Top 493 Super Nintendo / Super Famicom

ANTES DE COMEZAR…

Para elaborar este top empregouse unha Super Nintendo PAL con modificación SuperCIC nun televisor CRT por vídeo composto e unha flashcard SD2SNES. Para os xogos de pistola de luz empregouse un emulador en Wii e, para os xogos de rato, un emulador en PC.

Como sempre, probei todo o catálogo en castelán, en inglés ou onde o idioma non supoña unha barreira para xogar, incluídas as traducións feitas pola comunidade. Tamén tiven en conta os xogos piratas e os cancelados da época pero completos que hai pola rede, pero non prototipos, betas, hacks nin homebrew moderno. Debido ás discrepancias sobre se os xogos de Satellaview pertencen ou non ao catálogo da consola, decidín non incluílos.

Os criterios de elaboración son sobre todo persoais e, aínda que ordenei un pouco os xogos segundo os meus gustos, a orde non ten maior importancia, sobre todo nos postos baixos da clasificación. Outros criterios que tomei para elaborar esta clasificación son:

-Que hoxe en día se poidan xogar, aínda que sexa minimamente.
-Descartei xogos populares de taboleiro ou de cartas, aínda que pode haber excepcións.
-Descartei conversións e recompilacións de recreativas anteriores a 1985 ou de xogos para sistemas de dúas xeracións anteriores, pero non remakes nin remasterizacións.
-Os títulos en cor vermella teñen polo menos unha protagonista feminina controlable.
-O número de xogadores refírese a partidas simultáneas; non se teñen en conta as partidas por quendas.

Actualizado o 06/06/2021

¡Comezamos!

493. Albert Odyseey (1993)

Un RPG táctico bastante temperán que se diferencia doutros do xénero porque non está dividido en capítulos ou batallas independentes, senón que desde o comezo ata o final todo o xogo se desenvolve no mapa do mundo completo, o que ofrece un enorme campo de batalla que resulta interesante, pero tamén ralentiza moito a evolución do xogo. Outro problema é que practicamente non hai historia nin diálogos, o que é un pouco decepcionante para un xogo de rol.

492. Pipe Dream (1990)

Xogo de quebracabezas coñecido pola maioría; foi especialmente popular entre os usuarios de ordenadores da época e, máis recentemente, nos primeiros xogos para teléfonos móbiles. A SNES tamén tivo a súa adaptación e, como en todas, o xogador debe lograr unir anacos de tubaxe que aparecen ao chou para evitar unha fuga de auga.

491. Super Loopz (1994) (2 xogadores)

Super Loopz é un xogo de quebracabezas, mestura de Pipe Dreams con Tetris, cuxo obxectivo é construír unha rede de tubaxes pechada que abranga a maior área posible para gañar máis puntos. Conta cunha variedade de opcións e modos.

490. Silva Saga II: The Legend of Light and Darkness (1993)

Última entrega da saga RPG Silva Saga, que nunca chegou a gozar dun gran éxito: é un RPG da vella escola con bastantes puntos febles, pero tamén con puntos fortes, como a historia ou un sistema de recrutamento de mercenarios.

489. Mario Paint (1992)

Mario Paint permite debuxar, pintar, animar e compoñer música cunha temática baseada en Super Mario Bros. Hoxe é un xogo moi superado por programas máis avanzados, pero é un título moi orixinal que permitía aos usuarios creativos pasar horas e horas creando escenarios ou pintando. Necesita rato para xogar.

488. Where in the World is Carmen Sandiego? (1993)

Adaptación dunha aventura gráfica educativa para PC moi divertida, sobre todo para os máis pequenos. O xogador encarna un ou unha detective que debe atrapar varios criminais internacionais e, para iso, ten que visitar diversas cidades e recadar pistas dos seus habitantes sobre a que outro país fuxiu o ladrón. Estas pistas obrigan a investigar sucesos históricos, o clima, as moedas etc. doutros lugares do mundo.

487. The 7th Saga (Versión Elnard restaurado) (1993)

JRPG clásico por quendas no que debemos escoller entre sete personaxes con aptitudes diferentes para afrontar a historia; aínda que a trama principal é sempre a mesma, en cada partida un dos heroes restantes non seleccionables será un traidor escollido ao chou. Na partida podemos asociarnos con outros heroes para usalos nos combates e superar masmorras. Tecnicamente usa o modo 7 nos combates; a versión occidental ten un bug que aumenta a súa dificultade e fai moi complicado rematar o xogo, pero existe un parche que restaura a configuración do orixinal xaponés, que é a versión que recomendo neste top.

486. Ms. Pac-Man (1996) (2 xogadores)

Pac-Man é unha saga que non necesita presentación; esta entrega engade ata trinta e dous novos labirintos de diferentes formas e características. Engadíronse varias opcións, como catro velocidades da acción, un pac-booster para escapar do perigo ou un modo simultáneo para dous xogadores. Todo isto axuda a que esta secuela sexa unha gran actualización dun dos grandes clásicos da historia do videoxogo.

485. B.O.B (1993)

Un xogo de plataformas a medio camiño entre un run&gun como Megaman e un xogo de plataformas de acción con exploración como Metroid. O seu principal problema é a súa empinada curva de dificultade, pero é un título recomendable para quen busque un reto difícil.

484. Imperium (1992)

Shmup con elementos de RPG no que, ao derrubar inimigos, recibes puntos de experiencia cos que subir de nivel. Se recibes dano inimigo, baixas de nivel ou, se estás no nivel máis baixo, perdes unha vida. Tamén podes recoller potenciadores para mellorar a túa potencia de lume.

483. Super Pinball II – The Amazing Odyssey (1995)

Un interesante xogo de pinball con tres taboleiros diferentes para escoller; nesta segunda parte optouse por eliminar as fases con scroll para mostrar o taboleiro completo e estático, cun efecto 3D para dar profundidade. Isto permite unha xogabilidade máis realista e tamén que o xogador se anticipe mellor ao movemento da bóla.

482. Soccer Kid (1993)

Un orixinal xogo de plataformas de acción que se adaptou a multitude de sistemas e no que debemos recuperar os anacos da Copa do Mundo espallados por varios países. Para iso manexamos a Soccer Kid, que co seu balón pode realizar diversos ataques e movementos inspirados no fútbol para superar os niveis.

481. Undake30 Same Game: Mario Version (1995)

Quebracabezas sinxelo de aprender: móstrase unha gran área de xogo formada por unha disposición aleatoria de iconas de Mario, moedas, ovos de Yoshi, flores de lume etc. Se dúas ou máis iconas iguais están conectadas, o xogador pode mover o cursor e borralas todas, o que fai que o resto das iconas do taboleiro caian e se produzan novas conexións. O obxectivo é borrar todas as iconas no menor número de movementos posible.

480. Ancient Magic: Bazoe! Mahou Sekai (1993)

Este RPG conta a historia dun neno ou dunha nena, segundo o sexo que escollas ao comezo do xogo, que no seu aniversario descobre os poderes máxicos do seu pai. É un título dentro da media, pero divertido, cun desenvolvemento estándar no que a maxia ten máis protagonismo no combate ca na maioría dos xogos de rol.

479. Winter Olympic Games: Lillehammer ’94 (1994)

Simulador dos Xogos Olímpicos de inverno con dez deportes diferentes, a maioría divertidos de xogar e de competir por conseguir medallas de ouro. O control é bo en todos eles, aínda que require práctica, e o apartado gráfico é bo, recreando mesmo un efecto 3D nalgunhas probas de velocidade.

478. Spindizzy Worlds (1992)

Secuela do clásico Spindizzy de 1986; nesta entrega todo está máis puído e mellorado. Cómpre tempo para afacerse ao control, pero, cando o dominas, tes aquí un dos mellores xogos de habilidade que existen, no que se mesturan mecánicas de Marble Madness con quebracabezas e plataformas.

477. Daze Before Christmas (1994)

Sinxelo pero bo xogo de plataformas de temática de Nadal, que sorprende gratamente no deseño e nas animacións de Papá Noel, con escenarios moi coloridos e con diferentes planos de profundidade; porén, algúns niveis e inimigos teñen un deseño inferior á calidade global do xogo. As fases de plataformas altérnanse con outras de desprazamento automático nas que manexamos o trineo de Papá Noel e debemos meter agasallos nas chemineas.

476. Pieces (1994) (2 xogadores)

Un cartucho de resolver quebracabezas a toda présa: o xogo consiste en escoller unha das tres pezas dispoñibles e colocala na posición correcta para resolver o quebracabezas antes ca o rival. Ademais, hai un medidor de potencia que se enche ao colocar correctamente as pezas o máis rápido posible e que permite usar potenciadores que colocan pezas automaticamente ou prexudican o rival. Hai outros modos de xogo diferentes igual de interesantes que paga a pena explorar.

475. U.F.O. Kamen Yakisoban – Kettler no Kuroi Inbou (1994)

Un «eu contra o barrio» exclusivo de Xapón para facer publicidade dunha marca de ramen: o obxectivo é rescatar unha rapaza derrotando moreas de inimigos a través de cinco fases. Pode volverse un pouco repetitivo, pero ten un acabado técnico bastante bo, e o noso personaxe ten bastantes movementos, como un ataque cargado ou rodar para evitar ataques ou realizar outros máis poderosos.

474. Super Scope 6 (1992)

Cartucho con seis minixogos que se vendía xunto coa pistola de luz Super Scope; estes minixogos pretendían ser unha demostración técnica das posibilidades do periférico. Dous deles son unha variante de Tetris na que os disparos serven para romper os bloques das figuras que caen ou para xirar uns cubos e cambiarlles a cor; máis interesantes son os outros minixogos, máis enfocados á acción, nos que hai fases de interceptar mísiles, outras de derrubar naves inimigas e, finalmente, un nivel en primeira persoa a toda velocidade no que derrotar máis inimigos. O último minixogo é de acción e habilidade e consiste en disparar ás toupas azuis que entran e saen de diversas tobas.

473. First Samurai (1993)

Este cartucho mostra un gran potencial como xogo de acción 2D, pero por desgraza axiña o bota a perder; malia iso, o xogo conta con elementos moi interesantes. Manexamos un samurái que debe avanzar por escenarios con inimigos aos que abater coa súa espada e con outras armas ou habilidades máxicas que imos adquirindo. O obxectivo de cada nivel é atopar un conxunto de catro elementos que nos permiten entrar na zona onde está o xefe do nivel. É, polo tanto, un xogo con algo de exploración no que, para avanzar, moitas veces temos que atopar unha campá que, ao facela soar, modifica elementos do escenario para que poidamos continuar.

472. Q* bert 3 (1992)

Este é un xogo de quebracabezas simple no que se salta, en contornas tridimensionais grazas a unha perspectiva isométrica, sobre bloques para cambiarlles a cor; o obxectivo é que todos os bloques teñan a mesma cor mentres se esquivan os inimigos. É unha secuela digna, dirixida aos afeccionados ao Q*Bert orixinal, que atoparán novos niveis e retos.

471. Super Variable Geo (1995) (2 xogadores)

Un dos moitos títulos de loita 2D que xurdiron tras o éxito de Street Fighter II, protagonizado exclusivamente por personaxes femininas, cada unha coas súas propias fortalezas e debilidades e cos seus propios ataques especiais. Tecnicamente está ben e funciona con fluidez; porén, os xogadores máis expertos no xénero critícano por ter un sistema de combos imposible, pero segue sendo un título ao que botarlle o ollo para unhas partidas rápidas con amigos.

470. Panic in Nakayoshi World (1994) (2 xogadores)

Este xogo é unha especie de evolución de Battle City cun aspecto máis colorido, que cambia os tanques por personaxes femininas que disparan proxectís máxicos. Ten todas as características principais do clásico no que se inspira: potenciadores de arma, bloques destrutibles, inimigos que aparecen na parte superior do nivel e un obxectivo na parte inferior que hai que defender; como novidade, introduce combates contra xefes.

469. Jelly Boy (1995)

Xogo de plataformas interesante protagonizado por unha criatura de xelatina que pode adoptar preto dunha trintena de formas diferentes, o que abre un amplo abano de posibilidades na xogabilidade. Por outra banda, os escenarios da ducia de niveis son variados, detallados e coloridos.

468. Mahou Kishi Rayearth (1995)

RPG clásico dirixido ao público máis novo, o que implica unha dificultade baixa e un sistema de combate sinxelo: por exemplo, non hai tendas de armas nin de armaduras, xa que o equipo das protagonistas evoluciona maxicamente a medida que avanza a trama. As batallas son aleatorias, con vista isométrica, e os ataques limítanse a atacar coa arma ou a escoller entre uns poucos feitizos. É un RPG bonito e recomendable para iniciarse no xénero ou se es amante do manga orixinal no que se basea.

467. Warlock (1994)

Este título ten un mal control e unha dificultade bastante frustrante, de modo que non incluílo no top tampouco sería ningunha inxustiza, pero decidín metelo porque recrea unha atmosfera escura moi pouco frecuente nos xogos desta xeración. É un título de acción no que percorremos escenarios, lanzamos ataques aos inimigos e resolvemos enigmas. Ademais, hai un bo repertorio de feitizos que podemos atopar.

466. Mickey’s Ultimate Challenge (1994)

Xogando con Mickey ou Minnie, debemos explorar as habitacións dun pequeno castelo; en cada unha hai un personaxe que nos pide axuda en forma de minixogo e, se o conseguimos, dános un obxecto que podemos trocar por sementes máxicas. Ten tres niveis de dificultade: no fácil é un reto sinxelo que se pode completar nun cuarto de hora, pero nos niveis altos é un reto decente. Considéroo un bo xogo para iniciar os máis pequenos nos videoxogos.

465. Hyperzone (1991)

HyperZone usa o modo 7 para presentar unha pista extensa chea de detalles que, á vez, se reflicte no teito, o que logra un efecto gráfico único e sobresaínte. A xogabilidade consiste en manexar un vehículo e ir o máis rápido posible para non perder vida, pero á vez hai que derrotar hordas de inimigos. É un xogo cunha dificultade alta e cunha fórmula que se esgota axiña, pero foi un dos primeiros grandes exemplos do que esta consola podía facer coa súa tecnoloxía.

464. The Combatribes (1992) (2 xogadores)

Adaptación desde os salóns recreativos deste «eu contra o barrio» que, por desgraza, foi censurado polo camiño. Graficamente é bastante bo, e destacan as animacións ao combater, pero peca de ser excesivamente lento e dunha dificultade bastante alta.

463. Rampart (1992) (2 xogadores)

Graciosa mestura de quebracabezas con estratexia e acción nunha contorna medieval. Debemos construír contrarreloxo o mellor que poidamos a nosa fortaleza con pezas ao chou ao estilo de Tetris e colocar os nosos canóns para resistir un asedio naval. Esta versión inclúe dous modos de xogo, un clásico e outro con gráficos xerados mediante o modo 7.

462. Kendo Rage (1993)

Xogo de plataformas de acción cunha boa presentación; non é unha xoia agochada nin nada polo estilo, pero é o suficientemente competente como para entreter e ofrecer un reto a quen busque novas experiencias e xa explorase o mellor do catálogo.

461. SD The Great Battle (1990)

Shooter con algúns elementos de plataformas e perspectiva aérea que destaca por uns sprites grandes e un apartado gráfico moi rechamante para ser un título de lanzamento do sistema. A xogabilidade está bastante ben, aínda que limitada a uns poucos movementos, e as situacións son pouco variadas; isto non é algo malo, xa que a maioría dos xogos de disparos consisten en avanzar eliminando inimigos ata poder enfrontarse ao xefe da zona, e volta a empezar.

460. NFL Quarterback Club 96 (1995) (5 xogadores)

Un exemplo de xogo que se basea noutro e o supera: neste caso, Quarterback Club baseou a súa xogabilidade na da franquía Madden, pero acabou sacando para Super Nintendo un xogo moito máis puído, cun gran apartado gráfico, mellor control e cheo de opcións, entre as que destaca a inclusión de varios minixogos.

459. Timeslip (1993)

Run & gun claramente inspirado en Contra 3; evidentemente, non logra achegarse á calidade deste último, pero tampouco é un mal xogo. Quizais cun pouco máis de velocidade na acción e un modo para dous xogadores simultáneos subiría máis postos no top.

458. Toy Story (1995)

Baseado na película que lle dá nome, este xogo de plataformas de acción destacou na súa época por un apartado gráfico sobresaínte que recreaba con acerto os personaxes e os escenarios da película. Ten bastante variedade de situacións e niveis, e alterna entre plataformas, condución e mesmo niveis en primeira persoa. O seu principal punto negativo é unha dificultade moi alta, e iso que falamos dun produto dirixido aos nenos da súa época.

457. Syndicate (1995)

Adaptación do RTS orixinal para PC: esta versión é o suficientemente diferente no gráfico, na xogabilidade e nos niveis como para considerala un xogo distinto do orixinal. Ese é o motivo polo que a incluín no top, xa que fronte ao orixinal empalidece, pero, esquecendo iso, temos un xogo no que manexamos unha escuadra coa que temos que cumprir misións disparando a inimigos ou esnaquizando estruturas. Ten unha atmosfera escura que lle dá certo atractivo no conxunto do catálogo; por outra banda, o control obriga a aprender a usar moreas de combinacións de botóns para xogalo con soltura.

456. Sonic Blast Man (1992)

Outro beat ’em up que visualmente o fai bastante ben, con sprites grandes e escenarios coloridos, pero ao poñerse aos mandos descóbrese axiña que a acción é moi lenta, o que lle resta bastantes puntos. É unha mágoa, porque cun pouco máis de fluidez e un modo para dous xogadores podería ser un xogo moito mellor.

455. Mahou Poi Poi Poitto! (1994) (2 xogadores)

Quebracabezas semellante a outros xogos da época de combinar tres obxectos iguais para que desaparezan: as pezas caen en cadrados de catro que ás veces inclúen pezas especiais que desaparecen inmediatamente ou que eliminan todas as iconas dun só tipo. Presenta un modo competitivo para dous xogadores e un modo historia no que o xogador se enfronta a monstros que lanzan feitizos que transforman bloques ao chou.

454.  Clayfighter Tournament Edition & Clayfighter 2: Judgment Clay (1994-1995) (2 xogadores)

Serie de títulos de loita que basea a súa xogabilidade en Street Fighter II e Mortal Kombat, pero cunha xogabilidade máis sinxela, e que cambia a violencia polo humor; creo que é un bo título para os máis pequenos. Tournament Edition é unha actualización da primeira parte que equilibra mellor o plantel de loitadores; a segunda parte é parecida na xogabilidade, pero con animacións e un combate máis fluídos. Ambos son graficamente sobresaíntes.

453. Kouryuu no Mimi (1995)

Xogo de «eu contra o barrio» de control sinxelo, pero que, curiosamente, permite realizar unha gran variedade de ataques moi ben animados. Graficamente está bastante ben, pero só permite o desprazamento lateral, a diferenza doutros do xénero, o que reduce as súas mecánicas; aínda así, é un título divertido cunha historia escura un pouco absurda.

452. Xardion (1992)

Un dos primeiros xogos da SNES, cuns gráficos e unha música que non aproveitan o sistema. É un título de acción con elementos de RPG no que se controlan tres mechas que debemos alternar para aproveitar as súas habilidades e superar obstáculos ou derrotar inimigos. Non é un gran xogo, pero tampouco é terrible e pode resultar entretido. O xogo ten unha función de gardado malia ser bastante curto.

451. Pac in Time (1994)

Un bo xogo de plataformas protagonizado por Pac-Man con algúns elementos orixinais: o obxectivo en cada nivel é explorar ata comer todos os «cocos» para despois alcanzar a saída. Pac-Man conta con habilidades básicas como saltar, pero en cada nivel pode conseguir unha serie de habilidades extra, como disparar, un martelo ou, quizais a máis rechamante, unha corda para balancearse.

450. Cacoma Knight in Bizyland (1992) (2 xogadores)

Aínda que este xogo é normal en todos os aspectos, consegue destacar como un quebracabezas divertido e único que se inspira claramente en Qix. A mecánica é simple: primeiro escóllese entre tres personaxes que se xogan de forma lixeiramente diferente, pero que realizan a mesma función. Cun xiz ou un lapis van debuxando un contorno lineal ao seu paso e, ao pechar unha área completa, esta restaura esa parte da terra, que representa unha porcentaxe do total da pantalla; cada nivel esixe unha porcentaxe diferente para superalo. Evidentemente, non será tan fácil como simplemente pintar, xa que hai inimigos polo escenario que hai que evitar.

449. Bishoujo Senshi Sailor Moon R (1993) (2 xogadores)

Un interesante beat ’em up baseado na saga Sailor Moon que ten os defectos de ser curto, fácil e por momentos repetitivo. Podemos manexar calquera das protagonistas e conta cun bo apartado gráfico e con varios extras, como o modo Chibiusa, no que controlamos este personaxe nas mesmas fases do arcade orixinal, pero a dificultade é menor grazas ao pequeno tamaño deste personaxe, que evita que reciba moitos dos ataques inimigos. Conta tamén cun modo versus no que dous xogadores se enfrontan entre si, e os controis cambian aos dun xogo de loita clásico.

448. Yume Meikyuu: Kigurumi Daibouken (1994)

Un dos RPG máis estraños do catálogo: o seu protagonista é un neno que acode a salvar o reino dos soños de Enderia, onde o demo Akuma secuestrou as princesas e a raíña. O xogo desenvólvese en primeira persoa por escenarios moi coloridos e rechamantes, pero destaca fronte á maioría dos RPG en que, ao derrotar inimigos, se conseguen disfraces que podemos vestir e que cambian as habilidades do personaxe; tamén hai xastrarías onde modificar, gardar ou sacar os disfraces que imos conseguindo. Outro apartado orixinal é o combate, que se desenvolve en primeira persoa, pero cunha cuadrícula que divide os inimigos e na que podemos escoller en que zona atacar, o que axuda a descubrir puntos débiles onde golpear.

447. Mickey no Tokyo Disneyland Daibouken (1994)

Este exclusivo xaponés é un dos títulos máis orixinais no seu concepto de xogo, aínda que non acaba de puír o seu manexo. Manexamos a Mickey por diversas fases de plataformas 2D con inimigos e obstáculos e, como sempre, hai que chegar ao final e derrotar xefes. Para iso, o personaxe conta coa habilidade de encher globos de aire ou de auga que permiten diversas accións: cos globos de aire pódese voar e impulsalo rapidamente nalgunha dirección; os de auga pódense usar como proxectís contra os inimigos e tamén se poden deixar no chan para saltar sobre eles e dar un gran salto.

446. Realm (1996)

Un run&gun baseado en moitos dos conceptos de Contra; o seu concepto está ben, aínda que ten erros importantes que impiden consideralo un peso pesado do xénero: por exemplo, ten pouca variedade de armas, a maioría das cales parecen pouco útiles contra os inimigos, e tamén hai saltos de fe. Porén, ten bos xefes finais, algúns efectos gráficos, como a choiva, son moi rechamantes e o control, en xeral, é bastante bo.

445. The Great Battle II (1992) (2 xogadores)

Esta secuela cambiou ao xénero beat ’em up; nesta ocasión pódese escoller entre catro personaxes con diferentes animacións, pero cos mesmos controis sinxelos (salto, puñada, patada e ataque especial). Tecnicamente é bonito, pero a súa dificultade é bastante alta, polo que é recomendable xogalo a dobres. Só ten catro niveis e un sistema de gardado por contrasinais, pero, pola citada dificultade, a súa duración é máis que decente.

444. Majyuuou (1995)

Acción de desprazamento lateral loitando contra monstros para derrotar o diaño e recuperar a muller e a filla do protagonista. Ao derrotar os xefes obtéñense orbes que lle dan ao heroe a capacidade de transformarse nun demo, nunha harpía ou nun dragón, cada un con diversas habilidades. Caracterízase por un apartado gráfico sinxelo, pero que logra ser grotesco, de temática de terror.

