que ten un modo de xogo arcade para quen non queira complicarse e, por suposto, non falta o modo carreira, que tanto engancha. Cada boxeador ten os movementos e os estilos que o caracterizan na vida real e, ademais, o plantel de loitadores é bastante amplo, con boxeadores do seu ano e algúns históricos, como Rocky Marciano ou Ali.

289. Magical Drop III (2000) (2 xogadores)

Partindo dun concepto semellante ao de Puzzle Bobble, propón ao xogador duelos contra a máquina ou contra outro xogador para ver quen consegue que o rival caia derrotado ante unha chuvia de bólas de cores. A mecánica é simple: temos que coller unha das bólas da última fila da nosa fase e tirala contra outras da mesma cor para rompelas; se o facemos rápido e encadeamos destrucións, complicamos o panel do rival e saímos vitoriosos.

288. RayStorm (1997) (2 xogadores)

A segunda parte da triloxía RayCrisis foi tamén o abandono dos gráficos 2D. É un dos mellores xogos de disparos con naves do catálogo grazas a un gran control e ao bo repertorio de armas e melloras que podemos conseguir. Conta con oito fases con multitude de inimigos e xefes.

287. Saiyuki: Journey West (1999)

Aquí temos un bo xogo de rol táctico, aínda que lonxe da saga Ogre Battle ou de Final Fantasy Tactics, cunha parte interactiva interesante e divertida, ademais dunha gran cantidade de xefes. Cómpre destacar un bo sistema de traballos no que podemos aceptar misións e recados paralelos á historia principal.

286. Herc’s Adventure (1997) (2 xogadores)

Cun estilo artístico e un humor dos anos noventa, é como un xogo inspirado nun programa de debuxos animados. Baseado no mundo mitolóxico grecorromano, o xogador pode escoller entre manexar a Hércules, Atalanta ou Xasón, e cada un ten as súas propias habilidades. O obxectivo é derrotar a Hades e restablecer a orde no mundo e, para iso, hai que cruzar mapas abertos derrotando hordas de monstros.

285. Croc: Legend of the Gobbos (1997)

Por cada cousa positiva de Croc pódese dicir unha negativa; porén, é un xogo de plataformas 3D que consegue divertir. É bonito e colorido, propón un bo reto grazas aos seus coleccionables e o deseño dos mundos e dos niveis é notable. Non está á altura dos máis grandes da súa xeración por uns niveis que se cargan en pantallas de tamaño pequeno ou medio e por un control mellorable.

284. Advan Racing (1998) (2 xogadores)

Simulador de carreiras exclusivo de terras xaponesas e bastante parecido a Gran Turismo, aínda que con menos variedade de coches e circuítos. O seu manexo non é tan sobresaínte como o do título de Sony, pero ten detalles que o diferencian, como un simulador climatolóxico ou o control do combustible, e pon na pista moitos máis coches rivais ca Gran Turismo.

283. Alundra 2: A New Legend Begins (1999)

Un xogo de rol de acción cunha historia independente da primeira parte: é bastante divertido, con personaxes e diálogos moi cómicos e combates contra xefes moi orixinais, e o salto ao 3D achega novas posibilidades na resolución das masmorras. Non é a continuación esperada do Alundra orixinal, pero, se ignoramos o nome, atoparemos un bo RPG de acción en 3D.

282. Doom & Final Doom (1995-1996) (2 xogadores)

Doom é un dos títulos máis importantes da historia. Un FPS clásico no que temos que movernos por salas disparando a inimigos e atopando chaves. Malia ser un dos primeiros lanzamentos e a que máis tarde apareceron títulos con mellores gráficos ou novas mecánicas, Doom segue destacando pola súa calidade, pola súa ambientación e por unha sinxeleza que lle permitiu aguantar o paso do tempo mellor ca outros títulos máis avanzados. Final Doom de PSX é unha recompilación de niveis de Doom II cunha dificultade máis axustada e unha banda sonora mellor ca en PC; en cambio, perde algúns dos inimigos e dos niveis máis grandes. Admite rato.

281. The Last Blade (1999) (2 xogadores)

Un título de loita con armas en 2D da famosa SNK para placas recreativas, que tivo unha conversión bastante fiel ao orixinal. Ten bos loitadores, gráficos, música e movementos; só se lle poden criticar algunhas ralentizacións.

280. Ballistic (1999) (2 xogadores)

No catálogo abundan os xogos de quebracabezas moi bos, e Ballistic é un deles. O obxectivo é destruír bólas antes de que cheguen ao burato do centro da pantalla, e a forma de eliminalas é unilas por cores en grupos de tres ou máis.

279. The Firemen 2: Pete & Danny (1995) (2 xogadores)

Secuela da primeira parte aparecida en Super Nintendo: este título de acción ponnos aos mandos de dous heroicos bombeiros que teñen que empregar as súas mangueiras para apagar as chamas de grandes incendios para lograr avanzar e salvar os civís antes de que sexa demasiado tarde.

278. Hard Edge (1998)

Outro clon inspirado nas mecánicas de Resident Evil, ambientado nun futuro no que uns terroristas tomaron un rañaceos e os nosos protagonistas deben infiltrarse e chegar aos andares superiores. Ten defectos bastante obvios, como unha pésima intelixencia dos inimigos, pero compénsao con grandes doses de acción e uns quebracabezas decentes. A historia non é nada do outro mundo, pero cumpre co cometido de entreter.

277. Treasures of the Deep (1997)

Un FPS completo e orixinal de exploración acuática. Este título mergúllanos en profundos niveis submarinos que hai que explorar para atopar tesouros, arranxar tubaxes ou derrotar piratas. Cada nivel require unha exploración a fondo e contrarreloxo para que non se nos acaben as reservas de osíxeno. Para conseguir o noso obxectivo contamos coa axuda dun submarino para desprazarnos máis rápido, e tamén con bengalas, botiquíns etc. É un xogo moi completo, cuns gráficos moi bos para representar o fondo mariño.

276. Warzone 2100 (1999)

Warzone 2100 é un produto de estratexia en tempo real ambientado no século XXII, tras un apocalipse nuclear. O combate é dinámico, con efectos sorprendentes e un mundo 3D que podemos observar con detalle grazas a unhas cámaras que se poden xirar. O seu maior punto forte, e o que o fai único no xénero, é un vasto sistema de investigación de unidades que permite ao xogador escoller como enfocar o seu exército, entre unidades máis ou menos defensivas, ofensivas, veloces etc. O total de unidades que descubrir supera as dúas mil.

275. CART World Series (1997) (2 xogadores)

Un dos mellores xogos de velocidade do catálogo, baseado na competición CART. Ten licenzas para diferentes tipos de coches e conta con condutores reais dos noventa e con dez circuítos. O seu manexo e o seu sistema de danos realista dos vehículos están a un gran nivel para 1997. O xogador pode facerlles multitude de modificacións aos coches para melloralos e adaptalos a cada trazado. Se se xoga no modo simulación, hai que facer paradas para cambiar os pneumáticos e repostar combustible.

274. Sexy Parodius (1996) (2 xogadores)

Nova entrega da saga de matamarcianos Parodius, que de novo, como indica o seu nome, busca crear un shooter en clave de parodia. Nesta ocasión todo xira arredor dun ton erótico e lascivo, con escenas subidas de ton, pero quizais o máis orixinal é que o xogo nos leva por diferentes fases segundo cumpramos ou non certas misións.

273. Kingsley’s Adventure (1999)

Este título é un dos máis esquecidos de Psygnosis. Está claramente inspirado en The Legend of Zelda, pero consegue ofrecer unha proposta única que combina acción, aventura e plataformas, todo nun mundo animado cheo de masmorras con inimigos arrepiantes e pobos extravagantes onde viven animais estraños. O seu único defecto é que usa un control de tipo tanque que desaproveita as posibilidades do DualShock.

272. Discworld Noir (1999)

A diferenza dos dous primeiros xogos de Discworld, que tiñan un enfoque de debuxos animados 2D, este título apostou pola estética escura do cine negro dos anos 40. O xogo desenvólvese como unha aventura gráfica clásica, pero con elementos novos, como a recompilación de pistas ao investigar, que permiten ao xogador empregalas para interrogar os personaxes ou conectalas entre si para atopar unha conexión lóxica entre elas e desvelar nova información.

271. Bloody Roar (1997) (2 xogadores)

Un xogo de loita 3D de ritmo rápido e accesible no que cada loitador pode transformarse nunha forma animal. Mecanicamente non é dos máis complexos do xénero, pero é divertido e frenético, cuns efectos gráficos e un estilo bonitos.

270. Oh no! (2000)

Xogo de acción e coordinación en clave de humor no que debemos controlar á vez varios membros dunha familia cómica xaponesa, evitando chocar e esquivando múltiples obstáculos ata chegar ao final de cada fase. Tamén hai varios minixogos ao final dos niveis para retar o xogador.

269. Rescue Shoot (2000) (2 xogadores)

Unha proposta curiosa, entretida e diferente dos clásicos xogos de pistola de luz do catálogo. O noso obxectivo é protexer un coello que se despraza automaticamente e, para iso, temos que disparar tanto para eliminar os inimigos e xefes que se presenten como para destruír diversas trampas e obstáculos.

268. Slap Happy Rhythm Busters (2000) (2 xogadores)

Fantástico xogo de loita con ritmo: é unha mestura estraña, pero que funciona. Os combates desenvólvense cunhas mecánicas parecidas ás de Street Fighter, pero, cando enchemos a barra especial, podemos realizar un ataque poderoso premendo un único botón do mando seguindo correctamente o ritmo. O seu aspecto gráfico usa un cel-shading que queda xenial e mostra un estilo de cómic, e ten un montón de contido desbloqueable.

267. Michael Schumacher’s Racing World Kart 2002 (2002) (2 xogadores)

Un dos mellores simuladores de karting desta xeración, baseado nos inicios de Schumacher como piloto. Goza dun apartado gráfico bastante bo e a simulación está ben conseguida grazas a unhas físicas realistas. Ten dezaseis trazados baseados en circuítos reais e múltiples opcións.

266. Gekioh: Shooting King (1999) (2 xogadores)

Port de Shienryu, lanzado nas máquinas recreativas dous anos antes, ao que se lle engadiron múltiples opcións e modos novos. Trátase dun shooter vertical en dúas dimensións dos cualificados como “maníacos”, que se caracterizan por poñer na pantalla multitude de disparos á vez, o que obriga o xogador a ser preciso nos seus movementos para non recibir dano.

265. Wild Arms 2 (1999)

Wild Arms 2 é un RPG con combates por quendas, pero con elementos de rol de acción na exploración. Ten unha historia independente da primeira; as súas masmorras están ben deseñadas, o seu sistema de combate e a progresión dos personaxes son máis completos, a duración é tamén bastante maior e os temas sobre os que reflexiona son moi amplos, como o terrorismo internacional, o significado do heroísmo etc.

264. Deception trilogía (1996,1998, 1999)

A saga Deception de Tecmo pertence aos xéneros RPG, acción e estratexia, cunha estética escura e momentos de violencia e gore. A súa orixinalidade está en que o obxectivo é derrotar os nosos inimigos instalando e usando trampas. A segunda parte supuxo un gran salto gráfico e asentou as bases de todas as entregas posteriores, xa que pasou á terceira persoa, puxo máis peso no apartado estratéxico e fixo que a protagonista fose unha muller. A terceira entrega rematou de puír o apartado gráfico e ampliou o sistema de trampas. Cada xogo ten varios finais segundo as nosas decisións e accións.

263. X-Men: Mutant Academy 2 (2001) (2 xogadores)

Sen chegar á excelencia que marcou a saga Tekken, este título de loita 3D baseado na franquía de Marvel aprende dos erros da súa primeira entrega e mellora o apartado técnico e logra un sistema de combate máis fluído; incorporaba combos no aire, un modo adestramento no que aprender os ataques etc. Como aspecto negativo, podemos dicir que o plantel de dezaseis loitadores se fai curto, tendo en conta a inmensa cantidade de personaxes memorables dos X-Men.

262. Bust-A-Groove & Bust-A-Groove 2 (1998) (2 xogadores)

Estas dúas entregas representan dous dos mellores títulos de ritmo musical da xeración, xogos semellantes a Dance Dance Revolution. O xogador debe competir contra a máquina ou contra un amigo premendo os diversos botóns que se indican na pantalla seguindo o ritmo da canción.

261. WarGames: Defcon 1 (1998) (2 xogadores)

Este disco tráenos un xogo do xénero da estratexia de acción en tempo real no que os xogadores controlan varias unidades no campo de batalla e poden cambiar en todo momento cal delas controlar, mentres que as unidades que non se están manexando poden recibir ordes. Ademais, nos amplos escenarios podemos atopar melloras para os nosos vehículos. O xogo conta con varias campañas longas e con variedade de ambientacións.

260. Gekido: Urban Fighters (2000) (2 xogadores)

Gekido é dos poucos «eu contra o barrio» de calidade desta xeración e, ademais, lógrao con gráficos 3D, que foi onde outras sagas clásicas 2D fracasaron ao intentar adaptarse. Gekido aposta por un ritmo de combate rápido e grandes momentos de acción, entre os que destaca a cantidade de combates contra xefes. Imprescindible se che gusta o xénero.

259. Resident Evil: Survivor (2000)

Spin-off da franquía de terror de Capcom que nos ofrece unha aventura en primeira persoa na que usamos a pistola de luz para derrubar os nosos inimigos. Non é un shooter sobre raís, senón que o xogador pode explorar os escenarios seguindo camiños diferentes en cada partida, o que afecta as escenas e a información sobre a trama que se descobre en cada unha. Como curiosidade, este xogo está moi mal valorado nos EUA porque a versión que recibiron non admite a pistola de luz e a xogabilidade co mando é horrible.

258. Terra Diver (1997) (2 xogadores)

Outro shooter vertical orixinal dos arcades que chegou á gris de Sony; esta versión ten un apartado gráfico un pouco peor e sofre ralentizacións que, por exemplo, a versión para SEGA Saturn non ten. Porén, xógase ben, é divertido e conta con interesantes novidades exclusivas, como unha nave e unha fase final. Ademais, ten a dificultade mellor calibrada e é menos esixente para os xogadores novatos.

257. YoYo’s Puzzle Park (1995) (2 xogadores)

YoYo’s é un arcade con gráficos 2D que combina os xéneros do quebracabezas e das plataformas; a acción desenvólvese en pantallas estáticas e cunha proposta interesante: en cada nivel debemos eliminar todos os inimigos para gañar usando bombas de diferente potencia, con coidado de que as reaccións en cadea non nos danen. Ten máis de 120 niveis con retos moi variados.

256. Grand Theft Auto: The Classics Collection (2003)

Recompilación que contén todos os xogos da saga lanzados na PlayStation: GTA (1997), GTA London 1969 (1999) e GTA2 (1999). A saga non foi tan popular ata o seu salto ao 3D, pero estas entregas tamén gozaron de certa popularidade polo seu grao de liberdade para moverse pola cidade, roubar vehículos, asaltar cidadáns e, sobre todo, protagonizar grandes persecucións policiais ao cometer delitos. Como en todos os GTA, podemos facer misións para grupos mafiosos, pero somos libres de aceptar os seus encargos cando queiramos ou de simplemente movernos por grandes cidades.

255. Men in Black: The Series – Crashdown (2001)

Adaptación da serie de animación de Men in Black a un FPS que se desenvolve en varios niveis nos que temos que cumprir obxectivos moi diversos. Conta cun bo acabado gráfico e unha boa xogabilidade se nas opcións se escolle o control cos dous sticks, aínda que decepciona un pouco a baixa calidade da intelixencia inimiga e a ausencia total de multixogador.

254. Demolition Racer (1999) (2 xogadores)

Seguindo a fórmula de éxito de Destruction Derby, este título ofrecía un concepto semellante, con carreiras axustadas contra varios rivais nas que os coches sufrían danos en tempo real que afectaban o seu manexo, pero neste título incorpóranse potenciadores que permiten obter vantaxes.

253. Command & Conquer Retaliation (1998) (2 xogadores)

Xunto con Dune, o primeiro Command & Conquer revolucionou a estratexia en tempo real cunhas mecánicas fáciles de entender baseadas en conseguir recursos para construír edificios e unidades co obxectivo de destruír a base inimiga. Esta secuela mellora en todo a primeira e esta versión para consola é bastante digna e admite o control con rato.

252. SaGa Frontier 2 (1999)

Tras o fracaso da primeira entrega, Squaresoft intentou devolverlle a dignidade a esta franquía de JRPG con este título. Destaca por ter os mellores gráficos 2D do sistema, cun estilo de acuarela feito a man, e conta unha historia cativadora a través de dous personaxes, que se desenvolve en capítulos que imos escollendo. O combate, nesta ocasión, arranxouse para manter a dificultade alta característica da saga, pero cunha progresión e un sistema máis equilibrados.

251. N-Gen: Next Generation Racing (2000) (2 xogadores)

Un xogo de carreiras diferente no que temos que pilotar aeronaves e podemos usar diferentes potenciadores e atacar os nosos rivais. Conta con máis de trinta naves e catorce circuítos, e tamén permite mercar melloras para modificar e mellorar a nosa nave. O seu acabado gráfico 3D está bastante logrado e mantén a fluidez que se esixe en títulos de velocidade coma este.

250. TearRing Saga: Yutona Eiyuu Senki (2001)

Este título de rol táctico está manchado pola polémica: o seu creador foi o máximo responsable da saga Fire Emblem ata que decidiu montar o seu propio estudio e sacar este xogo, que se parece claramente á saga de Nintendo. Sexa copia ou non, hai que recoñecer que TearRing é un bo produto, cunha historia propia bastante longa. É, sen lugar a dúbidas, un título que encantará aos amantes do xénero.

