Top 330 NES / Famicom / Famicom Disk

ANTES DE COMEZAR…

Os criterios de elaboración son sobre todo persoais e, aínda que procurei ordenar un pouco os xogos segundo os meus gustos, a orde non ten maior importancia, sobre todo a medida que se baixa na clasificación. Outros criterios que tomei para elaborar as clasificacións son:

-Descartei xogos populares de taboleiro ou de cartas, aínda que pode haber excepcións.
-Os títulos en cor vermella teñen polo menos unha protagonista feminina controlable.
-O número de xogadores refírese a partidas simultáneas; non se teñen en conta as partidas por quendas.
-Descartáronse os títulos nos que o xaponés é unha barreira, pero acéptanse as traducións feitas por fans.
-Téñense en conta todos os xogos con licenza e os títulos cancelados que terían licenza para NES, Famicom e Famicom Disk.
-Téñense en conta os xogos sen licenza ata 1997.
-Non se teñen en conta os xogos sen licenza nin os hacks posteriores a 1997.

Actualizado: 20/08/2022

¡Comezamos!

330. Doki Doki Yuuenchi! a.k.a. Trolls in Crazy Land (1991)

Cartucho de plataformas no que o heroe debe rescatar a súa moza nun parque de atraccións. O protagonista pode saltar, correr, agacharse e atacar os monstros cunha patada, pero diferénciase doutros títulos en que se volve máis forte a medida que sofre danos, o que obriga o xogador a valorar se prefire ser máis forte co risco de ter pouca vitalidade ou ao revés. A versión occidental está baseada nos famosos Trolls de finais dos 80; persoalmente, gústanme máis a estética e o colorido da xaponesa.

329. Yoshi’s Cookie (1992)

Un xogo de quebracabezas protagonizado por Mario e Yoshi; nesta ocasión, o xogo obrigaba a xuntar galletas para facelas desaparecer e pasar ao seguinte nivel. A dificultade ía en aumento, con máis cantidade e variedade de galletas, e chegaba a complicarse nos niveis avanzados.

328. Tiny Toon Adventures 2: Trouble in Wackyland (1992)

Os minixogos non son un xénero que abunde na NES e, cando aparecen, adoitan ser de taboleiro ou de cartas. Tiny Toon 2 usaba como escusa un parque de atraccións para presentar un elenco de probas de habilidade bastante orixinais.

327. Happily Ever After (Cancelado)

Cancelado en 1991 e atopado 25 anos despois, este xogo ía ser unha secuela da película protagonizada por Brancaneves na que, por unha vez, se invertían os papeis e sería ela quen rescatase o príncipe. Fáltanlle retoques no gráfico, pero o certo é que é un xogo de plataformas de acción bastante divertido e con fases ben deseñadas.

326. Puzznic (1990)

Adaptación do clásico arcade Puzznic de Taito, moi entretido para os amantes dos quebracabezas. O obxectivo é mover pezas de cores ata xuntalas para que desaparezan, todo en diversas pantallas con xeometrías distintas.

325. Gorby no Pipeline Daisakusen (1991)

Un estraño título baseado na construción dunha especie de tubaxe de auga desde Rusia ata Xapón polo presidente Gorbachov para fortalecer as relacións entre ambos os países. Malia esta historia, o xogo non narra nada e só se suceden varias fases de quebracabezas nas que temos que lograr construír unha tubaxe que conecte os laterais da fase, como en Pipeline, pero nesta ocasión as diversas formas dos tubos que empregamos caen desde arriba como as pezas de Tetris.

324. Mappy & Mappy-Land (1984-1986)

Xogos arcade de plataformas simpáticos, pero moi sinxelos e con pouca variedade. Recomendados, sobre todo, para os amantes dos xogos da vella escola. Cómpre destacar Mappy-Land, unha secuela menos coñecida ca a primeira entrega, que intentou ampliar algo o concepto orixinal, pero con escaso éxito.

323. Popeye (1983)

Port do arcade de 1982, é un título de acción composto por tres pantallas sen scroll, de deseño diferente pero con mecánica semellante. Olivia dedícase a tirar varios obxectos ao longo do nivel e, con Popeye, debemos recollelos todos a tempo, pero á vez temos que esquivar inimigos e, en especial, a Brutus, que será un perseguidor incansable de Popeye.

322. Bio Force Ape (Cancelado)

Cancelado en 1992 e rescatado vinte anos despois. Un dos xogos máis raros da NES, ponnos na pel dun simio que adquire poderes ao ser separado da súa familia e que loitará a labazadas contra quen se interpoña no seu regreso. Destacan en especial a animación do amplo repertorio de movementos do protagonista e a velocidade do scroll da pantalla.

321. Air Fortress (1987)

Ameazados por unha raza alieníxena, debemos manexar un astronauta para acabar con ela. As súas fases desenvólvense en dúas partes diferentes: primeiro manexamos a nave espacial nun shmup horizontal e despois adentrámonos en fortalezas controlando o personaxe, onde predominan a acción e as plataformas. Como curiosidade, segue sendo un dos poucos xogos exclusivos da NES.

320. Pipe Dream (1990)

Outro xogo de intelixencia coñecido pola maioría; foi especialmente popular entre os usuarios de ordenadores da época e, máis recentemente, nos primeiros xogos para móbiles. A NES tamén tivo a súa adaptación e, como en todas, o xogador debe lograr unir anacos de tubaxe que aparecen ao chou para evitar unha fuga de auga.

319. Secret Ties (Cancelado)

Cancelado en 1992, podemos referirnos a Secret Ties como unha especie de clon de Ninja Gaiden. O heroe ábrese camiño a través de cada nivel correndo, saltando, dando patadas e mesmo escalando paredes ao xeito característico dos clásicos Ninja Gaiden. É certo que para o ano en que se cancelou xa non achegaba nada novo, pero aínda así é un título que fai as cousas o suficientemente ben como para que pague a pena dedicarlle unhas partidas.

318. Time Diver: Eon Man (cancelado)

Taito decidiu non lanzar este xogo en 1993 malia que o seu desenvolvemento estaba completo, presuntamente pola data tan tardía para un lanzamento neste sistema. É un título de acción no que o protagonista viaxa no tempo, adquire diferentes armas e potenciadores e crea liñas temporais alternativas en forma de novos niveis. É un título bastante bo malia non chegar a lanzarse.

317. Big Nose the Caveman (1991)

Xogo de plataformas sinxelo e fácil, con desprazamento lateral, que poden gozar nenos e adultos por igual. Protagonizado por un home das cavernas, hai que superar niveis ata derrotar todos os xefes. As accións son saltar e golpear coa moca; pódense conseguir potenciadores que permiten disparar e tamén mercar melloras cos ósos repartidos en cada fase. Graficamente, é mellor a versión de Master System.

316. Duck Hunt (1984) (2 xogadores)

Estamos ante un xogo no que temos que disparar a varios patos coa pistola de luz. Hoxe pode parecer simple e cunha mecánica repetitiva, pero no seu momento foi dos xogos domésticos máis innovadores.

315. Pizza Pop! (1992)

Xogo de plataformas divertido cunha boa combinación de estilos diferentes para achegar variedade entre fases, cuns deseños de caricatura agradables á vista. Non é un xogo difícil no que propón, pero usa unhas contas atrás moi axustadas nos niveis que obrigan a xogar con présa; o certo é que, sen isto, o reto sería moi baixo.

314. Match Rider (1985)

Carreiras futuristas en moto por un mundo esnaquizado. O control inclúe un cambio de marchas bastante sinxelo e logra transmitir certa sensación de velocidade, aínda que o máis divertido é destruír os nosos inimigos a tiros. Incorpora novidades para a súa época, como poder escoller que ruta tomar en cada fase ou un editor de circuítos.

313. Pac-Man (1984)

O comecocos de toda a vida. Sobran palabras sobre este xogo, que forma parte da memoria colectiva de varias xeracións. A súa proposta: limpar o taboleiro de puntos coméndoos co noso personaxe mentres evitamos as pantasmas inimigas.

312. The Simpsons: Bart vs. the World (1991)

Os xogos da famosa parodia americana neste período non se caracterizaron por estar á altura da licenza que encarnaban, pero este Bart vs. the World é aceptable, con bastante variedade de escenarios e retos e cun pequeno compoñente de exploración, xa que hai que atopar os familiares de Bart Simpson agochados nos niveis para completar o xogo ao 100 %. O seu principal problema é o seu control duro, cunha física de salto bastante mala, herdada do xogo anterior e que, por algunha razón, aínda mantiveron nun terceiro xogo; desta triloxía escollín este por ter a dificultade máis aceptable de todos.

311. Gun Smoke (1988)

Por incrible que pareza, esta lista vai ter varios xogos do oeste. Este, en realidade, é un shmup vertical, pero con ambientación e historia do Far West, baseado nun arcade. O seu manexo era diferente, xa que, segundo o botón que premamos, o noso personaxe dispara á esquerda ou á dereita.