443. Asterix (1993)

Un xogo de plataformas simple pero bo, da vella escola, baseado no personaxe de cómic. O seu apartado gráfico logra dar a sensación de estar vivindo as historietas do personaxe e a súa xogabilidade é decente, aínda que hai que criticar certas imprecisións nos controis e na detección de colisións, pero nada que impida gozalo.

442. Ryuuko no Ken 2 (1994)

Pola popularidade dos xogos de loita a principios dos 90 grazas a Street Fighter II, moitos outros intentaron levar a auga ao seu muíño; un deses xogos foi o arcade Ryuuko No Ken (Art of Fighting en Occidente), que, polos seus gráficos e polas súas novidades na xogabilidade, colleitou éxito dabondo para recibir secuelas e ser levado ás consolas domésticas. A SNES recibiu as dúas primeiras partes, e este Ryuuko no Ken 2 é mellor ca o primeiro, pero mantén as mecánicas que popularizaron a primeira parte, en especial o engadido dunha barra de poder que fai que os nosos ataques sexan máis daniños.

441. Super Double Dragon (1992) (2 xogadores)

O salto desta saga á cuarta xeración de consolas non foi todo o bo que se agardaría: Super Double Dragon non fai nada realmente mal, pero tampouco fai nada salientable que aproveite as calidades deste hardware ou que o achegue á variedade e á innovación doutros competidores da época. En esencia, é un beat ’em up que cumpre e que mellora a fórmula das entregas anteriores, pero sen chegar a ampliala.

440. Columns (1999) (2 xogadores)

Outro dos xogos que intentaron repetir o éxito de Tetris. A súa proposta é sinxela: xuntar bloques da mesma cor para facelos desaparecer. Existen versións para múltiples sistemas, entre as que destacan as das consolas de cuarta xeración.

439. Populous II: Trials of the Olympian Gods (1993)

O famoso god-sim de estratexia en tempo real para ordenadores acabou recibindo unha adaptación á consola de Nintendo; esta versión implica certo recorte gráfico e de contido con respecto ao orixinal, pero é unha opción bastante aceptable se es un xogador que busca os mellores títulos de estratexia do sistema. Pódese xogar co mando, pero é recomendable facelo co SNES Mouse.

438. The Addams Family (1992)

Un xogo de plataformas con exploración entretido e cheo de zonas agochadas; adoita ser criticado pola súa alta dificultade, pero o certo é que é asumible superalo cun pouco de paciencia. O principal inconveniente é o peculiar control do protagonista, pero, unha vez que te adaptas a el, descobres un dos mellores retos de plataformas.

437. Boogerman (1995)

Nos 90, tras a fama gañada por Mario e Sonic, empezou unha moda entre as desenvolvedoras: intentar crear a súa propia mascota que protagonizase videoxogos. Boogerman é froito desta tendencia e o seu deseño é bastante inusual, xa que busca atraer os adolescentes cuns poderes baseados en arrotos e peidos por niveis de plataformas. Ten un aspecto técnico moi bo, pero saíu moi tarde para chamar a atención dos xogadores polos seus gráficos.

436. Jim Lee’s Wild C.A.T.S: Covert Action Teams (1995)

Este título é máis ou menos un clon de Final Fight coa peculiaridade de que en cada nivel controlamos un dos tres personaxes principais por esixencias do guión; cada superheroe contrólase de maneira diferente, o que achega certa variedade a un xénero no que adoita reinar a monotonía. Como aspectos negativos, hai que mencionar que non conta cun modo para dous xogadores, algo para min importante neste xénero, e que peca de ser un pouco lento na acción.

435. Little Magic (1993)

Este é un xogo de quebracabezas de empurrar bloques inspirado no rei do xénero, Adventures of Lolo, e conta con ata cen niveis de dificultade crecente. En cada un deles hai que empurrar unha pedra ata a casa sinalada para superar o nivel, pero haberá obstáculos e inimigos que sortear.

434. Super Off Road: The Baja (1993)

Un título de carreiras cun efecto 3D moi meritorio para a súa época, que quizais custe gozar hoxe. O xogo está ben, pero é bastante curto e o control coa cruceta é bastante malo, polo que é recomendable usar os gatillos para xirar.

433. Claymates (1993)

Este xogo de plataformas basea a súa mecánica principal na posibilidade de que o personaxe se transforme en cinco animais diferentes para aproveitar as súas habilidades e avanzar, derrotar inimigos e conseguir todos os coleccionables de cada nivel. O xogo está ben no seu conxunto, pero dá a sensación de non aproveitar a súa mecánica de forma eficiente, xa que na maioría das ocasións dá igual en que animal te transformes para poder avanzar.

432. Xak: The Art of Visual Stage (1993)

Este xogo de rol de acción é un port do orixinal para MSX2, o que fai que non sexa tan rechamante fronte a outros títulos máis modernos deste catálogo, pero o seu principal problema é que só se lanzou este título, que abrangue a primeira parte da historia, e hai que xogar Xak 2 noutra plataforma para rematala. En canto á súa xogabilidade, Xak lembra un pouco os títulos de Ys, agás a terceira entrega, claro.

431. King of Monsters 2 (1993) (2 xogadores)

Unha versión fiel ao arcade orixinal de SNK que ofrece un xogo que mestura un beat ’em up cun xogo de loita clásico. Escollemos entre tres monstros con diferentes poderes cal queremos usar para, a seguir, empezar un nivel clásico de «eu contra o barrio» no que debemos derrotar inimigos e destruír edificios para conseguir obxectos; tras avanzar o suficiente, chegamos ao xefe da zona, ao que debemos derrotar cun estilo de xogo semellante ao dos títulos de loita libre. É un título curto, pero que se goza.

430. Popeye: Ijiwaru Majo Sea Hag no Maki (1994)

A malvada Bruxa do Mar petrificou os amigos de Popeye e este ten que recuperar os seus corazóns para salvalos. Desenvólvese nun taboleiro no que detemos unha ruleta que decide o número de casas que avanza o personaxe e, segundo a casa onde caia, hai que completar unha fase de plataformas, un evento ou loitar contra un xefe.

429. Kishin Douji Zenki: Rettou Raiden (1995)

Este título é un máis da gran cantidade de xogos de plataformas de acción bos pero non fantásticos que se lanzaron nesta xeración. Ten uns decorados 2D fantásticos, música decente e unha xogabilidade con boas ideas, aínda que cuns controis torpes, pero que non impiden gozar dun xogo cunha gran variedade de niveis.

428. Krusty’s Super Fun House (1992)

Variante do clásico Lemmings protagonizada por Krusty, de Os Simpson. Temos que manexar o pallaso por diversas fases facilitándolles o camiño ás ratas de cada nivel ata unha trampa que as destruirá.

427. Suzuka 8 Hours (1993) (2 xogadores)

Adaptación dun arcade que aproveitou o modo 7 da consola para trasladar a sensación de velocidade das carreiras de motos do produto orixinal. Permite competir na esgotadora carreira de 8 horas de Suzuka, en Xapón; aínda que non son horas reais, son bastante longas e chegan aos 90 minutos de tempo real. As regras deste torneo consisten en dar o maior número de voltas posible a unha pista de carreiras pechada antes de que se acabe o tempo.

426. GanGan GanChan (1995)

O obxectivo deste xogo é recoller unha cantidade determinada de personaxes de cores que se moven por un labirinto mentres se evitan os inimigos. Despois de recollelos, os personaxes seguen o personaxe do xogador e hai que guialos a unha área específica no centro do escenario que ten forma de estrela. Cada mapa é diferente e mesmo chegan a ter diversas alturas. É unha variante ou evolución do famoso Pac-Mania.

425. X-Kaliber 2097 (1994) (2 xogadores)

Un xogo de plataformas de acción con gráficos encantadores, boa música, unha premisa interesante coa espada do protagonista e un entretido modo de duelo para dous xogadores. Os controis funcionan ben e o protagonista ten bastantes habilidades; os xefes finais son algo pesados e requiren paciencia, xa que bloquean os nosos ataques a maior parte do combate.

424. Putty Squad (1994)

Xogo de plataformas europeo no que se controla unha especie de pelota de goma que ten a capacidade de estirarse tanto para atacar os seus inimigos como para saltar máis alto. Tamén pode absorber outros obxectos e converterse neles para obter algunha habilidade nova.

423. Super Conflict (1993)

Un xogo de estratexia por quendas no que se manexa un exército con varios tipos de unidades e o obxectivo é derrotar o rival; o mapa está dividido en hexágonos e é un dos xogos deste tipo máis fáciles de aprender para os menos habituados ao xénero.

422. Robotrek (1994)

JRPG clásico con batallas por quendas, pero cun bo apartado gráfico e coa peculiaridade de que o personaxe principal constrúe robots que o xogador pode configurar en aspectos como o seu equipamento, os tipos de ataques, a cor e o nome.

421. Melfand Stories (1994) (2 xogadores)

Un «eu contra o barrio» no que hai catro personaxes para escoller, cada un coa súa propia especialidade. Mecanicamente é simple, sen combos nin nada polo estilo: cada personaxe ten unha cadea de tres golpes e xa está, pero o xogo está deseñado arredor diso e a maioría dos inimigos caen con esta cadea de ataques, o que favorece un ritmo máis rápido ca o doutros xogos do xénero neste top.

420. Hebereke’s Popoon (1993) (2 xogadores)

Outro xogo que imita Puyo Puyo: o obxectivo é limpar a cuadrícula da pantalla de bloques de varias cores que caen desde arriba en grupos de dous. No modo principal, o xogador enfróntase ao ordenador e o primeiro que enche a súa pantalla de manchas perde unha rolda; gaña quen se leva dúas de tres.

419. Super Widget (1993)

Neste xogo de plataformas de aspecto infantil manexamos a Widget, un ser que pode transformarse usando pequenas cápsulas que lle confiren diversas habilidades. En canto ao nivel de dificultade, é un xogo sinxelo e os xefes, agás un, son fáciles; malia iso, é bastante divertido mentres dura.

418. Majin Tensei & Majin Tensei II: Spiral Nemesis (1994-1995)

Spin-off da famosa saga Shin Megami Tensei no que se cambiou o sistema de xogo dos títulos principais para optar por un xogo de estratexia con rol táctico máis próximo aos Fire Emblem. Considéranse os predecesores dos Devil Survivor máis actuais.

417. Scooby-Doo Mystery (1995)

Este título, baseado na serie de animación que lle dá nome, é unha das poucas aventuras gráficas boas que atopei no catálogo. O xogo propón resolver varios misterios e, para iso, debemos explorar diversos cuartos atopando obxectos e pistas para poder avanzar e aclarar o caso; inclúe, ademais, varios elementos de acción que consisten en esquivar cousas ou inimigos para evitar que o protagonista supere o seu limiar do medo; tamén hai elementos de plataformas, que persoalmente creo que estragan unha boa idea.

416. Yoshi’s Cookie (1993) (2 xogadores)

Un novo xogo de quebracabezas protagonizado por Mario e Yoshi; nesta ocasión, o xogo obrigaba a xuntar galletas para facelas desaparecer e pasar ao seguinte nivel. A dificultade ía en aumento, con máis cantidade e variedade de galletas, e chegaba a complicarse nos niveis avanzados.

415. Aretha & Aretha II (1993-1994)

Esta saga de JRPG comezou na Game Boy cunha triloxía de éxito; o seu paso á Super Nintendo supuxo un considerable salto técnico grazas ás capacidades desta consola fronte á portátil, pero, en esencia, é continuísta cos orixinais e ofrece un xogo de rol clásico con combates por quendas, cun pouco máis de profundidade e cunha historia bastante decente que se pode xogar sen coñecer os sucesos dos orixinais para a portátil de Nintendo. A primeira entrega para SNES ten moreas de diálogos que dotan de personalidade os seus personaxes e alongan moito a súa duración; en cambio, a segunda parte optou por ser máis directa coa acción e deixou nun segundo plano os diálogos alleos á trama principal.

414. Mega-Lo-Mania (1993)

Esencialmente, este é un xogo de guerra de estratexia en tempo real, unha especie de precursor de Warcraft, Command & Conquer e Dune II. O xogador debe escoller que deus usar e despois debe conquistar vinte e oito illas divididas en nove épocas históricas que reflicten a evolución da humanidade. Como a maioría dos xogos deste tipo, require un tempo de aprendizaxe, pero non é dos máis complicados daquela época e pódese xogar co rato da consola.

413. Smart Ball (1991)

Un dos primeiros xogos de plataformas de calidade que recibiu este catálogo; certamente, hai moitas cousas que non fai á perfección, pero tampouco fai nada mal. Se che gustan os xogos de plataformas ao estilo de Super Mario, SmartBall é para ti.

412. Super Bomber Man – Panic Bomber W (1995) (2 xogadores)

Un novo clon de Puyo Puyo, nesta ocasión baseado nos elementos que caracterizan a saga Bomberman, en especial as bombas. O xogo vai soltando grupos de catro iconas de varias cores que debemos xuntar para que desaparezan, como na maioría dos xogos deste tipo; ademais, tamén caen bombas que hai que colocar estratexicamente: ao facer desaparecer iconas en contacto con elas, estoupan e eliminan máis iconas; esta explosión ten un radio de acción e, se toca outra bomba, esta tamén estoupa, e así sucesivamente, formando explosións en cadea. Á data desta entrada o xogo está en xaponés, pero non me custou empezar unha partida e xogalo.

411. Sanrio World Smash Ball! (1993) (2 xogadores)

Unha gran actualización ou evolución do clásico Pong e tamén un precursor do célebre Windjammers para Neo Geo; é un título moi divertido grazas á sinxeleza das súas mecánicas: compite contra a máquina ou contra outro xogador facendo rebotar a pelota para marcar na portería rival.

410. Magna Braban: Henreki no Yusha (1994)

Un RPG exclusivo de Xapón cun sistema de combate pouco frecuente para a época: o xogador adopta un papel táctico, ordenándolles estratexias aos personaxes do grupo, pero estes móvense e atacan automaticamente.

409. Choplifter III – Rescue Survive (1994)

Como no resto da serie, o obxectivo do xogo é simple: dirixe o teu helicóptero a través de grandes niveis de desprazamento lateral e rescata tantos reféns como poidas mentres evitas o lume inimigo. É divertido e cun enfoque diferente para o xénero shmup, xa que non se trata de disparar ás cegas, senón de idear o mellor plan de ataque para rescatar os reféns. Porén, con só 4 niveis, o xogo é moi curto.

408. Firestriker (1993) (4 xogadores)

Describir este título é un pouco complicado: Firestriker consiste nunha aventura na que hai que superar fases ao estilo de Breakout ou Arkanoid, pero devolvendo o proxectil coa nosa espada e evitando que se coe na nosa “portería”. Para iso controlamos un espadachín que se move libremente polo escenario para recoller obxectos e impulsar o proxectil e, á vez, cos gatillos do mando podemos mover lateralmente un mago que protexe a nosa “portería”. A tan estraña mestura de xéneros únese unha historia bastante elaborada para un xogo deste tipo.

407. Power Rangers Zeo: Battle Racers (1996) (2 xogadores)

Clon de Super Mario Kart que, igual ca este, consiste en carreiras protagonizadas polos personaxes da serie Power Rangers, cada un coas súas propias características. Os circuítos recréanse empregando a fondo o modo 7, e o seu deseño e a súa variedade son un dos seus principais atractivos; en canto á xogabilidade, os controis son parecidos aos do xogo de Nintendo, pero eliminouse o uso de obxectos e optouse por dotar os personaxes, en cada carreira, dun número limitado de proxectís; tamén se pode usar, de forma opcional, un sistema de marchas manual.

406. Crystal Beans From Dungeon Explorer (1995) (3 xogadores)

Boa adaptación de Dungeon Explorer II para PC Engine CD. É, posiblemente, a mellor alternativa da Super Nintendo ao querido Gauntlet e un xogo moi recomendable para quen goste dos xogos de percorrer masmorras. O xogo conta con elementos de RPG, xa que ao superar cada xefe de masmorra o personaxe sobe de nivel e mellora; ademais, conta con ata oito personaxes con habilidades diferentes, o que convida a repetir.

405. Desert Strike: Return to the Gulf & Jungle Strike (1992-1995)

Manexamos un helicóptero Apache con varias clases de armamento: ao comezo de cada fase, o noso superior explícanos a misión e os obxectivos que temos que cumprir e, a partir dese momento, manexamos o helicóptero desde unha perspectiva isométrica con total liberdade para explorar, pero sempre atentos ao nivel de combustible e de munición, buscando onde repostar. Cada entrega está ambientada en zonas diferentes e Jungle Strike é para moitos o cumio desta saga.

404. Super Morph (1993)

Quebracabezas de acción pintoresco, intelixentemente deseñado e estrañamente envolvente, no que se trata de burlar as trampas que aparecen no camiño. A mecánica xira arredor dun neno coa capacidade de cambiar entre os estados sólido, líquido ou gasoso, en forma de bala de canón , pelota de goma , pinga de auga e nube. Cada unha destas transformacións cambia as físicas do personaxe e as súas habilidades, e hai que usalas correctamente para superar os enigmas e as trampas de cada nivel.

403. Mobile Suit Gundam: Cross Dimension 0079 (1995)

Un xogo de estratexia superior á media dos seus contemporáneos; está baseado no anime que lle dá nome, o que é a súa principal virtude e o seu principal defecto, xa que gustará aos seguidores del, pero a súa trama non está o suficientemente ben narrada para os alleos ao anime. Con todo, é unha boa experiencia que bebe de ideas como as de Famicom Wars, con elementos de RPG.

402. Mighty Morphin Power Rangers: The Movie (1995) (2 xogadores)

Este beat ’em up foi o segundo título dos famosos Power Rangers para SNES e supuxo algunhas melloras fronte ao primeiro, como a opción de dous xogadores, o uso de dous planos de acción entre os que o xogador pode ir alternando e unha dificultade mellor, xa que o primeiro fora moi fácil. Porén, o apartado gráfico e o sonoro foron lixeiramente peores e elimináronse os combates en megazords, emblemáticos da franquía.

401. Thunder Spirits (1991)

Baixo este nome agóchase un port da placa arcade do shmup Thunder Force 3: é un bo título de disparos clásico, con potenciadores, vagas de inimigos que esquivar e varios combates finais. O xogo padece certas ralentizacións, pero segue sendo recomendable dentro do seu xénero.

400. Power Instinct (1994) (2 xogadores)

Un xogo de loita decente que se move suave e rápido, pero non está libre dalgúns fallos. Por exemplo, o seu plantel de personaxes: aínda que é certo que ten unha avoa octoxenaria moi divertida, os outros sete personaxes seleccionables son xenéricos e aburridos. Porén, a xogabilidade é bastante boa, con movementos como o dobre salto ou a varredura, que non eran frecuentes nos títulos de loita desta xeración. Tecnicamente é bastante normal, pero paga a pena velo e pode ser divertido para unhas partidas rápidas.

399. Ys III: Wanderers from Ys (1991)

Nesta entrega, a saga de rol de acción decidiu cambiar a vista aérea polas plataformas 2D; na actualidade conta cun bo remake en 3D que amplía a historia e que quizais sexa a versión máis recomendable hoxe, pero é un ARPG lateral recomendable se nos cinguimos a este catálogo.

398. King Arthur’s World (1992)

Un título de estratexia en tempo real que toma elementos de Lemmings e The Lost Vikings: o obxectivo é axudar o rei Artur a chegar ao final do nivel, pero no camiño hai trampas e inimigos. Para iso hai que mercar unidades aliadas que loitarán por el, como arqueiros ou infantaría, especialistas en explosivos etc. É compatible co rato da consola, e é recomendable xogalo con el.

397. Total Carnage (1993) (2 xogadores)

Un port desde os arcades dun título de acción e disparos bastante decente, aínda que censurado e cuns controis un pouco insensibles. Malia iso, é un xogo de disparos divertido e recomendable para partidas en compañía.

396. Arkanoid: Doh it again (1997) (2 xogadores)

Arkanoid é un xogo arcade moi clásico que segue sendo divertido de xogar mesmo hoxe. Esta versión para Super Nintendo é unha gran actualización, na xogabilidade e no técnico, do xogo clásico, e con máis contido, como xefes ou un editor de niveis.

395. Kamen Rider (1993) (2 xogadores)

Beat ’em up normal e corrente que non fai nada novo no xénero, pero que cumpre e ofrece un modo para dous loitadores do que carecen outros títulos cun mellor acabado gráfico.

394. Ninja Gaiden Trilogy (1995)

Hai certa controversia sobre este título, xa que é un remake dos tres Ninja Gaiden aparecidos na NES, pero a mellora gráfica non foi notable; hoxe poderíase dicir que son remasterizacións máis ca remakes. Conta cun sistema de gardado con contrasinal, a diferenza dos orixinais.

393. Star Trek Starfleet Academy: Starship Bridge Simulator (1994) (2 xogadores)

Un dos poucos simuladores de combate aéreo espacial do catálogo, e bastante elaborado: o xogador asume o papel dun cadete na Starfleet Academy e segue un curso de catro anos; cada curso está formado por cinco misións ordinarias e unha extra final. O xogo ofrece unha falsa sensación de liberdade, xa que podemos movernos pola nave e falar con outros personaxes. As misións son bastante elaboradas para a época e destacan por renderizar gráficos 3D sen ningún chip de apoio.

392. Kyuuyaku Megami Tensei (1995)

É unha compilación que inclúe os remakes de Digital Devil Story: Megami Tensei e Digital Devil Story: Megami Tensei II, famosos JRPG que Atlus desenvolveu para Famicom. Ambos os xogos tiveron unha notable mellora gráfica, pero tamén nas mecánicas, como a inclusión dun mapa que facilita bastante a navegación polas masmorras, entre outras cousas.

391. Side Pocket (1993)

Non hai unha gran oferta de xogos de billar no catálogo, pero Side Pocket sería a mellor oferta da súa xeración e tamén unha boa adaptación do arcade no que se basea.

390. Pac-Man 2: The New Adventures (1994)

Esta secuela do famoso personaxe de Namco foi toda unha rareza ou un experimento baseado nunha especie de runner lento mesturado cunha aventura gráfica de mover o punteiro e premer. Pac-Man móvese lenta e automaticamente pola pantalla, onde observamos a contorna e os seus habitantes; co punteiro debemos resolver ou provocar situacións que eviten que o protagonista sufra danos ou que inflúan no seu estado de ánimo, que á súa vez afecta a facilidade coa que obedece as nosas ordes. É un xogo lento e único na súa proposta, pero non recomendable para a maioría.

389. Mario no Super Picross (1995)

Non son un gran entendido en Picross, pero, para os fieis do xénero, esta entrega está entre as mellor valoradas en videoxogos e creo que merece un oco aquí.

388. Super James Pond (1993)

Este xogo de plataformas é sen dúbida unha excelente adaptación da versión aparecida na Mega Drive. A mecánica principal consiste en desactivar todas as bombas con forma de pingüín que están repartidas polos distintos niveis do xogo. Como en moitos xogos de plataformas, pódese matar os inimigos saltándolles enriba ou usando algúns vehículos, como unha bañeira, entre outros. Tamén hai loitas contra xefes de nivel. Chama moito a atención polos seus gráficos ben detallados e coloridos e polo seu scroll en todas as direccións, cunha gran fluidez e un gran control.

387. Nigel Mansell’s World Championship Racing (1993)

Un arcade de Fórmula 1 con pequenos toques de simulador; graficamente é bo e todo funciona con suavidade, e logra transmitir a sensación de velocidade necesaria nun xogo deste tipo.

386. Whirlo (1992)

Título con defensores e detractores por igual; é de xustiza recoñecer que ten un apartado técnico e uns controis bos; porén, pode esgotar a paciencia dalgúns xogadores pola facilidade para perder vidas. É unha aventura de plataformas rara e interesante que require coñecer a historia do xogo Valkyrie no Bouken (NES) para comprender correctamente o seu final.