249. Tombi! & Tombi 2 (1997-1999)

Os xogos de Tombi adoitan catalogarse como de plataformas, pero eu considéroos máis próximos aos metroidvania. Son dous títulos entretidos que se converteron en xogos de culto, aínda que teño que recoñecer que se me fixeron un pouco pesados, pero teñen as súas virtudes. A súa xogabilidade consiste esencialmente en explorar a fondo os niveis buscando misións, obxectos e outros personaxes. Tamén hai melloras e habilidades que conseguir para poder avanzar. O primeiro xogo fíxose nun bonito 2D con dous planos de fondo, mentres que a secuela deu o salto gráfico ao 3D, aínda que mantén o desprazamento lateral con dous fondos do primeiro.

248. Samurai Deeper Kyo (2002) (2 jugadores)

Este título de loita 2D baseado no anime pasou desapercibido, pero está á altura das mellores entregas de SNK ou Capcom para a consola. Goza de escenarios animados de gran calidade e os loitadores móvense con fluidez, cun sistema de combate bo e fluído. Durante as loitas podemos usar outros personaxes como asistentes para realizar poderosos combos visualmente impactantes.

247. Jersey Devil (1997)

O primeiro xogo de plataformas aberto en 3D de calidade do catálogo: aínda que antes houbo intentos como Bubsy 3D, foi con Jersey Devil cando se demostrou que a máquina podía ofrecer experiencias parecidas ás da competencia. Neste título debemos visitar varios niveis e explorar a fondo para atopar diversos coleccionables e poder avanzar a novas fases e, para iso, debemos superar retos de plataformas e derrotar multitude de inimigos.

246. Tales of Destiny (1997)

A saga Tales of… é unha das sagas de JRPG máis famosas. Tales of Destiny foi a segunda entrega e é bastante boa, pero, á vez, bastante continuísta con respecto á primeira (Tales of Phantasia), aínda que isto non ten por que ser malo, xa que a primeira é sobresaínte. A música é moi boa; a súa historia non acabou de engancharme, pero os personaxes e os seus diálogos están entre o mellor. O combate é en tempo real, cun sistema parecido ao de Tales of Phantasia, pero máis completo.

245. Devil Dice (1998) (5 xogadores)

Intelixente e estraño quebracabezas con perspectiva isométrica no que debes mover dados xigantes arredor dunha plataforma para que os números da parte superior coincidan cos dos dados contiguos. O xogo ten unha gran variedade de modos: quebracabezas cun número de movementos limitado para gañar, competitivo ou un modo multixogador bastante recomendable para reunións con amigos.

244. RC Helicopter (2000)

Un divertido simulador de helicópteros de radiocontrol. Temos que manexar o helicóptero calculando ben as distancias e sendo precisos para cumprir varios obxectivos. Ten variedade de niveis que nos levan a unha casa, a unha estación de tren ou a unha piscina, entre outros. Completar as tarefas recompénsanos con puntos para mercar melloras e novos modelos de helicópteros. O seu control é bastante bo e fai uso dos dous analóxicos do DualShock.

243. Mat Hoffman’s Pro BMX (2001) (2 xogadores)

Título baseado no deporte BMX que aproveitou o bo facer do motor gráfico de Tony Hawk’s e o seu éxito para ofrecer un título que, en esencia, nos propón os mesmos retos: facer piruetas polos escenarios, pero manexando bicicletas. O xogo permite mesmo desbloquear circuítos do primeiro Tony Hawk. É un bo título ao que só lle falta algo de orixinalidade no que propón.

242. NBA Showtime NBA on NBC (1999) (4 xogadores)

Un arcade de baloncesto de partidos de dous contra dous e sucesor de NBA Jam e NBA Hangtime. É unha das entregas favoritas dos afeccionados, xa que mantén o mesmo esquema de control e a mesma xogabilidade ca os anteriores, pero logra dar correctamente o salto aos gráficos 3D. A mellor adaptación doméstica é a de Dreamcast, pero a de PSX mantén o tipo.

241. Samurai Spirits: Kenkaku Yubinan Pack (1998) (2 xogadores)

Recompilación dos dous primeiros Samurai Spirits, dous dos mellores títulos de combate con armas da Neo Geo. Esta versión está considerada unha das adaptacións máis fieis ás recreativas orixinais.

240. Elemental Gearbolt (1997) (2 xogadores)

Un shooter sobre raís esixente e cunha proposta única para a época. Incorpora un sistema de mellora dos nosos atributos gañando experiencia nos niveis, unha experiencia que é maior se encadeamos combos sen fallar os disparos. Por outra banda, usa un sistema de tres armas elementais diferentes que esixe cambiar rapidamente entre elas para usar a da debilidade do inimigo ao que nos enfrontemos. A acción en pantalla desenvólvese a gran velocidade e fai difícil lograr grandes combos para conseguir experiencia.

239. Pac-Man World (1999)

Xogo de plataformas de acción 3D con desenvolvemento lineal protagonizado pola famosa mascota de Namco. É un dos xogos de plataformas máis descoñecidos e infravalorados do catálogo, pero moi divertido ao longo dos seus vinte e tres niveis, con variedade de poderes e retos. Ofrece un bo reto para os xogadores máis esixentes que queiran conseguir o 100 % en todos os niveis, atopando todos os coleccionables e eliminando todos os inimigos.

238. Cotton: Fantastic Night Dreams (1999)

Outro gran shooter horizontal no que controlamos unha bruxa que vai disparando aos seus inimigos e que conta con dous tipos de ataques poderosos. O poder de ataque vai en aumento a medida que destruímos inimigos e gañamos experiencia. Ademais, non faltan obxectos que nos dan máis puntuación ou armas.

237. Wild 9 (1998)

Un corre e dispara con gráficos 3D, pero con desprazamento lateral, cuxas mecánicas se basean na manipulación dos inimigos; para iso, emprégase un dispositivo que permite diversas habilidades, como por exemplo lanzar inimigos ou mover elementos do escenario para superar obstáculos e avanzar.

236. Digimon Digital Card Battle (2000) (2 xogadores)

Videoxogo de combate de cartas baseado na saga Digimon: cada xogador conta cunha baralla de trinta cartas que poden ser de apoio, de dixievolución ou dun Digimon, e estas últimas poden ser de diferente natureza, como lume, xeo etc. Cada xogador debe decidir se sacrifica ou non as súas cartas para conseguir puntos cos que facer evolucionar o seu Digimon e realizar ataques ao rival. É un xogo cun bo compoñente táctico, pero que, por desgraza, só está en inglés.

235. Michelin Rally Masters: Race of Champions (2000) (2 xogadores)

Un dos mellores simuladores de rally do catálogo, con máis de vinte coches reais e corenta circuítos. Como simulación está a un gran nivel, pero non alcanza o soberbio CMR 2.0, aínda que o compensa con bastante contido e variedade de modos. Graficamente está un pouco por debaixo do que cabería esperar dun xogo deste ano, pero ten unha xogabilidade moi boa que fai que enganche.

234. Kurushi & Kurushi Final (1997-1998) (2 xogadores)

Enxeñosos e infravalorados quebracabezas nos que hai que destruír bloques que rodan cara a ti antes de que te esmaguen. Teñen unha mecánica fácil na que temos que marcar cadrados no chan para detonalos cando un bloque se coloque enriba. Malia ser fáciles de aprender, dominalos require práctica e dedicación.

233. The Misadventures of Tron Bonne (1999)

Títulos protagonizados por un personaxe que se fixo popular nos xogos de Mega Man Legends e que resultou ser un produto moito máis redondo, con mellor xogabilidade e máis divertido. Usando o seu exército de robots, Tron ten que conseguir diñeiro para pagar unha débeda cometendo actos delituosos. As diversas misións que completar alternan entre acción 3D, quebracabezas, estratexia e exploración. O exército de robots presenta un elemento moi orixinal, xa que cada un ten a súa propia personalidade e poden mellorar as súas habilidades adestrándoos mediante minixogos.

232. Torneko: The Last Hope (1999)

Este spin-off de Dragon Quest IV é un dos poucos roguelikes do catálogo que pagan a pena. Torneko regresa ao seu pobo e debe salvalo dunha maldición e, para iso, explora diversas masmorras cheas de monstros. Cada vez que entramos nunha masmorra empezamos no nivel un e, loitando, melloramos as nosas estatísticas; tamén atopamos en cada masmorra comida para mellorar a nosa vida e armas. Os combates desenvólvense por quendas, pero sen tempos de carga.

231. Italian Job, The (2001)

Baseado na película, recrea as cidades de Londres e Turín, nas que o xogador debe completar diversas misións de condución a toda velocidade, con persecucións policiais e total liberdade para escoller a ruta polas amplas cidades. É un xogo que se basea na fórmula que levou ao éxito a saga Driver e conségueo, xa que ofrece un bo produto no técnico ao que só lle falta algo de orixinalidade.

230. Thunder Force V: Perfect System (1998)

Thunder Force V marca a transición desta serie de shooters de naves ao 3D. Mantéñense os tiroteos rápidos coas armas habituais da saga, pero incorpora ataques novos, como mover unha área en forma de cono que destrúe calquera cousa atrapada nela. As fases están cheas de acción, aínda que os cambios de cámara poden resultar esixentes á hora de manobrar. A música transmítelle dinamismo e enerxía ao xogador.

229. Bushido Blade II (1998) (2 xogadores)

Esta segunda entrega xira de novo arredor do código de honra bushido e diferénciase da maioría dos xogos de loita na ausencia de límite de tempo ou de medidores de saúde. O obxectivo é buscar o golpe mortal coa nosa espada co que acabar co rival, pero nunca polas costas. É un xogo que busca o realismo, cunha gran variedade de movementos e feridas que afectan os movementos do personaxe. Esta segunda parte ten un mellor acabado gráfico e a súa xogabilidade é un pouco máis sinxela.

228. Rayman (1995)

Este colorido e bonito título de plataformas en dúas dimensións usa o procesador de 32 bits da consola para mover un dos xogos máis entretidos e detallados do seu ano. A historia é de fantasía, pero moi básica: Rayman loita e salta a través de varios mundos diferentes para derrotar inimigos e xefes.

227. Spyro the Dragon (1998)

Con este título, Insomniac desbancou, por méritos propios, toda a competencia do momento como o mellor xogo de plataformas 3D en mundos abertos da PlayStation, xa que ofrecía un xogo enormemente puído, con controis moi bos, mundos coloridos, situacións de humor e moito que explorar. Un xogo que parecía imposible de mellorar ata que apareceron as súas secuelas. O seu único defecto é unha duración bastante curta.

226. Le Mans 24 Hours (1999) (2 xogadores)

Un título baseado na famosa carreira automobilística de resistencia que conta con varios modos clásicos, como carreira rápida, multixogador ou contrarreloxo, pero o seu principal atractivo é o modo Le Mans, que permite ao xogador simular a competición cunha duración real de 24 horas. Graficamente está bastante ben dentro da calidade global do catálogo, pero é unha versión menor ca a lanzada para Dreamcast.

225. Beatmania saga (1998-2002) (2 xogadores)

Famosa saga de xogos de ritmo baseados en interpretar temas de DJ usando un periférico que imita unha mesa de mesturas. A mecánica é semellante á dos posteriores Guitar Hero: debemos premer os cinco botóns da mesa segundo van aparecendo na pantalla e no momento preciso para sacar as mellores puntuacións. É unha saga que arrancou en 1997 nos arcades e que aínda hoxe perdura, con moreas de entregas; na PlayStation saíron trece entregas, case todas exclusivas de Xapón.

224. Dead in the Water (1998) (2 xogadores)

Este xogo é un completo descoñecido e mesmo no seu momento a crítica foi dura con el, pero o certo é que me levei unha grata sorpresa. Trátase dun título de combate de vehículos acuáticos con lanchas ou embarcacións; ten uns escenarios bastante amplos, con moreas de recunchos e camiños secundarios para poder facer emboscadas. Sorprende tamén porque implementa físicas na auga, que crean ondas coas explosións que afectan o manexo dos vehículos.

223. Everybody’s Golf & Everybody’s Golf 2 (1997-1999)

Mentres outras desenvolvedoras loitaban por ofrecer simuladores realistas de golf bastante lentos e aburridos, na miña opinión, Sony aproveitou para ofrecer un arcade desenfadado que foi todo un acerto. Ten uns controis o suficientemente elaborados para ofrecer unha simulación decente, pero á vez non son complexos nin requiren tempo para aprender e empezar a xogar. Os paus e as físicas dos campos están ben logrados e ofrecerán un reto interesante mesmo para os afeccionados máis fieis ao deporte. A segunda parte non achegaba nada realmente importante, só novos golfistas e algún campo diferente, así que calquera das dúas entregas vale.

222. Blazing Dragons (1996)

Unha aventura gráfica con estilo de debuxo animado, en ton de comedia e, por algunha razón, bastante descoñecida. A historia é unha parodia do rei Artur e os seus cabaleiros, pero nesta ocasión encárnanos dragóns, mentres que os inimigos malvados que hai que derrotar son humanos. Como aventura gráfica, ofrece as mecánicas clásicas do point & click: investigar a nosa contorna para recoller obxectos e resolver enigmas e quebracabezas.

221. Alundra (1997)

Un gran título de acción e aventura en dúas dimensións, con masmorras que explorar, monstros e enigmas por momentos bastante complexos. A historia do xogo ten un ton escuro e serio, baseado na capacidade do protagonista para entrar nos pesadelos da xente e rescatala.

220. Mr. Driller & Mr. Driller G (2000-2001) (2 xogadores)

Brillantes xogos de quebracabezas 2D nos que temos que cavar cara abaixo a través de bloques para chegar á parte máis profunda de cada nivel, á vez que evitamos que nos esmaguen. Mr. Driller G é a terceira parte da saga, con novos personaxes, e é exclusiva de Xapón. Como curiosidade, esta saga empezou a desenvolverse como a terceira parte da saga clásica Dig Dug.

219. Langrisser IV & V: Final Edition (1999)

Nesta consola pódese atopar unha cantidade decente de xogos de rol táctico que farán as delicias dos seguidores do xénero; Langrisser é unha saga cunha historia de corte fantástico que se vai narrando pouco a pouco a través dos diversos escenarios nos que transcorren as batallas. Ademais da súa propia historia, o que caracteriza estes títulos é o seu sistema de batallas de gran tamaño, nas que os xogadores chegan a controlar ata trinta unidades.

218. Micro Maniacs (2000) (8 xogadores)

Unha volta de porca ao concepto proposto nos xogos de Micro Machines, pero nesta ocasión manexamos diminutos corredores que van a pé, o que permite engadir pequenos retos de habilidade e plataformas. Ademais, cada personaxe ten as súas propias características e habilidades, que afectan a nosa forma de competir.

217. Marvel Super Heroes (1997) (2 xogadores)

A inmensa maioría das adaptacións dos arcades de loita dos 90 para PlayStation padecían recortes e quedaban en inferioridade fronte ás versións de Sega Saturn. Porén, a consola de Sony ten a mellor versión deste título, non tanto porque non padecese recortes, senón porque a versión de Saturn non estivo á altura.

216. Worms World Party (2001)

Esta saga ten varias entregas en PlayStation e todas son bastante boas, pero escollín esta simplemente por ser a única en castelán; se sabedes inglés, a entrega Armageddon tamén é moi boa. Son xogos de estratexia por quendas en dúas dimensións moi accesibles nos que o obxectivo é manexar unha escuadra de vermes e eliminar outras escuadras usando unha gran variedade de armas.

215. Ready 2 Rumble Boxing (1999) (2 xogadores)

Antes falamos do mellor simulador; agora tócalle a quenda ao mellor arcade de boxeo da consola. Estamos ante unha obra na que, igual que na súa primeira parte, tamén moi recomendable e dispoñible en PlayStation, sempre predominan a parodia e as situacións cómicas, especialmente polo elenco de boxeadores que podemos escoller, no que hai famosos como o matrimonio Clinton ou Michael Jackson.

214. Jackie Chan’s Stuntmaster (2000)

Un xogo co nome de Jackie Chan só podía ser un «eu contra o barrio». Ten un apartado gráfico que cumpre, sen grandes alardes, e a acción desenvólvese cun desprazamento lateral da cámara no que van aparecendo inimigos que debemos derrotar para avanzar. Destacan os seus movementos de artes marciais, moi ben representados, e unha xogabilidade suave e agradable. Ademais, ten varios coleccionables que convidan a explorar a fondo cada nivel.

213. Gunbird (1995) (2 xogadores)

Esta saga de shooters verticais deuse a coñecer coa saída en Occidente da segunda parte para Dreamcast, pero a primeira entrega tamén atesoura calidade: bos gráficos, gran control e moita acción en pantalla. Os máis puristas prefiren a versión de Saturn porque é algo mellor, pero o certo é que, unha vez que o xogo arranca, dá igual que versión xogues: a diversión está asegurada.

212. Destruction Derby Raw (2000) (4 xogadores)

A terceira entrega desta franquía de carreiras de coches e combates tolos en arenas, nas que había que ter coidado co dano recibido para que o noso vehículo non quedase inservible, é tamén a mellor de todas as que recibiu este catálogo. Porén, a comunidade tende a menosprezala porque os danos deixaron de representarse en tempo real, pero, a cambio, o produto ofrece unha calidade gráfica moi superior á dos anteriores, o control é mellor e a dificultade das arenas está máis calibrada. Ademais, ten moreas de circuítos e arenas diferentes e un modo para catro xogadores.

211. Puzzle Arena Toshinden 1997 (2 xogadores)

Battle Arena Toshinden é unha saga de loita 3D cuxa primeira entrega gozou de certo éxito en 1995, pero axiña quedou eclipsada por Tekken e non logrou recuperar o seu espazo. Imitando o éxito que tiña Super Puzzle Fighter II, este xogo enfronta os loitadores desta franquía en quebracabezas baseados nas mecánicas do famoso Puyo-Puyo. Evidentemente carece de orixinalidade, pero divirte e ofrece unha alternativa a quen goste do orixinal de Capcom.