310. Rampart (1992)

Graciosa mestura de quebracabezas con estratexia e acción nunha contorna medieval. Debemos construír contrarreloxo o mellor que poidamos a nosa fortaleza con pezas ao chou ao estilo de Tetris e colocar os nosos canóns para resistir un asedio naval. A versión xaponesa ofrece unha ambientación e uns niveis totalmente diferentes, baseados en varios escenarios moi distintos, como o conto de Carapuchiña Vermella ou unha batalla militar máis actual, entre outros; ademais, ten unha curva de dificultade mellor.

309. The Smurfs (1994)

Un xogo de plataformas xenérico, pero decente, cuns gráficos bonitos, aínda que non tanto como os da versión de Master System, e bos controis. Como na maioría do xénero, hai que chegar ao final de cada nivel superando plataformas e eliminando inimigos saltándolles enriba. Máis interesante resulta atopar as chaves para rescatar os pitufos capturados. Non é un xogo de plataformas perfecto, pero si un que fai as cousas correctamente e apto para todas as idades.

308. Adventures of Dino Riki (1987) 

Shmup atípico no que se controla un home das cavernas e os escenarios e os inimigos están baseados na prehistoria. Aínda que é un xogo da primeira fornada, sobresae graficamente fronte a outros do mesmo período; a súa xogabilidade é a esperada, ir disparando (pedras) aos inimigos e conseguir diversos potenciadores, pero con algunhas mecánicas diferentes, como a inclusión da acción de saltar, tanto para esquivar ataques como para usar plataformas nalgúns escenarios.

307. Alien 3 (1993)

Inspirado na película, trátase dunha adaptación da versión de Mega Drive na que predominan a acción e a exploración por fases labirínticas, nas que temos que atopar contrarreloxo sobreviventes mentres evitamos ou eliminamos os seres da perigosa raza extraterrestre.

306. Musashi no Ken (1986)

Este cartucho comeza cunha serie de fases de plataformas laterais nas que o heroe ten que alcanzar o final de cada unha antes ca o seu can. Os controis son duros e un tanto frustrantes, especialmente nas etapas cheas de saltos ao baleiro. Durante estes niveis pódense recoller varias iconas de espadas que facilitarán a fase final do xogo, que consiste en gañar un torneo de kendo; ese torneo gáñase golpeando o adversario tres veces, e as espadas recollidas antes permiten executar ataques especiais.

305. R.B.I. Baseball 3 (1991) (2 xogadores)

Hai bastantes títulos bos deste deporte no catálogo: hainos que apostan máis por unha simulación realista e outros que optan por un carácter máis arcade. O xogo desta entrada ten uns controis arcade que permiten a calquera aprender xogando e facer cousas desde o primeiro partido, pero ademais conta cos cadros de xogadores e as estatísticas reais da tempada do seu lanzamento. Non ten unha gran profundidade de opcións, torneos etc., pero creo que, a estas alturas e neste catálogo, é máis divertido optar por un título cunha diversión máis rápida e directa.

304. Pooyan (1985)

Un clásico arcade de Konami cunha proposta bastante simple: en fases sen scroll, unha nai porca armada cun arco debe protexer os seus fillos duns lobos que usan globos para baixar ou subir por un barranco e que ten que derrubar. Non ten moita variedade de fases, pero é bastante divertido para partidas curtas.

303. Battle of Olympus (1988)

Este ARPG é unha copia descarada de Zelda II: The Adventures of Link, cun estilo gráfico semellante e unhas mecánicas e un deseño de fases parecidos. O positivo é que Zelda II é un bo xogo e, polo tanto, esta copia tamén paga a pena, aínda que careza de orixinalidade ou de novidades importantes. A trama está baseada na mitoloxía grega e, como Orfeo, o xogador viaxa entre rexións da Grecia antiga, matando monstros para gañar diñeiro co que mellorar o equipamento. A maioría das rexións teñen loitas contra xefes, como o cíclope, o minotauro etc. Hai certa liberdade, xa que desde a rexión na que comeza a aventura se pode escoller entre varias saídas cara a outros lugares.

302. SD Hero Soukessen: Taose! Aku no Gundan (1990)

Un xogo de plataformas de acción lateral máis que correcto, protagonizado por heroes de varias franquías, como Ultraman, Gundam e Kamen Rider, entre outros, cada un deles coas súas propias capacidades.

301. Super Pang & Super Pang II (1991-1992)

A famosa saga arcade acabou recibindo dúas adaptacións recortadas para este sistema en Asia, sen licenza de Nintendo. Manteñen a mecánica de sobra coñecida de ter que destruír todas as bólas que rebotan en cada nivel para poder avanzar ao seguinte, pero o deseño dos niveis é moito máis sinxelo, con menos elementos, inimigos e potenciadores ca os orixinais; malia iso, déixase xogar. A segunda parte, aínda que é máis do mesmo, ten un apartado gráfico máis coidado para o meu gusto.

300. Ice Climber (1985) (2 xogadores)

Un dos primeiros xogos de plataformas da consola que permitiu o xogo competitivo. Manexando un esquimó, temos que escalar plataformas de xeo esvaradías e derrotar multitude de inimigos do círculo polar. É especialmente divertido se se xoga cun amigo, xa que gaña o xogador que alcanza primeiro o cumio.

299. Circus Charlie (1986)

Coa escusa de axudar un pallaso nas súas actuacións, preséntasenos un reto de plataformas con probas moi variadas, como avanzar a lombos dun león esquivando aros en chamas, saltos acrobáticos ou demostrar as nosas habilidades como trapecista.

298. Hogan’s Alley (1984)

Un dos primeiros xogos en usar a pistola de luz. Permítenos escoller entre tres minixogos de temática policial, como adestrar no campo de tiro evitando danar inocentes ou xogar a manter latas no aire a tiros.

297. Ninja-kun: Ashura no Shou (1988)

Port do arcade orixinal que amplía o xogo básico introducido no primeiro Ninja-kun (tamén dispoñible na NES, pero non neste top), ao presentar novos conceptos de exploración e un aumento do contido con ata trinta e unha fases, con niveis ramificados, inimigos máis grandes e batallas contra xefes.

296. Urban Champion (1984) (2 xogadores)

Deixando á parte as Game&Watch, este xogo foi a primeira incursión de Nintendo no xénero da loita. O obxectivo é tirar a puñadas o rival a un pozo que hai ao final da rúa e evitar que el nos tire a nós. O xogo non usa barras de vida, senón puntos de resistencia, que nunca logrei esgotar, pero imaxino que nos deixarán vendidos ante os ataques contrarios. Para a súa data, inclúe unha boa variedade de accións: puñada lixeira ou forte e bloqueo, e foi dos primeiros xogos en incluír esta posibilidade. Ademais, é tamén un dos pioneiros nos que o escenario pode afectar a loita, con patrullas de policía que nos deteñen se nos ven pelexar ou veciños que lanzan macetas que provocan os famosos “paxariños”.

295. Antartic Adventure (1985)

Controlamos a Penta, un pingüín que vai realizar un circuíto contrarreloxo entre as bases científicas de varios países situadas na Antártida. As carreiras desenvólvense cunha efectiva sensación 3D na que debemos ir esquivando fosos e leóns mariños para non perder tempo; para iso, podemos movernos lateralmente, saltar ou conseguir algún obxecto que nos axude, como un gorro voador.

294. Wolverine (1991)

Tras nefastas adaptacións de múltiples licenzas, a desenvolvedora LJN sacou este título, que é unha excepción na súa traxectoria nos videoxogos. Wolverine é un bo título de plataformas de acción, cun desenvolvemento clásico de varios niveis con temáticas diferentes, sen grandes novidades, pero no que todo está correcto e funciona ben.

293. Paris-Dakar Rally Special! (1988)

Probablemente o xogo de carreiras máis raro e extravagante de todo o catálogo, xa que combina carreiras con fases de plataformas, acción ou exploración. Os coches poden disparar balas, o condutor debe saír do coche e explorar masmorras para atopar pulsadores cos que sortear obstáculos na estrada, hai seccións de condución baixo a auga con tiburóns como inimigos, batallóns de tanques e avións de combate etc. Unha toleada considerable, pero á vez moi divertida.

292. Donkey Kong & Donkey Kong Jr. (1983)

Estes arcades arrasaron nas recreativas e Nintendo, no seu asalto ao mercado doméstico, non dubidou en incorporalos como títulos de lanzamento. Por desgraza, elimináronse algunhas fases do orixinal, pero, como pioneiro das plataformas, segue sendo un reto divertido, cun manexo ao que non custa afacerse. No primeiro debemos subir con Jumpman para salvar a Pauline empregando martelos para romper os obxectos que nos lanzan e derrotar inimigos; en Donkey Kong Jr. invértense os papeis e controlamos o gorila para salvar o seu pai, e para iso podemos gabear e lanzarnos polas lianas.

291. Marble Madness (1989)

Un xogo único no que hai que manexar unha bóla en carreiras contrarreloxo por labirintos 3D isométricos. Lograba reproducir de forma sobresaínte as físicas de escenarios con desniveis e caídas. O seu control pode resultar algo complicado porque a máquina recreativa orixinal usaba uns trackball que permitían transmitir mellor as aceleracións e os cambios de sentido.