385. Monstania (1996)

Cartucho que alberga un dos xogos de rol máis fóra do común do catálogo: Monstania parécese a un T-RPG pola sucesión automática da historia entre campos de batalla, pero á vez o seu deseño de batalla ten pequenos elementos que lembran os dun roguelike. Tecnicamente ten unha calidade notable en todos os seus apartados; por desgraza, a historia é un pouco parva e o desenvolvemento dos seus personaxes podería ser máis profundo.

384. The Great Battle III (1993) (2 xogadores)

Continuación directa da segunda entrega da serie xa comentada nesta entrada: é un xogo continuísta, pero que mellora en todos os aspectos o anterior, con mellores gráficos e control e unha dificultade mellor calibrada.

383. Dragon Quest I & II y Dragon Quest III (1994-1996)

Fantásticos remakes gráficos, con melloras na xogabilidade, de tres dos mellores RPG da xeración anterior de consolas; precisamente por isto, e para non restarlles protagonismo aos xogos propios da cuarta xeración, optei por darlles un discreto posto na parte baixa da táboa, pero son fantásticos RPG clásicos.

382. Judge Dredd (1995)

Título de acción no que, a través de dez etapas longas, hai que loitar contra inimigos, atopar munición e cumprir os obxectivos da misión. Cada nivel é un labirinto bidimensional con escaleiras, ascensores, paredes que se poden romper, terminais etc. É un xogo que impresionaría máis se saíse un ano ou dous antes.

381. Spanky’s quest (1991)

Xogo de quebracabezas con acción divertido e peculiar: o obxectivo de cada nivel é recoller un número determinado de chaves para abrir a saída e avanzar ao seguinte nivel. Para iso hai que esquivar inimigos ou disparar burbullas en parábola que, se lles damos toques no aire, se transforman en ataques máis poderosos. Ten máis de cincuenta niveis, algúns deles formados por batallas contra xefes.

380. Cyber Knight & Cyber Knight II (1992-1994)

Dous xogos de rol infravalorados cunha historia de ciencia ficción no espazo. No primeiro, os protagonistas intentan regresar á casa loitando contra máquinas que pretenden conquistar a galaxia; no segundo, a trama céntrase máis na humanidade no seu conxunto. O segundo supón unha mellora gráfica e, sobre todo, nas súas mecánicas de combate.

379. Hook (1992)

Un xogo de plataformas agradable, aínda que curto, que captura a diversión de Peter Pan cunha gran variedade de niveis e un bo deseño no seu conxunto. O son captura moitas das melodías da película con gran acerto e calidade.

378. Mighty Morphin Power Rangers (1994)

Un beat ’em up simple e divertido, aínda que curto. Ten mellores gráficos ca a súa secuela, xa comentada, pero non inclúe un modo para dous xogadores, tan importante neste xénero; porén, si recrea o esperable combate a bordo dun Megazord nun xogo desta franquía.

377. NBA Give’n Go 1995 (4 xogadores)

Aínda que non é o mellor xogo de baloncesto do catálogo, ofrece unha experiencia divertida e moi digna deste deporte, todo iso cunha perspectiva gráfica que busca xerar unha terceira dimensión para darlle profundidade á cancha.

376. Harley’s Humongous Adventure (1993)

Xogo de plataformas sinxelo con elementos de exploración lixeira. Nas doce fases, sen contar as fases contra xefes, o obxectivo é atopar a peza da máquina que encolleu o protagonista para recuperar a súa estatura normal. A maioría das etapas presentan múltiples camiños e só un é o correcto, pero nos camiños sen saída xeralmente hai potenciadores que recompensan a exploración. Non é un Super Mario, pero é mellor ca Bubsy.

375. Push-Over (1992)

Máis de 100 niveis de quebracabezas con algo de plataformas nos que hai que controlar o personaxe para que coloque correctamente varias fichas de dominó, cada unha con físicas diferentes, para finalmente lograr que, mediante o efecto dominó, caian todas as fichas do escenario.

374. Super Bomberman (1993) (4 xogadores)

Este foi o primeiro de cinco xogos que pasarían pola consola: supón un salto de calidade gráfica con respecto ás entregas de NES e a incorporación dun modo para catro xogadores por primeira vez. Porén, como veremos, este foi o Super Bomberman menos completo dos cinco; é un bo xogo, sobre todo polo seu multixogador, e sofre certas ralentizacións cando se acumulan explosións.

373. The Mask (1995)

Bo xogo de plataformas con exploración que segue a película con moita fidelidade; destaca por unha gran fluidez, xunto cun aspecto gráfico e unhas animacións sobresaíntes inspiradas en momentos da longametraxe.

372. Spriggan Powered (1996)

Non hai nada especialmente extraordinario, pero tampouco nada malo, en Spriggan Powered: é un xogo de disparos con scroll automático a bordo dun mecha con diversas armas secundarias, cunha barra para a saúde da nosa máquina e outra para os seus escudos.

371. 2020 Super Baseball (1993) (2 xogadores)

Arcade de béisbol futurista que se converte, á vez, no título máis divertido e entretido para un amante deste deporte, aínda que é certo que a lentitude do deporte orixinal se cambiou por un ritmo máis dinámico no que se incorporan robots, minas antipersoa ou potenciadores. Un dos mellores títulos para iniciarse nos xogos baseados neste deporte antes de entrar de cheo nos simuladores serios.

370. Rushing Beat (1992) (2 xogadores)

O primeiro beat ’em up dunha triloxía que foi de menos a máis na Super Nintendo e que buscaba facerse un oco entre as sagas Streets of Rage e Final Fight. É un título entretido que cumpre na maioría dos seus apartados e ofrece variedade do xénero neste catálogo, pero non lle faltan aspectos negativos, como un acabado gráfico algo inferior ao esperado e unhas hitboxes dos golpes algo imprecisas.

369. Utopia: The Creation of a Nation (1993)

Simulador de xestión e estratexia con elementos de combate; pode parecer un clon de SimCity, pero en realidade é un xogo sólido con bastante personalidade. Admite o rato da consola, e é recomendable xogalo con el.

368. Lock On (1993)

Este é un xogo de combate aéreo, un xénero que por razóns técnicas custa representar con acerto en máquinas 2D. Lock On fai un bo uso do modo 7 da Super Nintendo para recrear as contornas aéreas en 3D e, en xeral, ten un control bo e fácil, pero non é fácil apuntar en combates aéreos en 360º.

367. Super Off Road (1991) (2 xogadores)

Xogo de carreiras en pantallas sen scroll por circuítos de terra; ao gañar carreiras pódense mercar melloras. En xeral, é un título simple e de diversión rápida, pero a fórmula esgótase axiña e, por algunha razón, o multixogador é para dous xogadores, cando a versión para NES admite catro.

366. Captain Commando (1995) (2 xogadores)

«Eu contra o barrio» adaptado desde as recreativas; ten un recorte gráfico, como era de esperar, pero mantén o tipo, aínda que, por desgraza, non admite o multixogador para tres do orixinal.

365. Last Bible III (1995)

RPG por quendas e spin-off de Shin Megami Tensei no que Atlus buscou ofrecer un título de rol máis clásico e tradicional fronte á exploración de masmorras en primeira persoa. É pouco probable que sorprenda a moita xente, pero é un bo xogo de rol de 16 bits, e quen busque unha historia escura con personalización dos personaxes a través do recrutamento de monstros quedará satisfeito.

364. Flying Hero (1992)

Este é un dos shooters máis intensos da SNES. O ritmo é excelente, con potenciadores oportunos despois de segmentos especialmente difíciles. A maioría dos niveis contan polo menos cun minixefe antes do xefe de verdade.

363. Miracle Girls 1993 (2 xogadores)

Outro xogo de plataformas un tanto xenérico, de ambientación alegre, que ten como obxectivo o público infantil. Malia iso, ten os seus momentos e non é absurdamente fácil ata o punto de eliminar todo reto, o que o converte nun título ao que prestar atención se se busca un xogo de plataformas para alguén novo ou unha experiencia relaxada.

362. Prince of Persia 2 (1996)

Secuela que mellora graficamente o orixinal e con maior variedade de escenarios; a mecánica é continuísta con respecto á primeira parte: hai que desprazarse e facer saltos calculados para evitar trampas, xunto con momentos de combates con espadas, que gañan maior protagonismo ca na entrega anterior, algo que me parece un desacerto.

361. Jurassic Park Part 2: The Chaos Continues (1994) (2 xogadores)

Un «corre e dispara» de manual que non innova nada, pero que fai as cousas correctamente e que mesmo hoxe segue sendo agradable, aínda que bastante curto, especialmente no modo cooperativo para dous xogadores. Aínda que antes e despois chegaron ao xénero títulos mellores, a franquía Jurassic Park abonda para que os afeccionados o gocen.

360. Kunio-Kun no Dodge Ball Dayo Zenin Shuugo! (1993) (4 xogadores)

Herdeiro de Super Dodge Ball (1987), este arcade baseado no xogo do balón prisioneiro mantén a xogabilidade do clásico, pero con mecánicas máis completas, como conseguir melloras ou movementos especiais segundo o rendemento nos partidos; permite deseñar o cadro do equipo e, durante os torneos, pódense fichar xogadores ou expulsalos do equipo.

359. Marvel Super Heroes in War of the Gems (1996)

Un bonito beat ’em up clásico no que se pode escoller entre o Capitán América, Hulk, Spider-Man, Iron Man ou Wolverine para despois escoller que nivel afrontar. Segundo o heroe escollido, o camiño en cada nivel pode variar, o que dá un grao de liberdade que non abunda neste xénero. Pode resultar un pouco frustrante, xa que ao morrer hai que empezar o nivel desde cero.

358. Worms (1996)

Xogo de estratexia por quendas no que ata catro escuadróns formados por vermes se enfrontan entre si buscando a morte do rival. En cada quenda, o xogador ten un tempo limitado para mover os seus vermes e realizar un ataque con cada un deles. Goza dun amplo arsenal de armas e foi a primeira entrega dunha saga que tivo éxito ata os nosos días entre os amantes da estratexia por quendas en 2D.

357. Soldiers of Fortune aka The Chaos Engine (1993) (2 xogadores)

Adaptación dun xogo de disparos con perspectiva aérea de Amiga. Aínda que, en esencia, é un xogo que consiste en disparar aos inimigos e evitar os seus ataques, chama a atención a súa trama, bastante máis elaborada ca a doutros competidores. Algunhas fases teñen varias saídas e zonas secretas, o que favorece a exploración e convida a repetir.

356. SD Kidou Senshi Gundam 2 (1993)

Tras unha primeira parte que non me gustou o suficiente para estar neste top, esta secuela mellorou en todo a primeira e logrou un shmup que paga a pena xogar.

355. Nekketsu Tairiku: Burning Heroes (1995)

RPG clásico por quendas protagonizado por oito personaxes; cada un deles ten o seu propio camiño, que servirá para mostrarlle ao xogador catro historias distintas cun nexo común.

354. Ganbare! Daiku no Gen-san (1993)

Continuación de Hammerin’ Harry, este xogo de plataformas de acción ten unha xogabilidade semellante á do primeiro: controlando a Harry, hai que percorrer cada nivel armados cun enorme martelo co que golpear os diferentes inimigos; tamén hai potenciadores e xefes finais.

353. Rushing Beat Ran: Fukusei Toshi aka Brawl Brothers (1992) (2 xogadores)

Segunda entrega da triloxía de beat ’em up Rushing Beat; foi unha entrega que mellorou graficamente a primeira parte, aumentou de dous a cinco o número de personaxes controlables e mellorou as hitboxes, entre outras cousas. É recomendable a versión xaponesa, xa que na occidental se optou por redeseñar algúns niveis e volvelos un pouco labirínticos, unha idea que non callou de todo ben.

352. MechWarrior (1993)

Un xogo cuxa mecánica principal é cumprir misións a bordo de mechas en combates en primeira persoa; con cada misión gáñase diñeiro que se pode gastar na base en melloras antes de aceptar novas misións. Nesta xeración non abundan os FPS nas consolas e, aínda que a mecánica de Mechwarrior é unha simplificación da do orixinal de PC e o xogo pode volverse repetitivo, creo que merece un oco no top polo mérito de ofrecer algo distinto no seu ano.

351. Mario & Wario (1993)

Unha das rarezas do catálogo, que hai que xogar co rato da consola: é unha variante da mecánica dos Lemmings, xa que temos un personaxe que camiña cara adiante sen parar e, co punteiro, debemos crear bloques e plataformas de diferentes tipos para levalo ata a meta do nivel.

350. James Pond 3: Operation Starfish (1994)

Outra entrega de plataformas colorida e alegre desta serie que mantén a mesma proposta ca a entrega anterior, pero mellora en case todos os aspectos, e destaca unha maior cantidade de niveis e máis variedade na súa ambientación.

349. Fighter’s History: Mizoguchi Kiki Ippatsu!! (1995) (2 xogadores)

Terceira e última entrega da saga de loita Fighter’s History e tamén a única exclusiva dunha consola. Supón un perfeccionamento da saga, xa que mestura correctamente os sistemas de loita dos clásicos de Capcom cos de SNK, e incorpora un modo historia e varios modos de xogo. En cambio, foi a versión co plantel de loitadores máis curto.

348. Super Valis IV (1992)

Aínda que é unha versión un pouco peor ca Valis IV para PC Engine, segue sendo un título recomendable tanto para os afeccionados ao anime no que se basea como para quen busque un título de acción con desprazamento lateral que ofreza un bo desafío.

347. Phalanx (1992)

Shmup estándar que destaca nalgúns apartados, xa que é un dos poucos da época que usa unha barra de vida, o que permite aguantar varios golpes antes de perder vidas. Tamén pode almacenar armas e alternar entre elas ou desprenderse dunha delas a modo de ataque especial.

346. Wrecking Crew ’98 (1998) (2 xogadores)

Exclusivo do mercado xaponés, é un xogo de quebracabezas competitivo que tamén inclúe o Wrecking Crew orixinal de NES. Hai que destruír bloques cun martelo para xuntar pezas da mesma cor e que desaparezan; á vez, tamén hai inimigos que poden mover bloques ou molestar.

345. Gourmet Sentai: Bara Yarou (1995) (2 xogadores)

Un dos beat ’em up de ambientación máis estraña da Super Nintendo: os personaxes contan cun amplo repertorio de ataques moi fáciles de executar, pero o elemento máis orixinal consiste en ir recollendo alimentos para preparar receitas de comida ao final de cada fase.

344. Breath of Fire (1993)

Un JRPG da vella escola que se goza, axeitado para quen busque unha experiencia simple e directa, e relativamente curto para un xogo deste xénero. É un título bastante sinxelo e algo difícil, pero supuxo o nacemento dunha saga que mellorou nas súas secuelas.

343. Hyper Iria (1995)

Título de acción baseado no anime IRIA: Zeiramu Ji Animeshon no que se alterna o combate corpo a corpo co uso de armas de fogo a través de elaboradas fases nas que tamén hai que explorar. É un título que logra transmitir a sensación de xogar un anime.

342. Doraemon 4: Nobita a Toki no Okoku (1995)

Xogo de acción con plataformas que lembra un pouco Super Mario World, xa que se viaxa por un mapamundi para entrar nas fases e podes saltar sobre os inimigos, pero tamén se lles pode disparar con varias armas. Hai moitos potenciadores agochados nos niveis e, antes de cada nivel, pódese escoller entre seis personaxes do manga no que se basea.

341. Shien’s Revenge (1994)

Este é un shooter sobre raís ao estilo de Operation Wolf no que o protagonista é un ninja que se defende lanzando shurikens ou usando un kunai. Está cheo de acción e de grandes gráficos; porén, a súa dificultade co mando é imposible, pero é moi recomendable e gózase moito se se xoga co rato da consola.

340. Dino City (1992)

Dino City parece un xogo de nenos pola súa estética, pero en realidade este xogo porá a proba os xogadores máis veteranos, xa que se pode definir como un Super Mario World cunha curva de dificultade pronunciada.

339. Neugier: Umi to Kaze no Kodou (1993)

Un xogo de acción cun desenvolvemento lineal da historia; moita xente catalógao como ARPG e empeza comparacións odiosas con A Link to the Past. É certo que Neugier podería ser un ARPG se contase con exploración ou progresión do personaxe, pero non é o caso: é un xogo de acción que nos conta unha historia ao longo de varios escenarios que explorar, nos que debemos sortear trampas e ir avanzando derrotando inimigos e xefes coa nosa bóla de pinchos.

338. Cosmo Gang: The Video (1992) (2 xogadores)

Boa conversión desde os arcades: é un xogo que lembra moito Galaga/Galaxian, pero cuns gráficos alegres e coloridos. Trátase dun shmup en pantallas estáticas nas que hai que eliminar as hordas de naves inimigas.

337. RoboCop Versus The Terminator (1993)

Título de acción cunha ambientación e un deseño acordes cos dous universos nos que se basea; é un bo título, aínda que din que non tanto como a versión de Mega Drive; sexa certo ou non, dentro do catálogo de acción da SNES é un título que merece unha ollada. Como aspecto negativo, cómpre mencionar que algúns niveis teñen un deseño mellorable que pode facer que o xogador se perda ou quede atrancado.

336. Rocky Rodent (1993)

Un xogo de plataformas de mascota sinxelo pero desafiante, cunha ambientación que evita os temas recorrentes do xénero nos 90 e opta por contornas urbanas que por momentos lembran as décadas dos 40 ou 50. Os potenciadores do xogo chegan a través de diversos peiteados que, ademais de permitir novos ataques, habilitan novas accións para poder avanzar polos niveis a través de varios camiños.

335. Alcahest (1993)

Un bo A-RPG que se podería definir como unha mestura de Zelda con Gauntlet. O xogo divídese en oito partes, todas con obxectos que buscar, enigmas que resolver e inimigos que matar. Hai tamén algúns elementos de RPG, como NPC cos que interactuar, un sistema de experiencia e melloras do equipo, pero a mecánica principal é a acción.

334. Super Tetris 2 + Bombliss 1992 (2 xogadores)

Tetris sempre será un clásico que merece un oco en calquera top que se prece. Nesta versión ofrécesenos a mesma xogabilidade e as mesmas mecánicas do orixinal, xunto co xogo Bombliss, unha variante do Tetris orixinal na que as fichas teñen zonas marcadas que estoupan ao facer liñas e axudan a eliminar fichas próximas ou a producir explosións en cadea máis grandes.

333. Lennus: Kodai Kikai no Kioku aka Paladin’s Quest (1992)

Un dos primeiros JRPG do catálogo que chegou a Occidente, cunha mecánica decente e unha historia de fondo dabondo para convertelo nun gran xogo. Porén, queda a medio camiño por certa monotonía, pero segue tratando temas bastante interesantes.

332. Gekitotsu Dangan Jidousha Kessen: Battle Mobile (1993) (2 xogadores)

Un orixinal e divertido shmup no que pilotamos un coche e cuxa mecánica principal consiste en chocar contra os outros vehículos para esnaquizalos contra a contorna. Incorpora un modo para dous xogadores divertidamente caótico.

331. Congo’s Caper (1992)

Secuela de Joe&Mac que cambiou o beat ’em up por un xogo de plataformas enfocado á acción; isto non gustou aos afeccionados, que adoitan consideralo un mal xogo, pero o certo é que, como xogo de plataformas, é un bo título que xoga ben as súas cartas, con gráficos coloridos, boas mecánicas e bo control.

330. Kaite Tsukutte Asoberu Dezaemon (1994)

Dezaemon é un interesante título que permite xogar a Daioh Gale, un shmup clásico decente, pero o seu apartado máis rechamante é que ofrece un editor para que os xogadores deseñen os seus propios xogos de disparos; require paciencia para aproveitalo a fondo, pero ten bastantes opcións que permiten unha gran personalización das creacións, como un creador musical ou un editor de gráficos. Admite rato.

329. Emerald Dragon (1995)

Un RPG cunha historia semellante á dos Breath of Fire, cuxo sistema de combate é diferente do tradicional: coloca o xogador nun taboleiro cuadriculado no que a enerxía determina a cantidade de casas que un personaxe pode desprazarse e que ataques realizar, pero o usuario só manexa o protagonista, mentres que os seus acompañantes actúan automaticamente. A medida que avanza na trama, o personaxe adquire a posibilidade de transformarse en varios dragóns. Destaca tamén por ter unha gran cantidade de voces reais.

328. Bonkers (1994)

Xogo de plataformas de desprazamento lateral cunha xogabilidade bastante boa e controis simples. Diferénciase doutros títulos de Disney e Capcom desta xeración en que non é estritamente lineal, xa que, tras a primeira etapa, permítese ao xogador escoller que fase afrontar.

327. Super Tekkyuu Fight! (1995) (4 xogadores)

Videoxogo de acción en pantallas sen scroll protagonizado polos personaxes caricaturizados de Kamen Rider, Ultraman Powered, Gundam etc. Os heroes están atrapados en pequenas arenas e rodeados de inimigos, ademais doutros perigos, e hai que eliminar todos os inimigos para avanzar á seguinte área. 

326. The Death and Return of Superman (1994)

Este xogo é un bo «eu contra o barrio» protagonizado polo superheroe, ten un apartado gráfico sobresaínte, pero cómpre advertir que é bastante difícil e longo. Precisamente a súa duración fai que, como a maioría dos beat ’em ups, se poida volver repetitivo. É un dos xogos peor tratados pola crítica, pero a verdade é que, cun pouco de ganas, é divertido.

325. Lord of Darkness aka Nobunaga’s Ambition (1991)

A xestión e a estratexia militar por quendas danse a man neste título ambientado na historia do personaxe histórico Nobunaga. A xestión da poboación, das subministracións e do exército é a clave para atacar e defenderse do resto dos señores da guerra, que pode controlar a CPU ou outros amigos en partidas por quendas para ata oito xogadores.

324. Final Fantasy Mystic Quest (1992)

Esta entrega de Final Fantasy foi a máis sinxela das lanzadas na Super Nintendo, cun apartado gráfico de perfil baixo e cunha trama lineal e prototípica. É un RPG accesible e recomendable para introducir no xénero por primeira vez os xogadores alleos a el.

323. Super Back to the Future Part II (1993)

Xogo de plataformas inspirado na famosa película de viaxes no tempo que, malia o éxito desta en Occidente, foi exclusivo de Xapón. Marty McFly está a bordo do aeropatín durante todo o xogo; pode correr e saltar, e este salto serve tamén como ataque. A xogabilidade baséase en sortear obstáculos, activar interruptores ou vencer un inimigo para abrir portas. Polos escenarios hai repartidas moedas para facer puntos e potenciadores ou curas. Tampouco faltan as loitas contra xefes finais.

322. MechWarrior 3050 (1995) (2 xogadores)

A secuela de MechWarrior abandonou o combate FPS por un shooter en terceira persoa a bordo de mechas e, aínda que é menos impresionante, funciona realmente ben grazas a un amplo repertorio de armas e a unha acción a esgalla. Igual que na primeira parte, tras cada misión pódense mercar melloras e aceptar novas misións, aínda que peca de pouca variedade nas misións.

321. Biker Mice from Mars (1994) (2 xogadores)

Carreiras en moto desde unha perspectiva isométrica baseadas no universo dos Motorratos de Marte. Ten unha variedade de circuítos coas súas propias características e un bo control, e cada personaxe conta cunhas características propias, ademais dun ataque especial.

320. Lethal Enforcers (1994) (2 xogadores)

Arcade para pistola de luz no que asumimos o papel dun policía que debe eliminar os inimigos evitando ferir os civís. Ao final de cada nivel hai un xefe e, como na maioría dos xogos deste tipo, temos unha arma básica, pero podemos conseguir outras mellores, como unha escopeta, un rifle etc. Esta versión está recortada graficamente fronte a outras para sistemas máis potentes.