210. Diablo (1998) (2 xogadores)

O famoso xogo de rol de acción en terceira persoa de Blizzard recibiu unha versión moi boa para PlayStation. Obviamente, tivo un recorte gráfico e perdeu o multixogador en liña, pero compensouno cun modo cooperativo local para dous xogadores e coa posibilidade de consultar toda a historia no menú principal sen necesidade de atopar libros durante a aventura. A mecánica principal consiste en ir superando masmorras eliminando inimigos mentres conseguimos armas, armaduras, maxias, ouro etc.

209. X-Com: Enemy Unknow & X-Com: Terror from the Deep (1995-1996)

Sobresaíntes títulos de xestión e combates tácticos nos que estamos ao mando da humanidade, que se enfronta a unha invasión extraterrestre. Os combates póñennos ao mando dun escuadrón de soldados en escenarios divididos en cuadrículas para realizar os nosos movementos e ataques. Son xogos moi profundos e complexos, con moitos outros elementos, como a xestión de recursos, a investigación e o desenvolvemento etc. Son esixentes e requiren dedicación antes de dominalos.

208. Street Fighter EX2 Plus (1999) (2 xogadores)

Street Fighter tamén intentou o salto ao 3D con esta serie spin-off. A primeira parte non estaba mal, pero foi en EX2 Plus onde Capcom refinou a fórmula e lle deu máis fluidez. Graficamente lograban unha boa representación dos loitadores da franquía e, aínda que é certo que non estaban á altura das entregas 2D, seguen sendo unha boa achega á loita 3D do catálogo.

207. Twisted Metal 4 (1999) (4 xogadores)

A saga Twisted Metal ofrece divertidos combates en vehículos, cun amplo repertorio de armas e potenciadores en amplas contornas 3D posapocalípticas. Por algunha razón repítese case como un dogma que a mellor é a segunda parte, e é certo que foi a que tivo maior evolución e popularidade, pero o certo é que as dúas primeiras entregas teñen un aspecto gráfico inferior e un control sen analóxico. A cuarta entrega perfecciona os cambios presentados na terceira parte e é, para min, o xogo co mellor acabado gráfico, escenarios, controis, físicas e IA inimiga das entregas para PlayStation, ademais do seu multixogador para catro a pantalla partida.

206. Guitar Freaks (1999) (2 xogadores)

Unha especie de precursor do que anos máis tarde coñecemos como Guitar Hero; foi exclusivo de Xapón. Ten unha interface máis sinxela e unha variedade de cancións menos populares, pero a mecánica é a mesma: tocar no momento preciso as notas que van aparecendo na pantalla.

205. Disney’s Atlantis: The Lost Empire (2001)

Xenial aventura que plasma os diversos sucesos da mesma película nunha variedade de niveis nos que predomina a aventura con plataformas 3D, empregando varios personaxes e as súas habilidades; nalgún nivel pasa a ser un shooter 3D. Ten un moi bo apartado técnico, cun gran control no que a cámara se manexa co segundo stick, e a calidade do deseño dos niveis é moi acertada.

204. Wipeout 2097 (1996) (2 xogadores)

A segunda parte de Wipeout amplía e mellora o primeiro título en todos os aspectos. Pon o xogador ante o reto de gañar grandes carreiras futuristas en aeronaves extremadamente veloces. A mecánica obríganos a alcanzar velocidades moi altas, recoller potenciadores e aprender a frear para tomar curvas pechadas complicadas.

203. Parodius (1994) (2 xogadores)

Recompilación que reúne dous dos mellores shoot ’em up arcade e desta consola: Parodius Da! e Gokujyou Parodius. O nome vén da combinación de PAROdy of GraDIUS (parodia de Gradius). Como o seu propio nome indica, o estilo gráfico e as situacións en pantalla buscan ser xocosos, pero, malia iso, o xogo goza dun nivel de dificultade esixente.

202. Bugs Bunny: Perdido en el Tiempo (1999)

Un dos xogos de plataformas 3D de boa calidade que adoitan pasar desapercibidos; logra recrear á perfección en 3D o estilo e a estética do universo de debuxos animados no que se basea. Na aventura viaxamos polo tempo desde a prehistoria ata o futuro, visitando diversas localizacións con moitos niveis que superar e explorar. Hai moreas de segredos e coleccionables para conseguir o 100 %. Como aspectos negativos, ten un control e un sistema de cámara que en 1999 podían ser un pouco mellores e un titorial obrigatorio aburrido.

201. Castrol Honda VTR (2001) (2 xogadores)

Fantástico simulador de Superbikes con licenzas reais, o máis parecido a un MotoGP que podemos atopar neste catálogo. Ten bos gráficos e efectos de son e os clásicos modos de carreira individual, campionato ou dous xogadores a pantalla partida. Require aprender ben os controis e os trazados para poder gozalo, porque, se non, será moi probable saírse da pista ou pasarse na freada.

200. Bust- A-Move 2, 3 y 4 (1996-1997-1998) (2 xogadores)

Cómpre destacar a cuarta parte, que é unha das mellores entregas da serie e un dos mellores quebracabezas da biblioteca desta consola. Contén máis de seiscentos niveis e novas mecánicas, pero non faltan os imprescindibles modo historia, modo arcade e modo competitivo contra outro xogador; tamén hai outros modos, retos, un editor de niveis etc.

199. Manager de Liga 2002 (2001)

Esta franquía tivo varias entregas anuais desde a tempada de 1999 ata a de 2002 e tamén entregas propias para cada país, nas que cambiaban as ligas nacionais nas que competir. Son un completo simulador de xestión de clubs de fútbol no que temos que decidir fichaxes, dereitos televisivos, corpo técnico, adestramentos, aliñacións, dar ordes durante os partidos etc. Son xogos moi completos, aínda que non tanto como PC Fútbol, daquela o rei do xénero, pero ofrecían unha boa experiencia aos usuarios de consola sen PC.

198. iS: Internal Section (1999)

Un shooter tubular parecido a Tempest 2000 que apostaba polo uso de polígonos planos para recrear toda a acción, o que permitiu sacar un título que se move a unha resolución de 640×480 a 60 fps. Conta cunha ducia de armas e varios xefes que achegan unha gran variedade de sucesos e retos.

197. Tenchu & Tenchu 2 (1998-2000)

Tenchu, xunto con Metal Gear Solid, popularizou os xogos de sixilo. Tanto o primeiro como a segunda parte póñennos na pel de ninjas que deben completar misións e asasinatos de forma sixilosa, algo que supuña unha experiencia bastante nova no seu momento e tamén moi difícil, que pode facer que a moitos se lles atragante. Para levar a cabo as misións, temos que observar ben a contorna para atopar o mellor camiño, e podemos valernos de múltiples obxectos.

196. Croc 2 (1999)

Esta secuela supuña unha mellora con respecto ao primeiro xogo de plataformas 3D protagonizado polo simpático crocodilo. Agora Croc ten toda unha illa que explorar para atopar retos e peticións de axuda que o levan a varios niveis de plataformas que debe explorar a fondo. A diferenza do primeiro, os mundos xa non se cargan en pequenas pantallas, polo que ofrece retos máis grandes e complexos. O personaxe dispón de novas habilidades, como o supersalto ou a posibilidade de observar de lonxe cuns prismáticos. En conxunto, Croc 2 é un xogo moito máis completo e mellor tecnicamente, cun sistema de control mellorado que usa o analóxico.

195. Burning Road & Explosive Racing (1996-1997) (2 xogadores)

O primeiro é un arcade de carreiras, clon bastante bo e divertido do famoso Daytona USA, cun apartado gráfico que estaba bastante ben para o seu ano e cunha fluidez e unha sensación de velocidade nas carreiras moi ben conseguidas. O segundo é unha secuela non oficial do mesmo desenvolvedor que aposta por un sistema de carreiras arcade semellante, pero con moita máis variedade de vehículos e circuítos. Ambos usan o cable link para o modo de dous xogadores.

194. Brigandine: The Legend of Forsena (1998)

Un dos mellores representantes do rol táctico do catálogo, que nos leva a un continente con cinco reinos contra os que se rebela un perigoso inimigo que se lanza á súa conquista. Podemos escoller que reino controlar para deter o inimigo e mesmo conquistar o resto dos reinos; segundo o país que manexemos, vivimos unha historia con heroes e unidades militares diferentes, o que convida moito a repetir. A mecánica principal alterna quendas de xestión con quendas de batallas.

193. Disney • Pixar Toy Story 2: Buzz Lightyear to the Rescue! (1999)

Adaptación da película como xogo de plataformas 3D no que percorremos os momentos máis emblemáticos dela ao longo de quince niveis. Segue a fórmula de éxito empregada por Super Mario 64, que nos convida a conseguir varios obxectos coleccionables en cada nivel facendo cousas diferentes, por exemplo derrotar un xefe ou atopar varias moedas agochadas. Ao aumentar o noso número de coleccionables, imos abrindo novos escenarios. O protagonista é Buzz e conta con bastantes movementos fieis ás súas accións na película para afrontar situacións moi variadas.

192. International Superstar Soccer Deluxe (1997) (4 xogadores)

A primeira entrega da saga ISS, orixinal de consolas de cuarta xeración, apostaba por un simulador de fútbol con gráficos 2D, algo que xa era raro para o seu ano de lanzamento en PlayStation. O xogo é moi completo e divertido e xa ten a esencia do que ofrecerían os seguintes títulos desta serie deportiva no seu salto ao 3D.

191. Jet Moto 3 (1999) (2 xogadores)

Carreiras en motos flotantes a través dunha ampla variedade de terreos. Esta terceira parte supón unha gran mellora con respecto ás dúas primeiras, cun manexo e unha sensación de velocidade moito mellores, e tamén mellorou a calidade gráfica. Se che gustan os retos a toda velocidade, este é un dos títulos imprescindibles do catálogo.

190. Sonic Wings Special (1996) (2 xogadores)

Unha recompilación rara que mestura escenarios e elementos dos tres primeiros Sonic Wings para ofrecer unha entrega única. Sonic Wings é un dos mellores shoot ’em up de Neo Geo, con escenarios bonitos, moreas de personaxes e pilotos únicos e moita acción en pantalla. Por desgraza, a versión PAL deste xogo eliminou todas as escenas que, na versión xaponesa, permiten ver máis de setenta finais.

189.Ghoul Panic (2000) (2 xogadores)

Este xogo para pistola de luz quizais non é tan redondo como Point Blank ou Time Crisis, pero considéroo unha achega imprescindible do xénero. É unha especie de The House of the Dead de debuxos animados para todos os públicos cuxa mecánica consiste en desafíos e retos ao estilo de Point Blank, aínda que tamén hai xefes finais. Entre as diversas modalidades destacan o modo historia e o modo arcade. Lin que o modo Ghost Race admite oito xogadores simultáneos, pero non puiden comprobalo.

188. Lemmings & Oh No! More Lemmings (1998)

Os lemmings son unhas criaturas que só saben camiñar, rebotar contra os obstáculos e obedecer as nosas ordes. Con esta premisa, o xogo propón levalos a salvo ata o final de cada nivel en dúas dimensións dándolles ordes como escavar ou construír escaleiras. Esta versión contén o xogo orixinal e a súa expansión, con máis de 200 niveis. Admite control con rato.

187. Overboard! (1997) (5 xogadores)

Aos mandos dun galeón, nun xogo de acción con perspectiva aérea, a nosa misión é sucar cada fase derrotando embarcacións inimigas, destruíndo ou esquivando diversas trampas e, sobre todo, explorando moi ben cada recuncho para superar pequenos quebracabezas e atopar subministracións. O xogo destaca por un arsenal moi variado, que vai desde os típicos disparos de canón ata cargas explosivas ou lanzachamas, e tamén dispón dun modo multixogador para cinco xogadores que loitan por afundir o rival.

186. Persona (1996)

Spin-off da famosa saga de JRPG Megami Tensei, a serie Persona considérase hoxe unha das mellores do xénero. Nesta entrega aparecen os primeiros elementos que definirán esta serie, entre os que destaca unha dificultade e unha complexidade lixeiramente menores ca en Megami Tensei, aínda que segue sendo un xogo esixente. Usa unha perspectiva isométrica con gráficos 2D que pasa á primeira persoa en 3D para explorar edificios e masmorras, mentres que a historia, sen ser a mellor da serie, está a un gran nivel. Ten unha versión mellorada e cun modo de dificultade fácil para PSP.

185. Pocket Fighters (1997) (2 xogadores)

Simpático xogo de loita que usa versións pequenas e bonitas de personaxes doutros xogos de Capcom, entre os que destacan os de Street Fighter e Darkstalkers. O sistema de combate é orixinal e máis fácil ca noutros títulos de loita da compañía: temos tres botóns, para puñada, patada e ataque forte, e só con isto realizamos combinacións. Ademais, engádese un sistema de xemas que, ao recollelas dos cofres ou ao golpear o rival, nos fan máis poderosos ou nos permiten realizar ataques.

184. Pro Pinball saga (1996-2000)

Franquía de simuladores de pinball que tivo catro entregas para PlayStation, todas elas cunha gran calidade, tanto gráfica como no realismo das físicas. En cada mesa hai camiños agochados e a posibilidade de facer combos. Para min, foron os mellores xogos do xénero no catálogo, e a súa calidade é tal que mesmo a Dreamcast e a PS2 recibiron unha recompilación. De todos, cómpre destacar Fantastic Journey, a última entrega, na que a fórmula está moito máis refinada.

183. Puyo Puyo Sun & Puyo Puyo Kan (1997-1999) (2 xogadores)

Non existe sistema que non recibise algún tipo de versión de Puyo-Puyo. É outro clásico quebracabezas no que temos que unir catro bólas da mesma cor para facelas desaparecer e evitar así que se acumulen na pantalla. Ambas as versións contan cun bonito deseño gráfico e con modo historia e competitivo.

182. Time Bokan: Bokan to Ippatsu! & Time Bokan: Yattaman (1996-1998) (2 xogadores)

Dous bonitos xogos de disparos con naves e scroll automático nos que debemos ir derrubando inimigos, esquivando os seus disparos, recollendo poderes e derrotando xefes. Son dous títulos, sobre todo Yattaman, cun bonito 2D baseado nunha serie de animación que parodia os animes dos anos setenta. Teñen un apartado sonoro bastante bo; graficamente gústanme máis ca 70’s Robot Anime, tamén en PlayStation, pero este último paréceme moito máis divertido no seu conxunto.

181. MTV Sports: Snowboarding (1999) (2 xogadores)

Aínda que a saga Cool Boarders foi a raíña absoluta dos arcades de snowboard nesta xeración, este produto patrocinado pola MTV ofrece tamén unha experiencia moi boa. Os circuítos son bastante amplos e sorprendentes, aínda que a costa de ter algo de popping, e o xogo sacrifica o realismo a cambio da diversión, xa que permite realizar incribles cadeas de combos para plasmar diversas acrobacias.

180. Brave Fencer Musashi (1998)

Un dos xogos de rol de acción máis completos, longos e divertidos da PlayStation. Graficamente non é gran cousa, pero a súa variedade de escenarios, xunto coa orixinalidade dos seus quebracabezas e o deseño dos combates contra os xefes, son sobresaíntes; ademais, toda a aventura está chea de diálogos cómicos. Pero o máis orixinal e interesante é que o tempo transcorre en tempo real, de modo que pasan os días e anoitece, por exemplo, o que afecta algúns eventos ou o horario de apertura das tendas.

179. Dead or Alive (1998) (2 xogadores)

Outro título importante de loita 3D, bastante divertido, no que destaca a velocidade das loitas. Foi un port do arcade orixinal no que se sacrificou algo de calidade gráfica e a variedade dos fondos dos escenarios, pero en xeral é un port digno que logra transmitir a experiencia orixinal.

178. Moto Racer (1997) (2 xogadores)

Arcade de carreiras de motos que ofrece unha sensación de velocidade sorprendente e aposta por uns controis e unhas configuracións sinxelos. O xogador só ten que preocuparse de escoller que moto usar e empezar a correr: diversión pura e directa. Destaca a súa gran fluidez, xunto coa gran distancia de debuxado dos circuítos. Ademais, alternaba probas de MotoGP, nas que a velocidade era fundamental, con carreiras de motocrós, nas que a habilidade derrapando era a clave para gañar.

177. Clock Tower: The First Fear (1997)

A PlayStation recibiu esta versión mellorada gráfica e sonoramente da primeira parte desta saga de terror. Non hai que confundila co Clock Tower que recibimos en Occidente, que é a súa secuela e que xa incluín neste top. Estamos ante unha aventura gráfica 2D na que controlamos a Jennifer, atrapada nunha mansión onde Scissorman, un asasino cunhas tesoiras enormes, intenta matala a ela e ás súas amigas. Debemos atopar obxectos e chaves cos que resolver quebracabezas e avanzar, pero en calquera momento podemos ser sorprendidos por Scissorman, que nos obriga a fuxir e agocharnos ou morreremos. Segundo as nosas accións e canto descubramos sobre a trama, podemos obter ata nove finais diferentes.

176. Gamera 2000 (1997)

Exclusivo xaponés cunha historia relacionada co universo de Godzilla e que me encantou. É un shooter en terceira persoa semellante a Panzer Dragoon e StarFox, pero aquí a acción transcorre en 360º ao noso redor, o que nos obriga a estar atentos ao radar para esquivar os ataques. Ademais, conta cunha incrible variedade de niveis, como cidades ou bosques frondosos, moitos vehículos e mesmo a posibilidade de empregar criaturas.

175. Harmful Park (1997) (2 xogadores)

Shooter de naves horizontal que segue un estilo artístico parecido ao da saga Parodius: vemos situacións cómicas e absurdas mentres derrubamos os inimigos. A historia lévanos a un inimigo malvado que, para dominar o mundo, se apodera dun parque de atraccións, escusa perfecta para que cada nivel se inspire nunha atracción distinta. Cómpre destacar o soberbio traballo e a calidade dos seus gráficos 2D, que están entre o mellor do catálogo.