290. The Adventures of Rad Gravity (1990)

Xogo de plataformas de acción cuxa proposta consiste en que os malos agocharon uns ordenadores por toda a galaxia e o protagonista, Rad, ten que atopalos. Para iso viaxa a diversos planetas, cada un deles cunha temática completamente diferente, o que achega unha variedade de situacións pouco habitual noutros do mesmo xénero; cómpre destacar unha fase completamente invertida.

289. Binary Land (1985)

Rareza da NES que se quedou en Xapón, na que debemos conseguir que unha parella de pingüíns se reencontre eliminando inimigos e evitando trampas. A proposta pode parecer sinxela, pero complícase porque debemos manexar ambas as aves á vez, e unha móvese ao revés da outra.

288. Maniac Mansion (1988)

Unha das mellores aventuras gráficas da historia. Empezamos escollendo o noso grupo entre varios personaxes, cada un con habilidades diferentes, polo que as formas de avanzar e a dificultade dos quebracabezas podían variar. Por desgraza, a versión de NES foi censurada de xeito absurdo e, aínda que segue sendo divertida, non puiden colocala tan arriba nesta clasificación como me gustaría.

287. Castelian (1991)

Controlando unha ra, o obxectivo principal do xogador é alcanzar a saída na parte superior de cada torre. Pode parecer simple, pero complícase, xa que obriga a explorar para atopar ascensores, evitar inimigos, plataformas que desaparecen etc. O máis rechamante do xogo é o efecto tridimensional destas torres xa que, a medida que te moves, a torre xira ao teu redor para poder explorala nas dúas direccións. É un efecto extremadamente bo para a época e que moi poucos xogos usaron.

286. Klax (1990) (2 xogadores)

O éxito mundial de Tetris fixo que aparecesen novos xogos inspirados nel. Klax é un deles, e propoñía aliñar fichas da mesma cor para borralas, todo desde unha perspectiva 3D. Non me parece que enganche tanto como Tetris, pero é un reto interesante. Esta versión de Klax ten peor aspecto gráfico ca a de Master System, pero inclúe un modo competitivo para dous xogadores.

285. Wrecking Crew (1985) (2 xogadores)

O xénero de Wrecking Crew é difícil de precisar, pero é esencialmente unha mestura de acción con quebracabezas. Hai que subir plataformas por escaleiras e superar obstáculos nun nivel que só se despraza verticalmente, destruíndo todas as paredes e escaleiras que se poden romper, pero evitando os ataques inimigos, en especial os dun que tamén pode romper estruturas para intentar que os cascallos nos caian enriba e perdamos. Ten cen niveis diferentes, o que ofrece unha variedade e unha vida inauditas para os cartuchos deste ano.

284. Solar Jetman (1990)

Terceira entrega de Jetpac, franquía orixinal da desenvolvedora Rare. Supón unha gran modernización das bases do orixinal: o xogador segue tendo que xogar coa gravidade e coa súa capacidade de impulso para flotar evitando chocar coas paredes, todo iso para explorar escenarios con grutas e covas.

283. Formula One: Built to Win (1990)

Simulador de carreiras de F1 ben deseñado e un dos máis impresionantes da xeración polo seu esforzo no realismo. O xogador comeza cun coche malo e un orzamento baixo co que empezar a modificar o seu coche e competir para gañar máis diñeiro co que mellorar o bólido, un sistema que se volvería popular con Gran Turismo moitos anos máis tarde. Por outra banda, é fácil aprender a xogalo e engancha bastante, pero as últimas carreiras vólvense bastante difíciles.

282.  King’s Knight (1986)

Un título da primeira fornada que trae consigo un valente esforzo por fusionar o xénero do shooter vertical co dos RPG. Non logra executar a idea de maneira sobresaínte e non é un xogo para todo o mundo, pero é o bastante orixinal como para ter cabida aquí, e como precursor doutros máis famosos, como Sol Divide.

281. Asterix (1993)

A diferenza do Asterix que recibiu a súa competidora, a Master System, esta versión para NES non é tan sobresaínte nin variada; arránxase para ofrecer un xogo de plataformas simple, pero decente e cunha dificultade aceptable.

280. Street Fighter IV (1993) (2 xogadores)

Xogo de loita sen licenza que, malia o nome, non usa ningún dos personaxes da franquía de Capcom. Graficamente mostra uns loitadores con sprites grandes e boas animacións, aínda que o paga cos correspondentes escintileos, pero o certo é que funciona de forma fluída e é bastante entretido; ademais, os escenarios son grandes e conservan algunha pequena animación.

279. Taiyou no Yuusha – Fighbird (1992)

Un matamarcianos pouco coñecido que destaca por ter un control e un apartado técnico sobresaíntes, pero cun reto de dificultade bastante baixo. Non é apto para veteranos do xénero, pero si para quen queira algo menos esixente ca a maioría dos shooters clásicos.

278. Golgo 13: Top Secret Episode & The Mafat Conspiracy: Golgo 13 (1988-1990)

Cartuchos de acción e trama de espías baseados nun popular manga. Chama a atención pola importancia que lle dá á narrativa, que aparece a miúdo para meter o xogador nunha historia ao estilo de James Bond; a maioría das fases son de acción lateral, pero inclúe bastante variedade, con escenas pilotando un avión, acuáticas, en primeira persoa etc. Os controis non están á altura do reto de dificultade proposto, pero son manexables e nótase un claro esforzo por facer uns videoxogos máis “serios” do habitual.

277. Ms. Pac-Man (Tengen) (1990) (2 xogadores)

Este xogo lanzárono Namco e Tengen, e a versión desta última é a mellor e máis completa, especialmente por incluír un modo para dous xogadores cooperativo ou competitivo. Polo demais, é unha continuación fiel e con escasas novidades do clásico Pac-Man. Hai certa mellora visual entre ambas as entregas e algúns modos de xogo novos, pero, en esencia, é o mesmo xogo, no que debemos limpar a fase comendo os rastros de puntos á vez que evitamos que nos atrapen as clásicas pantasmas.

276. Mystery World Dizzy (cancelado)

En 1993 lanzouse para outras plataformas, pero a versión de NES cancelouse e finalmente, en 2017, lanzouse grazas a unha campaña de financiamento colectivo. Para moitos é a mellor aventura do personaxe nas plataformas de 8 bits, xa que reduce as voltas atrás que o xogador debe facer para recoller obxectos e resolver os quebracabezas; polo demais, é un título fiel á saga, no que temos que explorar unha contorna aberta para atopar obxectos cos que resolver quebracabezas para avanzar.

275. Ganbare Goemon Gaiden: Kieta Ougon Kiseru (1990)

Tras dúas entregas de acción e aventura na Famicom, en especial a segunda, a serie Goemon de Konami vivía unha época de fama en Xapón e decidiron levar o personaxe a protagonizar unha nova aventura en formato JRPG. É un título de rol fiel aos esquemas da época, con pouca ou ningunha novidade con respecto a outros grandes xogos de rol contemporáneos, pero o seu principal atractivo é o sentido do humor xaponés que rodea o personaxe de Goemon e as súas peripecias.

274. Sword Master (versión japonesa) (1990)

Un título de acción lateral, centrado sobre todo no combate con espada e cun amplo abano de movementos: triplo salto, bloqueos, cortes coa espada tanto a media altura como baixos e altos. Tecnicamente é do mellor do catálogo e presume de efectos parallax ou de varias capas de profundidade. O seu principal inconveniente é a súa alta dificultade, por momentos ridícula. Recoméndase a versión xaponesa porque inclúe a acción do triplo salto, que facilita as cousas, fronte ao dobre salto da versión occidental.

273. Wagyan Land & Wagyan Land II (1989-1990) 

Saga de plataformas coloridas e con gráficos rechamantes, protagonizada por un camaleón que se caracteriza porque só ten a habilidade de lanzar berros que paralizan os inimigos e, mentres están paralizados, pode pousarse sobre eles. Hai potenciadores do berro que aumentan a duración da parálise e, ao recoller catro deles, o personaxe vólvese invencible e rápido temporalmente, pero, unha vez que se acaba o efecto, volve ao nivel un do berro, polo que o xogador debe decidir se lle compensa ou non. Ao final de cada etapa hai xefes que deben ser derrotados en minixogos nos que o idioma é clave para gañar. Existe unha terceira entrega para Famicom, pero á data de hoxe non ten tradución.

272. Kart Fighter (1993) (2 xogadores)

Un dos primeiros xogos sen licenza de calidade que apareceron para a NES; trátase dun xogo de loita con versións dos personaxes de Super Mario Kart. Chama a atención polos seus sprites bastante grandes e ben definidos e por uns combos e controis que funcionan, e achega un título notable a un xénero case inexistente no catálogo oficial. Aínda que a IA non é gran cousa, o seu punto forte é o modo competitivo para dous xogadores.

271. Ivan “Ironman” Stewart’s Super Off Road (1990) (4 xogadores) 

Conversión arcade que consiste en carreiras de catro camións con perspectiva desde arriba por varias pistas, en pantallas sen scroll nas que se ve o circuíto enteiro. Nas carreiras aparecen bolsas de diñeiro coas que mercar melloras e turbos que se poden usar para aumentar temporalmente a velocidade. É un xogo simple, pero bastante bo e entretido para os amantes da velocidade que busquen un arcade cun estilo pouco habitual.