319. Arcana (1992)

Un xogo tradicional de exploración de masmorras en primeira persoa no que hai que superar diversas masmorras enfrontándose a inimigos en combates de rol tamén en primeira persoa. Conta cun interesante sistema de cartas para conseguir feitizos, aínda que, por desgraza, é bastante lineal.

318. Disney Donald in Maui Mallard (1996)

Bo xogo de plataformas con elementos de exploración e acción que se lanzou ao final desta xeración e que pode presumir dun control, un deseño de niveis e unhas animacións sobresaíntes, pero cunha dificultade bastante alta que pode provocar que máis dun perda a paciencia.

317. Final Fight (1990)

Adaptación do arcade orixinal e un dos primeiros xogos para este sistema: é un beat ’em up ao que se lle nota que saíu nas primeiras semanas da máquina, xa que recorta os gráficos máis do que xogos posteriores demostraron que era necesario e mutila o modo cooperativo. Malia iso, é un título divertido que calquera afeccionado ao xénero aproveitará.

316. Brain Lord (1994)

Un A-RPG con quebracabezas e exploración; peca dunha historia insulsa, pero as súas masmorras e quebracabezas son de gran calidade e dunha dificultade moderadamente alta. Permite invocar monstros para que axuden en combate, o que engade unha capa de profundidade á xogabilidade, especialmente porque poden subir de nivel e volverse máis potentes.

315. Kirby no KiraKira Kids (1998) (2 xogadores)

Remake de Kirby’s Star Stacker, un xogo de quebracabezas para Game Boy; ademais das obvias melloras gráficas, entre as que chama a atención o seu estilo artístico de ceras, conta cun novo modo historia. A mecánica principal consiste en ir colocando as pezas que caen desde a parte superior da pantalla para facer bloques de tres fichas iguais e que desaparezan.

314. Acrobat Mission (1992)

Un título de nivel medio, pero que se defende o suficientemente ben, cuns gráficos funcionais e un combate o suficientemente único e innovador. Aínda que o xogo é sinxelo en canto a controis e mecánicas, as novidades no combate fan que pague a pena probalo.

313. Lamborghini: American Challenge (1993) (2 xogadores)

Xogo de carreiras no que o obxectivo é quedar campión en cada unha das carreiras que se disputan en circuítos urbanos. As carreiras divídense en tres ligas con adversarios cada vez máis duros e, entre carreira e carreira, hai que ir mellorando o coche, que, evidentemente, é da marca Lamborghini.

312. Super Adventure Island (1992)

Esta entrega supón un regreso ás orixes da saga, que abandona a exploración e as aventuras das últimas entregas; case se podería catalogar como un reboot do primeiro Adventure Island para NES. É un xogo de plataformas cuxa mecánica principal é chegar ao final de cada fase antes de que se esgote unha barra de tempo, e para iso é imprescindible recoller polo camiño alimentos que a enchan, ou será imposible alcanzar a meta.

311. Super Ninja-kun (1994) (2 xogadores)

Entretido xogo de plataformas de acción cun control preciso no que, controlando un ninja, en cada fase debemos enfrontarnos a diversos inimigos e superar varias plataformas para poder avanzar ata chegar ao xefe da zona e vencelo.

310. Naxat Super Pinball – Jaki Crush (1992)

Un título de pinball dunha das sagas máis populares entre os afeccionados a este xénero; este cartucho representa o mellor das mesas de pinball reais e dos videoxogos: por unha banda, ten todas as mecánicas dunha boa mesa de pinball e, pola outra, ofrece segredos, malos e xefes de videoxogo.

309. Daikaijyuu Monogatari (1994)

Coñecido como un dos moitos xogos que copiaron as bases asentadas por Dragon Quest, é un JRPG clásico cun sistema de combate tradicional por quendas. A historia trata de que varios desastres naturais están a acabar co planeta e a espertar o Rei Demo, e o heroe debe salvar a todos. É unha historia típica, pero, aínda así, arránxase para contala dun xeito que resulta divertido e entretido.

308. Super Chinese World 1,2 y 3 (1991-1993-1995)

A saga Super Chinese World caracterízase pola mestura de combates ao estilo beat ’em up ou de plataformas 2D, mentres que a exploración do mundo, a forma de narrar a historia e a evolución dos personaxes pertencen ao xénero de rol clásico. Como idea é bastante orixinal e única, pero apenas se nota evolución entre entregas.

307. Go Go Ackman 1, 2 y 3 (1994-1995-1995)

Títulos baseados no personaxe de manga que, aínda que non fan nada novo, o que fan fano moi ben, cheos de sentido do humor e de gráficos coloridos. O primeiro e o terceiro son dous xogos de plataformas de acción con variedade de retos, mentres que o segundo está máis enfocado á acción directa.

306. Soreyuke Ebisumaru Karakuri: Meiro Kieta Goemon no Nazo (1996)

Spin-off de Ganbare Goemon: é un xogo de quebracabezas no que hai que manipular as casas do escenario para conseguir que Ebisumaru, que se move de maneira automática seguindo a dirección que lle indican esas casas, supere os niveis labirínticos, evitando que caia e axudándoo a esquivar inimigos.

305. Batman Returns (1993)

Beat ’em up extremadamente agradable cunha calidade gráfica moi boa; sofre un deseño algo monótono e unha duración breve, pero destaca polo seu sistema de combate e polas físicas ao golpear os inimigos. Ademais, ten unha fase 3D, que emprega o modo 7 da consola, a bordo do batmóbil perseguindo inimigos en bicicleta.

304. Mr. Nutz (1993)

Aínda que ten os seus defectos, en xeral considero que Mr. Nutz é un título sólido de plataformas, con bos gráficos, que funciona con gran fluidez mesmo en momentos de acumulación de inimigos. Non é unha gran xoia, pero si o suficientemente divertido como para pasar o tempo.

303. Breath of Fire II (1994)

Un dos RPG clásicos máis longos e con máis contido opcional, a través de misións secundarias ou da construción e mellora da nosa propia aldea. A súa historia é moito máis elaborada ca na primeira parte e o apartado técnico tamén se mellorou, pero esta entrega abusa da frecuencia dos combates por quendas, ten unha economía peor e unha curva de dificultade desaxustada en comparación coa primeira.

302. Bio Metal (1993)

Shoot ’em up de desprazamento horizontal e acción rápida cos ingredientes clásicos do xénero, pero cunha mecánica diferente que consiste en ter unha arma multiuso que se pode lanzar aos inimigos ou usar como escudo; mentres está en uso, a arma consume enerxía e, para recargala, hai que tela apagada temporalmente.

301. Micro Machines (1994) (4 xogadores)

Os famosos coches de xoguete non se quedaron sen a súa correspondente adaptación na Super Nintendo, que merece ser nomeada en calquera top do sistema por ofrecer unha experiencia agradable e moi manexable de carreiras e outras probas protagonizadas por estes vehículos en miniatura (coches, helicópteros, lanchas etc.) en circuítos variados, como unha bañeira, un escritorio etc.

300. Stun Race FX (1994) (2 xogadores)

A primeira vez que xoguei este título non me chamou a atención, pero, tras darlle unha oportunidade en serio, descubrín un gran xogo de carreiras. Con gráficos poligonais 3D básicos, logra recrear varios circuítos de forma diferenciada, a música é boa e os coches e as súas físicas son diferentes en cada modelo; o control custa ao principio e pode facer que moitos se rendan nos inicios, pero, se se fai un esforzo, descóbrese unha das mellores experiencias de condución desta xeración.

299. Super Mario All-Stars (1993)

Recompilación cos remakes de todos os Super Mario Bros aparecidos en NES e Famicom. Está considerado un dos mellores remakes da historia, e non lle falta razón: é moi respectuoso co produto orixinal, pero mellora enormemente os gráficos e inclúe unha opción de gardado. Obxectivamente merece estar máis arriba no top, pero non quero que os xogos das xeracións anteriores lles resten protagonismo aos desta.

298. Battletoads-Double Dragon (1993) (2 jugarores)

Tras o éxito na NES de ambas as sagas do xénero beat ’em up, chegou este crossover para SNES, que ofrecía un «eu contra o barrio» clásico con aparicións de inimigos e xefes finais míticos de ambas as entregas e con certos momentos de humor. Ten unha dificultade rara, aínda que non imposible, e, aínda que é un título divertido, hai que recoñecer que decepciona un pouco polo seu descoidado apartado gráfico.

297. The Lion King (1994)

Outro lanzamento baseado nunha película de Disney. É un xogo de plataformas de acción que se xoga a través de diferentes fases baseadas en escenas da película. O xogo é difícil, pero satisfactorio.

296. Cannon Fodder (1994)

Cunha estética desenfadada, que emprega a sátira para criticar a guerra, este título é un xogo de disparos en terceira persoa no que diriximos un pequeno pelotón de soldados en territorio inimigo, cuxa misión é eliminar todas as unidades inimigas que patrullan ou se apostan nas súas bases. É principalmente un xogo de acción, pero, para ter o menor número posible de baixas propias, cómpre actuar con algo de estratexia.

295. Super Drift Out – World Rally Championships (1995)

Un descoñecido título de rally que foi a adaptación mellorada de Drift Out, un arcade de 1991. Desde unha vista de paxaro, hai que ir xirando o coche para tomar as curvas, superar os tempos e gañar o rally. Destaca polo uso de sombras no coche, por unha fase nocturna na que se usan os faros do coche para ver e pola fluidez nas rotacións e no scroll dos circuítos.

294. Run Saber (1993) (2 xogadores)

Acción con plataformas en fases de desprazamento lateral. Lémbrase polo moito que se parece ao Strider orixinal de SEGA, cunha xogabilidade case idéntica e unha estrutura e presentación de niveis parecidas. Destaca tamén polo seu modo multixogador cooperativo.

293. Darius Twin (1991) (2 xogadores)

Esta consola non só tivo un gran catálogo de RPG, plataformas e acción, senón que tamén logrou acumular unha boa biblioteca de shmups, e Darius Twin é un dos mellores. A súa xogabilidade é difícil, pero aceptable.

292. Arabian Nights (1996)

Un xogo de rol clásico por quendas exclusivo de Xapón, ambientado nun mundo de fantasía árabe que lle dá unha ambientación pouco frecuente. Aínda que o seu desenvolvemento e as súas mecánicas son parecidos aos doutros xogos deste período, destaca por introducir o uso de cartas nos combates, que poden producir cambios na efectividade dos ataques e das maxias.

291. GS Mikami – Joreishi wa Nice Body (1993)

Cartucho inspirado nun manga que ofrece un xogo de plataformas de acción en fases 2D no que o xogador controla a Reiko, que, empregando o seu bastón máxico para realizar ataques corpo a corpo, disparar proxectís ou como gancho, debe superar diferentes niveis e xefes. Tamén hai ataques especiais limitados que varren todos os inimigos da pantalla.

290. On the Ball (1992)

Neste xogo de habilidade arcade xiras un labirinto mentres intentas levar unha pelota á meta dentro dun límite de tempo. Os elementos situados no campo de xogo poden estorbar ou axudar. Simple, pero efectivo e divertido.

289. The Flintstones: The Treasure of Sierra Madrock (1994)

Este xogo mestura varios xéneros: para empezar, o mapamundi de selección de nivel compórtase como un xogo de taboleiro no que debemos tirar dados para ver a cal accedemos e que reto debemos superar; a maioría son niveis de plataformas, pero tamén hai fases de carreiras parecidas a Super Mario Kart e algúns minixogos.

288. Magic Sword (1992)

Adaptación desde os arcades, co seu correspondente recorte gráfico e de inimigos en pantalla, e tamén do modo para dous xogadores, pero segue sendo un beat ’em up de desprazamento lateral bastante fiel ao desenvolvemento orixinal e o suficientemente variado como para entreter ata rematalo.

287. Wolfestein 3D (1994)

Gran adaptación dun dos FPS máis importantes da historia do xénero, que teoricamente non podía funcionar polas limitacións do hardware. É certo que hai recortes e censura con respecto ao orixinal, pero, se nos cinguimos á oferta do catálogo en xogos de disparos en primeira persoa, é un dos mellores.

286. Earth Defense Force (1991)

Adaptación desde os salóns recreativos dun matamarcianos en fases con scroll; é unha adaptación bastante digna, pero que sacrificou o modo cooperativo orixinal, aínda que aumentou o número de armas dispoñibles.

285. Ranma 1-2 – Chougi Ranbu Hen (1994) (2 xogadores)

A Super Nintendo recibiu tres títulos de loita baseados no anime Ranma, e este é a mellor entrega, xa que ten un gran acabado gráfico, un bo plantel de loitadores e mellor control ca os anteriores. Destaca por unha recreación bastante boa dos ataques especiais inspirados na serie orixinal.

284. Joe & Mac: Caveman Ninja (1991) (2 xogadores)

O famoso xogo de acción con plataformas ambientado nunha prehistoria en ton cómico e protagonizado por dous homes das cavernas que deben derrotar membros de tribos rivais, plantas e dinosauros.

283. Blackhawk (1994)

Unha aventura de plataformas cun desenvolvemento de escenarios, retos e mecánicas próximos aos de Prince of Persia, pero máis enfocada á acción con disparos.

282. Hourai Gakuen no Bouken! Tenkousei Scramble (1996)

JRPG clásico cun desenvolvemento parecido ao de Dragon Quest, pero coa peculiaridade de estar ambientado nun instituto de secundaria, con moreas de situacións humorísticas ou absurdas: por exemplo, as armas ou os inimigos están baseados en elementos comúns da vida dun estudante xaponés, como bates de béisbol ou profesores.

281. Kirby’s Avalanche (1995) (2 xogadores)

Neste acelerado quebracabezas, clon dos famosos Puyo-Puyo, Kirby debe derrotar os seus rivais amoreando estratexicamente bólas de cores para combinalas e que desaparezan. Se se producen cadeas, lánzaselle lixo ao rival, que enche a súa sección; perde o primeiro que alcanza a parte superior da pantalla con bólas ou lixo. Conta tamén cun bonito modo historia.

280. Shin Nekketsu Kouha: Kunio Tachi no Banka (1994) (2 xogadores)

Beat ’em up con elementos de RPG pertencente á saga Kunio-Kun, cuxa saga e spin-offs tiveron moito éxito na NES. Nesta ocasión, o xogo cambiaba o seu característico humor por unha trama máis seria e violenta; admite un modo para dous xogadores e conta cun bo repertorio de movementos; porén, é un pouco lento e difícil.

279. Super Star Wars: The Empire Strikes Back (1993)

A triloxía clásica de Star Wars adaptouse á Super Nintendo; esta entrega, baseada na segunda película, recrea nos seus niveis os escenarios e os sucesos máis emblemáticos dela. Tecnicamente é superior ao primeiro Super Star Wars, pero é moito máis difícil ca as outras dúas adaptacións, o que a converte nunha experiencia por momentos frustrante.

278. Super R-Type (1991)

A saga de matamarcianos R-Type é de sobra coñecida; Super R-Type é unha especie de reboot de R-Type II do que toma varios niveis, pero á vez incorpora varios totalmente novos. Por desgraza, padece bastantes ralentizacións e é un dos títulos máis difíciles da saga.

277. The Ignition Factor (1994)

Un orixinal título de acción no que o xogador manexa bombeiros que se enfrontan a diversas situacións perigosas e ao límite, nas que deben atopar e rescatar civís, apagar incendios etc.

276. FEDA: The Emblem of Justice (1994)

T-RPG que alterna batallas con exploración de contornas exteriores; popularmente dise que bebe moito do clásico Shining Force. Visítanse masmorras onde loitar e cidades onde conversar ou mercar.

275. Indiana Jones’ Greatest Adventures (1994)

As películas de Indiana Jones tamén tiveron a súa adaptación á Super Nintendo, cun ton e un estilo semellantes aos dos Super Star Wars, cun bonito apartado gráfico e sonoro, recreando escenas famosas do personaxe e cunha dificultade alta; cómpre advertir que esta dificultade ten altibaixos e é especialmente difícil no seu primeiro nivel.

274. Chavez II (1993) (2 xogadores)

Un gran simulador de boxeo, tendo en conta os recursos do hardware. Ten uns controis simples, pero que permiten facer combinacións para realizar ataques diversos e romper a garda do rival.

273. Tiny Toon Adventures: Wacky Sports Challenge (1994) (4 xogadores)

Recompilación de minixogos de deportes arcade inventados, protagonizada polos famosos personaxes da serie de animación Tiny Toon. Non é un xogo moi profundo, pero é unha boa oferta para partidas rápidas en multixogador.

272. Ghost Chaser Densei (1994) (2 xogadores)

Boa adaptación dun beat ’em up arcade, aínda que elimina heroes seleccionables, que destaca polo amplo número de movementos e ataques que se poden realizar e por un bo apartado gráfico, ademais do tan valorado modo cooperativo neste xénero.

271. Super Star Wars (1992)

A adaptación da primeira película de Star Wars como xogo de plataformas de acción foi dunha gran factura técnica, recreando escenarios e momentos da película, aínda que con certa liberdade, claro. A dificultade é alta, pero máis manexable ca a de Super Star Wars: The Empire Strikes Back.

270. Wing Commander & Wing Commander: The Secret Missions (1992)

A saga Wing Commander é de sobra coñecida polos xogadores de PC por ser un dos mellores simuladores de voo e combate espacial da historia. O xogo desenvólvese a través de varias misións que consisten sobre todo en voar cara a determinados lugares e eliminar inimigos, e o fracaso ou o éxito altera o curso da trama. Ademais, entre misións podemos movernos pola base e conversar con outros personaxes.

269. Wario’s Woods (1994) (2 xogadores)

Novo quebracabezas: nesta ocasión temos que colocar inimigos en filas para facelos estoupar con bombas da mesma cor. Resulta entretido e un reto para os amantes dos quebracabezas.

268. Prehistorik Man (1995)

Un título infravalorado: Prehistorik Man é un fermoso engadido á colección de xogos de plataformas da Super Nintendo. A súa influencia claramente europea non é para todos os gustos, pero ten uns encantadores gráficos de debuxos animados e un deseño de niveis gratificante e atractivo.

267. Super Pang (1992)

Xogo de disparos en pantalla estática no que o obxectivo é rebentar bólas que rebotan polo escenario e evitar que nos alcancen; cada vez que se dispara a unha, divídese noutras bólas máis pequenas. É unha boa conversión do orixinal, pero, por desgraza, sacrifica o modo para dous xogadores.

266. Top Gear 2 (1993) (2 xogadores)

Esta entrega incluíu sistemas meteorolóxicos que afectan as condicións da carreira e tamén inclúe sistemas de danos e melloras dos coches. Porén, a min paréceme máis divertida e directa a primeira entrega.

265. Venom & Spider-Man:Separation Anxiety (1995) (2 xogadores)

Beat ’em up, secuela do Spider-Man & Venom xa comentado neste top; é unha secuela bastante continuísta e cun apartado técnico semellante, pero inclúe un modo cooperativo, o que a converte nunha mellor opción para partidas en compañía.

264. Kirby’s Dream Course (1994)

Un xogo de minigolf protagonizado por Kirby, que fai de pelota de golf: hai que lanzar o personaxe para metelo no burato de cada campo, calculando a forza e as inclinacións e evitando os inimigos. Hai oito campos con oito niveis cada un.

263. Cool Spot (1993)

Xogo de plataformas protagonizado pola mascota dunha coñecida marca de refrescos, con bos apartados gráfico, de xogabilidade e sonoro. Trátase dun xogo de plataformas non lineal, con amplos mapas que temos que explorar a fondo para recoller puntos vermellos cos que liberar os compañeiros.

262. Sink or Swim (1994)

Xogo de habilidade e quebracabezas no que en cada nivel hai que rescatar os pasaxeiros dun barco que se afunde antes de que a auga, que sobe lentamente, os alcance. Para iso hai que atopar un camiño rompendo bloques, movendo caixas, usando cintas transportadoras etc.

261. The Pirates of Dark Water (1994) (2 xogadores)

«Eu contra o barrio» tradicional no que se usa unha arma corpo a corpo para combater inimigos e xefes de final de fase. Está baseado nunha serie de animación do mesmo nome, pero descoñezo se lle fai xustiza ao material orixinal.

260. ActRaiser (1990)

Mestura de xéneros moi distintos que alterna fases de loita por niveis de plataformas de acción con combates contra xefes finais e fases de estratexia ou xestión sinxela nas que hai que reconstruír cidades para poder avanzar a novos niveis e adquirir mellores poderes.

259. Ashita no Joe (1992) (2 xogadores)

Arcade de boxeo baseado nun manga dos anos sesenta: é un xogo cunha xogabilidade moi sinxela, de dificultade crecente e graficamente vistoso. O seu modo para dous xogadores é moi bo para quen non queira un xogo de loita complicado de aprender.

258. American Tail, An – Fievel Goes West (1994)

Xogo de plataformas de desprazamento lateral a través de niveis baseados na película orixinal; os niveis son curtos, pero hai unha boa cantidade deles, o que dá variedade. Graficamente é colorido e achégase ao estilo visual do produto no que se basea.

257. Super Smash T.V. (1992) (2 xogadores)

Divertido e frenético arcade de disparos con perspectiva cenital no que participas nun concurso mortal de televisión ficticio. Adaptouse de maneira excelente á Super Nintendo cun esquema de control que funciona ben.

256. Darius Force aka Super Nova (1993)

Un dos títulos menos coñecidos desta saga de matamarcianos, pero é un shmup único que se cingue aos conceptos básicos do xénero e, á vez, fai varias cousas de maneira diferente para ofrecer unha experiencia distinta.

255. Equinox (1993)

Equinox é a secuela do clásico Solstice de NES, e o xogo é unha mestura de enigmas e aventuras. Non é tan sorprendente como o seu predecesor, pero segue sendo un gran título ao que paga a pena dedicarlle un tempo.

254. Rise of the Phoenix (1994)

Outro gran xogo de estratexia táctica de Koei: o xogo presenta un mapa coa súa xeografía e as súas cidades, no que o xogador move as súas unidades por quendas. O obxectivo é conquistar as zonas inimigas para gañar máis recursos cos que mellorar os exércitos. Conta cun montón de opcións que lle dan a profundidade propia deste tipo de xogos, como atacar, defender, enviar incursións nocturnas ou modificar o curso dos ríos para prexudicar as bases inimigas.

253. Cybernator (1992)

Excelente combinación de acción e exploración a bordo de mechas: os niveis son bastante abertos e debes exploralos con coidado para mellorar o mecha ao máximo, o que dota este cartucho dunha profundidade da que carece a maioría dos xogos de plataformas de acción.

252. Aero the Acro-Bat 2 (1994)

Tras unha primeira parte bastante regular, esta secuela toma as mellores ideas do primeiro título de plataformas, corrixe moitos dos seus erros e engade abondas situacións novas para diferenciarse do orixinal. Ten tamén mellores gráficos, apartado musical e control.

251. Super Turrican (1993)

Unha actualización impresionante das primeiras entregas de Turrican para sistemas anteriores: ten un xogo máis equilibrado, o regreso de xefes clásicos e un dos mellores apartados sonoros desta consola. Super Turrican é unha clara homenaxe aos run&gun como Contra, pero á vez engádelle a exploración de escenarios de gran tamaño.

250. Spider-Man & Venom:Maximum Carnage (1994)

Beat ’em up de desprazamento lateral protagonizado polo superheroe Spider-Man e baseado na historia do cómic dos 90. Conta cuns gráficos moi fieis ao orixinal e con bastantes accións que realizar no combate.

249. Ganpuru – Gunman’s Proof (1997)

Esta aventura é unha mestura de influencias doutros grandes títulos: presenta un universo que lembra Earthbound, cun tipo de humor parecido, pero a aventura desenvólvese dun xeito máis parecido a The Legend of Zelda: A Link to the Past, xa que hai que percorrer o mundo superando masmorras; á súa vez, o ataque principal do protagonista é unha pistola, o que o achega a un shooter en terceira persoa.