174. Thrasher Presents: Skate and Destroy (1999) (2 xogadores)

O mellor simulador de skate da xeración, que busca trasladar a experiencia máis realista posible, ao contrario do estilo arcade dos Tony Hawk’s. Podemos escoller entre seis patinadores, cada un cos seus atributos, para movernos por amplas contornas urbanas onde facer acrobacias e conseguir puntos. Como simulador, as manobras non son combos sinxelos de botóns, senón que hai que aprender a realizalas e non é posible encadear manobras imposibles na vida real. Isto non é algo negativo, xa que permite realizar con precisión calquera movemento que se desexe entre máis de cen posibles.

173. Alone in the Dark: The New Nightmare (2001)

Esta entrega da pioneira saga de terror foi tamén un reinicio: de novo debiamos escoller entre controlar o detective Edward Carnby ou a antropóloga Aline Cedrac para investigar unha mansión con fenómenos paranormais. Aínda que ambos visitan os mesmos escenarios, cada un ten o seu propio percorrido, con situacións diferentes. Este título ofrece uns dos mellores fondos prerenderizados en calidade e detalle e, ademais, usa técnicas de iluminación bastante avanzadas para esta consola, que permiten iluminar os escenarios cunha lanterna, mecánica obrigatoria para descubrir obxectos, resolver enigmas e mesmo derrotar inimigos. O seu desenvolvemento orixinal foi para PlayStation, e á vez lanzouse un remake para Dreamcast, PC e PS2, pero segue sendo un dos mellores survival horror do catálogo.

172. Rockman Complete Works series! (1999)

Os seis primeiros Megaman saíron tamén para PlayStation no mercado xaponés. Nada novo se pode dicir desta saga, que perdurou ata os nosos días: un xenial xogo de plataformas de acción cunha dificultade alta. As seis primeiras entregas son orixinais de NES e aquí melloráronse nos apartados gráfico e sonoro. Todas as entregas teñen unha gran calidade, pero a segunda e a terceira parte son as máis apreciadas pola maioría dos afeccionados.

171. Speed Freaks (1999) (4 xogadores)

Un gran xogo de karts que trouxo á PlayStation a diversión dun modo para catro xogadores a pantalla partida. É un título bastante máis técnico ca a maioría dos xogos deste tipo, cun control esixente que require precisión e un uso intelixente dos turbos. Non é tan redondo como Crash Team Racing, pero é unha alternativa de calidade.

170. Rayman 2: The Great Escape (2000)

A versión de PlayStation é a que ten peores gráficos e escenarios máis pequenos; malia iso, segue sendo un gran xogo de plataformas 3D do sistema e ten, ademais, niveis e extras exclusivos desta versión. Como xogo de plataformas 3D, ofrece unha mestura de exploración de contornas abertas e momentos de acción máis directa, todo cun ton divertido.

169. RC de GO! (2000)

Divertido título de carreiras de coches de radiocontrol por circuítos con obstáculos e saltos. Ten un bo manexo e as carreiras son moi divertidas; graficamente está ben, e a crítica da época comparouno co grandioso RC Pro-Am de NES, pero, por desgraza, carece dun modo multixogador, que resulta case imprescindible neste tipo de xogos.

168. Real Bout Garou Densetsu Special: Dominated Mind (1998) (2 xogadores)

SNK decidiu non levar Real Bout Special directamente ao sistema, probablemente porque a consola non podía movelo dignamente. En lugar diso, desenvolveu este software desde cero, adaptado aos límites da PlayStation. A xogabilidade funciona ben, os personaxes e o sistema de loita axustáronse con movementos e técnicas novos, e tamén hai un novo loitador, entre outras novidades.

167. Kula World (1998)

Outra proposta de quebracabezas en tres dimensións excelente, orixinal e moi divertida. O xogo desafíanos a recoller todas as chaves dun escenario e chegar á saída manexando unha pelota que sempre se pega ao chan e que permite rotar o escenario en múltiples posicións.

166. Strikers 1945 II (1998) (2 xogadores)

Escollendo entre varias aeronaves da segunda guerra mundial, debemos superar niveis esquivando ataques e derrotando avións ou embarcacións inimigas. É outro xogo de disparos 2D de desenvolvemento clásico: temos un disparo principal normal e outro secundario máis poderoso. Ten un bo apartado gráfico, moreas de efectos en pantalla e xefes finais orixinais e esixentes.

165. Tenchi wo Kurau II: Sekiheki no Tatakai (1996) (2 xogadores)

Un dos poucos «eu contra o barrio» 2D de calidade do catálogo; pode que non fose o port máis desexado de todos os arcades daquela época, pero é xusto recoñecer que ofrece un bo reto e grandes inimigos e que cumpre notablemente en todos os aspectos que se lle esixían a un xogo destas características: cinco personaxes, varios xefes finais dignos e multitude de armas e ataques especiais.

164. Klonoa Beach Volleyball (2002) (4 xogadores)

Klonoa foi outro dos candidatos a converterse na mascota de Sony tras o éxito deste bonito e amable xogo de plataformas. O personaxe protagonizou outros títulos de plataformas e tamén este interesante spin-off deportivo de voleibol, que ofrece partidos e torneos protagonizados polos personaxes dos xogos de Klonoa, todo iso cun estilo gráfico desenfadado e un control arcade simple, directo e moi divertido.

163. Looney Tunes Racing (2000) (2 xogadores)

Un dos títulos de velocidade arcade protagonizados por mascotas máis infravalorados da xeración. Atreveríame a dicir que está case á altura de Crash Team Racing, se non fose porque non admite un modo para catro xogadores. Ofrece uns circuítos incribles, perfectamente ambientados en escenarios da serie de debuxos, cunha calidade gráfica alta e unhas físicas e un control perfectamente logrados. O seu sistema de armas tamén é bastante orixinal, xa que permite mercar o arsenal segundo recollemos moedas no circuíto.

162. Marranos en Guerra (2000) (4 xogadores)

Unha especie de sucesor espiritual en 3D da saga Worms. Controlamos un escuadrón de porcos soldado que debe derrotar outras escuadras inimigas usando unha variedade de accións e de armamento en combates por quendas que se desenvolven en escenarios 3D cuxa xeografía inflúe. O control está moi ben e, malia a súa presentación cómica, ten bastante profundidade no apartado estratéxico e táctico.

161. Bugs Bunny & Taz La Espiral del Tiempo (2000) (2 xogadores)

Secuela de Bugs Bunny: Perdido no tempo, que ofrece un novo xogo de plataformas 3D con escenarios ambientados en novas etapas da historia que debemos visitar e explorar. O xogo non é unha mera expansión do primeiro: engade a Taz como compañeiro de Bugs e combina as súas habilidades para resolver os diversos retos e quebracabezas. O xogo admite dous xogadores, un para cada personaxe, pero, se se xoga en solitario, pódese usar o stick dereito para mover o segundo personaxe. Outra diferenza notable nesta secuela é que os niveis non teñen un desenvolvemento lineal, senón que se cambian por escenarios máis abertos nos que o xogador pode moverse libremente para atopar retos e minixogos.

160. Gaia Seed: Project Seed Trap (1996)

Outro xogo de disparos con naves: trátase dun título 2D de desenvolvemento clásico, cuns fondos e uns deseños moi louvables e con tres finais diferentes. Pero o que máis me gustou é que resulta moi recomendable para quen empeza neste xénero, xa que evita que se vexa abafado pola dificultade alta que adoita predominar nel, todo grazas a un escudo que nos protexe do dano inimigo e que se rexenera co tempo se non recibimos dano.

159. Bomberman: Party Edition (1998) (5 xogadores)

O modo para un xogador é unha nova versión do primeiro xogo da saga para NES e é decente, pero aquí a diversión pona o seu modo multixogador para ata cinco persoas. Non é a mellor entrega da saga, pero cumpre a súa función de divertir no multixogador e sempre é bo ter un Bomberman 2D no catálogo.

158. Choro Q 3 (1998) (2 xogadores)

Carreiras arcade con estética de debuxo animado e un sistema de compras ou melloras dun amplo número de vehículos. Ten unha gran variedade de circuítos e podería definirse como un híbrido entre a condución de Mario Kart e o sistema de melloras de Gran Turismo. En PlayStation saíron varias entregas, moitas delas exclusivas de Xapón, pero a máis completa e puída sería esta.

157. Crash Bandicoot (1996)

Naughty Dog apostou por un xogo de plataformas 3D de desenvolvemento lineal, máis centrado no reto das plataformas, cunha pequena dose de exploración para atopar algúns obxectos agochados e divertidos combates contra os xefes de cada zona. Esta primeira entrega é a máis sinxela nos seus controis: Crash pode saltar ou xirar sobre si mesmo para derrotar os seus inimigos; porén, o reto é o máis difícil de todas as entregas.

156. Norse by Norsewest – The Return of the Lost Vikings (1997) (2 xogadores)

Plataformas e quebracabezas danse a man neste título que nos pon aos mandos de varios personaxes, cada un coas súas propias habilidades, que deben traballar en sinerxía para ter éxito. Como secuela de The Lost Vikings pode non estar ao mesmo nivel, pero o certo é que segue tendo un gran sentido do humor e unha inmensa cantidade de fases.

155. Darkstalkers 3 (1998) (2 xogadores)

Este foi o primeiro dos xogos de loita 2D de Capcom no que realmente se esforzaron por optimizalo para as limitacións da PlayStation e, como resultado, temos unha versión moi digna do arcade orixinal. Este xogo de loita 2D ten como tema principal o enfrontamento entre diferentes monstros e é unha das mellores alternativas a Street Fighter.

154. Dragon Quest VII (2000)

A entrega desta veterana saga de JRPG fíxose esperar na quinta xeración e saíu nos seus últimos anos. Malia iso, a espera pagou a pena: ofrece unha nova aventura fiel ás bases que caracterizan esta franquía, con exploración de masmorras nas que hai quebracabezas, inimigos que derrotar en combates por quendas etc. Graficamente non estaba á altura doutros títulos do catálogo no seu ano de lanzamento; hoxe ten un remake para 3DS bastante bo que acurta o prólogo e conta cunha moi boa tradución ao castelán.

153. G. Darius (1998) (2 xogadores)

A nova entrega de Darius conseguiu triunfar onde a maioría dos títulos clásicos do xénero shoot ’em up se estancaban: saltou aos gráficos 3D cun desenvolvemento lateral de forma moi louvable. Incorporaba un ataque novo que consistía en atrapar inimigos para transformalos en aliados e tamén dous camiños para escoller en cada fase, o que, xunto cos seus varios finais posibles, convida a repetir. Ademais, funciona a 60 fps, aínda que ten certas ralentizacións.

152. Incredible Crisis (1999)

Un xogo de humor absurdo xaponés, con moreas de momentos surrealistas, que narra unha historia tola que se vai entrelazando a través de máis de vinte e cinco minixogos, algúns de memoria e outros de habilidade ou coordinación. Incredible Crisis é un xogo de diversión sinxela e directa, pero tamén esixente se se quere completar enteiro sen perder. É unha aposta perfecta para quen busque algo orixinal; unha mágoa que non teña un modo multixogador.

151. Castlevania Chronicles (2001)

Adaptación do xogo orixinal para Sharp X68000 Akumajou Dracula. Este foi o primeiro lanzamento occidental do xogo e é un gran xogo de plataformas da saga Castlevania ao máis puro estilo clásico dos primeiros títulos. Ten bos gráficos e un son fieis á obra orixinal.

150. Policenauts (1996)

Hideo Kojima, coñecido sobre todo pola saga Metal Gear, é tamén pai doutros xogos como este Policenauts. Conta unha historia no futuro na que Jonathan Ingram, un antigo policía astronauta, investiga as circunstancias que rodearon a morte da súa muller no pasado. É unha aventura narrativa interactiva con primeiros planos estáticos, na que se usa un punteiro para analizar obxectos ou falar, aínda que ten algunhas escenas de acción con disparos. Admite rato e é moi recomendable usalo.

149. Supercross Circuit (1999) (2 xogadores)

A velocidade, o manexo sinxelo e unha gran cantidade de pistas fan deste título de motocrós un dos mellores da PlayStation. Os afeccionados ao deporte gozarán cos pilotos, os circuítos e os equipos reais, pero, á vez, inclínase máis por unha experiencia arcade e simple, de forma que calquera poida divertirse.

148. Final Fantasy Origins & Final Fantasy Anthology (2002)

Final Fantasy Origins trae as dúas primeiras entregas da saga cun apartado gráfico mellorado e máis resolución, unha nova banda sonora, un modo de dificultade fácil, cinemáticas e unha tradución mellor. A versión europea de Final Fantasy Anthology trae a cuarta e a quinta entrega, tamén con pequenos axustes, como unha nova tradución, cinemáticas ou a posibilidade de facer un gardado rápido e temporal en calquera momento do xogo. Son catro JRPG con combates por quendas esenciais da historia do videoxogo.

147. Syphon Filter 1,2, 3 (1999-2000-2001) (2 xogadores)

Saga de títulos de acción en terceira persoa ao longo de diversas misións. A xogabilidade céntrase en disparar aos inimigos, pero cada misión ten múltiples obxectivos que cumprir, como atopar e desactivar bombas, seguir personaxes sen ser visto etc. As tres entregas teñen unha calidade técnica semellante e quizais haxa certa evolución entre elas na xogabilidade e nos gráficos, pero o meu favorito é o primeiro, mentres que do terceiro adoita criticarse a historia, aínda que ten un bo deseño de misións. Iso si, hai certas misións cunha dificultade excesiva.

146. Chrono Trigger (2001)

Nos EUA recibiron unha recompilación chamada Final Fantasy Chronicles que traía a cuarta entrega de Final Fantasy xunto con este delicioso Chrono Trigger. É un dos meus JRPG favoritos da cuarta xeración pola calidade da súa historia, os seus bonitos gráficos 2D, as mecánicas de viaxes no tempo e a multitude de combos nas batallas.

145. Evil Zone (1999) (2 xogadores)

Este disco ofrécenos un completo xogo de loita 3D con personaxes, historia e estética de anime. Cada loitador ten a súa propia historia, bastante completa para o seu ano, o que, a diferenza doutros competidores, lle daba certo interese a volvelo xogar con todos os personaxes. Pero no que realmente se diferencia é nuns controis máis accesibles cos que podemos realizar un montón de movementos, xa que só usa un botón para atacar e outro para bloquear.

144. Gex (1995)

Un dos mellores xogos de plataformas 2D da primeira metade dos anos noventa. Ten unha gran variedade de fases ambientadas en temáticas televisivas nas que predomina o humor, e en cada unha delas debemos explorar para atopar mandos de televisión cos que poder avanzar de fase ata enfrontarnos ao xefe da zona. O personaxe, ao ser un lagarto, conta cun amplo repertorio de accións, como gabear, atacar coa cola etc. Tamén destacou graficamente por un gran uso do efecto parallax para xerar sensación de profundidade.

143. C-12: Resistencia Final (2001)

C-12: Resistencia Final foi o último adeus de Sony para a súa primeira consola. É un título que mestura acción, sixilo, quebracabezas e tiroteos en contornas 3D abertas. Narra unha historia sobre os últimos redutos da humanidade que loitan contra unha invasión alieníxena, máis que suficiente para manter o xogador entretido. O protagonista é un soldado ao que lle implantan un ollo biónico que mellora as súas habilidades de percepción e puntería.

142. Cool Boarders 2 y Cool Boarders 4 (1997-1999) (2 xogadores)

A saga arcade de snowboard por excelencia desta xeración: agás o esquecible Cool Boarders 2001, todas foron de gran calidade, cunha xogabilidade fácil de aprender, pero que requiría práctica para realizar as mellores piruetas e puntuacións. A segunda entrega conta con máis contido e mellor acabado ca a primeira e cun estilo moito máis arcade ca as secuelas; a cuarta parte ten uns gráficos máis realistas e bastante contido, pero está a medio camiño entre a simulación e o arcade.

141. Discworld & Discworld II (1995-1997)

Coñecida tamén como Mundodisco, son dúas aventuras gráficas de apuntar e premer co punteiro para interactuar cos personaxes, investigar, recoller obxectos e resolver quebracabezas para avanzar na trama. Ambos os títulos están baseados no universo das novelas de Discworld de Terry Pratchett e usan personaxes e escenarios coñecidos delas, pero non reproducen exactamente a mesma trama.

140. WRC FIA World Rally Championship Arcade (2002) (2 xogadores)

Tras o éxito dos Colin McRae Rally, quedou claro que un xogo oficial do WRC tiña todos os números a favor para triunfar. Este WRC FIA foi o primeiro dunha saga que perdura ata hoxe; trátase dunha versión do título para PlayStation 2 co lóxico axuste gráfico, pero tamén, como indica o seu nome, moito máis arcade e menos enfocado á simulación. O seu apartado gráfico está ao nivel esperado nun título dos últimos anos do ciclo da máquina.

139. Gradius Gaiden (1997) (2 xogadores)

Gradius Gaiden ofrece un shooter de naves puído e á altura da saga. É certo que non inventa nada novo, pero todo o que fai está ben. Os gráficos e os deseños son sobresaíntes, con momentos memorables como o regreso de xefes clásicos, pero o que máis destaca é o seu modo para dous xogadores, que funciona de marabilla.

138. Blood Omen: Legacy of Kain (1996)

O primeiro xogo da saga que precede a entregas máis coñecidas como Soul Reaver. A diferenza das secuelas, non é unha aventura 3D, senón un soberbio título de rol de acción 2D. A súa historia conta o ascenso ao poder de Kain e o seu enfrontamento contra o Círculo; para iso, ademais das súas habilidades normais en combate, Kain ten habilidades vampíricas que irá aprendendo e que o axudarán a explorar novas zonas e masmorras. Destaca unha actuación de voz completa e moi boa; pouca xente sabe que na rede circula unha versión traducida ao castelán pola comunidade, e tamén existe un proxecto de tradución e dobraxe para PC.