270. Rocman X (1995) 

Un xogo sen licenza que copia a estética e as mecánicas dos xogos de Megaman/Rockman de Capcom. Como na maioría dos xogos de plataformas de acción, avanzas por cada nivel derrotando inimigos e loitando contra o xefe da zona. Os controis responden moi ben e os gráficos están a un bo nivel.

269. Jajamaru Gekimaden: Maboroshi no Kinmajou (1991)

Outro título do ninja Jajamaru, nesta ocasión cambiando as plataformas de acción por un ARPG claramente baseado no orixinal The Legend of Zelda. Cada capítulo consta dun pequeno mapa, que adoita conter algunhas cidades e masmorras, e, aínda que dá unha sensación de non linealidade, o certo é que é obrigatorio completar todos os eventos nunha orde específica para poder avanzar na trama.

268. Snake Rattle n Roll (1990)

Neste cartucho contrólase unha cabeza de serpe e o obxectivo é atopar comida coa que crecer: canto máis se devora, máis crece a cola da serpe, ata que o último segmento escintila; nese momento hai que buscar unha báscula que comproba se pesamos o suficiente para abrir a porta de saída ao seguinte nivel. É unha variación do clásico Snake de toda a vida, pero desde unha perspectiva isométrica e con inimigos, plataformas e outros elementos.

267.  Ganbare Goemon (1986)

Primeiro xogo para consolas dunha das sagas máis famosas entre os afeccionados a Konami. Este título contaba a historia de Goemon, baseado nun ladrón nobre do folclore xaponés do mesmo nome, e aínda o facía con certa seriedade, sen o humor tolo e absurdo que caracterizaría o resto das entregas en adiante. O xogo segue unha mecánica parecida á do primeiro Zelda, pero con zonas conectadas linealmente e non a través dun mundo aberto; en cada zona, Goemon debe explorar para atopar tres chaves que lle permitirán avanzar á seguinte.

266. Armadillo (1991)

Un xogo de plataformas que copia descaradamente bastantes conceptos e o estilo gráfico de Super Mario Bros 3, pero, igual que pasaba con Rocman X, ao ser a base tan boa, a copia, aínda cos seus defectos, segue sendo un xogo moi bo. O seu principal fallo son uns controis por momentos caóticos, que non logran reproducir as físicas do xogo de Nintendo, en especial a do salto, e pode ser algo frustrante calcular os impulsos para non caer en plataformas axustadas.

265. Bomber King (1987)

Mestura interesante de diferentes ideas, con Bomberman como a principal. Neste xogo de acción explórase un labirinto e despéxase o camiño cara á saída colocando bombas, pero afastándose para que a explosión non dane o heroe; tamén hai outras mecánicas, como áreas secretas agochadas que só se descobren probando a fondo todo o que está á vista, áreas que requiren obxectos para avanzar, xefes etc.

264. Princess Tomato in the Salad Kingdom (1988)

Aventura gráfica ampliada e adaptada á Famicom, cunha interface moito máis directa e simple ca a orixinal para ordenadores. En comparación con outras aventuras deste estilo da época, é bastante fácil, xa que non hai forma de morrer nin de quedar atrancado.

263. Rockin’ Kats (1991)

Xogo de plataformas clásico con varias fases temáticas, máis que correcto no gráfico e na xogabilidade, pero cunha mecánica bastante orixinal e diferente: o protagonista dispón dun puño extensible que serve tanto para atacar inimigos como para realizar outras accións, como agarrarse a plataformas para subir.

262. SD Keiji Blader (1991)

Un JRPG que, de novo, segue o camiño sinalado polos éxitos de Dragon Quest e Final Fantasy, pero que achega algo de variedade á oferta de rol da NES ao ofrecer unha historia e unha ambientación de ciencia ficción futurista, ademais de cambios no combate, xa que emprega diversas armas que, tras dispararse, requiren varias quendas para recargarse.

261. Ninja Jajamaru: Ginga Daisakusen (1991)

A última entrega das aventuras do ninja Jajamaru na Famicom; nesta ocasión, o xogo regresaba como un xogo de plataformas que lembra moito un cruzamento de Super Mario Bros 3 con Megaman 2. Resulta innegable que a desenvolvedora Jaleco copiou bastante, si, pero o xogo arránxase para ofrecer un xogo de plataformas máis que decente.

260. Dragon Fighter (1990)

Cartucho de acción lateral ao estilo de Castlevania, pero que inclúe como mecánica unha barra de enerxía que podemos empregar para transformar o heroe nun dragón; nese momento, a fase empeza a desprazarse automaticamente e adopta un xénero máis de shooter.

259. Xexyz (1988)

Este xogo combina dous xéneros dunha forma parecida a The Guardian Legend. Comeza como un xogo de plataformas de acción con exploración, no que o protagonista está armado cunha arma explosiva simple que usa para loitar contra os inimigos robóticos; unha vez atopado o xefe da zona, este combátese como nun shmup clásico e, tras derrotalo, a viaxe ata a seguinte masmorra desenvólvese tamén como un shooter horizontal.

258. Higemaru Makaijima: Nanatsu no Shima Daibouken (1987)

Secuela do arcade Pirate Ship Higemaru de Capcom. A diferenza do anterior, é un título de aventura en mundo aberto e era basicamente a súa resposta a The Legend of Zelda. Ambientada nun mundo pirata, a aventura consiste en navegar polo océano e atopar chaves en barcos piratas coas que acceder a varias illas; nelas pódense reunir pistas e obter o equipo que será necesario para atopar o tesouro máis grande.

257.  8 eyes (1988)

Cartucho que bebe moito do éxito de Castlevania, que ten como referencia; non achega grandes novidades na xogabilidade, pero si unha variedade de escenarios bastante orixinal e única, que ademais permite, como en Megaman, que o xogador escolla que escenario afrontar.

256. Cowboy kid (1991)

Xogo que intenta adaptar a fórmula dos Goemon para o público occidental optando por unha aventura no Far West. A misión principal é explorar pobos disparando aos malos e atopar os xefes de cada zona para poder avanzar á seguinte; igual que en Goemon, hai tendas e minixogos.

255. Super Robot Wars 2 (1991)

Primeira entrega desta saga táctica en consola de sobremesa (a primeira foi en Game Boy), con bastantes novidades nas mecánicas, aparición de personaxes novos e a inclusión dunha historia orixinal. Supón unha modernización que serviu para popularizar a saga e para que chegase ata os nosos días a través de múltiples entregas.

254. Thunderbirds (1989)

Un shooter vertical decente e divertido: as etapas son variadas e pódense xogar en distinta orde, ten cinco naves diferentes e funciona con fluidez case sempre. Porén, o xogo ten defectos, e o máis rechamante e inexplicable é a carencia total de xefes finais.

253. Holy Diver (1989)

Un xogo de plataformas de acción que lembra Castlevania e que supón unha experiencia única, aínda que masoquista, porque a dificultade do xogo é brutal, pero o xogador vese recompensado cunhas músicas moi boas e cuns dos mellores gráficos dos sistemas de 8 bits.

252. Bio Senshi Dan: Increaser tono Tatakai (1987)

Unha pequena xoia agochada do catálogo: trátase dun título de acción lateral no que cada nivel é grande, con salas nas que atopas tendas, xente que che dá consellos e outros segredos. En cada zona debes explorar para atopar melloras antes de enfrontarte ao xefe do nivel para poder avanzar á seguinte.

251. Linus Spacehead’s Cosmic Crusade (1992)

Título curioso que combina o xénero das aventuras gráficas de apuntar e premer con fases de plataformas 2D. É unha mestura que funciona e na que destaca o ben deseñadas e estruturadas que están as escenas de aventura gráfica, con bastante humor para todos os públicos; as fases de plataformas son bonitas, pero teñen unha dificultade un pouco alta que pode molestar a quen busque unha aventura gráfica pura. É un título estraño e orixinal que merece ser probado. Graficamente luce máis bonito na súa versión para Master System.

250. Kouryuu Densetsu Villgust Gaiden (1993)

Un ARPG exclusivo do territorio xaponés, pero con tradución afeccionada ao castelán. Estrañamente, é un spin-off dun RPG lanzado en Super Famicom, polo que é dunha das poucas sagas que reciben unha entrega posterior nun sistema xeracionalmente anterior. Sobre o xogo, conta cun sistema de combate con perspectiva lateral o suficientemente divertido como para entreter ata o final, pero que, cara á metade, empeza a repetir situacións e inimigos e pon de manifesto a falta de variedade.

249. Cosmo Police Galivan (1988)

Un título de acción que se pode definir como unha mestura de Metroid e Castlevania. Hai varias zonas que se deben abordar de maneira lineal para poder avanzar ás seguintes, pero cada unha delas é un labirinto no que o xogador pode explorar en calquera dirección e no que adquirir novas habilidades pode abrir novos camiños en zonas xa exploradas.

248. Uninvited (1989)

Unha aventura gráfica de terror, algo pouco habitual nestes anos; ten unha boa trama e, malia os anos, aínda logra transmitir unha boa ambientación.