248. Prince of Persia (1992)

Aventura na que o xogador debe superar varios niveis con trampas e plataformas que obrigan a calcular os saltos, ademais de enfrontamentos a espada contra gardas. O xogo orixinal destacou no técnico por usar a rotoscopia, o que lle deu un gran apartado gráfico; a versión de Super Nintendo foi un remake gráfico de gran calidade e cunha gran ampliación de novos niveis. Na xogabilidade presenta un reto que obriga a observar e pensar antes de actuar, pero apurando o xogador ao darlle un tempo limitado para completar a aventura.

247. Ghoul Patrol (1994) (2 xogadores)

Secuela de Zombies Ate My Neighbors na que se cambian os zombis por poltergeists. Segue sendo un shooter en terceira persoa no que hai que explorar escenarios para rescatar todas as persoas antes de que morran. Mantén o mesmo estilo humorístico do primeiro e conta cun modo cooperativo.

246. Maerchen Adventure Cotton 100% (1994)

Outro shooter en dúas dimensións, nesta ocasión controlando unha bruxa nunha vasoira voadora desde a que lles disparamos aos nosos inimigos. Orixinalmente Cotton saíu para placas arcade e en 1994 lanzouse esta versión máis completa para Super Nintendo.

245. Theme Park (1995)

Franquía que iniciou e popularizou o divertido xénero de estratexia e xestión de parques de atraccións. O xogo combina desde a forma en que deseñamos as nosas atraccións ata aspectos máis administrativos, como contratar persoal para a seguridade ou o mantemento, xestionar prezos etc. O obxectivo global consiste en lograr a felicidade dos visitantes á vez que obtemos beneficios. Non é igual de cómodo ca xogalo cun rato, pero está ben adaptado ao mando da consola.

244. Micro Machines 2: Turbo Tournament (1996) (4 xogadores)

Xogo de carreiras arcade no que manexamos diversos vehículos de xoguete por escenarios domésticos; repite a mesma fórmula que o primeiro de NES, pero consegue puír a experiencia orixinal e facela máis divertida e con moito máis contido.

243. Todd McFarlane’s Spawn (1994)

Outro «eu contra o barrio» que recibiu críticas dispares. Hai que recoñecerlle os seus méritos gráficos, pero critícaselle a falta de orixinalidade, algo un pouco absurdo, xa que a maioría dos xogos deste xénero ofrecían sempre o mesmo nesta época.

242. Zero the Kamikaze Squirrel (1994)

Un fantástico xogo de acción e saltos que ofrece uns controis excelentes, xunto con algúns elementos únicos, como planear, pantallas con vehículos etc. Todo cuns dos gráficos máis coloridos e rechamantes deste sistema.

241. Operation Logic Bomb – The Ultimate Search & Destroy (1993)

Shooter con perspectiva cenital no que o xogador debe abrirse camiño a través das forzas inimigas e activar varios interruptores para avanzar. Ten unha historia bastante decente para un xogo deste tipo.

240. Samurai Shodown (1994) (2 xogadores)

Un dos mellores xogos de combate con armas de Neo Geo chegou á Super Nintendo, e a crítica non se pon de acordo sobre a calidade do resultado final. É certo que non é unha versión idéntica ao orixinal, máis ben todo o contrario, cun recorte notable nos gráficos e no tamaño dos sprites. Pero o xogo vese e xógase máis que ben e é un dos mellores deste catálogo, aínda que a versión de Mega Drive sexa máis fiel ao orixinal.

239. Skyblazer (1994)

Xogo de acción rápido e divertido, con excelentes deseños de niveis e unha xogabilidade sobresaínte que lembra os Ninja Gaiden de NES; tamén ofrece algúns combates contra xefes incribles e un uso elegante do modo 7 e doutros efectos gráficos da Super Nintendo.

238. Firepower 2000 (1992) (2 xogadores)

Xogo de disparos vertical bastante sólido no que se controla un helicóptero ou un jeep, cada un co seu propio control e as súas propias accións ofensivas. No modo cooperativo, cada xogador usa un tipo de vehículo.

237. Power Monger (1993)

Xogo de estratexia que toma o deseño e os conceptos de xogo do clásico Populous, pero adáptaos a un xogo de guerra. O xogo ponnos na pel dun señor da guerra que se abre camiño ocupando centos de territorios ata conquistar o mundo, pero outros líderes manexados polo ordenador teñen o mesmo cometido. Admite control con rato.

236. Ys IV: The Dawn of Ys & Ys IV: Mask of the Sun (1993-1993)

Dúas versións do mesmo xogo que só se diferencian en cambios na historia e na música; Mask of the Sun é a canónica na serie principal. Ys IV regresou ás súas orixes na xogabilidade co seu sistema de combate, que non deixa indiferente a ninguén, cuxo ataque principal consiste en chocar cos inimigos para danalos.

235. Mickey Mania (1994)

Xogo de plataformas 2D no que manexamos a Mickey Mouse a través de fases ambientadas nas súas películas e curtas máis famosas, desde 1928 ata os anos noventa.

234. Pilotwings (1990)

Con este cartucho, Nintendo logrou dalgún xeito que un simulador de voo fose divertido para o xogador ocasional; o seu desenvolvemento baséase en misións con variedade de obxectivos que consisten en demostrar habilidade pilotando diferentes vehículos con físicas e manexos diferentes. Todo iso empregando o modo 7 da consola de forma sobresaínte en pleno lanzamento da máquina. Asentou as bases da saga para as súas futuras secuelas en N64 e 3DS.

233. World Heroes 2 (1994) (2 xogadores)

Conversión meritoria do arcade de loita de SNK, ao contrario ca a primeira parte, que tivo unha mala adaptación nesta consola. Bebendo claramente das bases de Street Fighter II, cada loitador conta co seu propio estilo de combate, con diferentes ataques especiais que realizar.

232. Super Star Wars: Return of the Jedi (1994)

Esta terceira entrega da serie ofrece o mesmo ca as anteriores, pero con novidades como poder escoller entre varios personaxes, niveis 3D a bordo de vehículos empregando o modo 7 e grandes batallas contra xefes. En canto á dificultade, esta entrega sitúase a medio camiño entre a primeira e a segunda.

231. Hiouden: Mamonotachi to no Chikai (1994)

T-RPG de apuntar e premer máis parecido a un título para PC ca para consola. Esta implementación semellante á dos ordenadores luce mal na baixa resolución desta consola, pero os gráficos en xeral vense decentes e quen se adapte á súa interface atopará un bo título de estratexia e rol. Admite control con rato.

230. X-Men: Mutant Apocalypse (1994)

Escollendo entre cinco dos mutantes máis icónicos de Marvel —Wolverine, Cyclops, Psylocke, Beast e Gambit—, hai que superar fases de plataformas de acción correndo, saltando e abríndose camiño ata enfrontarse aos viláns da serie.

229. Top Gear (1992) (2 xogadores)

Este é un gran xogo de carreiras cun gran control; por desgraza, só hai catro coches diferentes, e o modo 7 da consola úsase para darlles profundidade 3D ás carreiras.

228. Dual Orb II (1993)

Xogo de rol xenérico que cumpre, con bos gráficos, unha trama decente e unha música agradable; en conxunto, todo está por riba dun RPG de calidade media do catálogo.

227. Super Air Diver 2 (1995) (2 xogadores)

Un fantástico simulador de combate en cazas con elementos estratéxicos que espremeu as capacidades do modo 7 da consola. É a secuela de Lock On, outro bo título deste top, ao que mellorou enormemente, pero pasou máis desapercibido porque en 1995 as experiencias poligonais en 3D captaban a atención do gran público.

226. Super Bonk (1994)

Continuación da saga que fora a mascota da TurboGrafx-16, Super Bonk é un xogo de plataformas de desprazamento lateral un pouco continuísta coas entregas anteriores, aínda que nesta ocasión as fases son menos lineais; para superalas, pode facer uso do seu clásico ataque a cabezadas e de moreas de transformacións moi rechamantes.

225. Holy Umbrella: Dondera no Mubou!! (1995)

ARPG bastante divertido exclusivo de Xapón. Os bos personaxes, a historia e os diálogos constitúen a maior parte dos elementos de calidade do xogo, pero tamén ten un bo control nos combates e nos saltos.

224. Joe & Mac 2: Lost in the Tropics (1994) (2 xogadores)

Igual que a primeira parte, estamos ante un xogo de plataformas de acción de desprazamento lateral ambientado nos trópicos da prehistoria en ton cómico. O que fai esta secuela máis interesante ca o primeiro título é que podes escoller o teu propio camiño despois de completar o primeiro nivel e cada área ten mecánicas, monturas e ambientacións únicas.

223. Super Puyo Puyo (1993) (2 xogadores)

Non existe sistema que non recibise algún tipo de versión de Puyo-Puyo. É outro clásico quebracabezas no que temos que unir catro bólas da mesma cor para facelas desaparecer e evitar así que se acumulen na pantalla.

222. Strike Gunner S.T.G (1992) (2 xogadores)

Shmup de desprazamento vertical lanzado orixinalmente nos salóns recreativos o ano anterior ao desta adaptación. É un xogo coas mecánicas clásicas do xénero, pero que destaca pola súa ampla variedade de quince armas.

221. Kat’s Run: Zen Nihon K Car Senshuken (1995) (2 xogadores)

Xogo de condución arcade que bebe moito de OutRun e da súa mecánica de cambio de ambientación nos tramos da carreira sen pausas nin menús. O obxectivo é gañar unha carreira contra nove rivais, e na estrada hai obstáculos, como fochancas, barrís etc. Destaca tamén pola elección dun modelo de coche coñecido en Xapón como unha liña económica de automóbiles compactos.

220. Mortal Kombat II (1994) (2 xogadores)

Despois da horrible adaptación da primeira parte, Mortal Kombat regresou a esta consola con esta excelente secuela, que si estivo á altura, con mellores personaxes e niveis e un motor de loita máis refinado e fluído.

219. Umihara Kawase (1994)

Exclusivo xaponés de plataformas con fortes elementos de quebracabezas; a súa mecánica principal céntrase no uso dun gancho para agarrarse ás plataformas e superar niveis con deseños moi elaborados.

218. Tetris & Dr. Mario (1994) (2 xogadores)

Dous clásicos quebracabezas de NES que se relanzaron na Super Nintendo con gráficos e modos actualizados.

217. Super Tennis (1991) (2 xogadores)

Un sólido simulador de tenis que o fai todo ben, cun bonito estilo de debuxos animados nos gráficos. Máis tarde apareceron outros que admitían catro xogadores, máis modos de xogo ou efectos gráficos máis avanzados.

216. Torneko no Daibouken – Fushigi no Dungeon (1993)

Este spin-off de Dragon Quest é un dos poucos roguelikes do catálogo que pagan a pena. A historia transcorre tras os acontecementos de Dragon Quest IV, cando Torneko desexa facer famosa a súa tenda e, para iso, aventúrase en masmorras para conseguir artigos que vender. Cada vez que entramos nunha masmorra, esta xérase ao chou e empezamos no nivel un e sen equipamento; loitando melloramos as nosas estatísticas e atopamos comida e equipo para melloralas aínda máis. Canto máis profundamos na masmorra, máis duros son os inimigos e maiores as recompensas, pero, se esgotamos a saúde, perdemos todos os obxectos atopados.

215. True Lies (1995)

Xogo de disparos en terceira persoa e con perspectiva desde arriba, baseado na película True Lies. En cada misión hai uns obxectivos que cumprir, como atopar un ordenador ou destruír armamento, e para iso hai que explorar escenarios algo labirínticos eliminando inimigos e rodando para esquivar os seus disparos.

214. Tiny Toon Adventures (1992)

Boa adaptación das trasnadas animadas desta serie de debuxos a un videoxogo de plataformas moi variado: cada nivel tiña un tema diferente, con personaxes e escenarios baseados en diferentes episodios do programa.

213. Nosferatu (1994)

Aínda que non é ningunha gran xoia do catálogo, Nosferatu é un título moi bo e cunha ambientación de terror pouco común nos videoxogos do seu tempo. O seu desenvolvemento é parecido ao do clásico Prince of Persia, no que hai que calcular os nosos movementos e algúns saltos cuns controis algo ríxidos, pero o deseño de niveis é máis lineal e menos complexo para centrarse máis na acción, con máis inimigos que eliminar.

212. Ken Griffey Jr. Presents Major League Baseball (1994) (2 xogadores)

Considerado polos afeccionados ao béisbol o mellor simulador deste deporte do catálogo, é un título de béisbol sólido e cunha xogabilidade excelente; curiosamente, conta con equipos reais, pero non con xogadores.

211. Super Gussun Oyoyo & Super Gussun Oyoyo 2 (1995-1996)

Xogos de quebracabezas e habilidade en pantallas sen desprazamento nos que hai que colocar pezas semellantes ás de Tetris que van caendo desde a parte de arriba para construír un camiño que leve o personaxe, que camiña cegamente cara adiante, ata a saída. Só o segundo ten tradución.

210. Wizardry VI: Bane of the Cosmic Forge (1995)

Aínda que houbo bastantes adaptacións desta saga á Super Nintendo, a maioría destes RPG de exploración de masmorras en primeira persoa están demasiado recortados con respecto aos orixinais de ordenador ou xóganse bastante mal. Non é o caso desta sexta parte, que trae unha mellora gráfica do orixinal e se xoga ben grazas a que inclúe a función de mapa automático.

209. Power Drive (1995)

Xogo de carreiras con perspectiva cenital cunha xogabilidade bastante gratificante. Ofrece un gran modo para un xogador, moi desafiante, con variedade de eventos e localizacións. O manexo, aínda que ao principio é complicado, premia a paciencia e a habilidade.

208. SimAnt (1993)

Un videoxogo de simulación creado por Maxis nos seus tempos dourados para ordenador que trata sobre o manexo dunha colonia de formigas. A versión de Super Nintendo está a unha gran altura e resulta moi entretida, ademais de ser unha proposta única e pouco común. Admite control con rato.

207. Plok (1993)

Xogo de plataformas relativamente orixinal no que debes usar as túas extremidades como proxectís para atacar e resolver enigmas. O xogo ten moito encanto e humor e unha música realmente excelente.

206. Looney Tunes B-Ball (1995) (4 xogadores)

Curiosamente, antes do lanzamento de Space Jam, os Looney Tunes protagonizaran este simulador de baloncesto arcade. É un xogo ao estilo de NBA Jam, con poucas regras e partidos de dous contra dous, pero coa diferenza de que aquí se poden recoller diamantes da cancha para usar habilidades especiais únicas de cada personaxe.

205. Iron Commando: Koutetsu no Senshi (1995) (2 xogadores)

Unha marabilla de beat ’em up que ten todo o necesario para entreter o xogador durante unhas horas. O xogo espreme a máquina coma poucos: mostra sprites de gran tamaño, excelentes efectos gráficos e fondos de pantalla ricos e variados, os xefes finais son xeniais e toda a acción transcorre con fluidez e rapidez.

204. Flashback (1993)

Coa súa atmosfera atemporal, uns gráficos fenomenais para a época e unha animación incrible, Flashback desenvolve un dos mundos máis completos da época, capaz de absorber o xogador. Trátase dunha aventura de acción con moitos elementos do Prince of Persia clásico, pero aquí predomina máis a acción con disparos.

203. Lucky Luke (1997)

Gústame este xogo de plataformas de acción: os gráficos son agradables, a música é realmente boa nos niveis avanzados, os controis responden ben e, en xeral, é unha boa experiencia.

202. E.V.O. Search for Eden (1992)

Un xogo de rol extremadamente estraño, pero único na súa proposta. O seu desenvolvemento abrangue millóns de anos ao longo dos que unha forma de vida evoluciona a través de diferentes etapas. Empeza como un humilde peixe que ataca e devora as outras criaturas mariñas para subir de nivel, o que lle permite escoller que partes e novos apéndices lle medran, fortalecéndoo nuns aspectos e debilitándoo noutros; pouco a pouco, evoluciona ata converterse nun mamífero terrestre.

201. Ace o Nerae! (1993) (4 xogadores)

Simulador de tenis que, grazas ao modo 7, ofrecía por primeira vez partidos en tres dimensións se se xoga en modo individual, mentres que para o multixogador se adaptaba como outros clásicos do tenis 2D con perspectiva aérea. Ten un bo control e un modo historia, e os partidos para un só xogador son bastante esixentes e realistas para o que eu esperaba.

200. Jelly Boy 2 (Cancelado)

Secuela rematada, pero cancelada, de Smart Ball por parte de Sony tras o divorcio con Nintendo polo periférico SNES CD, tamén cancelado. O xogador toma o control dun dos seis personaxes dispoñibles, cada un cunha habilidade especial propia. O xogo ten tamén maior variedade de inimigos e un mellor motor gráfico ca o primeiro, o que permite unha xogabilidade máis rica.

199. Troddlers (1993) (2 xogadores)

Quebracabezas que é basicamente un cruzamento entre Lemmings e Solomon’s Key: por unha banda, creas bloques para desprazarte e levar os pequenos troddlers, que só camiñan cara adiante, ata a saída antes de que se esgote o tempo. Ten bonitos gráficos e música, pero sobre todo destaca por ter dous modos para dous xogadores, cooperativo e competitivo, algo pouco frecuente neste tipo de xogos.

198. Captain Tsubasa III: Koutei no Chousen (1992)

Baseado no anime, debemos gañar partidos de fútbol. Ata aquí podería parecer outro simulador, pero Captain Tsubasa nárrase do mesmo xeito ca a serie e, en cada situación, debemos escoller entre varias accións como debe actuar o noso xogador segundo a enerxía que nos quede. Isto fai que o xogo se achegue máis a un xogo de rol táctico ca a un simulador deportivo, toda unha rareza. É un título continuísta nas mecánicas coas entregas anteriores, aínda que cun apartado gráfico adaptado a esta xeración.

197. SOS (1993)

Unha das aventuras máis peculiares da Super Nintendo: tomando o control dun dos catro personaxes para escoller, cada un coas súas habilidades, debemos sobrevivir ao afundimento dun enorme barco ao máis puro estilo Titanic, todo en tempo real. O xogo fai uso do modo 7 para rotar o escenario a medida que o barco se afunde ou vira, o que cambia a disposición do escenario e permite alcanzar novas plataformas e zonas. Cada personaxe ten a súa propia historia e polo camiño atopa sobreviventes aos que pode decidir axudar ou non, o que afecta o final que veremos.

196. Choujikuu Yousai Macross: Scrambled Valkyrie (1993)

Un título que gustará especialmente a quen estea familiarizado co universo Macross, pero, mesmo se simplemente che gustan os shmups de desprazamento horizontal, atraparate desde o comezo cunha música emocionante e acción a esgalla.

195. Genghis Khan II: Clan of the Gray Wolf (1993)

Outro fantástico xogo de estratexia e táctica militar que te pon na pel de Xengis Khan e che permite intentar conquistar o mundo seguindo os seus pasos. Non é un xogo demasiado difícil de aprender, pero ten tanto que facer e tantas opcións que pode resultar abafante para os principiantes.

194. Super Tetris 3 (1994) (4 xogadores)

Tetris é Tetris e non necesita máis explicación; porén, aínda que nesta lista xa hai un par de títulos de Tetris que se incluíron por saír xunto con outro título, o desta entrada admite un modo para catro xogadores simultáneos, o que o converte nunha das mellores opcións para partidas en compañía.

193. NBA Live 98 (1998) (5 xogadores)

Probablemente o mellor simulador serio de baloncesto do catálogo: as entregas anteriores da serie para Super Nintendo tamén foron moi boas, pero esta última ten máis contido e modos de xogo, e tamén un control mellorado e máis moderno.

192. Killer Instinct (1995) (2 xogadores)

Froito dunha mestura de conceptos tomados de Street Fighter e Mortal Kombat, Killer Instinct tivo un papel importante na popularización dos combos no xénero de loita e foi un dos xogos máis populares da súa época, tanto nos salóns recreativos como nas consolas.

191. The Jetsons: Invasion of the Planet Pirates (1994)

Xogo de plataformas baseado na serie de animación que lle dá nome e que xira arredor da habilidade do personaxe para usar unha especie de boca de baleiro coa que atraer inimigos e obxectos ou colgarse de teitos e paredes. É unha mecánica orixinal e divertida, aínda que nalgunhas situacións de plataformas se fai incómoda e provoca mortes instantáneas ao caer ao baleiro.

190. International Sensible Soccer (1994) (2 xogadores)

Simulador de fútbol cunha xogabilidade endiañada que aínda hoxe se goza moito e resulta moi dinámica. O xogo non entra polos ollos, xa que ten uns gráficos básicos e simples, pero iso permítelle movelo todo con gran fluidez e dálles emoción aos encontros; tamén conta cun control moi bo, simple e preciso.

189. Dirt Trax FX (1995) (2 xogadores)

Co famoso chip SuperFX, Nintendo creou este xogo de carreiras en 3D poligonal; é un título que non ten a fluidez e a velocidade que se espera dun bo título deste tipo, pero Dirt Trax FX ten bastante profundidade de xogo se se lle dedica certo tempo.

188. Chou Mahou Tairiku WOZZ (1995)

Un título de rol dos últimos anos da SNES que está a unha altura técnica semellante á dos mellores RPG do catálogo; aínda que a historia sexa un pouco máis feble ca a dos pesos pesados do xénero, segue sendo un título moi recomendable.

187. Saturday Night Slam Masters (1994) (4 xogadores)

Capcom intentou cubrir a demanda de xogos de loita libre, cuxa oferta escaseaba neste catálogo, sobre todo en Occidente, e trouxo unha verdadeira xoia arcade de combates no ring, con múltiples chaves e ataques especiais propios de cada loitador. E cun modo para catro xogadores!

186. Super Bomberman 2 (1994) (4 xogadores)

A segunda entrega supuxo unha mellora con respecto á primeira grazas ao seu modo para un xogador, con niveis moito mellor deseñados, e mantén o fantástico e imprescindible modo multixogador para combater en arenas contra os amigos. Porén, igual que a primeira, sofre ralentizacións cando se acumulan as explosións.

185. Aerobiz & Aerobiz Supersonic (1992-1993)

A empresa Koei foi a raíña dos xogos de estratexia e xestión nesta xeración: adaptou os seus xogos a múltiples contextos históricos, pero tamén ofreceu propostas diferentes e únicas, como estes dous títulos nos que o xogador ocupa a presidencia dunha compañía aérea e debe xestionar desde a frota de avións e o seu mantemento ata conseguir permisos para operar en diferentes países e en diferentes épocas históricas que afectan o negocio. A versión Supersonic destaca por ter un período de tempo no futuro, con respecto ao lanzamento do xogo, con eventos históricos ficticios.

184. Megaman 7 (1995)

Xogo de plataformas de acción lineal do famoso personaxe de Capcom que se mantén fiel ao estilo e ao desenvolvemento dos clásicos de NES: tras superar a primeira fase, podemos escoller a orde na que superamos o resto, nas que conseguimos novos potenciadores, polo que a orde na que se resolven os niveis afecta a dificultade.

183. The Magical Quest Starring Mickey Mouse (1992)

Xogo de plataformas 2D de desenvolvemento clásico, divertido e variado, no que controlamos a Mickey, que pode conseguir diferentes disfraces máxicos que lle outorgan habilidades especiais coas que superar plataformas ou inimigos.

182. Lennus II: Fuuin no Shito (1996)

O primeiro Lennus ten unha gran historia, un sistema de batalla único e un divertido sistema de recrutamento de mercenarios. Pero Lennus II mellorou enormemente o seu predecesor en todas as áreas, cun apartado gráfico de soño. Tivo a mala sorte de saír despois do fantástico Chrono Trigger, que eclipsou este título.