137. Street Fighter Collection II (1997) (2 xogadores)

A segunda entrega de Street Fighter considerouse durante moito tempo a mellor da franquía principal. Este título ofrece unha completa recompilación con todas as versións que Capcom lanzou dela a medida que engadía novos loitadores, combos ou cambios na velocidade das loitas, que son: The World Warriors, Championship Edition e Turbo Hyper Fighting.

136. Tony Hawks Pro Skater 2 y 3 (2000-2001) (2 xogadores)

Outra saga deportiva coñecida por ser pioneira en popularizar os xogos baseados no skate. Tony Hawk’s é un xogo que nos pon aos mandos dun monopatín en diversas contornas facendo piruetas e manobras para encadear combos e conseguir a mellor puntuación. O seu éxito está en ser moi accesible, cunha curva de aprendizaxe calibrada para aprender pouco a pouco. A segunda parte foi a que deu o maior salto cualitativo e a mellor para a maioría, pero a terceira tamén é moi boa e cun montón de contido orixinal que paga a pena.

135. Colony Wars (1997)

A saga Colony Wars é unha serie de xogos 3D de combate espacial baseados en misións, creados pola excelente Psygnosis. O xogo consiste en misións como protexer estacións espaciais, derrubar naves inimigas ou remolcar obxectos; os controis son excelentes e responden ben, hai varios camiños diferentes segundo as nosas accións, que modifican a historia e os seus finais, a historia é profunda e memorable e os gráficos, mesmo nesta primeira parte, son impresionantes.

134. Captain Commando (1998) (3 xogadores)

Un «eu contra o barrio» 2D orixinal dos arcades que se adaptou ben á PlayStation e que admite tres xogadores simultáneos. As orixes do xogo son curiosas: o Capitán Commando foi un personaxe ficticio que Capcom usou orixinalmente nas portadas dos seus xogos para dirixirse aos compradores e, en 1991, desenvolveu este xogo que protagoniza e que transcorre nunha versión futura de Metro City, o escenario de Final Fight, outro famoso «eu contra o barrio» da compañía.

133. Formula One 2001 (2001) (2 xogadores)

Neste catálogo a oferta de xogos de Fórmula 1 é inmensa e, no apartado de simuladores, o mellor de todo o catálogo foi sen lugar a dúbidas este título, grazas a un realismo gráfico impensable para esta máquina, con efectos climáticos moi logrados que afectan a condución, ademais dunhas físicas tamén moi realistas e dun grandioso apartado sonoro. Como bo simulador, ten sistema de danos e estratexia de paradas nas carreiras e require dedicar tempo a aprender e dominar o seu control. Tamén conta cun modo arcade e con varias opcións de axuda na condución para quen busque unha experiencia máis tranquila.

132. No One Can Stop Mr. Domino (1998)

Podemos catalogar este título como un quebracabezas de carreiras con humor. Ao principio parece incomprensible, pero, se se lle dá unha oportunidade, é todo un desafío que engancha. Facendo honra ao seu título, Mr. Domino nunca deixa de correr e o noso obxectivo é manexalo para que evite obstáculos e coloque fichas de dominó premendo os botóns no momento preciso.

131. Magical Tetris Challenge (1999) (2 xogadores)

Tetris sempre será un clásico que merece un oco en calquera top que se prece. Nesta versión ofrécesenos a mesma xogabilidade e as mesmas mecánicas do orixinal, ir encaixando pezas para formar liñas, con lixeiros engadidos e unha historia infantil protagonizada por Mickey Mouse e os seus amigos.

130. Ogre Battle: The March of the Black Queen – Limited Edition (1996)

Remasterización do título de Super Nintendo: estamos ante un complexo e elaborado xogo de rol táctico con desenvolvemento non lineal e coa peculiaridade de que as batallas transcorren con pouca intervención directa do xogador. En cada batalla, o xogador decide que unidades usar e a súa colocación, e pode dar algunhas ordes ou usar cartas do tarot para obter vantaxes, pero durante o combate as unidades actúan pola súa conta. En cada batalla é importante capturar pobos ou templos para obter información, unidades e outros recursos que poden decidir a vitoria; tamén conta cun complexo sistema de aliñamento para a época que, segundo as nosas accións, determina cal dos trece finais obtemos.

129. 70’s Robot Anime – Geppy-X – The Super Boosted Armor (1999)

Unha das primeiras sorpresas que atopei ao explorar este catálogo foi este shoot ’em up exclusivo de Xapón que parodia os animes de robots dos anos 70. Ten moreas de escenas e momentos divertidos e unha banda sonora incrible e de gran calidade e, malia estar en xaponés, consegue transmitir a súa graza. Pero non hai que deixarse enganar: aínda que se trate dunha parodia, segue sendo esixente, con moitos momentos de acción, xefes finais etc.

128. Vigilante 8: 2nd Offense (1999) (2 xogadores)

A saga Vigilante 8 foi unha excelente serie de títulos de combate de vehículos que lles quitou o posto aos Twisted Metal como referencia, mellorando e achegando calidade ao xénero. Esta secuela está máis equilibrada ca o xogo orixinal e ten máis modos de xogo e outros engadidos, aínda que se bota en falta un modo multixogador para catro.

127. Crash Bash (2000) (4 xogadores)

Un divertido título de minixogos de acción e habilidade que saca todo o seu potencial se se xoga con amigos, aínda que, a diferenza doutros xogos do xénero, pode enganchar mesmo xogando só grazas a un completo modo aventura. Como o seu nome indica, os seus personaxes e o seu estilo pertencen á saga Crash Bandicoot.

126. King of Fighters ’98 – King of Fighters ’99 (1999-2000) (2 xogadores)

Hai certa polémica sobre as versións de King of Fighters desta consola: os máis puristas critican que non son pixel-perfect con respecto aos orixinais, pero o certo é que, tras unhas conversións mellorables das entregas de 1995 e 1996, as posteriores foron mellorando ata ser bastante dignas, tanto graficamente como na xogabilidade, e destacan sobre todo estas dúas entregas. Dentro da calidade global deste catálogo, son títulos imprescindibles de loita 2D.

125. Championship Motocross 2001 featuring Ricky Carmichael (2000) (2 xogadores)

Versión actualizada da edición 2000 que aumentaba os seus modos de xogo e a cantidade de circuítos e pilotos reais e incorpora un sistema de melloras para a nosa moto co diñeiro que gañamos nas carreiras. A súa xogabilidade está a medio camiño entre o arcade e o simulador: para correr abonda con premer un botón e usar o joystick, pero para facer ben os derrapes e os saltos e gañar nas máximas competicións haberá que dedicarlle tempo; ademais, conta con ata cincuenta trucos diferentes que os pilotos poden realizar.

124. Ace Combat 3 Electrosphere (Versión japonesa) (1999)

O mellor xogo de avións de combate da súa xeración, que melloraba con fartura as dúas primeiras partes, aparecidas tamén para esta consola, con máis avións e misións e un salto gráfico cualitativo. A súa xogabilidade está a medio camiño entre o simulador e o arcade, e destaca o bo aproveitamento que fai de ambos os sticks do DualShock. A súa historia ten varios finais diferentes, motivo polo que recomendo a versión xaponesa, xa que na occidental se eliminaron as cinemáticas de anime que narran a historia, varios extras e dez misións. A versión xaponesa foi traducida por afeccionados.

123. Skullmonkeys (1998)

O fracaso en vendas de The Neverhood fixo que esta secuela cambiase do xénero da aventura gráfica ao das plataformas 2D, pero sen abandonar o seu característico humor nin os retos de quebracabezas, que nesta ocasión son un pouco menos complexos e fan que se goce máis. De novo, o seu estilo gráfico fíxose con modelos reais de plastilina, que lle dan un acabado único e orixinal.

122. Nectaris – Military Madness (1998)

Remake de Nectaris, título de PC Engine que era unha soberbia entrega de estratexia por quendas nun mapa de casas hexagonais no que movemos as nosas unidades militares tendo en conta as vantaxes e desvantaxes do terreo, os obxectivos da misión etc. Esta versión inclúe a campaña orixinal e contido novo. Os mapas estratéxicos nos que decidimos os nosos movementos seguen sendo en 2D, pero a recreación das batallas é en 3D, o que, persoalmente, creo que corta o ritmo; por sorte, pódese desactivar nas opcións.

121. R-Type Delta (1998)

Un dos mellores xogos de disparos con naves do catálogo, cun deseño e unha xogabilidade que rozan a perfección; hai naves novas que ofrecen unha xogabilidade diferente, e cómpre destacar o uso de música sincronizada coa acción en pantalla para lograr unha inmersión única no xogo.

120. Tetris X (1996) (4 xogadores)

Esta versión de Tetris foi a primeira legal aparecida fóra dunha consola de Nintendo: ofrece o modo clásico de ir encaixando as diversas pezas que van caendo de forma aleatoria para formar liñas que desaparezan e, a medida que facemos liñas, a velocidade das pezas aumenta. Pero o modo batalla é o máis interesante desta versión, xa que permite que catro xogadores compitan por ver quen fai máis liñas á vez que envía bloques de lixo aos rivais.

119. Legend of Legaia (1998)

A maior parte dos xogos de RPG seguiu a fórmula de éxito de Final Fantasy VII, pero Legend of Legaia atreveuse con algo diferente e achegou variedade á oferta de rol do catálogo. Destaca polo seu sistema de combate, baseado no clásico sistema por quendas, pero con ataques que se realizan mediante combos semellantes aos dun título de loita. Fáltalle unha historia máis á altura deste sistema tan orixinal e interesante; non é que sexa mala, pero podería ser mellor.

118. Motor Toon Grand Prix 2 (1996) (2 xogadores)

Tras unha primeira parte boa como xogo de lanzamento da consola, Sony lanzou esta secuela, un título de condución tola coa posibilidade de usar obxectos para obter vantaxes sobre os rivais. Mellora moito o anterior, cun apartado gráfico colorido e un estilo de debuxos animados máis elaborado, e mantén un control fácil, pero que require aprender a tomar ben as curvas para sacar o mellor tempo. O sistema de obxectos baséase en coller diñeiro durante a carreira co que mercar en calquera momento o que o xogador decida. Ademais, ten un montón de extras, como un combate de tanques multixogador e carreiras rápidas con vehículos reais, como un F1 ou un coche da NASCAR.

117. Gex: Enter the Gecko (1998)

A segunda aventura de Gex deu o salto ás plataformas 3D, cun desenvolvemento e un deseño de niveis e de xefes que me parecen unha gran mestura dos conceptos que popularizaron Super Mario 64 e Crash Bandicoot, pero, aínda así, é o suficientemente único como para diferenciarse. En conxunto está bastante ben, con retos de plataformas moi entretidos; de novo, cada nivel ten unha ambientación baseada no cine e na televisión, con moreas de referencias á cultura popular en clave de humor. Ten unha moi boa execución cuxo único defecto é unha cámara que ás veces falla.

116. Samurai Spirits IV: Amakusa’s Revenge (1997) (2 xogadores)

Tras unha pésima adaptación da terceira parte, SNK sacou unha versión mellor da cuarta entrega da súa saga de loita 2D. Como era de esperar, ten un recorte gráfico, pero segue lucindo moi ben e, nesta ocasión, as animacións dos loitadores son fluídas, e é na xogabilidade e no control onde esta versión saca músculo, xa que conserva o mesmo sistema de barras de poder, combos, equilibrio entre adversarios e unha gran resposta ás nosas ordes.

115. Broken Sword & Broken Sword II (1996-1997)

Dúas das mellores aventuras gráficas desta década chegaron tamén á gris de Sony. Ambos os Broken Sword se caracterizan por unha xogabilidade clásica point & click na que o xogador debe explorar os escenarios, recoller obxectos, falar con personaxes e resolver quebracabezas. Teñen un apartado gráfico 2D moi bonito e as súas tramas combinan misterio e arqueoloxía con enxeñosas e divertidas conversas ou opinións do protagonista.

114. Colony Wars: Venganza (1998)

A segunda parte deste simulador de combate espacial conseguía mellorar a calidade gráfica, pero sobre todo a historia, que é para min a mellor de toda a triloxía. De novo, o xogo consiste en misións como protexer estacións espaciais, derrubar naves inimigas, facer de escolta etc. Mesmo os controis están un pouco máis refinados, e iso que xa eran moi bos no primeiro. De novo hai varios camiños diferentes segundo as nosas accións, que modifican a historia e os seus finais.

113. Metal Slug X (2001) (2 xogadores)

Despois da adaptación da primeira parte, que mostraba serias limitacións técnicas, chegou esta entrega, que deixou claro que si era posible facer bos ports do fantástico catálogo da Neo Geo. Evidentemente, non é pixel-perfect e perde fotogramas de animación do orixinal, pero funcionaba moi ben e ofrecía un dos mellores corre e dispara en 2D da xeración, no que a acción é continua e desenfreada.

112. Legend of Dragoon, The (1999)

Aínda que Sony creou unhas expectativas esaxeradas ao promocionar este xogo de rol, si que está á altura doutros grandes títulos RPG desta xeración. Ten unha boa trama e un bo deseño; manexamos a Dart, que, ao regresar ao seu pobo tras varios anos, o atopa destruído polo exército e descobre que secuestraron a súa amiga; a historia vai soltando pouco a pouco moita máis información sobre todo o mundo que nos rodea e o seu pasado. Usa o combate por quendas cun curioso sistema de combos e contraataques.

111. 40 Winks (1999)

Un xogo de plataformas 3D no que prima a exploración en busca de coleccionables para poder avanzar a novas fases. Publicouse para PlayStation en 1999, mentres que a versión para N64 se cancelou, malia que estaba rematada, e despois filtrouse na rede. Ambas teñen o mesmo contido, pero a da máquina de Sony perde o modo multixogador.

110. Raiden Project, The (1995) (2 xogadores)

Recompilación cos dous primeiros títulos de Raiden, dous fantásticos shoot ’em up con scroll automático en 2D da primeira metade dos 90. Como na maioría dos títulos deste xénero, o xogador debe derrubar inimigos mentres esquiva os seus disparos e, para iso, dispón dun ataque básico principal e de potenciadores, como bombas ou mísiles.

109. Medievil 2 (2000)

Esta secuela ofrecía de novo unha experiencia hack’n slash con plataformas e exploración en contornas 3D. Medievil 2 é continuísta cos retos e as mecánicas do anterior, pero incorporaba novidades importantes, como usar a cabeza do personaxe para explorar zonas ou novas armas, entre as que destacan as de fogo. Foi unha entrega criticada inxustamente; é certo que non foi tan sorprendente como o primeiro e que nalgúns saltos a cámara era mala, pero ofrece unha nova ambientación baseada no Londres da época vitoriana, con situacións novas moi orixinais, como un combate de boxeo contra seres do doutor Frankenstein ou loitar contra máquinas inspiradas na primeira revolución industrial.

108. International Track&Field  1 y 2 (1996-1999) (4 xogadores)

Os dous mellores simuladores de atletismo que recibiu o catálogo; a segunda parte mellora moito a primeira entrega no técnico, con modelos menos cadrados e máis realistas, e, en canto á xogabilidade, ambos teñen as mesmas mecánicas clásicas deste xénero: pulsacións repetidas e rápidas dun ou dous botóns ou premer no momento exacto. Aínda que comparten algunhas das probas máis famosas, como os 100 m lisos, cada título ten probas únicas.

107. Theme Park World (2000)

Secuela do divertido Theme Park, título de estratexia e xestión de parques de atraccións. De novo, temos que construír e investigar novas atraccións ou tomar decisións sobre os prezos e a duración de cada unha delas, sen esquecer aspectos administrativos como contratar animadores, mecánicos ou gardas. Nesta entrega podemos escoller entre catro tipos de parques, cada un baseado nunha temática: a prehistoria, o terror, a fantasía ou o futuro. Outra novidade foi o seu salto ao 3D, que permitía montar nas atraccións e gozalas en primeira persoa.

106. Lunar: Silver Star Story Complete & Lunar 2: Eternal Blue (1998-1999)

Dous dos mellores JRPG de corte clásico, orixinais de Mega-CD, que tiveron un fantástico remake para SEGA Saturn e PlayStation. Melloráronse os gráficos, refixéronse ou ampliáronse algúns diálogos e escenarios e elimináronse algunhas masmorras, pero engadíronse moitas outras novas. Malia os cambios, a historia segue sendo fiel ao orixinal, pero agora pódese profundar máis nela e na personalidade dos personaxes. O principal cambio na xogabilidade, para ben, é a eliminación dos combates aleatorios, xa que agora se poden ver os inimigos e decidir se evitalos.

105. Zanac x Zanac (2001) (2 xogadores)

Este título reúne dous xogos: o port de Zanac, un shooter clásico dos anos 80 que destacou por ofrecer un gran repertorio de armas e polo uso dunha IA que adaptaba a acción á nosa habilidade, o que ofrecía ao xogador unha experiencia única en cada partida. O segundo xogo é Zanac Neo, que toma a fórmula do orixinal cun aspecto gráfico mellorado, aínda que non á altura do que a quinta xeración podía facer en 2D, e que tamén refina o sistema de combate e incorpora combos, disparos cargados etc.

104. World’s Scariest Police Chases (2001) (2 xogadores)

Baseado nun programa sobre persecucións policiais, este título ponnos no papel contrario ao do xogo Driver. Aquí encarnamos unha patrulla da policía que debe perseguir e deter delincuentes que fuxen a toda velocidade por cidades bastante grandes e ben elaboradas; ademais, podemos disparar á vez que conducimos, aínda que o control para isto é raro. Ao encarnar a policía, temos que ter moito coidado de non ferir os peóns ou a misión fracasará, e isto pode ser un pouco frustrante, pero á vez fai que cada misión sexa todo un reto.