247. Dragon Spirit (1989)

Unha reimaxinación da placa arcade orixinal deste shmup: conta unha nova historia e, aínda que os niveis están baseados nos orixinais, amplíase o seu contido con novas zonas e melloráronse certos aspectos que o fan máis equilibrado ca o orixinal, como a precisión das hitboxes ou a redución do número esaxerado de inimigos do orixinal.

246. Astyanax (1989)

Outro título estándar de acción e plataformas con armas que se poden mellorar, ataques especiais, barras de vida etc. Xógase de maneira competente, aínda que cuns controis mellorables, e incorpora unha mecánica baseada nunha barra de ataque que se carga continuamente, pero que se baleira con cada ataque; isto engade certo elemento de estratexia, xa que o xogador non pode machucar botóns sen ton nin son ou perderá.

245. Monster in my pocket (1992) (2 xogadores)

Xogo de plataformas e acción sólido, cunha dificultade ben calibrada, unha variedade bastante orixinal de inimigos e xefes e un apartado técnico correcto. A súa principal curiosidade é que ten un modo cooperativo para dous xogadores que, por desgraza, non puiden probar.

244. Totally Rad (1990)

Un xogo de acción 2D por riba da media que, aínda que non é moi innovador, ten uns controis e unhas mecánicas máis que correctos, cun apartado gráfico delicioso que mostra algúns dos efectos gráficos máis impactantes desta consola.

243. Super Turrican (1993)

Este título non se debe confundir con outras entregas da serie nin coas homónimas para Super Nintendo: a versión de NES é, en realidade, unha combinación do mellor dos dous primeiros Turrican. No aspecto técnico está moi ben para as capacidades da consola; é un xogo rápido, sen ralentizacións nin escintileos importantes, malia a gran cantidade de acción que se acumula na pantalla. En cambio, o xogo padece un grave defecto: perder unha soa vida implica empezar desde o principio da fase, xa que non hai puntos de control e o tamaño das fases é enorme.

242. Dizzy the Adventurer, Treasure Island Dizzy & Fantastic Adventures of Dizzy (1992)

Un dos personaxes icona dos xogos de ordenador dos 80, que protagoniza xogos que propoñen unha curiosa mestura de plataformas, acción e quebracabezas nun mundo aberto que temos que explorar para atopar obxectos, resolver os enigmas ou superar minixogos. Nesta consola saíron estas tres entregas, algunhas en cartuchos sen licenza oficial, con ambientacións diferentes pero mecánicas semellantes.

241. Tetrastar: The Fighter (1991)

Outro xogo que segue a estela do éxito que marcou Space Harrier. Graficamente é bastante rechamante, xa que logra xerar un efecto 3D convincente, con algúns efectos vistosos, por exemplo climáticos. A mecánica é sinxela: manexar unha nave coa cruceta mentres disparamos con outro botón aos rivais e esquivamos os seus ataques.

240. 720 Degrees (1989)

Este simulador de monopatín é un gran precursor da saga Tony Hawk’s: o obxectivo é conseguir diñeiro facendo piruetas por contornas urbanas, evitando obstáculos, o tráfico ou os cidadáns aos que non lles agrada a nosa presenza; co diñeiro podemos mercar melloras ou entradas para participar en diversos eventos. Sorprende a cantidade de movementos que ten malia a limitación de botóns do mando.

239. Phantom Fighter (1988)

A xogabilidade deste beat ’em up lateral é mellorable polos seus controis ríxidos, pero o resto dos apartados son bastante bos. Os gráficos son decentes, cunha variedade de templos, cemiterios e xardíns que serven como campos de batalla contra os inimigos e unha ambientación escura para o habitual nun xogo deste sistema; pon a guinda un bo sistema de progresión do personaxe e un sistema de fases non lineal. Non o considero unha xoia agochada, pero si un título ao que prestarlle atención se xa te cansaches doutros «eu contra o barrio» do catálogo.

238. Smash T.V. (1991) (2 xogadores)

Aínda que foi este xogo o que alcanzou fama e gloria, o certo é que é unha evolución de Robotron: 2084. Smash arrasou cunha premisa sinxela que segue funcionando en moitos xogos actuais: derrotar hordas de inimigos en compañía de amigos ou só para poder avanzar. O xogo foi tan popular que conta con versións para case todos os sistemas da época.

237. Portopia Renzoku Satsujin Jiken (1985)

Unha aventura de detectives non lineal que deixa bastante liberdade ao xogador, para o seu ano, á hora de decidir onde ir, a quen interrogar etc. Debemos resolver un asasinato e, para iso, podemos desprazarnos a diversos lugares onde investigar coa nosa lupa para atopar pistas; tamén podemos levar os sospeitosos á comisaría para interrogalos etc. Destaca a súa ambición e complexidade para 1983, ano do lanzamento orixinal en ordenadores, e mesmo para 1985 é o xogo máis maduro e elaborado do catálogo da NES.

236. Robocco Wars (1991)

Robocco é un robot que pode transformarse en avión e en submarino, o que serve de pretexto neste título para alternar fases de plataformas de acción con shoot ’em ups. Os gráficos son coloridos, moi bonitos e cunha estética de xoguetaría, pero que non debe levar a engano, porque detrás de todo iso agóchase un título bastante difícil.

235. Mendel Palace (1989)

Mendel Palace é un xogo fantástico que, ademais, ten a distinción de ser o primeiro título de Game Freak, desenvolvedora da saga Pokémon. É un título de acción difícil de explicar: a súa mecánica consiste en voltear as fichas próximas ao personaxe en cada fase, que son o seu único medio de ataque. Ao voltear unha ficha, empúrranse os inimigos, que para ser eliminados teñen que ser empurrados contra paredes ou bloques irrompibles. Parece sinxelo, pero supón todo un reto, xa que require ser rápidos e precisos cos movementos, ou, cando se esgote o tempo, todos os inimigos nos atacarán.

234. Shinobi (1989)

Un bo xogo de acción ninja e competencia directa de Ninja Gaiden que tecnicamente é peor ca a versión de Master System, pero aínda así estamos ante unha gran adaptación da recreativa orixinal, na que debemos avanzar por fases eliminando terroristas e rescatando reféns para acceder a niveis de bonificación. Tampouco faltan os clásicos xefes finais de cada zona.

233. Megami Tensei & Megami Tensei II (1987-1990)

As dúas primeiras entregas, que deron comezo a unha das sagas máis coñecidas dos JRPG, con múltiples entregas principais e spin-offs. Caracterizouse por ofrecer unha historia con elementos escuros e demoníacos, masmorras con perspectiva en primeira persoa que obrigan a facer mapas a man para exploralas e, o seu elemento máis popular, a capacidade de capturar demos para poder usalos en combate. Cómpre advertir que, como case todos os títulos de masmorras e RPG da época, a súa dificultade é bastante dura.

232. Trojan (1986)

Port arcade dun título de acción con espada de Capcom. A súa principal novidade foi a forma de distribuír as mecánicas nos botóns do mando en comparación con outros xogos de NES anteriores. O protagonista emprega unha espada e un escudo, e cada un deles contrólase cun dos dous botóns principais, o que deixa a acción de saltar na pulsación cara arriba da cruceta. Como os elementos de plataformas son menores, é un gran acerto, xa que non molesta; en cambio, manexar ben a espada e o escudo é crucial para saír ben parados. Destaca no técnico pola súa fluidez, con poucos escintileos ou ralentizacións, malia que a miúdo mostra bastantes sprites grandes á vez.

231. Majou Densetsu II: Daimashikyou Galious (1987)

Máis coñecido en Occidente como The Maze of Galious, é un fantástico ARPG de Konami, adaptación, con cambios, do mesmo título lanzado para MSX. O título ponnos a explorar un castelo invadido por monstros e outros entes, empregando dous personaxes con habilidades diferentes que será clave combinar para avanzar. A versión de NES presume de mellores gráficos e son e, grazas ao mando en lugar do teclado, tamén dun mellor control. Ten menos masmorras ca a versión de MSX, pero son máis grandes.

230. Elite (1991)

Orixinal de 1984 para ordenadores, Elite foi un dos xogos máis avanzados do seu momento, xa que ofrecía explorar a bordo de naves espaciais un primitivo mundo aberto formado por un vasto universo xerado de forma aleatoria en cada partida, con máis de dous mil planetas e estrelas. O obxectivo aberto do xogador é alcanzar o rango de combate de elite, pero non hai realmente un final establecido. Predomina a total liberdade de acción, e cada xogador pode decidir como avanza: cumprindo misións, comerciando, pirateando etc. Todo iso calculando o combustible e os prezos dos bens en cada planeta, mercando novas naves, armamento etc. O xogo, ademais, emprega gráficos 3D vectoriais que lle permitían ofrecer unha inmersión única que non era posible de ningunha outra forma co hardware doméstico en 1984; hoxe pode custar algo entrar nel e gozalo, pero sen dúbida foi un piar fundamental e a inspiración de sucesores espirituais do calibre de Wing Commander ou EVE Online.