181. Yoshi’s Safari (1993) (2 xogadores)

Xogo de disparos sobre raís para a pistola de luz: xogamos como Mario a lombos de Yoshi, pero desde unha perspectiva en primeira persoa empregando o modo 7, e debemos disparar, pero para recargar hai que estar sen disparar para que se rexenere a barra de munición, polo que a puntería é crucial. No modo para dous xogadores, un xogador usa o mando para controlar a Yoshi e axudar a saltar e esquivar os ataques inimigos. Ao rematar o xogo por primeira vez desbloquéase un modo difícil que supón un reto mellor.

180. SD F-1 Grand Prix (1995) (2 xogadores)

Aínda que é un clon descarado de Super Mario Kart, este título é un excelente xogo de carreiras, moi divertido e con algunhas ideas diferentes para separarse o suficiente do orixinal de Nintendo; graficamente é mesmo mellor ca o xogo que copia e algúns dos seus circuítos son moi bos.

179. Magical Drop (1995) (2 xogadores)

Partindo dun concepto semellante ao de Puzzle Bobble, propón ao xogador duelos contra a máquina ou contra outro xogador para ver quen consegue que o rival caia derrotado ante unha chuvia de bólas de cores. A mecánica é simple: temos que coller unha das bólas da última fila da nosa fase e tirala contra outras da mesma cor para rompelas.

178. Final Fight 2 (1993) (2 xogadores)

A secuela dun dos beat ’em ups máis importantes supuxo un gran paso adiante no catálogo desta consola ao incorporar o modo cooperativo que o primeiro eliminara na súa adaptación á Super Nintendo.

177. Jyutei Senki (1993)

Un xogo de estratexia lixeiro e sinxelo: hai que mover as nosas unidades por quendas e, se están preto dunha unidade inimiga, pódese atacar. Cada unidade ten unha forza e un alcance de ataque, e todas esas outras cousas que esperamos dos xogos de estratexia por quendas clásicos.

176. TwinBee: Rainbow Bell Adventures (1994) (2 xogadores)

Spin-off da saga TwinBee, é un dos mellores xogos de plataformas do catálogo, con gráficos coloridos e de gran calidade, unha gran variedade de potenciadores tomados da serie principal e algúns niveis excelentemente deseñados. A súa xogabilidade lembra unha mestura de Rocket Knight Adventures con Sonic the Hedgehog.

175.  Smash Tennis (1993) (4 xogadores)

Super Tennis pode ser o primeiro xogo no que pensa a maioría da xente ao falar deste deporte nesta consola, pero Smash Tennis é igual en todos os aspectos e mesmo o supera en sentido do humor, control, número de xogadores simultáneos etc.

174. Shin Megami Tensei (1992)

Xogo de exploración de masmorras con combates de RPG por quendas que no seu día non chegou a Occidente por tratar temáticas escuras cun alto compoñente relixioso; destaca pola posibilidade de recrutar multitude de demos baseados en distintas relixións e mitoloxías para empregalos no combate. Conta con tres finais e cunha dificultade alta.

173. Pop’n TwinBee (1993) (2 xogadores)

Shoot ’em up con gráficos 2D que se caracteriza por un deseño colorido e amable. Outra característica esencial da saga é que as melloras da nave se conseguen disparándolles aos obxectos para que cambien de cor e decidir así que poder adquirir, pero con coidado de que non caian fóra da pantalla e se perdan.

172. Unirally aka Uniracers (1994) (2 xogadores)

Xogo de carreiras realmente rápido, único e divertido, excelente en multixogador. Desde unha perspectiva lateral en terceira persoa, hai que controlar un monociclo acelerando ou freando, saltando e facendo piruetas para obter un extra de velocidade, pero, se algunha pirueta sae mal, penalízase cunha freada.

171. The Lost Vikings 2 (1997) (2 xogadores)

Plataformas e quebracabezas danse a man neste título que nos pon aos mandos de varios personaxes, cada un coas súas propias habilidades, que deben traballar en sinerxía para ter éxito. Como secuela de The Lost Vikings pode non estar ao mesmo nivel, pero o certo é que segue tendo un gran sentido do humor e unha inmensa cantidade de fases.

170. Another World (1992)

Un dos representantes dos xogos de aventuras máis importantes da historia do videoxogo, que conserva gran parte da súa frescura aínda hoxe. Ten unha gran historia que se narra visualmente sen apoiarse en diálogos e que bebe moito do cine na súa representación. Require certa paciencia, pois a resolución das situacións pasa moitas veces polo ensaio e erro.

169. Aladdin (1993)

Adaptación da película completamente diferente da que recibiu a Mega Drive; porén, ambas as entregas son boas e o suficientemente diferentes como para gozar de ambas. Esta versión centrouse sobre todo nas plataformas, nas probas de saltos e nos interruptores.

168. Super Ghouls’N Ghosts (1991)

Para a Super Nintendo, Capcom decidiu crear un xogo novo da saga Ghouls ’n Ghosts, máis centrado nas plataformas ca os anteriores, pero mantendo a alta dificultade que sempre caracterizou esta serie.

167. The Twisted Tales of Spike McFang  (1993)

Unha entretida aventura de rol de acción con perspectiva cenital, cun estilo desenfadado e semellante a A Link to the Past, pero cunha progresión por niveis de experiencia.

166. Fatal Fury Special (1994) (2 xogadores)

Este é un xogo de loita de SNK para arcades, unha versión actualizada de Fatal Fury 2 con algúns cambios, como un xogo máis rápido e unha mellor animación. Os gráficos son nítidos e o son é bastante bo.

165. Power Soukoban (1999)

Un xogo de quebracabezas pertencente á franquía Sokoban, no que empurramos rochas a buratos para superar niveis en pantallas sen scroll.

164. Sonic Blast Man II (1994) (2 xogadores)

Esta secuela beat ’em up arranxou todos os defectos e carencias da primeira: acción máis rápida e fluída, modo cooperativo, varios personaxes para escoller con diferentes animacións de ataque etc., aínda que a variedade de inimigos é un pouco pobre e repítense.

163. Romancing Sa-Ga (1992)

En esencia, Romancing SaGa é un JRPG por quendas clásico da súa época, pero que destaca por ser un xogo de rol de mundo aberto ou de desenvolvemento non lineal, algo inaudito nos RPG da época, polo menos en consola. É un bo título, pero poñer o foco no mundo aberto parece que fixo descoidar algo tan importante nun xogo de rol como é a historia, que non está mal, pero Squaresoft fixera cousas mellores. Cómpre advertir que, como todos os xogos da serie SaGa, a dificultade é moi alta.

162. Axelay (1992)

Este xogo de disparos a bordo dunha nave inclúe todo o necesario para ser unha referencia deste catálogo: bos niveis de disparos de desprazamento lateral clásico xunto con outros que simulan un fantástico efecto 3D co modo 7, un excelente e ben pensado sistema de armas, grandes enfrontamentos contra xefes xeniais e un excelente apartado técnico.

161. Super Bomberman 3 (1995) (5 xogadores)

A terceira entrega ten un modo para un xogador con niveis mellores ca os do seu predecesor, aínda que outros non tanto; porén, o modo batalla multixogador é moito mellor, empezando por ampliar o número de xogadores simultáneos de catro a cinco, pero tamén por ter mellores arenas de combate; incorpora animais aliados e a mecánica dos bombardeiros, e arranxa bastante o problema das ralentizacións.

160. Ys V: Ushinawareta Suna no Miyako Kefin (1995)

Título crucial na evolución desta saga ARPG, xa que iniciou o cambio da mecánica das entregas anteriores (agás Ys III), nas que para atacar simplemente tiñamos que chocar cos inimigos empregando a cruceta do mando, mentres que o terceiro xogo apostou por un RPG de acción lateral. Nesta quinta parte manéxase o protagonista libremente coa cruceta e resérvanse os botóns para atacar. Tecnicamente é tamén un portento. As críticas centráronse no seu nivel de dificultade moi baixo, razón pola que tamén se lanzou unha versión con maior dificultade chamada Ys V: Expert.

159. Ganbare Goemon (1991) (2 xogadores)

Boa combinación de diferentes estilos de xogo: Goemon arránxase para fusionar correctamente plataformas, elementos de rol e aventura con beat ’em up, ademais de diversos minixogos. Ten moito humor e é un gran xogo cooperativo con moito contido.

158. The Amazing Spiderman: Lethal Foes (1995)

Inexplicablemente, este título de plataformas e acción de Spider-Man foi exclusivo de Xapón; é un bo título, cun control orixinal e fiel aos poderes do superheroe e un bo apartado gráfico que recrea os cómics; por desgraza, ten unha duración curta e inimigos repetidos.

157. Gemfire (1992)

Outra gran achega de Koei á estratexia e á xestión, o seu xénero estrela: Gemfire é un intento da compañía de simplificar e facer máis accesible o seu tipo de xogos. Realmente o xogo segue sendo moi complexo e profundo, pero é algo máis sinxelo de aprender e dominar ca a súa saga estrela, Romance of the Three Kingdoms.

156. Fire Emblem 3: Monshou no Nazo (1994)

T-RPG dividido en dúas partes: a primeira considérase un remake do primeiro xogo, pero coa historia condensada, mentres que a segunda fai de secuela dela, cun ton e unha historia moito máis maduros e adultos ca os dous primeiros títulos. Na xogabilidade evoluciona pouco e parécese moito ás entregas de NES.

155. Donkey Kong Country (1994)

Despois dunha longa pausa, Donkey Kong regresou aos videoxogos con este incrible cartucho, que sorprendeu a todo o mundo polo uso duns gráficos dixitalizados abraiantes, cheos dun detallismo insuperable na súa época, cun montón de animacións para os seus personaxes, xeración de efectos climatolóxicos, iluminación, transparencias etc., e cun apartado sonoro que aínda hoxe está entre os mellores da historia. O xogo é un xogo de plataformas con elementos de exploración, con multitude de situacións diferentes e no que predomina a rapidez, xunto cunha dificultade alta, pero non desesperante.

154. Tecmo Super Bowl III: Final Edition (1995) (2 xogadores)

Antes dos xogos de Madden, esta foi a primeira serie de xogos de fútbol americano que usou as marcas rexistradas da NFL, o que implica que os equipos e os xogadores eran reais. Esta é a última secuela da saga para Super Nintendo e é unha actualización que amplía as anteriores, mellora os libros de xogadas, actualiza as estatísticas dos xogadores e máis.

153. Super Nazo Puyo – Rulue no Roux (1995)

Os Nazo Puyo son unha variante dos famosos xogos Puyo Puyo que combinan quebracabezas deste último con misións que atopamos ao explorar o mundo para avanzar na historia. Os quebracabezas están relacionados co xogo Puyo-Puyo e poden ter obxectivos como eliminar todos os puyos dunha cor ou realizar combos.

152. Metal Max Returns (1995)

Remake do orixinal de NES. É un título fantástico con desenvolvemento non lineal, no que o protagonista quere ser un cazador de monstros nun mundo posapocalíptico no que non se sabe que lle pasou á civilización anterior. Podemos manexar e equipar varios tanques con diferentes habilidades e usalos para explorar ou nos combates, aínda que as masmorras están deseñadas para ter que acceder a algunhas zonas a pé, alternando así o control co tanque. O seu desenvolvemento outorga unha liberdade única para a súa época, xa que podemos optar por explorar o mapa ou seguir o fío da historia, participar en múltiples minixogos nos bares ou buscar carteis de recompensa por cazar monstros.

151. Megaman & Bass aka Rockman & Forte (1998)

Este spin-off da serie Megaman bebe moito da serie orixinal de plataformas de acción, xa que se redeseñaron e melloraron elementos da serie orixinal e se incorporou a elección do personaxe co que xogar, cada un coas súas propias habilidades.

150. Parodius (1992)

Un dos mellores shoot ’em up para arcades da época, cuxo nome vén da combinación de PAROdy of GraDIUS (parodia de Gradius). Como o seu propio nome indica, o estilo gráfico e as situacións en pantalla buscan ser xocosos, pero, malia iso, o xogo goza dun nivel de dificultade esixente.

149. Marvelous: Mouhitotsu no Takarajima (1996)

Unha aventura con elementos de exploración e quebracabezas deseñada por Eiji Aonuma, actual máximo responsable da franquía The Legend of Zelda. O xogo consiste fundamentalmente en atopar ou conseguir obxectos para conseguir outros e poder acceder a novas zonas e, para iso, hai que explorar, resolver quebracabezas, superar minixogos etc. Todo iso alternando o control entre tres personaxes con facultades diferentes.

148. DoReMi Fantasy: Milon no DokiDoki (1996)

Quizais non sexa o xogo de plataformas máis innovador, pero DoReMi compensa a súa falta de novidades facéndoo todo ben e con moito acabado, cunha xogabilidade divertida e un estilo gráfico precioso.

147. Mystic Ark (1995)

Este JRPG ten fortes semellanzas con The 7th Saga e Brain Lord, xa que todos son da mesma desenvolvedora, así que o combate e a dificultade son parecidos. Pero Mystic Ark é bastante máis elaborado e cunha trama de fantasía mellor: o heroe debe atopar sete mundos onde están as arcas que servirán para resucitar unhas figuras inanimadas que entón se unirán a ti para loitar. Cómpre salientar a inclusión de quebracabezas, por momentos complicados, que haberá que superar para poder avanzar. Por último, cada un dos mundos ten unha ambientación cun deseño e unhas mecánicas diferentes.

146. Adventures of Batman & Robin (1994)

Konami creou aquí un xogo de plataformas de acción de Batman que captou o estilo escuro e icónico da serie de animación. O deseño dos niveis, como en Tiny Toon Adventures, inspirouse nos episodios máis memorables do programa.

145. Super Robot Taisen Gaiden: Masou Kishin (1996)

Xogo de estratexia por quendas que destacou por ser o primeiro da franquía con personaxes e mechas exclusivos, en lugar de usar os máis icónicos, como Gundam ou Mazinger Z. O apartado gráfico buscou ser máis serio e fiel ao orixinal, en lugar dos deseños deformados ou chibi doutras entregas desta franquía para Super Nintendo.

144. Battle Clash & Metal Combat: Falcon’s Revenge (1992-1993) (2 xogadores)

Dous xogos xeniais para a pistola de luz: como na maioría dos títulos deste tipo, todo o que fas é enfrontarte a unha serie de inimigos e xefes nunha perspectiva en primeira persoa na que podes cargar os teus disparos e recoller potenciadores. As batallas son intensas e cheas de acción.

143. Soul Blazer (1992)

Versión moi divertida e simplificada do xénero do RPG de acción: o xogo xira arredor de entrar en masmorras e despachar todos os inimigos e os seus puntos de aparición. Con cada zona inimiga eliminada, rescátase un aldeán ou reconstrúese unha sección dun pobo; a reconstrución é sinxela, pero engancha e recompensa os esforzos do xogador.

142. Hameln no Violin Hiki (1995)

Un pequeno título fascinante e peculiar. É un xogo de acción con elementos de quebracabezas no que hai que guiar unha rapaza con seguridade ata a saída de cada escenario e, para iso, a rapaza ten dezaseis transformacións dispoñibles, cada unha cunha función que será clave para superar os retos de cada nivel.

141. Fushigi no Dungeon 2 – Fuurai no Shiren (1995)

Tras o desenvolvemento do roguelike Torneko no Daibouken: Fushigi no Dungeon, que era un spin-off de Dragon Quest IV, Chunsoft fixo esta nova entrega, que contaba con personaxes e universo orixinais. Os gráficos e a ambientación son moi bos.

140. Hagane: The Final Conflict (1994)

A resposta para os usuarios dunha Super Nintendo aos Shinobi que gozaban os usuarios de SEGA. É un xogo no que predomina a acción con precisión empregando unha espada e moreas de movementos acrobáticos.

139. Metal Marines (1993)

Clásico xogo de estratexia en tempo real de construción de bases e táctica militar con mechas, imprescindible para calquera afeccionado da SNES interesado nos xogos de estratexia. É un xogo un pouco confuso e difícil de aprender nos primeiros compases, pero moi bo e divertido se se lle dedica tempo.

138. Super Turrican 2 (1995)

Para moitos, este é o mellor xogo de acción do catálogo: Super Turrican 2 toma toda a acción que caracteriza a saga, pero elévaa á máxima potencia, con gráficos abraiantes, novas ideas e elementos interesantes.

137. Laplace no Ma (1995)

RPG por quendas clásico de temática de horror con algúns elementos orixinais: toda a trama e as misións xiran arredor dunha mansión abandonada dun pobo. Neste pobo obtemos misións secundarias que nos obrigan a visitar a mansión e tamén podemos conversar con varios personaxes que desexan visitala e así formar o noso grupo; cada personaxe ten habilidades únicas que axudan na mansión, pero sobre todo destaca a xornalista, que pode sacarlles fotos aos entes cos que nos topemos para despois vendelas. Tamén chama a atención a inclusión dunha barra de límite para realizar ataques especiais, como en Final Fantasy VII.

136. Super Bonk 2 (1995)

A xogabilidade principal segue sendo moi semellante á dos anteriores xogos de Bonk: o personaxe móvese de forma lenta e aínda usa a súa cabeza para golpear os inimigos, pero o xogo ten o mellor acabado gráfico de toda a serie e incorpora moreas de mecánicas moi orixinais, e tamén xefes con moita máis personalidade.

135. Mighty Morphin Power Rangers: The Fighting Edition (1995) (2 xogadores)

Xogo de loita protagonizado polos zords da serie Power Rangers, cun estilo de loita parecido ao de Street Fighter II, é dicir, cun control intuitivo e cos ataques normais e especiais fáciles de realizar; tamén conta con supercombos baseados nunha barra de enerxía, visualmente rechamantes aínda que máis complicados de realizar. Conta cun modo historia con cinemáticas elaboradas, ademais de modo versus e dun modo de supervivencia.

134. Nankoku Shounen Papuwa-kun (1994)

Combinación de plataformas, acción e beat ’em up exclusiva de Xapón. Este xogo é realmente divertido, con bos gráficos e controis, ten humor nos diálogos e unha historia decente.

133. Super Famicom Wars (1998)

Predecesor da saga Advance Wars: un xogo táctico militar que xa presentaba os piares básicos do que veriamos en entregas futuras: mapa dividido en cadros, movementos por quendas, toma de cidades para obter recursos e moita variedade de unidades con calidades e estatísticas diferentes, pero equilibradas.

132. NHL 96 (1995) (5 xogadores)

Aínda que a entrega do 94 é a máis innovadora e popular, NHL 96 foi o mellor dos xogos de hóckey deste catálogo. Combinou todo o que funcionara antes e desenvolveuno con mellores gráficos e mellores habilidades. Cada xogador é diferente e o ritmo rápido dos partidos é mellor.

131. Super Adventure Island 2 (1994)

O primeiro Super Adventure Island foi unha especie de reboot do xogo de plataformas orixinal, mentres que esta secuela se reconverteu nunha aventura con elementos de rol de acción na que hai que explorar diversas illas para atopar obxectos cos que avanzar e acceder a novas formas, e tamén atopar armas, maxias e armaduras novas e mellores.

130. The Firemen (1994)

Este título é unha especie de xogo de disparos con perspectiva desde arriba, pero que cambia os inimigos por labaradas de lume que se propagan e os protagonistas por bombeiros; é un xogo ben organizado, con varias formas de apagar o lume segundo a súa intensidade e obxectos que poden axudar na tarefa.

129. Galaxy Robo (1994)

Galaxy Robo é un xogo de rol táctico dos creadores da saga Lennus, e o seu sistema de xogo é unha mestura interesante de Front Mission con Fire Emblem. É compatible co rato da consola para xogar con máis comodidade.

128. Asterix & Obelix (1995)

Segundo xogo da serie Astérix para Super Nintendo, que mellora enormemente en todo o primeiro: vense na pantalla moitos máis efectos e sprites á vez, os fondos e o ceo están animados etc. Ten, ademais, unha maior riqueza na variedade de escenarios e retos (como xogar un partido de rugby) que os personaxes van visitando ao percorrer diferentes provincias da antiga República romana.

127. Super Puyo Puyo 2 (1995) (2 xogadores)

Outra entrega do clásico quebracabezas no que temos que unir catro bólas da mesma cor para facelas desaparecer e evitar así que se acumulen na pantalla. Esta segunda parte é bastante mellor ca a primeira, tamén neste top, especialmente por un mellor control e unha dificultade máis calibrada para os xogadores inexpertos.

126. The Great Battle IV (1994) (2 xogadores)

Novo cambio de xénero nesta saga tan prolífica na Super Nintendo: nesta ocasión é un xogo de acción con plataformas en pantallas de desprazamento lateral, cunha xogabilidade parecida á de Megaman X e combates finais a bordo de enormes mechas.

125. Civilization (1994)

Primeira entrega dunha das mellores sagas de estratexia por quendas da historia. O xogador crea e dirixe a súa propia civilización desde a prehistoria ata o futuro e, para logralo, ten que construír cidades, estradas, campos de cultivo e minas e facer investigacións, ademais de comandar unidades militares. Todo está marcado polo ritmo do progreso e da investigación, que pode facer que unhas poderosas catapultas queden axiña obsoletas fronte aos canóns.

124. Undercover Cops (1995)

Adaptación desde os arcades dun fantástico beat ’em up ambientado no futuro, con bos gráficos e boa xogabilidade; sacrificou o modo cooperativo, e é unha mágoa, pero é unha adaptación tan brillante como coidada e un título básico do xénero neste catálogo.

123. Earthworm Jim & Earthworm Jim 2 (1994-1995)

Gran adaptación do xogo de plataformas de acción orixinal de Mega Drive, que destaca por ser un grande do seu xénero, cun deseño único e moito humor. Non é tan bo como o de SEGA, xa que se eliminou un nivel, pero aínda así paga a pena.

122. Pocky & Rocky (1992) (2 xogadores)

Xogo de disparos multidireccional en terceira persoa e con perspectiva desde arriba que se desenvolve por escenarios máis ou menos abertos que hai que explorar para atopar potenciadores e outros obxectos. Hai dous personaxes seleccionables, cada un cos seus ataques especiais, e ao final de cada fase agardan os xefes finais.

121. Live A Live (1994)

Unha das xoias agochadas do RPG que quedaron en Xapón e que saíron á luz recentemente grazas ás traducións afeccionadas. Live A Live presenta sete capítulos sen relación directa entre si que podes xogar na orde que queiras; cada un está ambientado nunha época diferente e conta cunha historia e uns personaxes diferentes. Tras rematar os sete capítulos, desbloquéanse dous finais que conectan os anteriores e lles dan unha conclusión. As batallas son tácticas, por quendas e en pequenas cuadrículas.

120. Wonder Project J – Kikai no Shounen Pino (1994)

Unha das obras máis descoñecidas, que nunca saíu de Xapón. Estamos ante unha aventura gráfica de mover o punteiro e premer, cunha gran trama que transcorre a maior parte do tempo en contornas moi detalladas e coloridas con gráficos 2D. Nela debemos ensinarlle desde cero habilidades e sentimentos a un robot humanoide.

119. Magical Pop’n (1995)

Malia a súa pinta cursi a primeira vista, ao profundar neste título atópase unha proposta de acción rápida, cuns gráficos fantásticos e pequenos elementos de aventuras ao estilo de The Legend of Zelda, con melloras como un gancho para moverse por diferentes niveis.

118. Ardy Lightfoot (1993)

Un xogo de plataformas que fixo bastantes cousas ben e, aínda que en xeral non revolucionaba o xénero, era bastante divertido, con grandes personaxes e escenarios. Porén, hai que dicir que é bastante difícil e require unha precisión nos controis bastante alta.

117. Castlevania – Dracula X (1995)

A saga cazavampiros por excelencia non necesita presentación: foi o segundo título da franquía para SNES e céntrase máis na acción ca o anterior Super Castlevania IV; porén, os seguidores considérano un pouco decepcionante ao comparalo coa entrega para PC Engine, Rondo of Blood.