103. One Piece Mansion (2001)

Xogo de quebracabezas sen relación co famoso manga e anime. Mestura a construción de habitacións nun edificio coa xestión dos seus inquilinos. Temos que escoller que inquilinos colocamos no noso edificio para que nos paguen alugueiros cos que construír ascensores ou atraer novos veciños. Cada tipo de veciño paga rendas diferentes, pero tamén inflúe de forma negativa ou positiva nalgúns dos veciños dos cuartos contiguos. Debemos buscar o equilibrio entre os veciños máis molestos e os amables, de forma que ningún dos nosos inquilinos se vaia.

102. Tekken 2 (1996) (2 xogadores)

Tekken 2 é outro dos mellores títulos de loita 3D da súa xeración, que melloraba moito tecnicamente o primeiro, perfeccionaba o sistema de combos e tiña un plantel de loitadores mellor equilibrado. Podería ser perfectamente o mellor xogo do xénero nesta xeración se non saíse Tekken 3, pero, malia iso, segue sendo unha entrega moi recomendable.

101. Final Fantasy VI (1999)

A sexta entrega de Final Fantasy é a miña favorita. Conta unha historia moi boa cun montón de personaxes e, aínda que ao principio pode parecer previsible, despois empeza a profundar máis na personalidade dos protagonistas e descóbrese unha auténtica xoia; ademais, ten o mellor antagonista principal que vin nesta saga. Non o puxen máis arriba no top porque se trata dun port da xeración anterior de consolas e, evidentemente, non aproveita as calidades do hardware, aínda que esta versión ten cinemáticas e unha banda sonora mellor.

100. Exhumed (1997)

Port do xogo de SEGA Saturn, aínda que en realidade cada versión ten niveis exclusivos, polo que ambas as versións serían complementarias. Exhumed incorporou moitos aspectos interesantes de aventura e exploración á fórmula clásica de disparar a todo o que se move de Wolfenstein 3D e Doom. Isto converte o xogo nunha experiencia diferente na que hai que pararse a pensar antes de avanzar, xa que ao conseguir novas habilidades se pode acceder a novas rutas en niveis anteriores.

99. Toy Story Racer (2001) (2 xogadores)

Xogo de karts protagonizado polos xoguetes de Toy Story no que, ademais de gañar carreiras, hai combates e outros desafíos. O seu estilo de condución é arcade e non falta o uso de obxectos para prexudicar o resto dos competidores. Tamén abunda o contido desbloqueable, desde novos personaxes ata moreas de novos retos. Graficamente saca o mellor da consola e o deseño dos circuítos é tan bo que realmente consegue facernos sentir como pequenos xoguetes que compiten en contornas enormes. Porén, a cantidade de mapas resulta curta e o estilo de condución parece idéntico para todos os personaxes.

98. Dino Crisis 2 (2000)

Despois do éxito da primeira parte, Capcom lanzou esta secuela, máis enfocada á acción, que deixa nun segundo plano a exploración e a supervivencia do anterior. Outro cambio importante foi o abandono dos escenarios 3D polos fondos prerenderizados. En definitiva, Dino Crisis 2 céntrase máis na acción, na que eliminamos moreas de dinosauros cun montón de armas diferentes. Xa non é un xogo de terror, pero si un título de acción moi divertido.

97. In the Hunt (1995) (2 xogadores)

Este título pasou desapercibido no seu lanzamento, quizais por ser un produto 2D cando os xogos poligonais acaparaban toda a atención. In the Hunt é un shooter no que manexamos un submarino, cheo de acción e explosións, un xogo cuxa estética e efectos me lembran moito os de Metal Slug.

96. NBA Jam Tournament Edition & NBA Hangtime (1995-1997) (4 xogadores)

Gústanme máis os arcades deportivos ca os simuladores. Hangtime é o mellor sucesor do clásico NBA Jam que vimos na xeración anterior, tamén dispoñible nesta; ambos teñen unha xogabilidade directa e sinxela en partidos de dous contra dous, sen demasiadas normas e con acrobacias espectaculares. 

95. Bloody Roar II (1999) (2 xogadores)

Igual que a primeira parte, estamos ante un xogo de loita 3D de ritmo rápido e accesible no que cada loitador pode transformarse nunha forma animal. Mecanicamente segue a estela do primeiro xogo, sen unha excesiva complexidade nos controis, pero segue sendo divertido e frenético, cuns gráficos claramente mellores e un plantel de loitadores e uns modos máis completos.

94. Arc the Lad & Arc the Lad II (1995-1996)

Os dous xogos contan unha mesma historia, e o primeiro pódese considerar un prólogo do segundo. Son dous títulos 2D de rol táctico cunha dificultade e unha complexidade baixas, cuxo principal punto forte é a súa historia e o fondo de todos os personaxes. A primeira parte é curta e básica, mentres que Arc the Lad II supón unha ampliación enorme das ideas orixinais, e a súa principal novidade é a incorporación dun sistema de gremios onde aceptar moreas de misións secundarias a cambio de recompensas.

93. Moto Racer 2 (1998) (2 xogadores)

Continuación da primeira parte de éxito coa mesma proposta, pero perfeccionando o título. Seguimos con carreiras arcade sobre motos e amplos escenarios, alternando entre superbikes e motos de cross: os circuítos das primeiras están pensados para a velocidade e os outros, máis centrados nos derrapes e nos saltos. Ofrece máis contido ca o anterior, como circuítos e motos, ademais dun mellor acabado gráfico, e inclúe un editor de circuítos.

92. Ape Escape (1999)

Este brillante xogo de plataformas 3D convídate a explorar varios niveis abertos para rastrexar e capturar un grupo de monos intelixentes que escaparon do laboratorio e están a causar problemas. Ape Escape é un dos primeiros xogos que lle deron un uso bo e orixinal aos dous sticks do DualShock e ten un aspecto encantador, momentos moi bos, grandes deseños de escenarios e unha calidade gráfica alta, aínda que cun renderizado de pouca distancia que molesta un pouco á hora de apreciar a beleza das contornas.

91. Super Pang Collection (1997) (2 xogadores)

A saga Pang, tamén coñecida como Buster Bros, ten varios dos mellores arcades de acción en pantallas sen scroll da historia. Esta recompilación inclúe os tres primeiros títulos das recreativas (Pang, Super Pang e Pang 3), que en esencia se xogan igual: debemos eliminar todas as figuras xeométricas que rebotan polo escenario sen que nos golpeen. Para iso dispoñemos da nosa pistola e de obxectos que nos dan vantaxes, como mellores armas, deter o tempo, unha burbulla protectora etc.

90. Terracon (2000)

Título que pasou desapercibido na súa época, e iso que tecnicamente é dos que máis espremen a consola. É un xogo de acción en terceira persoa que se desenvolve en amplas contornas 3D, cunha distancia de debuxado bastante grande e uns efectos nos raios de luz impresionantes. Na xogabilidade non se conforma con ofrecer simples tiroteos, senón que reta o xogador a calcular e xestionar recursos para poder superar cada nivel e exploralo ao 100 %. Isto conségueo co uso de tres tipos de enerxía diferentes coas que reconstruír edificacións, como por exemplo pontes, pero cada estrutura usa un tipo de enerxía diferente. Isto obriga a pensar en que orde construír cos recursos que temos para non quedarnos sen acceder a algunhas zonas.

89. Medal of Honor (1999) (2 xogadores)

Medal of Honor probablemente sexa o primeiro FPS ambientado na segunda guerra mundial e ten unha das campañas máis intensas e mellores do catálogo, grazas a un guión desenvolvido a través de elaboradas misións baseadas na infiltración e na sabotaxe en territorio inimigo, que alternan momentos de acción pura con outros nos que había que ser rápidos ou actuar como axente infiltrado. Destaca tamén unha boa calidade gráfica e, en especial, as reaccións da IA inimiga ante a nosa presenza, ante unha granada ou mesmo de forma diferente segundo a parte do corpo onde reciben o dano.

88. Raiden DX (1997) (2 xogadores)

A saga Raiden tivo uns comezos humildes, pero, tras asentarse entre a comunidade de xogadores, chegou este Raiden DX, que supón un cumio de perfección en canto a xogabilidade e calidade técnica. Está considerado un dos mellores xogos de disparos 2D da historia; presenta os clásicos ataques principal e secundario, con bombas que fan moito dano, cos que ir derrotando inimigos ata chegar aos combates contra os xefes finais.

87. Threads of Fate (1999)

A diferenza da maioría dos RPG que Square desenvolveu para esta máquina, que teñen batallas por quendas, este é un xogo de rol de acción puro, con momentos de plataformas, loitas contra monstros e quebracabezas. Destaca a habilidade de transformarnos nos monstros que eliminamos para poder usar as súas habilidades e ataques.

86. Ridge Racer Revolution (1995) (2 xogadores)

Ridge Racer, como xogo de saída desta consola en 1994, foi unha besta en moitos aspectos, sobre todo no técnico, cuns gráficos 3D revolucionarios nas consolas domésticas e cunha gran fluidez, xunto cun control arcade que era unha delicia. Ridge Racer Revolution é unha actualización mellorada que engade novos coches e circuítos, nova música e a opción para dous xogadores a través do cable link.

85. Tobal no.1 & Tobal no.2 (1996-1997) (2 xogadores)

Os dous xogos de Tobal gozan dun fluído motor gráfico a 60 fps; ambos son títulos de loita con combos para realizar ataques, teñen algúns movementos impresionantes e un montón de modos diferentes, entre os que destaca un modo RPG de exploración de masmorras. A primeira parte foi un bo xogo, pero Tobal No. 2 supón unha gran mellora con respecto ao primeiro, con máis modos, mellores gráficos e máis de 200 personaxes controlables, aínda que moitos son copias doutra cor; aínda así, é unha cifra impresionante.

84. Klonoa: Door to Phantomile (1997)

Brillante xogo de plataformas 2.5D cun gran deseño artístico moi imaxinativo. Ten uns niveis de plataformas cun deseño sólido, e a xogabilidade permite agarrar inimigos e lanzalos contra outros ou usalos para facer un dobre salto; o seu principal defecto é unha duración curta. Klonoa gózase moito na súa versión para PlayStation, pero tamén ten un remake gráfico fiel ao orixinal para Wii.

83. Bishi Bashi Special (2000) (3 xogadores)

Unha das mellores sagas de xogos de festa, que en Xapón recibiu tres entregas, das que as dúas primeiras son as mellores. En Europa recibimos as dúas primeiras neste título, que ofrece ata 85 retos distintos. Desenvólvese mediante a realización de minixogos curtos competitivos con controis sinxelos. Aínda que se pode xogar só, a diversión vén cun grupo de amigos e, aínda que cada proba admite como máximo tres xogadores, ten un modo para oito rotando os mandos.

82. Einhänder (1997)

Entre tanto xogo de rol, Square desenvolveu este shooter de desprazamento lateral con gráficos 2.5D, que moitos consideran o xogo perfecto do xénero nesta consola. A mecánica principal consiste en que a nave ten unha especie de gancho para roubar armas dos restos das naves inimigas abatidas. A diversidade das armas, xunto cun estilo gráfico distópico, unha música excelente e a súa historia, convérteno nun imprescindible.

81. Final Fantasy Tactics (1997)

As tradicionais batallas lineais da saga transformáronse neste spin-off, que apostou polos combates de rol táctico en escenarios con vista isométrica; ten tamén un sistema de oficios bastante elaborado que permite unha personalización profunda e estratéxica. Conta unha historia bastante madura para a súa época, ambientada no continente de Ivalice, onde hai países en conflito.

80. Rising Zan: The Samurai Gunman (1999)

Aquí temos un precursor dos hack’n slash 3D que se popularizaron na seguinte xeración de consolas. Manexamos a Zan, un personaxe extravagante e raro que, empregando os seus revólveres e a súa katana, debe superar diversas situacións e combates con moito humor, todo a través de escenarios inspirados nunha mestura do Far West e do Xapón feudal. Hai tamén orixinais combates contra xefes e, aínda que tecnicamente é mellorable, sobre todo no seu rendemento, a súa orixinalidade adiantada ao seu tempo convérteo nun título único da PlayStation.

79. Teleñecos RaceMania (2000) (2 xogadores)

Outro título de karts, con circuítos baseados en películas desta franquía infantil, pero que agocha un dos xogos de condución máis esixentes desta xeración. Aquí a IA inimiga é bastante agresiva e os turbos conséguense recollendo froita, que hai que administrar correctamente; tamén é necesario coñecer os atallos dos circuítos. O seu manexo é sinxelo e suave, e o deseño das pistas e a calidade gráfica están a un gran nivel. O xogo alterna carreiras con outros modos, como combates de vehículos ou retos de acrobacias, e ten unha gran cantidade de personaxes desbloqueables.

78. JoJo’s Bizarre Adventure (1999) (2 xogadores)

Inspirado no anime, temos este completo xogo de loita 2D cos personaxes da serie e coa mellor factura técnica de Capcom. Ten un control sinxelo de aprender que pode axudar a que os menos habituados ao xénero accedan a el e o gocen, e resulta tamén moi rechamante o ben que plasmaron o anime no seu modo historia. É unha das mellores alternativas a Street Fighter.

77. Driver (1999)

Un dos xogos máis importantes da historia. Foi o primeiro intento ambicioso de levar a liberdade de movemento do xogador que triunfou en vendas; o título ponnos no papel dun policía infiltrado como condutor dun grupo criminal e, para iso, hai que completar traballos criminais contrarreloxo ou escapando da policía en emocionantes persecucións. Somos libres de escoller que camiño e que atallos tomar para chegar ao noso destino polas grandes cidades.

76. Persona 2: Innocent Sin & Persona 2: Eternal Punishment (1999-2000)

A secuela da primeira parte deste JRPG de trama escura conta unha historia moi orixinal en dous capítulos separados, un por cada xogo. A trama goza dun sistema de rumores que podemos cambiar para influír nos personaxes e conseguir favores ou información. Son dous bos JRPG, aínda que máis difíciles ca outras experiencias máis populares, como Final Fantasy.

75. Time Crisis & Time Crisis Project Titan (1997-2001)

Un dos xogos de disparos sobre raís máis famosos da década dos noventa foi Time Crisis, que tiña como novidade un sistema de cobertura fronte aos ataques inimigos que tamén servía para recargar; a acción transcorre contrarreloxo e esixe ao xogador ser rápido á hora de eliminar os rivais para seguir avanzando. A súa secuela repite a fórmula cunha nova historia e niveis diferentes.

74. Walt Disney World Quest: Magical Racing Tour (2000) (2 xogadores)

Outro bonito xogo de karts cuxos circuítos están baseados en atraccións de Disney World e, como era de esperar, os pilotos son personaxes de Disney. Como todos os xogos de karts arcade, hai que gañar carreiras tolas nas que hai obxectos cos que obter vantaxe ou prexudicar os demais pilotos, pero o máis rechamante deste título é o seu exquisito control, no que derrapando se obteñen pequenos turbos de velocidade; ademais, os circuítos destacan por un bo deseño, con atallos que descubrir e un renderizado do circuíto de moita distancia.

73. Muppet Monster Adventure (2000)

Un dos mellores xogos de plataformas 3D da xeración, cuxa mecánica principal consiste en explorar niveis abertos para recoller enerxía, que se representa con estrelas e serve para desbloquear novas fases. Os escenarios son grandes e con deseños elaborados, e o control é moi bo, cun amplo repertorio de accións e movementos, entre os que destaca a posibilidade de conseguir transformacións que outorgan habilidades como gabear, planear etc. Conseguir o 100 % dos coleccionables e segredos é un dos maiores retos de plataformas desta xeración.

72. Spiderman & Spiderman 2 – Enter: Electro (2000-2001)

Os xogos de Spider-Man son unha delicia tanto no visual como na súa xogabilidade, con niveis moi variados. En xeral, pódese dicir que acertaron de cheo cos movementos e as habilidades do superheroe, como o balanceo e os disparos de tea de araña, gabear polas paredes etc. Todo cuns controis fáciles e intuitivos. No momento do seu lanzamento, estes dous xogos foron as mellores adaptacións de Spider-Man aos videoxogos que se fixeran ata entón.

71. Tales of Eternia (2000) (4 xogadores)

Este RPG lévanos a un planeta con dúas civilizacións, Celestia e Inferia, separadas por unha barreira que lles impide ter contacto… ata que unha habitante de Celestia logra cruzar a barreira para comunicarlle á xente do outro lado que, se non fan algo pronto, será o fin para todos. Graficamente supón unha evolución con respecto a Tales of Destiny, pero está a medio camiño do que a consola xa demostrara que podía facer no ano 2000. O sistema de combate mellorou bastante, con novas accións, e de novo os personaxes e os seus diálogos son o mellor.

70. Guilty Gear (1998) (2 xogadores)

Título de loita 2D que recibiu críticas negativas no seu lanzamento, pero, por sorte, o xogo vendeu ben e a saga acabou por asentarse ata os nosos días. Guilty Gear segue a esencia dos ataques básicos, os bloqueos e os combos vistosos ao estilo de Street Fighter, aínda que algúns personaxes usan armas, como en Samurai Shodown. O xogo ten personalidade propia, aposta por un ritmo de combate moito máis rápido e permite, se se executa correctamente, matar o rival ao instante sen importar a súa barra de saúde.

69. RollcageRollcage Stage 2 (1999-2000) (2 xogadores)

Outro xogo de carreiras futuristas, nesta ocasión con uns coches especiais que poden correr por paredes e teitos. A segunda entrega mellorou e equilibrou moito a primeira parte, que era máis complicada e difícil, e logrouno facéndoa máis accesible grazas a uns controis e unhas físicas máis intuitivos. Ambas as entregas resultan sorprendentes por mover con fluidez escenarios 3D cargados de efectos de partículas e de estruturas destrutibles, e por incorporar un sistema de físicas independente para cada unha das rodas.

68. Harvest Moon: Back to Nature (1999)

Unha peza única dentro do catálogo e secuela da saga iniciada en Super Nintendo que nos presenta un simulador social nunha granxa. O xogo incorpora un ciclo de día e noite e as catro estacións do ano, que son un factor importante para decidir as nosas actividades e que cultivar. Tamén inclúe un pobo no que podemos participar nas súas actividades e relacionarnos socialmente.