229. Erika to Satoru no Yume Bouken (1988)

Aventura gráfica cun sistema único, xa que permite ver e manexar á vez os dous protagonistas, que poden moverse por diferentes seccións do mapa, mecánica que será clave para investigar, interactuar e progresar na aventura; permite mesmo un modo para dous xogadores no que cada un controla un personaxe. Este xogo é, ademais, algo coñecido por unha mensaxe agochada e bastante irrespectuosa que deixou un dos seus programadores e que se pode ler na web The Cutting Room Floor.

228. TwinBee 2 & TwinBee 3 (1986-1989)

As secuelas do famoso shoot ’em up seguen a liña do primeiro, cun apartado gráfico mellorado e pequenas novidades na xogabilidade. Como sempre, temos que avanzar por fases eliminando inimigos e recollendo potenciadores para acabar enfrontándonos aos xefes. Non son os mellores títulos do xénero que recibiu este catálogo, pero están a un bo nivel, especialmente se che gustou o primeiro.

227. Metal Slader Glory (1991)

Unha novela visual de ambientación escura que, polo lanzamento da Super Famicom e pola falta xeral de interese neste xénero, só tivo un lanzamento limitado a Xapón. Como na maioría dos xogos recomendados deste xénero, a trama é o seu principal punto forte: é de corte futurista e está ambientada nunha posguerra galáctica entre colonias planetarias. Goza duns gráficos de alta calidade, moi superiores aos doutros contemporáneos do catálogo. A súa ambición inicial era enorme e provocou que se tivese que eliminar contido, que se recuperou nunha nova versión Director’s Cut para Super Famicom, que conta, ademais, con melloras gráficas.

226. Yuu Yuu Hakusho Final (1996) (2 xogadores)

Outro xogo sen licenza que ofrece un bo título de loita dentro deste catálogo, con menos escintileos que outros lanzamentos deste tipo; os controis funcionan ben e os escenarios son grandes e con algunha animación. Conta cun modo historia bastante desenvolvido, pero existe unha versión que o elimina, por se se prefire un título que vaia directamente aos combates.

225. Rainbow Islands – The Story of Bubble Bobble 2 (1988)

Bonito e divertido xogo de plataformas no que temos que subir en todas as fases coa axuda de arcos da vella máxicos. O desenvolvemento divídese en varias illas, cada unha coa súa temática e un xefe final. Ten unha dificultade alta nos escenarios; curiosamente, os seus xefes non adoitan dar problemas.

224. Saiyuuki World (1988)

Burda copia do Wonder Boy in Monster Land de Master System, cos sprites cambiados para adaptalo á histórica novela chinesa Viaxe ao Oeste. Pero, como o xogo plaxiado é tan bo, e aínda que recomendo xogar o orixinal, esta versión ten cabida, evidentemente, no top dos mellores xogos para os usuarios de NES.

223.  Zelda II: The Adventure of Link (1987)

Lanzada inicialmente para o Famicom Disk System en Xapón e despois para o resto do mundo en cartucho, a secuela do primeiro Zelda fíxose esperar e as expectativas estaban moi altas. Nesta entrega decidiron cambiar a perspectiva e bastantes mecánicas para achegalo máis a Metroid, outro dos éxitos de Nintendo na época; isto non acabou de gustar á maioría dos afeccionados e hoxe é unha das entregas menos valoradas, pero o certo é que, se se ignora que é un Zelda con vista lateral e se centra un na aventura e no reto proposto, atopará un dos mellores títulos do catálogo.

222. Wild Gunman (1984)

O meu xogo favorito para a pistola de luz, baseado nos duelos e tiroteos do Far West. Ten un apartado gráfico que, para ser dos primeiros da consola, resulta bastante detallado. É certo que a súa proposta é sinxela e repetitiva, pero iso favorece unha diversión máis directa desde o primeiro momento para calquera xogador.

221. Isolated Warrior (1991)

Shooter de acción con desprazamento automático e perspectiva isométrica, ambientado nun planeta fóra da nosa galaxia atacado por alieníxenas dun mundo agochado, no que o protagonista loitará en solitario contra os invasores buscando sobreviventes. É un xogo difícil, con inimigos duros que, ao ser derrotados, ofrecen diversidade de potenciadores.

220. Wizards & Warriors & Wizard & Warriors II (1987-1989)

Títulos moi interesantes con excelentes doses de acción e aventura, ambientados nunha terra medieval de fantasía e cunhas mecánicas de xogo semellantes ás de Castlevania, pero aquí cada nivel é bastante máis grande e cun desenvolvemento non lineal: pódese explorar en múltiples direccións que levan a áreas diferentes, atopar portas pechadas que requiren chaves para abrirse etc. A segunda parte destaca por un mellor acabado gráfico, pero cun lixeiro empeoramento dos ataques do personaxe. Tivo unha terceira parte que ofrece un mundo aberto complexo, pero cun mal deseño xeral, motivo polo que non está neste top.

219. Hammerin’ Harry & Daiku no Gen-san 2 (1991-1993)

O primeiro é un port bastante decente, aínda que omite cousas, dun arcade orixinal, e o segundo é exclusivo do sistema. Ambos son xogos de plataformas de acción nos que Harry debe camiñar eliminando moreas de inimigos, superando plataformas, trampas e, por suposto, os xefes de nivel.

218. Vindicators (1989) (2 xogadores)

Un xogo de tanques no que temos que chegar ao final de cada nivel antes de que se nos acabe o combustible, evitando obstáculos e disparando a inimigos. Ten un control moi bo, graficamente cumpre e a curva de dificultade crecente permite gozalo; ademais, conta cun bo modo cooperativo.

217. Cosmic Epsilon (1989)

Un clon de Space Harrier cunha gran factura técnica, xa que todo funciona con fluidez e a sensación de profundidade está ben lograda. Debemos derrotar diversos inimigos disparándolles de lonxe e esquivando os seus ataques ata chegar ao xefe do nivel; hai un ataque principal infinito e outro limitado de mísiles autoguiados. É compatible coas lentes 3D do sistema.

216. Fire Emblem: Gaiden (1992)

Segunda e última entrega da serie Fire Emblem para Famicom. É un xogo de rol táctico por quendas como o seu antecesor, pero inclúe novidades como un mapa do mundo polo que se pode desprazar, cidades como nos Dragon Quest clásicos onde recrutar aliados ou comerciar etc.

215. Arkanoid (1986)

Todo un éxito no seu momento, con moreas de versións para ordenadores e consolas. É unha especie de cruzamento de Pong con Tetris: por unha banda, debemos facer rebotar unha pelota e evitar que caia e, pola outra, debemos dirixir os nosos rebotes a un conxunto de bloques que debemos eliminar para pasar o nivel. Ademais, o xogo inclúe inimigos e potenciadores para a nave.

214. Tekken 2 (1996) (2 xogadores)

Este pode ser o mellor de todos os títulos de loita sen licenza que recibiu a NES, porque apenas ten escintileos e a mecánica de loita é un pouco diferente, xa que intenta parecerse ao Tekken orixinal: hai que facerlle chaves ao rival buscando o combate corpo a corpo, pois non existen proxectís, o que á vez reduce considerablemente os escintileos habituais noutros títulos de loita.

213. Layla (1986)

Nesta aventura que combina acción e plataformas, o xogador ten que adentrarse en oito asteroides, primeiro explorando a súa superficie para atopar a base inimiga e entrar nela. Mentres se exploran os asteroides, hai que localizar discos de contrasinal, e ao final de cada base agarda un xefe. A protagonista pode usar varias armas e granadas que se poden atopar explorando, entre as que destaca un amplo arsenal.

212. Chōjin Sentai Jetman (1991)

Exclusivo de Xapón e baseado nunha serie de televisión semellante aos Power Rangers. É un xogo de plataformas de acción discreto e de dificultade baixa, cuxa verdadeira orixinalidade está nos combates contra o xefe de cada nivel, nos que se pasaba a un combate de robots.

211. 3-D WorldRunner (1987)

A primeira vista é unha copia do shooter en terceira persoa Space Harrier, que simula un efecto 3D ben logrado para a súa época no que o noso personaxe non para de correr cara adiante e ten que esquivar obstáculos, saltar precipicios e eliminar inimigos ata chegar ao xefe da zona. O xogo é moi bonito, con mundos coloridos e unha banda sonora alegre. Ten un modo compatible coas lentes 3D do sistema.

210. Pac-Mania (1991)

Continuación de Pac-Man que mantén a mesma proposta de comer todas as pílulas do escenario evitando as pantasmas, pero nesta ocasión os escenarios están recreados en perspectiva isométrica e, para exploralos a fondo, a pantalla desprázase. Ademais, Pac-Man conta agora coa habilidade de saltar para evitar as envestidas dos seus inimigos. Tecnicamente luce bastante ben, pero é mellor a versión de Master System.

209. Bee 52 (1992)

Concepto bastante orixinal: manexamos unha abella en fases de scroll horizontal nas que debemos esquivar inimigos como arañas, bolboretas, regadoiras etc. para alcanzar varias flores das que absorber o pole e regresar á nosa colmea sans e salvos.