116. Ihatov Monogatari (1993)

Unha rareza do catálogo que é o máis parecido a un walking simulator retro: é unha aventura narrativa centrada na obra do escritor Kenji Miyazawa, que ofrece unha experiencia baseada en coñecer historias deste autor xaponés.

115. Energy Breaker (1996)

A medio camiño entre un T-RPG e un J-RPG, cunha perspectiva isométrica, é un xogo creado polos desenvolvedores de Lufia que transcorre no mesmo universo, con diferentes referencias a el durante a historia. É único nalgúns aspectos, como a súa interface de diálogo, que ten opcións como cambiar o ton co que te diriges a un NPC, buscar novos temas de conversa para investigar e conseguir información ou dar obxectos a cambio de recompensas ou para desbloquear misións secundarias. Porén, a súa historia, aínda que interesante, desenvólvese de forma caótica e moitas veces custa seguila ou saber onde hai que ir para continuar avanzando.

114. The Ninja Warriors (1994)

Bo beat ’em up 2D sen profundidade que ter en conta se es afeccionado ao xénero. O obxectivo do xogo é avanzar derrotando inimigos ata chegar ao final de cada fase, onde nos enfrontamos ao xefe da zona. Hai tres personaxes seleccionables, cada un coas súas fortalezas, debilidades e habilidades propias.

113. Teenage Mutant Ninja Turtles IV: Turtles in Time (1992) (2 xogadores)

Un dos mellores «eu contra o barrio» do catálogo da man de Konami, que perfeccionou o que aprendera nas entregas anteriores para arcades e NES e creou así un título moi puído, rápido e divertido, cunha variedade de movementos e uns controis polo xeral excelentes, xunto cunha trama que permite mostrar unha gran variedade de escenarios.

112. Gradius III (1990)

Nova entrega da saga Gradius, un shmup que melloraba moito tanto nos gráficos como no son os seus predecesores da xeración anterior. Esta adaptación do arcade orixinal ten unha dificultade máis axustada e, na xogabilidade, parécese ás entregas anteriores.

111. Dark Law: Meaning of Death (1997)

Un xogo de rol xaponés un tanto atípico, xa que está estruturado en varios capítulos ou contos, ao principio inconexos, que se unifican no final, e en cada un deles trátase o tema da morte dunha forma madura. A maioría dos capítulos teñen poucos combates ou ningún e optan máis pola resolución de quebracabezas; ten tamén un sistema de oficios moi gratificante, pero sobre o que é recomendable ler información para saber xogar correctamente.

110. The Great Circus Mystery starring Mickey & Minnie (1994) (2 xogadores)

Segunda entrega de plataformas de Mickey da serie Magical Quest para esta consola. É unha evolución do visto na primeira parte, empezando pola inclusión do modo cooperativo para dous xogadores, que ten un bo deseño que obriga a colaborar. De novo, inclúense disfraces que outorgan habilidades diferentes, aínda que nesta ocasión o deseño dos escenarios céntrase máis na acción ca nas plataformas.

109. Liberty or Death (1994)

Outro bo xogo de estratexia de Koei, nesta ocasión baseado no episodio histórico da guerra de Independencia dos EUA; o seu deseño e a súa xogabilidade son moito máis comprensibles e fáciles para a maioría dos xogadores ca outras series de estratexia desta desenvolvedora, como Romance of the Three Kingdoms ou Nobunaga’s Ambition.

108. Doom (1995)

O clásico de disparos en primeira persoa para ordenadores chegou á Super Nintendo cando parecía imposible e permitiu que as persoas sen PC experimentasen a carnicería dos tiroteos no planeta Marte do orixinal.

107. Ball Bullet Gun: Survival Game Simulation (1995)

Un xogo descoñecido de estratexia táctica desenfadada no que hai que formar un escuadrón de soldados con diversos papeis e habilidades cos que despois completar varias misións en combates tácticos, en mapas divididos en cuadrículas. As misións teñen obxectivos diferentes, o que dá variedade, e os combates desenvólvense por quendas, con puntos de movemento para desprazar os soldados e buscar ter o inimigo ao alcance; a diferenza doutros títulos, este xogo inclúe néboa de guerra, o que obriga a agocharse ou a intentar sorprender o inimigo polas costas sen que te detecte.

106. Lufia & the Fortress of Doom (1993)

Lufia ten que estar facilmente entre os xogos de rol por quendas clásicos de primeiro nivel deste catálogo: a súa historia fai un traballo fantástico captando o interese do xogador desde o comezo, os personaxes son agradables e o sistema de batalla tamén está bastante ben ideado.

105. Super Bomberman 4 (1996) (5 xogadores)

A cuarta entrega é, en esencia, o mesmo ca Super Bomberman 3; a diferenza está en que modo historia e que arenas do modo batalla lle gusten máis a cada xogador.

104. Sparkster (1994)

Ao parecer, considérase este xogo o terceiro, de forma non oficial, da serie Rocket Knight Adventures. Sparkster xógase de forma moi parecida ao xogo orixinal, é dicir, como un xogo de plataformas de acción, pero con moito máis énfase na velocidade e na acción lineal en lugar da exploración de niveis máis amplos.

103. Treasure Hunter G (1996)

Un xogo de rol de estratexia no que o combate xira arredor dun sistema de cuadrícula que dita cantos puntos de acción se necesitan para realizar unha acción determinada. Conta cunha boa historia e cun bo apartado gráfico.

102. Alien 3 (1993)

Esta película adaptouse a multitude de sistemas da época como un título de acción con exploración, pero, mentres que as outras versións eran o mesmo xogo, para Super Nintendo fíxose unha versión única, cun aspecto gráfico mellorado, niveis máis grandes e, ademais de buscar e rescatar sobreviventes como nos outros xogos, inclúe outros obxectivos novos, como reparar ordenadores.

101. P.T.O. II: Pacific Theater of Operations (1995)

Secuela dun título de estratexia bélica ambientado na segunda guerra mundial de Koei que mellora bastante o primeiro, tanto no técnico como ao facer menos confusos os menús e as mecánicas. Malia iso, como todos os xogos de estratexia por quendas desta compañía, require tempo e dedicación por parte do xogador para dominalo.

100. Phantom 2040 (1995)

Este título é unha sorpresa en si mesmo, xa que ao principio parece un xogo de plataformas máis, pero en realidade descobres un xogo semellante a Metroid que combina plataformas, acción e moita exploración dos escenarios para atopar o camiño. Conta cunha historia bastante boa, cun montón de finais diferentes. Pode que non sexa tan perfecto como Super Metroid, pero é un fantástico engadido a un xénero que non ten demasiados representantes bos neste catálogo.

99. Star Fox (1993)

Coa nova xeración de consolas confirmada, Nintendo intentou demostrar que a Super Nintendo aínda tiña moito que ofrecer a nivel gráfico e, apoiándose no famoso chip SuperFX, trouxo un shooter sobre raís en 3D no que manexamos naves ao longo de diversas misións, con ramificacións segundo as nosas decisións ou os atallos de cada nivel. Hoxe o seu aspecto gráfico pode parecer feo, pero a xogabilidade cumpre con fartura e asentou as bases do seu remake-reboot en Nintendo 64.

98. Der Langrisser (1995)

Se lestes ata aquí, xa vistes que neste catálogo se pode atopar unha gran cantidade de bos xogos de rol táctico. Der Langrisser é o primeiro dunha saga que se caracteriza por ofrecer historias de corte fantástico que se van narrando a través dos diversos escenarios nos que transcorren as batallas tácticas por quendas. Ademais da súa historia, tamén se caracteriza por presentar batallas de gran tamaño, nas que os xogadores chegan a controlar decenas de unidades.

97. The Great Battle V (1995) (2 xogadores)

O último e, para min, o mellor xogo desta serie. De novo, optouse por un xogo de acción con plataformas de temática do oeste e mecánicas parecidas ás de Megaman X, pero alternado con fases de disparos estáticas semellantes ás de Wild Guns ou Double Hawk.

96. Ganbare Goemon 4: Kirakira Douchuu (1995) (2 xogadores)

O último xogo de Goemon para Super Nintendo levou o hardware ao límite para ofrecer un dos xogos de plataformas máis estraños e difíciles do sistema, pero, como sempre, cheo do característico humor desta saga. A cuarta parte é unha mestura de cada unha das mecánicas que definiron as entregas anteriores: as plataformas de acción das dúas primeiras e a exploración da terceira. Non achegou nada novo á saga, pero todos os seus apartados eran de gran calidade.

95. Teenage Mutant Ninja Turtles: Tournament Fighters (1993) (2 xogadores)

Un dos títulos de loita máis completos e tamén máis esquecidos polos afeccionados; ofrece varios modos de xogo, como historia, arcade ou versus, e neste último poden xogar varios xogadores por quendas.

94. Secret of Evermore (1995)

Secret of Evermore é alleo á saga Secret of Mana: creouno un equipo completamente diferente de persoas con sede nos EUA. Isto nótase na súa trama, cun desenvolvemento máis ao estilo occidental, o que non é malo, xa que permite ao xogo ofrecer un RPG clásico diferente.

93. Lemmings & Lemmings 2: The Tribes (1991-1994)

Os lemmings son unhas criaturas que só saben camiñar, rebotar contra os obstáculos e obedecer as nosas ordes. Con esta premisa, o xogo propón levalos a salvo ata o final de cada nivel en dúas dimensións dándolles ordes como escavar ou construír escaleiras. A segunda parte é mellor, con novos engadidos e habilidades, pero tamén porque admite o control con rato.

92. Demon’s Crest (1994)

O terceiro xogo da pouco coñecida serie Gargoyle’s Quest, que á súa vez é un spin-off da famosa serie Ghosts ’n Goblins. Demon’s Crest opta por un deseño de niveis ao estilo metroidvania no que tes que adquirir habilidades ao longo da aventura para avanzar.

91. Captain Tsubasa V: Hasha no Shougou Canpione (1994) (2 xogadores)

A quinta entrega desta mítica serie de xogos baseados no famoso anime futboleiro, que recrea a historia do anime con partidos de fútbol en formato de xogo de rol. Esta quinta entrega desmarcouse dos seus predecesores ao ofrecer un novo sistema de xogo no que os partidos e o desprazamento transcorren en tempo real, como se fose un simulador de fútbol normal, con excepcións, claro, o que lle dá un maior realismo e dinamismo.

90. The King of Dragons (1994) (2 xogadores)

Famoso arcade que se adaptou moi ben á Super Nintendo: é un xogo beat ’em up no que podes escoller entre cinco clases, cada unha con habilidades diferentes, e loitar por superar os niveis, de ambientación de fantasía medieval.

89. Rendering Ranger R2  (1995)

Un dos xogos máis impresionantes do catálogo, con moreas de sprites e efectos en pantallas cargadas de acción. Alterna fases de run&gun con outras de matamarcianos; é un título divertido, aínda que tamén bastante difícil.

88. Shadowrun (1993)

Versión moi diferente doutras adaptacións que se fixeron deste título a outros sistemas: esta versión usa unha interface de apuntar e premer, cunha mestura de elementos de xogos de rol e de aventuras e cunha gran historia.

87. Ganbare Goemon 3: Shishi Juurokubee no Karakuri Manjigatame (1994)

A terceira entrega de Goemon é a que máis se diferencia do resto: puxo máis o foco na aventura e na exploración, cun desenvolvemento máis próximo ao de The Legend of Zelda, pero mantendo grandes momentos de acción arcade e, por suposto, o fantástico sentido do humor absurdo dos seus predecesores.

86. F-Zero (1990)

Un xogo fenomenal cando saíu por primeira vez no lanzamento desta consola; foi un dos xogos de carreiras de consola da súa época que daba unha verdadeira sensación de carreiras ultrarrápidas en 3D. Os circuítos e a música foron excelentes e a sensación de velocidade é insuperable, aínda que as contornas dos circuítos son insulsas e a profundidade de xogo e os modos son moito máis limitados ca os de Super Mario Kart.

85. Dark Half (1996)

JRPG de temática adulta e escura, cunha historia agridoce, no que encarnas alternativamente dous personaxes enfrontados, cada un cunha mecánica de combate única, aínda que sempre cun combate por quendas en pequenas arenas cuadriculadas, pero sen demasiado compoñente táctico. Ambos os personaxes contan co equivalente a unha barra de puntos de saúde que vai diminuíndo continuamente, o que obriga o xogador a avanzar na historia para non morrer e impide explorar por completo o mundo e os seus segredos nunha única partida.

84. Knights of the Round (1994) (2 xogadores)

«Eu contra o barrio» ambientado na Idade Media, de forma pouco realista, claro. Este xogo está cheo de acción e de loitas, e o seu modo cooperativo convérteo nun imprescindible para partidas en compañía.

83. G-O-D: Mezame yoto Yobu Koe ga Kikoe (1996)

JRPG que rompía os moldes clásicos do xénero e apostaba por unha ambientación máis moderna, con extraterrestres, altas doses de humor que mesmo rompen algunha vez a cuarta parede e un estilo gráfico que por momentos lembra moito Earthbound.

82. Super Castlevania IV (1991)

A serie clásica de Castlevania incorporouse axiña á, daquela, nova consola de Nintendo. Fíxoo de maneira brillante, usando como base as mecánicas das entregas anteriores, pero ampliando os elementos da serie, como un mellor control do látego, que o fai máis versátil, ademais duns deseños de niveis moito máis sorprendentes e cargados de sorpresas gráficas que aproveitan as calidades da SNES.

81. Dragon Ball Z: Super Butoden & Dragon Ball Z: Super Butoden 2 (1993-1993) (2 xogadores)

O primeiro foi un xogo innovador no xénero da loita, xa que incluía mecánicas como o uso da pantalla partida, un radar ou que os ataques especiais detivesen a acción con escenas visualmente máis espectaculares, pero nas que o rival aínda podía reaccionar a tempo para contraatacar. O seu modo historia abrangue desde a primeira aparición de Goku como adulto no Torneo de Artes Marciais ata a forma final de Cell. A secuela supuxo unha mellora gráfica dos loitadores e algún pequeno cambio na xogabilidade; a historia segue onde a deixou o primeiro, pero continúaa baseándose en varios OVA, aínda que non de forma rigorosa; como curiosidade, segundo as decisións e as vitorias ou derrotas nos combates, a trama segue distintos camiños.

80. The Lost Vikings (1993) (2 xogadores)

Quebracabezas de plataformas que contén enxeñosos deseños de niveis nos que debes alternar o control de tres viquingos diferentes, cada un coas súas especialidades, cuxa sinerxía será clave para superar a fase. Para min, esta entrega ten un mellor deseño de niveis ca a súa secuela.

79. Final Fantasy IV (1991)

No seu lanzamento, este JRPG asentou as bases e foi a referencia para todos os xogos de rol por quendas clásicos desta xeración, e cunha excelente historia e unha excelente música arrasou entre os afeccionados. Foi aquí onde a serie Final Fantasy empezou realmente a converterse nunha referencia, cun título que aínda hoxe se goza moito, aínda que é certo que no catálogo pronto saíron outros con mellores gráficos ou con sistemas de combate máis profundos.

78. Sim City (1991)

Fantástica adaptación do clásico para ordenadores: é un simulador de xestión no que hai que construír e administrar unha cidade, un xogo con moita profundidade e que convida a repetir infinitamente.

77. Super Aleste aka Space Megaforce (1992)

Un dos mellores shoot ’em up de desprazamento vertical do catálogo; supón un perfeccionamento e unha mellora do Aleste orixinal e emprega moitas das posibilidades gráficas deste hardware para darlle unha atmosfera e un aspecto gráfico propios.

76. Mickey to Donald Magical Adventure 3 (1995) (2 xogadores)

Xogo de plataformas protagonizado por Mickey e Donald que pecha a triloxía Magical Quest de xogos de Mickey Mouse que recibiu este catálogo. Xógase de forma parecida aos anteriores, superando niveis de plataformas e usando diferentes disfraces que outorgan habilidades únicas; nesta ocasión, cada personaxe recibe disfraces exclusivos. Ademais, inclúense zonas de bonificación secretas que hai que atopar nos niveis.

75. Final Fantasy V (1992)

Final Fantasy V leva de novo os xogadores a un mundo de fantasía medieval, como en xogos anteriores, e basea a súa trama outra vez nos catro cristais que manteñen baixo control os elementos do mundo e que están en perigo. Os personaxes principais deben intentar deter o que sexa que ameaza a existencia do seu mundo. É unha das entregas menos queridas por insistir de novo na mesma ambientación e nos mesmos elementos, pero ten un dos sistemas de oficios máis profundos da saga clásica e moreas de diálogos e situacións moi divertidas.

74. Battletoads in Battlemaniacs (1993) (2 xogadores)

Un dos mellores beat ’em up da xeración, que atesoura unha gran calidade, con controis precisos e animacións variadas nos ataques dos personaxes. Ademais, alterna as clásicas fases de motos, de dificultade extrema, que hai que memorizar para lograr superalas.

73. Tin Star (1994)

Xogo de disparos sobre raís cunha ambientación que mestura robots co Far West, con moito humor e un estilo gráfico caricaturesco. É un xogo con moita acción e variedade de escenarios. Admite o control co mando, co rato e coa pistola de luz Super Scope.

72. Ultimate Mortal Kombat 3 (1996) (2 xogadores)

Para a maioría dos xogadores, este é o cumio dos xogos de Mortal Kombat nos sistemas domésticos de cuarta xeración. Corrixe o sistema de combate de Mortal Kombat 3 e reincorpora moreas de personaxes de entregas anteriores que se descartaran no primeiro lanzamento; tamén conta con máis escenarios.

71. Super Punch Out! (1994)

O mellor xogo de boxeo da consola, aínda que é certo que é máis un arcade ca un simulador deportivo. Debemos manexar a Little Mac, un pequeno boxeador, para derrotar rivais enormes no ring; para iso, temos que aprender os patróns de ataque para esquivar e atacar no momento oportuno.

70. Shin Megami Tensei II (1994)

A historia continúa desde o final neutral do primeiro xogo, e a xogabilidade é esencialmente idéntica á do predecesor, con masmorras 3D en primeira persoa de ambientación escura nas que hai combates por quendas con demos e entes que o xogador pode recrutar e invocar para combater. Porén, tivo varias melloras importantes, como uns menús moito máis áxiles e un minimapa moito máis accesible e mellor deseñado para non perderse ao explorar as masmorras, e hai cambios noutras mecánicas, como as fusións dos demos etc.

69. Pocky & Rocky 2 (1994)

Fantástica secuela do que xa fora unha gran entrega no catálogo da Super Nintendo: de novo trátase dun xogo de disparos en terceira persoa con perspectiva cenital, no que nos movemos libremente polos escenarios para atopar potenciadores, eliminar inimigos e avanzar.

68. Goof Troop (1993) (2 xogadores)

Con este cartucho, Capcom demostrou que non se pechaba nunha fórmula ao adaptar licenzas de Disney aos videoxogos e, en lugar de optar polo habitual xogo de plataformas, deseñou un divertido quebracabezas de acción cun modo cooperativo que lle dá moita diversión ao concepto orixinal.

67. Contra III: The Alien Wars (1992) (2 xogadores)

Cando se lanzou, este xogo cativou a xente cos seus enormes inimigos e as súas trepidantes escenas de acción, e foi toda unha referencia para os xogos de acción da xeración. Igual que as entregas anteriores, Contra III é un run & gun cargado de explosións, disparos e emocionantes xefes finais, entre outras situacións variadas.

66. Dragon Quest V (1992)

O primeiro título orixinal desta saga para Super Nintendo non defraudou e ofreceu de novo un dos JRPG imprescindibles para calquera afeccionado. A súa xogabilidade aínda é continuísta, con combates por quendas cos que se adquire experiencia para mellorar os atributos dos personaxes, conseguir mellores armas e armaduras etc., pero coa mecánica nova na serie de poder domesticar inimigos para usalos en combate, que tamén poden subir de nivel gañando combates.

65. Donkey Kong Country 2: Diddy’s Kong Quest (1995)

Despois da impresionante primeira parte, Rare regresou con esta secuela, moito mellor, que inclúe niveis moito máis variados e con deseños máis intelixentes; a duración do xogo tamén aumentou, con máis fases e animando o xogador a atopar e superar as fases de bonificación para acceder a niveis secretos que, se se superan, desbloquean un final secreto; pola súa banda, os xefes finais son moito máis divertidos e orixinais ca no anterior.

64. Zombies Ate My Neighbors (1993) (2 xogadores)

Zombies é un xogo de disparos con perspectiva cenital e temática de comedia de terror, no que o obxectivo é explorar mapas disparando a hordas de zombis e salvar os nosos veciños, pero todo cun ton desenfadado.

63. WeaponLord (1995) (2 xogadores)

Un xogo de loita adiantado ao seu tempo: mentres xogos de loita máis accesibles como Mortal Kombat e Street Fighter dominaban o panorama, o equipo de Visual Concepts propúxose crear un título extremadamente profundo centrado no combate con armas, no contraataque e na parada. Aínda que Weaponlord presentaba só uns poucos personaxes, cada un tiña moreas de movementos especiais e combos finais que superaban a brutalidade das mortes de Mortal Kombat. Foi o primeiro título de loita en incluír parrying, openers, weapon break e catchers, mecánicas que acabaron implementándose en xogos como Street Fighter III ou Soul Calibur.

62. Bahamut Lagoon (1996)

Unha experiencia de xogo profunda que mestura no seu sistema de batalla elementos dos T-RPG con elementos do JRPG clásico, bastante profundo e elaborado, con moreas de clases e subclases únicas, e que, como elemento orixinal, xira arredor do uso e da alimentación de dragóns dos que se conseguen habilidades diferentes.

61. Panel de Pon aka Tetris Attack (1995) (2 xogadores)

Un dos xogos ao estilo de Tetris máis notables que xurdiron nesta xeración: a mecánica céntrase en intercambiar bloques cos contiguos para facer coincidir tres idénticos. O xogo rebautizouse en Occidente como Tetris Attack e a súa secuela para Nintendo 64 lanzouse como Pokémon Puzzle League para aproveitar o tirón da franquía.

60. Street Racer (1994) (4 xogadores)

Tras o éxito de Super Mario Kart, moitos intentaron reproducir a fórmula; Ubisoft intentouno con este título para Super Nintendo e Mega Drive, que máis tarde adaptou con melloras gráficas para Saturn e PlayStation. É un xogo que toma o concepto de carreiras aloucadas do famoso título de Nintendo e logra unha boa sensación de velocidade, e o máis rechamante: admite catro xogadores a pantalla partida nesta versión e oito nas consolas da seguinte xeración.

59. U.N. Squadron (1991)

Clásico shmup arcade cuxa adaptación se fixo tan ben que graficamente é moi parecido ao orixinal. Ademais, Capcom engadiu un montón de novas opcións e características a esta versión, o que lle dá unha actualización que a converte na versión definitiva. Hai que lamentar que se sacrificase o segundo xogador cooperativo.

58. New Horizons (1994)

Título de estratexia e simulación de mercantes e piratas do século XVI con pequenos elementos de rol. Hai seis personaxes cunha historia propia que descubrir, pero o xogador ten unha liberdade infinita para facer o que queira: pode viaxar a máis de cen portos para comerciar, aceptar encargos e outras misións ou optar por converterse en pirata. Entre os elementos de simulación, cómpre mencionar que hai horario en tempo real, que hai que contratar tripulación e víveres etc. As batallas marítimas desenvólvense como un xogo táctico.

57. Rock N’ Roll Racing (1993) (2 xogadores)

É un xogo de carreiras e combate de vehículos entre catro pilotos que se enfrontan nun circuíto polo primeiro posto nun mundo de estética futurista de ciencia ficción e fantasía. Destaca pola súa incrible música, con adaptacións de temas de rock famosos.