67. Vandal Hearts & Vandal Hearts II (1996-1999)

Dous grandes xogos de rol táctico nos que as batallas se desenvolven por quendas para mover as unidades e atacar os inimigos, todo por escenarios con diferentes alturas baseados nunha cuadrícula. O resultado de cada combate non o deciden os niveis máis altos dos personaxes nin a habilidade do xogador, senón pensar correctamente que táctica seguir. Teñen unha trama política elaborada e complexa que engancha.

66. Oddworld: Abe’s Oddysee & Oddworld: Abe’s Exoddus (1997-1998)

Ambos os xogos son principalmente de plataformas en 2D, pero cunha gran énfase nos quebracabezas e nos enigmas. A xogabilidade céntrase no ensaio e erro, pero está ben deseñada para que non aburra, xa que ten vidas infinitas con cargas instantáneas ao morrer. As historias dos dous xogos están entre as mellor escritas e máis orixinais da época, cuns personaxes ben deseñados.

65. Crash Bandicoot 2: Cortex Strikes Back (1997)

Con esta segunda parte, Naughty Dog aumentou o repertorio de habilidades de Crash, a ambientación dos niveis pasou a ser máis variada e o reto de completar os coleccionables era máis esixente. Por suposto, non faltan os divertidos combates contra xefes finais; en cambio, a súa duración era máis curta ca a do primeiro.

64. Need for Speed III & Need for Speed: Road Challenge (1998-1999) (2 xogadores)

Xogos de carreiras arcade moi divertidos, cunha boa calidade gráfica, bos deseños de circuítos e unha gran sensación de velocidade. O que mellor diferencia a saga doutras do xénero é a incorporación da policía e dos controis de estrada, que crean persecucións policiais emocionantes. Hot Pursuit melloraba os gráficos e a IA da policía en comparación coa segunda parte, mentres que Road Challenge se considera unha ampliación do terceiro, xa que repite circuítos xunto a outros novos.

63. Resident Evil (1996)

Non está demasiado claro en que se baseou realmente Capcom para desenvolver este xogo, pero parece un remake 3D do seu Sweet Home de NES co estilo e as mecánicas do primeiro Alone in the Dark, e logrou un título que foi o comezo dunha saga que perdura ata hoxe. Resident Evil é un dos mellores xogos de terror, cunha gran combinación de sustos, quebracabezas enxeñosos e exploración. A súa historia bebe moito do cine de terror zombi de serie B, pero en 1996 unha historia deste tipo era única, brillante e enganchaba.

62. Chrono Cross (1999)

Secuela de Chrono Trigger cunha historia única e das máis intensas do catálogo, xa que usa realidades alternativas: o protagonista é levado a un mundo paralelo onde ninguén o coñece. O xogo prescinde dos encontros aleatorios e opta por que os inimigos sexan visibles e se poidan evitar se o xogador quere; o seu sistema de batalla é interesante, aínda que un pouco complexo. No técnico é, xunto con Final Fantasy IX, un dos produtos con fondos prerenderizados máis bonitos da xeración, os modelos 3D dos personaxes están a un alto nivel e o apartado sonoro é sobresaínte. Conta con máis de cincuenta personaxes que se poden recrutar, cada un cunha misión única que completar.

61. Panzer Bandit (1997) (2 xogadores)

Un gran «eu contra o barrio» 2D de desenvolvemento clásico no que hai que ir avanzando a base de eliminar inimigos a golpes ata chegar aos xefes finais e derrotalos. O seu sistema de combate permite facer combos ou bloquear ataques e, en esencia, pode parecer un xogo aferrado aos esquemas da xeración anterior de consolas, pero o certo é que é bastante bo no seu xénero e a pouca oferta deste fai del un imprescindible neste catálogo.

60. PaRappa the Rapper & Um Jammer Lammy (1996-1999) (1 xogador) (2 xogadores)

PaRappa the Rapper foi pioneiro nos xogos de ritmo: temos que sincronizar as pulsacións dos botóns que aparecen na pantalla coa melodía das cancións. Ambos os xogos teñen unha trama graciosa, con cancións moi orixinais; PaRappa pon a énfase no rap e Um Jammer Lammy, no rock. O título roqueiro é menos lembrado, pero é o máis profundo dos dous e ten un modo para dous xogadores que o fai moi interesante.

59. Tail Concerto (1999)

Este xogo de plataformas de acción 3D ponnos no papel dun can policía na súa loita contra unha banda criminal de gatos e, para iso, emprega un mecha cunha gran variedade de movementos, como saltar, gabear, levitar, coller e lanzar obxectos ou disparar unhas burbullas que inmobilizan os rivais. A historia, simpática e entretida, é unha mera escusa para levarnos a unha variedade de escenarios de gran calidade, nos que destaca a calidade das texturas e nos que temos que superar retos como capturar gatos, derrotar orixinais xefes, usar vehículos etc. Ten unhas fotografías coleccionables como reto para explorar cada escenario e, ademais, na cidade podemos camiñar libremente e falar cos seus habitantes. Cómpre advertir que ten un control sobresaínte se se usa o analóxico; se non, é horrible.

58. Medal of Honor Underground (2000) (2 xogadores)

Esta secuela mellorou a proposta do primeiro Medal of Honor e foi un xogo moito máis puído, graficamente impresionante e ambientado nas filas da resistencia francesa á ocupación nazi. Ampliou a variedade de situacións que atopamos nas diferentes misións e incorporou algo tan polémico na actualidade e que daquela a ninguén lle pareceu importar: a súa protagonista é unha muller.

57. Legend of Mana (1999) (2 xogadores)

A serie Secret of Mana mantívose fiel ao estilo bidimensional nesta cuarta entrega e os seus gráficos son realmente unha delicia visual. De novo trátase dun xogo de rol de acción con inimigos que aparecen antes de que comece a loita; a versatilidade do seu sistema de combate é o seu maior punto forte, con moreas de armas diferentes que equipar e que permiten aprender unha vasta cantidade de habilidades. A súa historia foi criticada na súa época, pero realmente creo que se adiantou ao seu tempo e que é unha xenialidade, xa que non ofrece unha historia lineal prefixada: imos atopando múltiples misións que completar na orde que queiramos, e cada unha agasállanos cun anaco da trama para ir completando pouco a pouco o conxunto da historia principal.

56. Rally de Africa & Rally de Europe (1998-2000) (2 xogadores)

Malia tratarse dunha copia de SEGA Rally, carecer de licenzas e ter unhas colisións un pouco mellorables, teño que romper unha lanza a favor destes dous títulos e dicir que, para min, foron os dous mellores arcades de rally do sistema. Son fáciles de aprender, aínda que difíciles nos últimos circuítos, e logran trasladar a xogabilidade, que tanto engancha, do clásico de SEGA.

55. Dino Crisis (1999)

Capcom aproveitou o tirón que estaban a ter os xogos de terror para usar a fórmula de Resident Evil nesta nova aventura, na que hai que explorar unha base de investigación con dinosauros soltos que nos tomarán pola súa presa. Igual que en Resident Evil, temos que administrar correctamente a nosa munición e as curas, e tamén atopar chaves ou resolver quebracabezas para poder avanzar. No apartado técnico destaca unha esixente contorna completamente en 3D, en lugar de fondos prerenderizados, que permite cámaras fixas en movemento e logra un mellor efecto cinematográfico.

54. Super Puzzle Fighter II Turbo (1996) (2 xogadores)

Un dos mellores quebracabezas de bloques competitivos que existen, cos personaxes da famosa saga de loita. Aquí hai que combinar as xemas que caen con outras da mesma cor máis rápido ca o rival para así meterlle fichas que lle compliquen a partida. Os duelos competitivos entre dous xogadores poden ser realmente emocionantes e moi disputados.

53. Vanark (1999)

Vanark é a mellor proposta, xunto con Gamera 2000, que ten a PlayStation fronte ao Panzer Dragoon de SEGA Saturn e ao Starfox 64 de Nintendo 64. Neste título de acción en terceira persoa, o xogador manexa múltiples vehículos que se desprazan cara adiante de forma automática, mentres apunta e dispara mísiles cos que destruír moreas de inimigos.

52. Parasite Eve (1998)

Aínda que o seu legado quedou eclipsado por outros títulos de rol e xogos de terror, Parasite Eve foi unha mestura moi boa de ambos os xéneros. A súa historia é a adaptación dunha novela homónima que conta a aventura de Aya, unha policía de Nova York que intenta impedir que Eve, un ente humanoide con poderes telepáticos, destrúa a humanidade. Presenta batallas en tempo real, pero coas habilidades vinculadas a un sistema de barra de tempo, ademais da posibilidade de apuntar a partes específicas do corpo inimigo.

51. TOCA World Touring Cars (2000) (4 xogadores)

Terceira parte desta serie de simuladores de carreiras, que pode disputarlle a Gran Turismo 2 o posto de mellor desta xeración. Esta entrega mostra unha calidade gráfica que recrea coches e circuítos reais de forma convincente e presume de efectos climáticos nas carreiras. Fronte a Gran Turismo pode presumir dun sistema de danos en tempo real que se reflicte no estético e no control do coche e que lle dá un realismo do que carece o seu competidor; tamén ofrece un modo para catro xogadores do que carece a competencia. En cambio, aínda que ten unha gran cantidade de vehículos reais, segue estando en clara inferioridade fronte á oferta de Gran Turismo 2.

50. Gex: Deep Cover Gecko (1999)

A terceira entrega de Gex volveu ser un xogo de plataformas 3D cun desenvolvemento e unhas mecánicas parecidos aos do anterior, pero o apartado técnico parece un pouco máis puído, cun renderizado dos escenarios de algo máis de distancia, un mellor control, unha cámara con menos fallos e moitas máis fases. Ademais, agora Gex pode usar vehículos, o que achega novas situacións e algo de variedade. Non supón un salto tan importante como o da segunda parte do 2D ao 3D, pero esta entrega supón un perfeccionamento. Por suposto, mantéñense as moreas de referencias á cultura popular, con moito humor.

49. Tactics Ogre: Let Us Cling Together  (1997)

A segunda entrega da saga Ogre Battle chegou a Occidente a través da PlayStation. Estamos de novo ante un dos títulos de rol táctico máis profundos e elaborados da súa década, tanto no seu guión como na xogabilidade. Tactics Ogre volve permitir ao xogador tomar multitude de decisións que cambian os acontecementos da complexa trama e, de novo, hai batallas nas que manexamos por quendas ata trinta unidades e nas que inflúe a contorna.

48. Team Buddies (2000) (4 xogadores)

Un xogo de acción e estratexia en tempo real no que temos que recoller caixas e levalas á nosa base para crear novas unidades ou equipos. Tanto a acción como o sistema de estratexia son bastante sinxelos e apréndense rápido. A súa proposta é moi interesante en solitario, pero o mellor é o seu frenético modo para catro xogadores a pantalla partida.

47. Rapid Reload (1995)

Podemos dicir que é un sucesor espiritual do mítico Gunstar Heroes: estamos ante un título 2D de disparos con desprazamento lateral, cheo de acción e de combates contra xefes con diferentes tipos de armas. Como un dos primeiros xogos que recibiu a PlayStation, non mostraba nada novo graficamente, pero é un dos mellores na súa xogabilidade, que aínda se mantén fresca. Só podo lamentar que non admita un modo para dous xogadores.

46. Grandia (1999)

Desenvolveuse para Sega Saturn, pero a súa versión nunca se lanzou fóra de Xapón. Por sorte, a versión occidental chegou máis tarde para PlayStation e na actualidade ten tradución afeccionada ao castelán. É un dos poucos xogos de rol que usan contornas 3D nesta xeración; a súa historia está chea de humor e logra transmitir unha sensación de optimismo única, cuns dos mellores diálogos que vin nesta xeración: consegue que realmente queiras falar con todos os NPC varias veces para ler todas as conversas.

45. NASCAR Rumble (2000) (2 xogadores)

Un dos mellores títulos de carreiras arcade desta xeración, que pasa desapercibido. É unha experiencia ideal para calquera a quen lle gusten os arcades de velocidade espectaculares sen complicarse con grandes configuracións dos coches nin con físicas realistas que obriguen a calcular cada curva ao milímetro. Como indica o seu nome, as carreiras son con coches de NASCAR, a través de dezaoito circuítos con atallos nos que hai potenciadores que recoller para obter vantaxes ou atacar os competidores.

44. Pro Evolution Soccer 2 (2001) (4 xogadores)

A PlayStation ten a maior oferta de simuladores de fútbol da súa xeración, moitos deles de gran calidade. O xénero experimentou unha evolución constante ano tras ano e, cando parecía que un título tocara teito, pronto aparecía outro mellor. Ao final, para min, os dous mellores foron as dúas entregas de Pro Evolution Soccer, das que a segunda me parece a mellor grazas a uns controis perfectos, unha xogabilidade realista e unha IA rival avanzada.

43. Soul Blade (1996) (2 xogadores)

Este xogo de loita 3D foi un dos primeiros grandes do xénero nesta xeración, xunto con Tekken 2 e Bloody Roar. Neste destaca que cada personaxe emprega unha arma e un estilo de loita diferente e, como era de esperar de Namco, é un xogo divertido e fácil de aprender, pero difícil de dominar e de espremer a fondo para contentar os máis esixentes.

42. Point Blank 1,2 y 3 (1997-1998-2000) (2 xogadores)

Esta triloxía de xogos para a pistola de luz permitiu a Namco, xunto coa saga Time Crisis, converterse na raíña do xénero nesta xeración. A xogabilidade de Point Blank baséase en minixogos rápidos nos que cada proba ten retos e obxectivos diferentes. O seu ritmo acelerado crea unha experiencia moi divertida.

41. Star Ocean: The Second Story (1998)

Un título de rol con combates por quendas moi traballado e entrañable, cunha presentación fermosa, escenarios moi belos e uns temas musicais de alta calidade. O máis rechamante é a gran cantidade de finais diferentes que ten, máis de oitenta, algo pouco habitual mesmo nos RPG actuais, que convida o xogador a repetir para buscalos todos e alonga moito a súa duración.

40. Omega Boost (1999)

Un dos mellores shooters sobre raís en terceira persoa desta xeración, pero sobre todo un espectáculo visual cheo de efectos e explosións a 60 fps. A trama mestura mechas, IA inimigas e viaxes no tempo de forma algo torpe, pero non importa, porque é só unha escusa para manexar un mecha a través de nove niveis nos que se libran grandes batallas. A súa principal novidade fronte a outros competidores é que permite moverse en 360º e cambiar a cámara entre a primeira e a terceira persoa, o que permite observar os combates contra os xefes finais en todo o seu esplendor. Por desgraza, é unha experiencia curta, xa que non ofrece grandes alicientes para repetir.

39. Panzer General & Allied General (1996-1997)

Dous clásicos da estratexia por quendas ambientados na segunda guerra mundial e considerados por moitos os mellores do xénero. Segundo o título que xoguemos, controlamos o exército nazi ou o aliado e debemos manexar unidades de ambos os exércitos para cumprir diversos obxectivos militares; ademais, a forma en que superemos cada fase inflúe nas seguintes, por exemplo, con unidades con máis experiencia ou cun maior número de reforzos.

38. Colin McRaer Rally 2.0 (2000) (2 xogadores)

O mellor simulador de rally desta xeración. Nesta entrega, Codemasters buscou de novo traer unha experiencia de rally moito máis realista e fixo todo o posible para simular as físicas que esperarías pilotando por pistas de terra. Ten un mellor acabado gráfico e mellores efectos ca a primeira parte e a súa dificultade está mellor calibrada.

37. Final Fantasy IX (2000)

Na novena parte desta saga, Square regresou ao estilo de fantasía medieval tras o cambio de estilo dos dous títulos anteriores. A súa historia principal e as dos seus personaxes son xeniais, con moitos momentos de humor, pero tamén con instantes tristes e escuros. As contornas son unha delicia visual, cuns dos mellores fondos prerenderizados do catálogo. O seu sistema de combate era máis simple ca o da oitava parte, o que o facía accesible a máis público; cada personaxe ten un oficio predeterminado e, ao subir de nivel, desbloquea habilidades entre as que debemos escoller cales queremos activar.

36. Mizzurna Falls (1998)

Unha xoia do catálogo agochada ata que se traduciu en decembro de 2019. É un precursor de Shenmue, cunha historia e unha ambientación inspiradas en Twin Peaks, que transcorre nun pobo de Colorado en 1995, onde dúas rapazas foron asasinadas misteriosamente e Matthew intenta descubrir o asasino e o misterio que rodea os seus actos. Ofrece total liberdade para movernos polo pobo a pé ou en coche, falar cos seus cidadáns e investigar, pero toda a acción, os eventos e as rutinas dos personaxes transcorren en tempo real. Isto implica que cada habitante vai traballar ou á súa casa segundo a hora e que, para ver determinados eventos, hai que chegar a tempo, o que afecta as pistas que obtén o noso personaxe e, así, investigamos nunha ou noutra dirección, o que determina canto da trama descubrimos e que final obtemos.

35. Salaryman Champ (2001) (3 xogadores)

Un xogo de festa bastante descoñecido que segue a estela dos Bishi Bashi e nos propón diferentes minixogos curtos que consisten en machucar ou premer determinados botóns. Todo iso cunha parodia da vida dun traballador de oficina, con moito humor xaponés.

34. Resident Evil 2 (1998)

Con esta secuela, ambientada na cidade de Raccoon City, sobre todo na súa enorme comisaría de policía, Capcom buscou crear un título un pouco máis enfocado á acción, pero sen esquecer os quebracabezas, a exploración e os sustos. Igual que o primeiro, conta con dúas campañas protagonizadas por dous personaxes diferentes, cuxos eventos sucedían á vez; ademais, segundo a orde na que se xogasen, a historia e os seus finais cambiaban. O xogo foi o maior éxito de vendas da saga durante décadas.