208. Fighting Road (1988)

Un dos pioneiros dos xogos de loita que, aínda que o seu apartado técnico non é moi bo en xeral, o compensa cunha estética única que lle permite destacar entre outros títulos de loita dos oitenta. Conta cun repertorio de accións moi amplo para a época e cunha barra de enerxía que se vai enchendo ao recibir dano e que permite executar un ataque especial en forma de proxectil de enerxía, o que fai deste título o primeiro en usar unha barra para supermovementos.

207. Kamen no Ninja Hanamaru (a.k.a. Yo! Noid) (1990)

Este xogo de plataformas destaca por un excelente uso da paleta de cores do sistema, un bo deseño de personaxes, unha dificultade que non frustra, variedade de niveis, a posibilidade de usar vehículos e uns enfrontamentos pouco tradicionais contra os xefes, en combates de cartas. Todo isto fai que sexa un título diferente e divertido para quen busque novas experiencias de plataformas de 8 bits.

206. Rodland (1992) (2 xogadores)

Xogo de plataformas de pantallas sen scroll no que debemos eliminar todos os inimigos dun nivel para avanzar ao seguinte; para iso, podemos agarrar os inimigos e golpealos contra o chan varias veces, e tamén construír e destruír escaleiras coas que movernos polas diversas alturas.

205. Tecmo Super Bowl (1991) (2 xogadores)

Tecmo Super Bowl é o simulador de fútbol americano máis divertido e cunha profundidade de xogo maior que toda a competencia do seu momento. Foi unha gran influencia para todos os simuladores deste deporte que apareceron despois del en múltiples sistemas.

204. Adventures of Lolo 1-2-3 (1989-1990)

Esta saga recibiu tres entregas en menos de dous anos e todas propoñen a resolución de quebracabezas en pantallas estáticas para avanzar ata a seguinte. Para iso hai que recoller todos os corazóns e entrar pola porta que se abre. Dito así parece sinxelo, pero non faltan os inimigos que intentarán deternos e os obstáculos que evitar ou rodear.

203. Gremlins 2: The New Batch (1990)

Ambientado na película, estamos ante un competente xogo de disparos con vista aérea que tamén contén varios elementos de plataformas; ten boa música e algunha cinemática ben traballada. O seu principal defecto é que a súa curva de dificultade é esixente desde o comezo.

202. Spartan X (a.k.a Kung-Fu Master) (1985)

Pioneiro do xénero eu contra o barrio que anos máis tarde se faría popular con xogos como Double Dragon. É un primitivo xogo de kung-fu no que manexamos a Thomas para salvar a Sylvia, atravesando a patadas e puñadas cinco niveis cheos de inimigos. É un xogo curto, pero que logra plasmar a esencia da loita coas artes marciais.

201. The Bugs Bunny Crazy Castle (1989)

Un xogo de persecucións por labirintos no que Bugs Bunny ten que recoller oito cenorias nos sesenta niveis que compoñen este cartucho, pero en cada escenario hai outros personaxes da franquía que perseguen o coello para impedirlle que cumpra o seu obxectivo. Para logralo, Bugs pode usar escaleiras, portas, pocións de invencibilidade, empurrar obxectos para que caian enriba dun rival ou usar luvas de boxeo.

200. Metroid (1986)

É moi difícil plasmar en poucas liñas todo o que é Metroid: estamos ante un xogo que se podería catalogar como de plataformas de acción lateral, pero isto non sería máis ca unha aproximación, xa que é dos primeiros xogos nos que a trama se desenvolve de forma non lineal e é o xogador quen ten que explorar multitude de camiños buscando potenciadores que lle permitan avanzar. O seu concepto copiárono multitude de xogos ata os nosos días, o máis famoso Castlevania Symphony of the Night.

199. World Champ (1990) (2 xogadores)

Un simulador de boxeo bastante bo, cunha especie de modo carreira no que imos ascendendo de categoría e mellorando os nosos atributos ao vencer combates ou facer adestramentos, aínda que a limitación de botóns impide decidir que golpes dar: xéranse ao chou ao premer o botón de puñada, mentres que o segundo botón se reserva para as esquivas. Graficamente, ten os loitadores ben definidos e con varios movementos, e o público está animado e vai en aumento segundo a popularidade da categoría na que se compite.

198. Abadox – The Deadly Inner War (1989)

Este shooter ten unha estética semellante á de Lifeforce e, aínda que hai parecidos entre ambos, Abadox é un título que trae algunhas cousas novas: por exemplo, as súas fases de scroll vertical desprázanse cara abaixo, ao contrario ca todos os xogos de disparos da época. Teño que advertir que é un título moi difícil no que morrer fará que perdamos todos os nosos potenciadores e que sexa case imposible afrontar as fases.

197. Kid Klown in Night Mayor World (1993)

Neste xogo de plataformas, o personaxe leva globos cos que pode atacar, saltar máis alto ou flotar a través de sete niveis con temáticas diferentes. Ao final de cada nivel hai unha fase de bonificación na que o xogador pode acumular vidas e enerxía extra. Ademais das curiosas mecánicas do personaxe, é un título no que destacan uns escenarios con gráficos e animacións moi bonitos.

196. Double Dragon (1988)

A orixe da famosa saga de beat ’em up; a adaptación da primeira parte á NES trouxo un xogo bastante difícil e que sacrificaba o modo cooperativo, que foi clave no éxito da segunda entrega.

195. JuJu Densetsu (1991)

Adaptación do famoso xogo arcade Toki, un bo port bastante fiel ao orixinal que, por algunha razón, non chegou ao mercado occidental e adoita pasar desapercibido entre os afeccionados. Trátase dun xogo de plataformas de acción protagonizado por un mono que pode lanzar bólas ou saltar sobre os inimigos para vencelos.

194. Insector X (1990)

Fantástico shoot ’em up con gráficos bonitos inspirados en diversos insectos; os escenarios tamén son variados e bonitos. Ten un bo control, aínda que é unha mágoa que non admita dous xogadores simultáneos.

193. Final Fantasy I, II y III (1987-1988-1990)

De sobra coñecida, grazas sobre todo á fama que alcanzaría a sétima entrega. A NES recibiu as tres primeiras partes, pero, sendo realistas, todas envelleceron mal, sobre todo pola súa excesiva dificultade e pola necesidade de pasar horas combatendo para poder avanzar. Non tiña pensado incluír xogos cunha dificultade esaxerada, pero os seus comezos merecen ser nomeados.

192. Clash of Demonhead (1989)

Aventura de acción e plataformas por escenarios abertos e cun desenvolvemento non lineal. O xogador toma o control de Billy, que é capaz de correr, saltar e disparar e que, na súa aventura, vai obtendo varios poderes, como encoller, teletransportarse, voar etc. O xogo divídese en etapas pequenas representadas nun mapamundi, onde hai máis de corenta rutas que o xogador pode escoller e que debe explorar.

191. Konami Hyper Soccer (1992) (2 xogadores)

Este título pode ser a primeira pedra de Konami no seu legado de simuladores de fútbol, que perdura na actualidade nas entregas de Pro Evolution Soccer. Este xogo da NES xa apunta maneiras cuns controis sinxelos pero que funcionan ben e uns sprites grandes dos xogadores; mesmo a elección da cámara é acertada e máis próxima á estándar actual.

190. Wacky Races (1991)

Aínda que a licenza na que se basea era unha serie de animación de carreiras aloucadas, este título adaptouse como un xogo de plataformas de acción bonito e cunha dificultade media. O xogador manexa a Patán, un can que debe avanzar polas fases de plataformas ata chegar ao xefe da zona e derrotalo; polo camiño pódense atopar ósos que permiten ir adquirindo melloras cun sistema de compras parecido ao da saga Gradius.

189. Firehawk (1991)

Xogo semellante en mecánicas a Desert Strike, aínda que cambia a perspectiva isométrica por unha cámara aérea. O xogador manexa un helicóptero militar e debe cumprir diversas misións de ataque e rescate esnaquizando instalacións e tanques inimigos mentres evita recibir dano e presta atención a recoller os diversos potenciadores que aparecen para arranxar o helicóptero e recuperar combustible. Altérnanse pequenos momentos de disparos sobre raís usando ambos os botóns do mando no momento xusto.

188. Kero Kero Keroppi no Daibouken 2 (1993)

Bonito e alegre xogo de plataformas de acción protagonizado por unha ra que debe avanzar derrotando inimigos con notas musicais disparadas a curta distancia e que pode mellorar o seu ataque atopando potenciadores nos niveis.

187. Spartan X 2 (1991)

Un «eu contra o barrio» bastante bo no que o xogador toma o control de Thomas a través de seis escenarios, como un tren, un avión etc. Ao final de cada un deles agarda o correspondente xefe final. A dificultade é boa e consérvanse os movementos do personaxe e dos inimigos vistos no primeiro Spartan X, pero con algúns novos.

186. Bionic Commando (1988)

Estamos ante un xogo de plataformas diferente no que o protagonista non pode saltar e ten que usar o seu brazo biónico para escalar e avanzar. Ofrece, ademais, variedade de fases de acción e multitude de armas, algunhas delas necesarias para poder avanzar. A inclusión de Hitler como xefe final e de símbolos nazis fixo que se censurasen nas súas versións occidentais.