56. Chaos Seed (1996)

A terra está a morrer e o chan vólvese estéril. Para impedilo, hai que construír e manter un sistema de masmorras conectadas que produzan o sangue vital do planeta, pero algúns humanos intentarán sabotar a operación e non faltarán bechos que derrotar. Hai diversos tipos de masmorras que construír para planificar con coidado a mellor organización posible. Moi resumidamente, Chaos Seed é un simulador de construción e xestión de recursos en tempo real con combates de A-RPG.

55. Super Bomberman 5 (1997)

A cuarta entrega é unha prolongación das dúas anteriores, con poucas novidades na xogabilidade; a diferenza está en que modo historia e que arenas do modo batalla lle gusten máis a cada xogador, segundo os seus gustos e segundo vaia xogar en solitario ou en compañía.

54. International Superstar Soccer Deluxe (1995) (4 xogadores)

A mellor adaptación do fútbol da xeración: é un título incriblemente minucioso, detallado e preciso deste deporte. A versión deluxe é unha actualización mellorada do orixinal, con máis seleccións e modos de xogo.

53. Ogre Battle: The March of the Black Queen (1993)

Complexo e elaborado T-RPG con desenvolvemento non lineal e coa peculiaridade de que as batallas transcorren con pouca intervención directa do xogador. En cada batalla, o xogador decide que unidades usar e a súa colocación, e pode dar algunhas ordes ou usar cartas do tarot para obter vantaxes, pero durante o combate as unidades actúan pola súa conta. En cada batalla é importante capturar pobos ou templos para obter información, unidades e outros recursos que poden decidir a vitoria; tamén conta cun complexo sistema de aliñamento para a época que, segundo as nosas accións, determina cal dos trece finais obtemos.

52. Bust-A-Move aka Puzzle Bobble (1995) (2 xogadores)

O clásico quebracabezas das recreativas: como en todas as súas entregas, temos que apuntar e disparar bólas contra outras da mesma cor para que estouren antes de que nos alcancen.

51. NBA Jam Tournament Edition & NBA Hangtime (1995) (4 xogadores)

Arcades tolos que combinan acción e baloncesto cunha xogabilidade directa e sinxela, en partidos de dous contra dous nos que as normas tradicionais, como as faltas ou o campo atrás, case non existen, e con multitude de acrobacias espectaculares. O cambio de nome debeuse á venda dos dereitos da licenza orixinal, pero os creadores orixinais de NBA Jam desenvolveron Hangtime, que é unha moi boa actualización do orixinal.

50. Illusion of Time (1993)

Este título é para moitos un dos A-RPG cos que máis madurou o xénero, xa que engadiu moitos elementos novos e influentes cuxa influencia perdura ata hoxe. Porén, aínda que ten elementos propios dos RPG, como diversas estatísticas do personaxe ou unha historia elaborada, carece doutros, como a posibilidade de equipar armas ou armaduras ou de mercar e vender obxectos en tendas.

49. Ganbare Goemon 2: Kiteretsu Shougun Magginesu (1993) (2 xogadores)

A segunda parte de Goemon supón unha ampliación moi boa do xa mostrado no primeiro: un novo xogo de plataformas de acción de desprazamento lateral con compoñentes de acción e exploración, agora con máis variedade de situacións e novos personaxes controlables.

48. Dragon Ball Z Hyper Dimension (versión japonesa) (1996) (2 xogadores)

Hai certo debate sobre se este foi mellor ou peor ca os Super Butoden; o certo é que son diferentes e dependerá do que busque o xogador. Hyper Dimension aposta por combates cun deseño máis clásico, sen pantallas partidas como os anteriores, con ataques e un sistema de combos parecidos aos de Street Fighter II, pero coa peculiaridade de que a barra de enerxía para realizar ataques especiais é a mesma ca a de vida e de que se pode rexenerar en combate premendo dous botóns. Isto provoca combates máis estratéxicos e que tamén poden ser máis longos. A versión xaponesa inclúe un modo historia que abrangue desde o arco de Namek ata o de Boo, aínda que se toma liberdades.

47. Front Mission: Gun Hazard (1996)

Esta saga caracterízase por entregas centradas no rol táctico a bordo de mechas, pero este Gun Hazard é un spin-off que tomou o universo da serie principal para ofrecer un fantástico xogo de plataformas de acción cun sistema de progresión de RPG e unha trama complexa e elaborada.

46. Famicom Tantei Club Part II (1998)

Remake dun dos títulos máis famosos do Famicom Disk System. Xógase como unha aventura clásica na que percorres lugares, fas preguntas, verificas probas e buscas pistas nas escenas do crime. Destaca pola súa gran historia de detectives.

45. Super Mario Kart (1992) (2 xogadores)

Un dos primeiros xogos de carreiras para consola doméstica cun compoñente multixogador competitivo case perfecto e que engancha. Igual que en F-Zero, as características do modo 7 funcionan á perfección para darlles vida a circuítos 3D, pero o verdadeiro golpe mestre foi engadir un sistema de armas xa visto en xogos como RC Pro-Am, pero adaptándoo con bastante orixinalidade e dotando as carreiras de estratexia e, tamén, de certa aleatoriedade.

44. Romance of the Three Kingdoms II, III y IV (1991-1992-1994)

É moi difícil catalogar nun top esta saga: é realmente a saga estrela de estratexia militar histórica de Koei desta xeración, e segue recibindo secuelas ata os nosos días. Son xogos de estratexia moi completos e profundos para unha consola, con moreas de menús e opcións que requiren moitas horas e paciencia para aprender. Se non che gusta a estratexia ou non estás disposto a dedicarlle moito tempo a aprender, probablemente consideres que este xogo nin debería estar neste top.

43. Super Fire Pro Wrestling X Premium (1996) (4 xogadores)

Edición ampliada e revisada de Super Fire Pro Wrestling X: incorpora máis loitadores e un creador de loitadores para que cada xogador deseñe o seu escollendo cincuenta movementos dunha lista de setecentos. Ten unha xogabilidade moi profunda que supera mesmo entregas posteriores en hardware máis potente. En definitiva, é un dos mellores xogos do catálogo e da historia dos simuladores de wrestling, aínda que sempre parece quedar esquecido.

42. Metal Warriors (1995) (2 xogadores)

Inspirado en Cybernator, en Metal Warriors manexas un mecha capaz de esnaquizar todo o que se poña por diante, pero cun gran engadido: podes baixar do teu mecha para roubar outros diferentes.

41. Fire Emblem 5: Thracia 776 (1999)

A última, e bastante tardía, entrega de Fire Emblem para Super Nintendo non achegou nada realmente novo como a cuarta entrega, pero, cando algo é perfecto, para que cambialo? Porén, abusou bastante do nivel de dificultade, e é practicamente o único punto negativo. Conta cunha historia profunda, como caracteriza os xogos desta serie.

40. Dragon Quest VI (1995)

Un dos mellores xogos de rol deste catálogo, incriblemente grande e cunha historia fascinante. Ten uns gráficos mellorados con respecto aos seus predecesores, aínda que conserva a xogabilidade principal xa vista nas entregas anteriores, e engade un novo sistema de oficios inspirado no de Final Fantasy V.

39. Super Street Fighter II (1994) (2 xogadores)

Tras varias entregas que actualizaban o primeiro Street Fighter II, esta foi a última que recibiu a Super Nintendo: perfecciona a xogabilidade, engade novos loitadores ao plantel e incorpora novos modos de xogo e opcións.

38. Tengai Makyou Zero (1995)

RPG por quendas de gráficos coidados e traballados que destaca por ser o único xogo do catálogo que empregou un reloxo interno para funcionar en tempo real e influír no xogo, por exemplo, nos horarios de apertura das tendas, na celebración de eventos ou ao mostrar solpores e amenceres. Tamén incluíu un sistema de adopción de mascotas que requiren coidados ou, se non, morren, adiantándose á moda dos Tamagotchi.

37. Kirby’s Dream Land 3 (1997) (2 xogadores)

A saga regresou á xogabilidade clásica mostrada en Dream Land para Game Boy e ofreceu un xogo de plataformas fácil no que Kirby pode absorber os inimigos e quedar cos seus poderes. O máis rechamante deste xogo foi a elección do seu apartado gráfico, cun estilo que parece debuxado con ceras de cores e que aínda hoxe deslumbra.

36. Megaman X (1993)

Os títulos de Mega Man son xogos de plataformas de acción en 2D nos que se dispara aos inimigos a través de niveis lineais, pero nesta serie X incorpóranse elementos de aventura e exploración.

35. Trials of Mana aka Seiken Densetsu 3 (1995) (2 xogadores)

Secuela de Secret of Mana, da que toma os elementos básicos, incluído o combate de rol de acción con espada, pero nesta ocasión sen ter que esperar a que se recargue para atacar e incorporando seis personaxes controlables e un sistema de clases. A historia varía segundo os personaxes que o xogador leve no grupo e conta cun calendario que afecta lixeiramente a xogabilidade. Igual que o seu predecesor, goza dun acabado gráfico sobresaínte e ten un mundo enorme para explorar. O único no que falla esta secuela é en que recortou o modo cooperativo para tres xogadores.

34. Shin Kidou Senki Gundam W – Endless Duel (1996) (2 xogadores)

Xogo de loita protagonizado por mechas, cun sistema de combos como o de Street Fighter II, pero tamén con supercombos baseados nunha barra de enerxía, visualmente rechamantes aínda que máis complicados de realizar. Usa o mesmo motor gráfico que Power Rangers: The Fighting Edition, aínda que dá a sensación de estar moito máis puído e equilibrado, ou quizais é que a estética de Gundam lle senta mellor.

33. Rudra no Hihou (1996)

Un dos JRPG mellores tecnicamente e máis innovadores no seu momento, xa que a súa mecánica principal xira arredor da creación de maxias a través dun sistema que consiste en formar palabras mediante raíces, prefixos e sufixos. Todas as palabras poden funcionar como maxia, pero, falando con outros personaxes e investigando, imos aprendendo a elaboralas de forma máis efectiva.

32. Top Gear 3000 (1995) (4 xogadores)

Esta entrega é máis rápida e fluída ca calquera dos dous xogos de Top Gear anteriores e ca calquera outro xogo do xénero deste catálogo, xunto con F-Zero, aínda que pon un pouco máis de detalle gráfico nos circuítos ca este último. Pero o realmente novo foi que esta entrega incorpora un modo para catro xogadores a pantalla partida.

31. Super Mario RPG (1996)

Squaresoft fixo un traballo soberbio ao desenvolver e adaptar o universo da serie Super Mario a un título de rol cunha historia sólida e divertida para todos os públicos. O xogo, no seu conxunto, ten a configuración habitual dos xogos de rol clásicos, con elementos de acción e plataformas, todo iso con vista isométrica e gráficos prerenderizados.

30. Final Fight 3 (1995) (2 xogadores)

Final Fight 3 é a experiencia definitiva desta saga, cun gran modo cooperativo, camiños de historia ramificados e moitos máis combos de loita. Ademais, o xogador pode escoller o modo cooperativo e deixar que o segundo xogador o manexe a consola.

29. Star Fox 2 (Cancelado)

Este título cancelouse no seu momento pola abafadora mellora gráfica en 3D que impuxeran a SEGA Saturn e a PlayStation, pero era un xogo completo que melloraba moito o seu predecesor, xa que incluía novos personaxes e tipos de vehículos, pero sobre todo porque cambiaba o mapa de rutas predefinidas por un aberto no que desprazarse libremente visitando planetas, á vez que se ven en tempo real as unidades inimigas que debemos interceptar para protexer Corneria, que van desde mísiles ata superdestrutores. Ao facer contacto empeza a acción, que é diferente segundo o tipo de unidade inimiga, e ademais a contorna xérase sempre ao chou para evitar que o xogador caia na monotonía.

28. Lufia II: Rise of the Sinistrals (1995)

Despois da fantástica primeira parte, os desenvolvedores de Lufia conseguiron sacar esta precuela que, ademais dunha historia xenial, mellorou e perfeccionou o orixinal: cambiou o sistema de combates aleatorios pola opción de ver os inimigos nos escenarios e poder evitalos se non se quere entrar en combate, e incorporou quebracabezas para resolver as masmorras.

27. Street Fighter Alpha 2 (1996) (2 xogadores)

Cando xa estaba todo o peixe vendido na cuarta xeración de consolas e a quinta empezaba a súa época dourada, Capcom atreveuse a adaptar á Super Nintendo a súa nova entrega de loita para placas arcade. O milagre implicou unha redución da calidade gráfica, como era de esperar, e unhas pequenas microcargas antes de empezar cada combate, pero a cambio o catálogo gañou un xogo cun plantel enorme de loitadores e cun sistema de combate máis avanzado, acorde cos novos xogos de loita 2D que aparecían na, daquela, nova xeración, e del que este foi o único representante nos catálogos dos 16 bits.

26. Front Mission (1995)

O primeiro título dunha famosa saga de xogos de rol táctico que permite manexar mechas en escenarios divididos en cuadrículas, por quendas, para realizar movementos e ataques nos combates. A historia está ambientada nun futuro no que se empregan mechas e estoupa a guerra entre dúas superpotencias; os mechas son o vehículo arma que empregan as unidades e son moi configurables, mercando melloras para eles.

25. Rushing Beat Sura (1993) (4 xogadores)

Terceira e última entrega da serie Rushing Beat: igual que os seus predecesores, trátase dun beat ’em up e, para o meu gusto, o mellor dos tres e tamén un dos pesos pesados do xénero. É un xogo no que se puxo moita máis énfase na historia, un elemento case sempre descoidado neste xénero; conta con catro personaxes novos e dous desbloqueables segundo as rutas que o xogador siga no desenvolvemento da partida, e é que Rushing Beat ten varios camiños con diferentes fases e xefes finais, e mesmo algúns camiños secretos, que ademais inflúen nos finais que consegue o xogador ao completar o xogo. Todo iso convérteo nun dos poucos do seu xénero que convidan moito a repetir.

24. Gokujou Parodius & Jikkyou Oshaberi Parodius (1994-1995)

Dous dos mellores shmups arcade e desta consola. O nome vén da combinación de PAROdy of GraDIUS (parodia de Gradius). Como o seu propio nome indica, o estilo gráfico e as situacións en pantalla buscan ser xocosos, pero, malia iso, o xogo goza dun nivel de dificultade esixente.

23. Final Fantasy VI (1994)

A sexta entrega de Final Fantasy é a miña favorita. Conta unha historia moi boa cun montón de personaxes e, aínda que ao principio pode parecer previsible, despois empeza a profundar máis na personalidade dos protagonistas e descóbrese unha auténtica xoia; ademais, ten o mellor antagonista principal que vin nesta saga.

22. Clock Tower (1995)

Aventura gráfica de terror que non hai que confundir co Clock Tower que recibimos en Occidente para PlayStation, que é a súa secuela. Estamos ante unha aventura gráfica 2D na que controlamos a Jennifer, atrapada nunha mansión onde Scissorman, un asasino cunhas tesoiras enormes, intenta matala a ela e ás súas amigas. Debemos atopar obxectos e chaves cos que resolver quebracabezas e avanzar, pero en calquera momento podemos ser sorprendidos por Scissorman, que nos obriga a fuxir e agocharnos ou morreremos. Segundo as nosas accións e canto descubramos sobre a trama, podemos obter ata nove finais diferentes.

21. Harvest Moon (1996)

O primeiro xogo da longa e aínda popular serie de rol de simulación agrícola. Pasas a maior parte do xogo coidando unha granxa na que fas colleitas segundo as estacións, pero á vez ten un compoñente de simulador social no que podes casar e ter fillos.

20. Star Ocean (1996)

Conta a historia dun grupo de amigos que intentan curar unha enfermidade. Mentres o fan, topan cunha guerra interestelar entre as dúas superpotencias. A historia ten todos os grandes elementos dos bos xogos de rol de ciencia ficción, grandes personaxes e un mundo rico e vasto no que xogar. Destaca o seu sistema de combate, máis próximo a un sistema en tempo real ca ao clásico por quendas, e tamén un sistema que permite reforzar a sinerxía dos personaxes en combate atopando e vendo escenas entre eles.

19. Kirby Super Star (1996) (2 xogadores)

Este xogo de plataformas da famosa mascota rosa fixo moitas cousas ben: mellorou a xogabilidade central de Kirby dándolle un aire fresco, tiña un gran modo cooperativo e algunhas fases realmente de primeira en canto a calidade e deseño. A súa principal debilidade é a súa curta duración e o seu nivel baixo de dificultade, aínda que isto último sempre caracterizou esta saga.

18. Tactics Ogre: Let Us Cling Together (1995)

A segunda entrega da saga Ogre Battle. Estamos de novo ante un dos títulos de rol táctico máis profundos e elaborados da súa década, tanto no seu guión como na xogabilidade. Tactics Ogre volve permitir ao xogador tomar multitude de decisións que cambian os acontecementos da complexa trama e, de novo, hai batallas nas que manexamos por quendas ata trinta unidades e nas que inflúe a contorna.

17. Wild Guns (1994) (2 xogadores)

Indubidablemente un dos mellores xogos de disparos da Super Nintendo: en Wild Guns móveste á esquerda e á dereita e disparas cara ao fondo do escenario a moreas de inimigos, á vez que debes esquivar os seus ataques rodando. É moi divertido e ten uns gráficos excelentes que combinan estética western con steampunk.

16. Aero Fighters (1993) (2 xogadores)

Unha fantástica conversión do shmup de arcades cun montón de elementos en pantalla; non hai nada innovador, simplemente un shooter clásico cos seus elementos básicos: potenciadores, xefes finais grandes e moreas de inimigos e proxectís.

15. Super Mario World (1990)

Superar a fantástica entrega de Super Mario Bros 3 para NES era un reto complicado; Nintendo sacou este título co que regresou ás mecánicas do xogo clásico, pero con novas mecánicas como o salto en remuíño para romper bloques ou o uso de Yoshi, cun novo estilo gráfico que acabou gustando á maioría e coa posibilidade de atopar diferentes saídas nas fases, que abren novos atallos. Non foi tan sorprendente nin tan grande como Super Mario Bros 3, pero é un dos mellores xogos de plataformas 2D desta xeración e da historia.

14. Secret of Mana (1993) (3 xogadores)

ARPG cunha atmosfera fermosa, unha gran historia e unha música excelente: Secret of Mana non só destacou na maioría dos apartados, senón que tamén incluíu unha característica moi pouco frecuente neste xénero, unha opción cooperativa para tres xogadores.

13. Sunset Riders (1993) (2 xogadores)

Outra gran adaptación desde unha placa arcade que segue sendo igual de popular ata hoxe. É un título de correr e disparar no que manexamos vaqueiros en escenarios ambientados no Far West; o xogo está moi puído e a temática do oeste permítelle diferenciarse e ofrecer algo único fronte ao resto da competencia.

12. R-Type III (1993)

Despois do non tan inspirado Super R-Type, Irem desquitouse con esta entrega, que se deseñou desde cero para aproveitar o hardware da Super Nintendo, e realmente nótase. Ten moita máis acción na pantalla e numerosos efectos gráficos, pero esta vez sen apenas ralentizacións, ao contrario do que pasou co primeiro.

11. Tales of Phantasia (1995)

Primeiro título desta saga de RPG que aínda recibe entregas hoxe; esta entrega é un dos mellores e máis innovadores xogos de rol da cuarta xeración, sobre todo polo seu sistema de combate, novo daquela, que permite ao xogador escoller entre varias accións en tempo real. Ademais, ten moreas de voces dos personaxes ao loitar, o que lle dá un maior realismo e, por último, a súa bonita historia, con personaxes e diálogos ben elaborados, pon a guinda.

10. Megaman X2-X3 (1994-1995)

O primeiro Mega Man X asentou as bases e foi un verdadeiro revulsivo para a saga, pero tamén era o que tiña máis carencias ou fallos; as súas secuelas melloraron moito os gráficos e a mecánica de exploración dos escenarios para conseguir todas as melloras.

9. Earthbound (1994)

Earthbound é un dos mellores RPG clásicos da historia, cunha ambientación alegre e peculiar que ofrece unha experiencia chea de encanto e humor. Gran parte do atractivo de Earthbound está na súa historia, única no xénero, e nos seus diálogos extravagantes e divertidos, xunto co seu apartado gráfico, que tamén lle dá un estilo propio.

8. Super Mario World 2: Yoshi’s Island (1995)

A característica máis importante de Yoshi’s Island é o seu estilo gráfico distintivo, que luce fantástico. En canto ao xogo, controlamos a Yoshi por múltiples escenarios de plataformas e incorpora un interesante sistema de penalización: estás a salvo sempre que leves o bebé Mario, que empeza a flotar chorando despois de recibir un golpe, e debes recuperalo antes de que o rouben ou de recibir outro golpe. Yoshi engade novos movementos que cambian a xogabilidade dun Mario tradicional, como a capacidade de comer inimigos para convertelos en ovos que se poden disparar contra inimigos, interruptores, plataformas etc. Conta, ademais, cuns efectos gráficos de transparencias e efectos 3D realmente sorprendentes.

7. Fire Emblem 4: Seisen no Keifu (1996)

A cuarta entrega deste T-RPG foi unha das máis ambiciosas de toda a saga ata hoxe, cos mapas máis grandes e a maior duración da serie, unha trama extremadamente complexa cunha historia elaborada e unha mecánica de xogo complexa e profunda.

6. Super Metroid (1994)

Bastante sobresaínte en todos os aspectos: historia, acción, profundidade etc. Super Metroid contén algúns dos deseños de niveis máis intelixentes e intrincados da historia, ten un gran sistema de potenciadores cun montón de armas xeniais para usar, batallas contra xefes memorables e unha ambientación de primeira clase.

5. Romancing SaGa 3 (1995)

Romancing SaGa 3 toma as mecánicas máis famosas dos dous anteriores —xogabilidade non lineal, habilidades aprendidas ao chou e unha dificultade moi alta—, pero cambia algunhas cousas e mecánicas que fan que sexa a entrega máis fácil, aínda que segue estando entre os JRPG máis complicados do catálogo.

4. The Legend of Zelda: A Link to the Past (1991)

Un deseño abraiante baseado no primeiro título da saga para NES, pero que o mellora en todos os aspectos, como a xogabilidade, o deseño das masmorras, os inimigos ou o apartado técnico. Ten unha duración longa, pero non aburre e logra ser divertido ata o final. Para min, segue sendo o mellor xogo de toda a saga.

3. Donkey Kong Country 3: Dixie Kong’s Double Trouble (1996)

A terceira entrega desta serie inclúe moitas das excelentes características das anteriores, con niveis de plataformas, sobre raís, submarinos, con scroll automático, con físicas cambiadas etc. É o xogo con máis variedade de retos da triloxía e, ademais, engadíronse novas mecánicas aos aliados, como un elefante que pode aspirar para atraer obxectos afastados ou absorber auga para disparala. Pola súa banda, o mapamundi agora pódese explorar máis, con segredos por descubrir, e inclúe un pequeno elemento de rol que consiste en atopar e intercambiar obxectos con varios NPC. Por último, cambiouse o minixogo de preguntas absurdas por un de disparar pelotas e permítese ao xogador gardar a partida sempre que queira.

2. Terranigma (1995)

Terranigma é o terceiro xogo da serie non oficial de ARPG de Quintet que comezou con Soul Blazer e continuou con Illusion of Time, e considérase o mellor da triloxía. É difícil resumir de que trata; podemos dicir que trata de reconstruír o mundo desde o pasado ata o futuro, superando masmorras e explorando o mapamundi para cumprir tanto a misión principal como misións secundarias opcionais que determinarán canto se desenvolve o mundo que estamos a axudar a salvar.

1. Chrono Trigger (1995)

É un dos meus JRPG favoritos da cuarta xeración pola calidade da súa historia, con viaxes no tempo que levan a visitar moreas de escenarios en épocas distintas. Ten uns bonitos gráficos 2D, moreas de personaxes cunha personalidade traballada e un sistema de batalla moi orixinal no que os personaxes poden combinar as súas habilidades para realizar ataques especiais devastadores.