33. Wipeout 3 Special Edition (2000) (4 xogadores)

Esta edición especial supón o perfeccionamento desta saga de carreiras futuristas en PlayStation. Psygnosis tomou todo o bo do primeiro lanzamento de Wipeout 3, como o seu apartado gráfico, perfeccionou o control dalgunhas naves e incorporou os mellores circuítos dos dous primeiros títulos da serie, o que o converte nunha gran recompilación. Admite catro xogadores mediante cable link.

32. Xenogears (1998)

JRPG de ciencia ficción que, malia usar unhas contornas en 3D pobres en calidade poligonal, é un título imprescindible por todo o que ofrece. Ten un sistema de combate moi orixinal que en realidade combina dous diferentes: un cando os personaxes van a pé e outro distinto cando pilotan mechas. Porén, creo que o seu maior punto forte é a enorme, detallada e profunda historia, que toca moreas de temas psicolóxicos, filosóficos e relixiosos que non eran moi frecuentes na maioría dos títulos de rol desta década.

31. Looney Tunes: Perro & Lobo (2001)

Os títulos da franquía Looney Tunes de Infogrames son, polo xeral, xogos de plataformas con acción, pero Can & Lobo caracterízase por apostar pola estratexia con algo de acción, sixilo e resolución de quebracabezas. Xogamos como Ralph Wolf e a nosa misión é roubar ovellas evitando a Sam, un can pastor. Malia a súa estética apta para todos os públicos, o xogo é complexo e esixe pensar os nosos movementos e accións.

30. Silent Bomber (1999) (2 xogadores)

Un xogo de acción directa e rápida no que debemos avanzar a través dos escenarios plantando e detonando bombas para derrotar inimigos; por suposto, non faltan os combates contra grandes xefes. Salvando as diferenzas de estilo e de ton da aventura, é como imaxinar un Bomberman 3D máis violento e enfocado á acción. A idea central do xogo é moi boa, con momentos brillantes e unha historia de acción que cumpre co obxectivo de entreter.

29. Rival Schools (1998) (2 xogadores)

Unha das mellores achegas de Capcom á loita 3D, cun sistema de combate frenético e esaxerado, ambientado en loitas entre estudantes de institutos. Usa a mecánica de formar equipos de dous loitadores para realizar combos co personaxe de apoio e, como curiosidade, só emprega catro botóns, cando o común nos xogos de loita de Capcom era usar seis; malia o que poida parecer, o sistema de loita é profundo e engancha.

28. Valkyrie Profile (1999)

RPG de acción 2D que nos pon no papel dunha valquiria en busca das almas de guerreiros para loitar na próxima guerra divina; cada alma, ademais de ter que ser atopada, tamén ten que ser adestrada. A xogabilidade principal baséase en plataformas 2D con exploración e busca de recrutas nos pobos. O seu estilo artístico é do máis fermoso do catálogo, aínda que a súa ambientación busca reforzar unha sensación deprimente, sobre todo porque as historias das almas que recrutamos adoitan ser tráxicas.

27. Civilization II (1999)

Para min, o mellor xogo de estratexia por quendas da consola e unha boa adaptación da versión de PC. O xogador crea e dirixe a súa propia civilización desde a prehistoria ata o futuro e, para logralo, ten que construír cidades, estradas, campos de cultivo e minas e facer investigacións, ademais de comandar unidades militares. Todo está marcado polo ritmo do progreso, que pode facer que unhas poderosas catapultas queden axiña obsoletas fronte aos canóns. Ofrece a experiencia completa do orixinal, pero non conta coas súas campañas e os tempos para procesar os movementos das unidades inimigas entre quendas son maiores, sobre todo cando hai moitas que mover.

26. Ridge Racer Type 4 (1998) (2 xogadores)

Ridge Racer Type 4 é o xogo de carreiras arcade por excelencia da PlayStation. Ofrécenos carreiras rápidas, con controis axustados e fáciles de aprender, todo iso cunha factura técnica exquisita. Non é o xogo máis difícil que existe e gáñanse todas as probas pronto, pero a cantidade de desbloqueables axuda a alongar a súa duración.

25. Tales of Phantasia (1998)

Remake do xogo orixinal de Super Nintendo, considerado a mellor versión del: mellora o sistema de combate e os gráficos do orixinal. É o primeiro título desta saga de RPG e un dos mellores da cuarta xeración de consolas. O seu innovador sistema de combate permite ao xogador escoller entre varias accións en tempo real, algo que, xunto coa incorporación das voces dos personaxes ao loitar, foi clave no seu éxito, pero sobre todo o foi a súa bonita historia, con personaxes e diálogos ben elaborados.

24. Medievil (1998)

Un dos títulos de máis éxito do catálogo. É un título no que predomina a acción hack’n slash, pero tamén hai exploración, enigmas e plataformas. O deseño dos niveis era sobresaínte e a estética da Idade Media, a medio camiño entre cómica e escura, foi todo un acerto que conquistou o corazón de moreas de xogadores. Tamén polo seu amplo repertorio de armas e poderes que o personaxe vai adquirindo e que permitían acceder a zonas de fases anteriores, o que obrigaba o xogador a volver atrás.

23. Colony Wars: El Sol Rojo (2000)

Con esta terceira parte da saga, Psygnosis levou a consola ao límite graficamente. De novo trátase dun simulador de combates espaciais no que as misións son de escolta, de destruír bases inimigas ou as súas frotas de naves etc. Pero nesta ocasión incorpórase unha lista de misións secundarias opcionais que, ademais de recompensas, achegan información complementaria á historia, e co que gañamos facendo misións podemos mercar novos tipos de naves e melloralas. A historia é a máis rara e confusa de todas, pero xogalo segue sendo unha delicia tanto no visual como na xogabilidade.

22. Megaman X3-X4-X5-X6 (1996-2001)

Os títulos de Mega Man son xogos de plataformas de acción en 2D nos que se dispara aos inimigos a través de niveis lineais, pero nesta serie X incorpóranse elementos de aventura e exploración. O X3 é un port do orixinal para Super Nintendo, e o X4 é o primeiro da serie en aproveitar a potencia desta consola e tamén o considerado por moitos o mellor da serie. As entregas seguintes para PlayStation tamén están a un gran nivel.

21. Vagrant Story (2000)

Vagrant Story é un dos RPG máis bestas da súa xeración e cun dos sistemas de batalla máis profundos: os combates mesturan as quendas clásicas con elementos de rol de acción, xa que os ataques se deciden desde o menú, pero podemos movernos en tempo real polo escenario para situarnos. Todas as armas teñen estatísticas, tipos de combo e varias opcións de ataque. O xogo principal transcorre en masmorras con bastantes quebracabezas e, aínda que a historia ten un ritmo lento, paga totalmente a pena. É tamén un dos títulos co mellor apartado gráfico da PlayStation; como aspecto negativo, só podo dicir que ten unha dificultade alta.

20. Tekken 3 (1998) (2 xogadores)

Namco perfeccionou todo o que fixera tan boas as súas entregas anteriores de loita 3D —a xogabilidade fluída, os combos elaborados e os grandes deseños de personaxes— para levar desde o arcade orixinal á PlayStation un dos títulos graficamente máis vistosos do catálogo, ademais de incluír un montón de extras desbloqueables que o orixinal non ten: un modo de voleibol, un modo beat ’em up etc.

19. Driver 2 (2000) (2 xogadores)

A fantástica secuela de Driver puxo ao vermello os circuítos desta consola para crear un dos títulos máis espectaculares e grandes. De novo, a mecánica principal consiste en percorrer grandes cidades en coche con total liberdade para decidir que camiño tomar para chegar a un determinado punto antes de que se esgote o tempo, evitando chamar a atención da policía ou escapando dela en espectaculares persecucións. Outra novidade desta entrega foi que o xogador podía baixar do coche e camiñar polas rúas.

18. Street Fighter Alpha 3 (1998) (2 xogadores)

O mellor xogo de Street Fighter do catálogo, con moreas de personaxes clásicos, moitas opcións e moito contido. Tras varias adaptacións dos seus xogos de loita inferiores ao arcade e, sobre todo, ás versións que recibía a SEGA Saturn, Capcom logrou que esta versión impresionase pola súa gran fidelidade á recreativa orixinal no apartado gráfico e nas animacións dos loitadores, cuns tempos de carga máis rápidos ca nos ports anteriores. A versión de Saturn segue sendo un pouco mellor, pero nesta ocasión a diferenza era inapreciable.

17. Final Fantasy VII (1997)

JRPG de temática de ciencia ficción que fixo historia ao popularizar o xénero en Occidente; grazas a el, empezaron a chegar moitos máis xogos de rol a Europa e aos EUA. A súa historia é orixinal e rompe co estilo de fantasía medieval que dominara os seis títulos anteriores, xa que aposta por un mundo industrializado e contaminado no que unha gran corporación empresarial ostenta todo o poder. Ten unha mensaxe ecoloxista e toca outros temas, como a amizade ou a loucura. O sistema de batalla é accesible e bastante fácil de aprender, e o deseño dos escenarios era moi bo e orixinal, todo o contrario ca os personaxes 3D, que eran basicamente monicreques con pouca definición poligonal e sen texturas. Pola súa banda, o apartado sonoro consegue transmitir as emocións do que pasaba na pantalla.

16. Crash Bandicoot: Warped (1998)

A última entrega de Crash en PlayStation foi o seu punto culminante: respectando a fórmula que lle dera o éxito, engadiu novas habilidades e situacións ao personaxe, como mergullarse. A variedade de niveis é alucinante grazas á escusa dunha trama que xustifica as viaxes no tempo; graficamente foi o mellor da triloxía e tamén o que mostraba máis situacións divertidas.

15. Parasite Eve II (1999)

A diferenza do primeiro título, un RPG, esta secuela presenta un sistema parecido ao de Resident Evil, pero coa posibilidade de empregar os poderes especiais da protagonista, Aya, que dous anos despois dos sucesos da primeira parte está a investigar a aparición de novas criaturas. É un xogo de terror con todos os ingredientes imprescindibles da súa época —quebracabezas e contornas prerenderizadas de gran calidade—, pero cun sistema de combate e de evolución do personaxe máis profundo e próximo a un xogo de rol, xa que Aya sobe de nivel e mellora os seus poderes ao derrotar inimigos.

14. Gran Turismo & Gran Turismo 2 (1997-1999) (2 xogadores)

Gran Turismo foi unha revolución no xénero dos simuladores de carreiras nesta xeración, con uns gráficos e unhas físicas de condución realistas, o maior catálogo de coches reais nun xogo ata entón, un taller para melloralos, múltiples torneos etc. Parecía imposible que saíse pronto un simulador mellor, pero entón lanzouse Gran Turismo 2, que logrou un título máis puído e completo e pasou dos 140 coches do primeiro xogo a máis de 600.

13. Alien Resurrection (2000)

Baseado na película e desenvolvido por Argonaut, é un FPS soberbio de temática survival horror que pasou desapercibido; sorprende sobre todo no técnico, xa que lle saca todo o potencial ao que esta máquina podía dar. A ambientación escura e a sensación de estar a ser axexado continuamente por algún xenomorfo están perfectamente conseguidas. Ten unha curva de dificultade alta e esixente, pero a tortura segue pagando a pena.

12. Spyro 2: Gateway to Glimme (1999)

A segunda parte de Spyro the Dragon ten un desenvolvemento semellante ao do anterior, pero graficamente parece mellor, con escenarios máis grandes. Tamén introduce novos personaxes e habilidades para Spyro, e tamén novos retos e probas que aumentan a súa duración, algo que se lle criticara ao primeiro.

11. Final Fantasy VIII (1999)

Nesta entrega, o estilo gráfico adquiriu un aspecto máis realista e serio, que busca unha aparencia real dos seus personaxes e unha trama que xira arredor de exércitos privados que contratan diversos países para realizar misións ou loitar as súas guerras. No seu momento tiña un dos sistemas de batalla máis complexos da saga, aínda que tampouco é necesario profundar demasiado nel para completar a historia principal. É tamén unha entrega inxustamente infravalorada na actualidade, aínda que no seu momento foi moi ben recibida; cos anos apareceron críticas á súa trama amorosa, seria e elaborada.

10. Resident Evil 3: Nemesis (1999)

A terceira entrega desta saga non adoita apreciarse, pero para min é o Resident Evil clásico máis completo e con grandes novidades. A historia lévanos de novo á cidade de Raccoon City, pero nesta ocasión visitamos moitos máis lugares, como a súa rede de rúas, bares, o hospital, un xardín ou de novo a comisaría, entre outros. As súas novidades na xogabilidade introducen un sistema para fabricar munición e obxectos interactivos como barrís explosivos, pero a máis orixinal é a incorporación de Nemesis, un monstro indestrutible que aparece por sorpresa e nos persegue para eliminarnos. Ademais, hai momentos nos que a acción se detén para que escollamos entre dúas accións que afectan os sucesos e os camiños que seguimos.

9. Crash Team Racing (1999) (4 xogadores)

É innegable que se inspirou en dous grandes xogos como Mario Kart 64 e Diddy Kong Racing, pero consegue superalos con fartura como xogo de carreiras aloucadas en karts. Evidentemente, os personaxes e os circuítos están baseados na saga Crash Bandicoot. Logra reproducir toda a diversión cunha xogabilidade e unhas físicas perfectas, inclúe un modo aventura e presume dun acabado gráfico incrible para esta consola, á vez que consegue unha gran fluidez nas carreiras. Ademais, ten un modo para catro xogadores a pantalla partida que funciona moi ben. Na actualidade ten un remake gráfico para PS4, One e Switch.

8. Front Mission 3 (1999)

Esta terceira entrega foi a primeira que recibimos en Occidente e, por sorte, foi tamén unha das mellores da saga. Trátase dun xogo de rol táctico que permite manexar mechas en escenarios divididos en cuadrículas, por quendas, para realizar movementos e ataques nos combates. O seu sistema de batalla está ben pensado e é máis accesible ca o da segunda parte. A historia é interesante, complexa e chea de pequenos detalles para crear un mundo vivo, crible e profundo, por exemplo, coa incorporación dun simulador de internet que podemos usar.

7. Castlevania: Symphony of the Night (1997)

Un dos mellores xogos 2D do catálogo e probablemente da historia. Este Castlevania é a primeira entrega da saga que adopta por completo as mecánicas de Metroid, cun extenso mapa que explorar por pantallas, con plataformas e acción, e tamén hai que adquirir habilidades que permiten acceder a novas zonas do mapa. O deseño dos escenarios é intelixente e de gran nivel, o deseño dos monstros é incrible e a música ten temas inesquecibles.

6. Silent Hill (1999)

A resposta de Konami a Resident Evil foi este excelente título de terror psicolóxico, inquietante, atmosférico e moi orixinal, no que nos poñemos na pel de Harry, que busca a súa filla tras recuperar a consciencia despois dun accidente de coche, ao entrar nun pobo abandonado. Mentres exploramos a cidade coa luz da nosa lanterna e unha néboa espesa que impide ver ben, temos que resolver enigmas intrincados e enfrontarnos a criaturas deformes. Cómpre destacar os fantásticos efectos de luz e sombras, para esta consola, ao iluminar coa lanterna.

5. Quake II (1999) (4 xogadores)

Parecía imposible que a PlayStation puidese recibir Quake II por falta de potencia, pero conseguiron facer esta excelente versión desenvolvendo un motor gráfico optimizado para a consola e refacendo todo o xogo de forma fiel ao orixinal. Este FPS trae un modo historia nunha contorna futurista alieníxena na que a acción e a violencia están sempre presentes, xunto cun excelente modo competitivo para catro xogadores que mantén unha gran fluidez en grandes arenas de combate.

4. Suikoden I&II (1995-1998)

Probablemente os mellores RPG da consola, sobre todo Suikoden II. Ambos ofrecen unha experiencia 2D clásica que pon a énfase en atopar segredos e buscar decenas e decenas de personaxes que recrutar para o noso exército, co que librar batallas. Ambos poden presumir de historias ben escritas, con grandes diálogos e un montón de contido, e de tramas políticas complexas no contexto de nacións en guerra.

3. Spyro: Year of the Dragon (2000)

A despedida de Spyro na PlayStation foi tamén o seu mellor título; aínda que tiña un desenvolvemento semellante ao das entregas anteriores, volveu sorprender cuns gráficos incribles para esta máquina e incorporaba novas habilidades para o protagonista, moreas de minixogos e tamén novos personaxes controlables coas súas correspondentes habilidades. Agora os niveis son máis grandes e a exploración supón un reto máis interesante.

2. Legacy of Kain: Soul Reaver (1999)

Aventura e acción 3D que é claramente un dos mellores títulos da época. Soul Reaver é unha obra enorme e ambiciosa que espreme todo o potencial da PlayStation usando un orixinal sistema de precarga dos escenarios segundo a posición do xogador, que fai que funcione ben e mostre unha gran calidade gráfica. O seu universo está ben detallado e deseñado, e a historia lévanos a un mundo decadente cuxa única esperanza é o vampiro Raziel. A xogabilidade conta cunha boa cantidade de ataques e movementos, así como con quebracabezas elaborados. É un dos poucos títulos que aproveitan a capacidade desta consola de ofrecer música dinámica, unha característica que perden as versións de Dreamcast e PC.

1. Metal Gear Solid (1998)

Secuela dos dous primeiros Metal Gear. Foi un produto redondo, cun apartado técnico e unha dobraxe de alto nivel e con momentos inesquecibles que rompían a cuarta parede co xogador e que en 1999 me fixeron alucinar. Sobre a súa xogabilidade, o sixilo e os ataques silenciosos son a mecánica principal; o deseño dos escenarios era perfecto, con varias formas de avanzar ou de agocharse, e os enfrontamentos contra cada xefe son unha proba diferente na que había que observar e pensar como atacar. A IA inimiga era moi avanzada para a época, con múltiples reaccións e detalles. A historia, as cinemáticas, os diálogos e mesmo a colocación da cámara para mostrar a acción eran dignos dunha rodaxe cinematográfica de calidade.