185. Megaman 5 (1992)

Calquera dos seis que saíron para a NES é digno desta lista, pero, para non repetirme, decidín poñer os meus tres favoritos. Megaman é unha das mellores sagas de plataformas de acción dos 8 bits e perdurou ata os nosos días. Porén, hai que avisar de que a súa dificultade pode resultar frustrante.

184. Ys III (1991)

Nesta entrega, a saga de rol de acción decidiu cambiar a vista aérea polas plataformas 2D. O xogo está bastante ben e encantará aos amantes de Faxanadu, pero saíu á vez ca as versións de Mega Drive e Super Nintendo e, ademais, na actualidade conta cun bo remake en 3D que amplía a historia. É un peso pesado se nos cinguimos ao catálogo da NES, pero non a mellor opción nin no seu momento nin na actualidade.

183. Super Spy Hunter (1991)

Non ten nada que ver con Spy Hunter e orixinalmente chamábase Battle Formula, pero ao lanzalo en Occidente intentaron aproveitar a fama da saga. Con todo, é un shooter bo e orixinal, con elementos de xogos de carreiras.

182. The Little Mermaid (1991)

Capcom adaptou de novo con acerto unha película de Disney neste cartucho e mostrou os escenarios e os habitantes de A Sereíña con gran acerto. O xogador controla a Ariel, que debe explorar diversas contornas evitando os perigos, derrotando inimigos e abrindo cofres. A mecánica de ataque principal consiste en lanzar unhas burbullas que poden atrapar algúns inimigos para collelos e lanzalos contra inimigos máis poderosos.

181. MiG 29: Soviet Fighter (1992)

Xenial título de combate aéreo que simula a terceira dimensión, cun bo control e, sobre todo, unha gran variedade de situacións que achegan variedade e unha dose de realismo estraña no seu momento: por exemplo, cando se esgota o combustible do noso caza, empeza unha minifase na que debemos engancharnos á mangueira de combustible en pleno voo; tamén hai espectaculares combates contra xefes e fases de shoot ’em up vertical clásico.

180. Legacy of the Wizard (1987)

Este cartucho tráenos un título de aventuras con plataformas cun enorme mapa que explorar, que nos obrigará a usar papel e lapis para debuxalo e poder orientarnos. Podemos escoller entre varios personaxes dunha familia, e cada un deles ten os seus propios atributos de ataque e defensa e tamén habilidades únicas que o fan axeitado para explorar e superar zonas determinadas do mapa. Durante a exploración, ao eliminar inimigos conseguimos obxectos, como chaves coas que abrir novas zonas, e ouro que usar en diversas tendas e pousadas. É un xogo bastante complexo, que supón un reto case imposible de completar, pero que paga a pena intentar.

179. Batman Returns (1993)

Esta entrega do heroe enmascarado adaptouse como un «eu contra o barrio» clásico: debemos ir derrotando a golpes os inimigos que van aparecendo ata chegar ao xefe da zona. Podemos conseguir obxectos que nos axuden, como un gancho ou o batarang.

178. Heisei Tensai Bakabon (1991)

Baseado nun manga sobre un personaxe torpe e con escasas habilidades, é un xogo de plataformas moi divertido e cun reto diferente; en certo modo, parécese ao clásico Prince of Persia, xa que o xogador debe avanzar con coidado calculando como facer os saltos pola pouca axilidade do protagonista. Pódese usar un paraugas para amortecer as caídas e tamén para derrotar algúns inimigos en duelos, como se fose unha espada.

177. Parodius Da! (1990)

Un dos mellores shoot ’em up para arcades da época, cuxo nome vén da combinación de PAROdy of GraDIUS (parodia de Gradius). Como o seu propio nome indica, o estilo gráfico e as situacións en pantalla buscan ser xocosos, pero, malia iso, o xogo goza dun nivel de dificultade esixente. A versión de NES ten unha calidade gráfica inferior e menos niveis ca a recreativa orixinal, como era de esperar, pero arránxase para trasladar a experiencia orixinal de forma notable.

176. Time Zone (1991)

Este xogo de plataformas de acción transcorre ao longo de varios niveis ambientados en diferentes épocas. O protagonista pode saltar e lanzar a súa gorra aos inimigos, que se comporta de xeito semellante a un bumerán; ademais, pode volverse invencible e veloz con potenciadores. Combina algúns minixogos de preguntas e xefes finais para dotalo de variedade.

175. Boulder Dash (1990)

Un dos xogos de quebracabezas máis importantes do Commodore 64: en cada fase manexamos o personaxe, que ten que recoller todas as xemas evitando ser esmagado; a medida que accedemos a novos niveis, complícase o reto coa inclusión de inimigos que hai que esquivar ou aos que intentar tenderlles unha trampa para que queden debaixo das rochas que caen cando escavamos. A versión de NES é un gran remake gráfico que luce moi ben.

174. Vs. Excitebike (1988) (2 xogadores)

Excitebike é un clásico da NES no que temos que superar diversos circuítos de motocrós no menor tempo posible. Ademais, inclúe un editor de circuítos que permite ao xogador ampliar a súa duración. Esta versión Vs. é unha mellora do orixinal que nos chegou a Occidente e incorpora máis circuítos, mellor música, a posibilidade de xogar a dobres e poder gardar os circuítos editados.

173. Yume Penguin Monogatari (1991)

Unha aventura de plataformas contrarreloxo na que o pingüín protagonista debe alcanzar o final de cada nivel antes de que se acabe o tempo, pero é un pingüín con sobrepeso, o que o fai lento e torpe; por sorte, pode tomar unha bebida dietética para adelgazar e ser máis veloz e áxil. Porén, debe ter coidado de non comer os alimentos que aparecen no escenario ou que lanzan os inimigos para non volver á obesidade. É un xogo curto e simpático para concienciar contra a obesidade e a mala alimentación, e ten un apartado gráfico sobresaínte e colorido.

172. Whomp ‘Em (1990)

Un xogo de plataformas de acción inspirado en Megaman. Aínda que a versión xaponesa está baseada na novela Viaxe ao Oeste, en Occidente cambiouse o personaxe por un nativo americano, o que fai que os escenarios e os inimigos asiáticos non combinen, pero como xogo segue sendo divertido. Temos que superar varias fases armados coa nosa lanza para derrotar o xefe de cada zona e obter novas armas que nos permitirán explorar mellor as zonas doutros mapas. O primeiro nivel ten unha dificultade baixa, pero os seguintes xa supoñen un bo reto.

171. Destiny of an Emperor & Tenchi o Kurau II (1989-1991)

Dous RPG baseados no período dos Tres Reinos de China, no que Liu Bei comeza a formar unha milicia para recuperar o trono. Para iso temos que visitar pobos e masmorras, falar coa xente etc. Os combates son os clásicos por quendas, pero representados como grandes batallas nas que os puntos de vida dos xenerais son o número de soldados e as maxias son tácticas de guerra. Ademais, hai que mercar víveres para explorar o mapa e, se a comida se esgota, os soldados morren lentamente. Ten un gran compoñente de recrutamento, con máis de 200 xenerais, cada un cos seus propios atributos, que podemos atopar para que se unan a nós. A secuela continúa a historia e non está mal: mellora algo os gráficos e simplifica o combate, pero perde o compoñente estratéxico de mercar comida, anula a liberdade do sistema de recrutamento e mete masmorras innecesarias.

170. Tecmo World Wrestling (1989) (2 xogadores)

Un simulador de loita libre moi bo, con dez loitadores que contan co seu propio estilo de loita e ataques finais únicos. É sorprendente a variedade de ataques e movementos que consegue representar só coa cruceta e os dous botóns do mando, como agarres, patadas, envestidas etc. Ademais, permite loitar fóra do cadrilátero, subirse aos postes do ring etc. Graficamente luce e funciona moi ben; nesta época non era posible ter voces gravadas nos xogos, pero o xogo ten un comentarista que fai bromas en forma de texto.

169. Battle City (1985) (2 xogadores) 

Un dos meus xogos favoritos, no que hai que manexar un tanque e eliminar todo o batallón inimigo que vai aparecendo para poder pasar de fase, sempre con coidado de que os rivais non logren destruír a nosa aguia imperial. Inclúe potenciadores e xogo cooperativo para dous xogadores. Simple, pero moi divertido.

168. Cocoron (1991)

Dirixido por Akira Kitamura, deseñador do Megaman orixinal. É un xogo de plataformas de acción no que o xogador crea o seu propio personaxe escollendo entre oito tipos de cabeza, oito corpos e oito armas. A elección determina os atributos de saúde, poder e habilidades. Os escenarios e os inimigos son moi variados e evitan caer na monotonía.

167. Splatterhouse: Wanpaku Graffiti (1989)

Esta pequena xenialidade encerra un dos títulos de acción que máis me sorprenderon, e non por ser especialmente innovador. É unha secuela-parodia do Splatterhouse orixinal, con bastantes chiscadelas e bromas sobre películas de terror, pero sen abandonar unha dose elevada de violencia.

166. Bio Miracle Bokutte Upa (1988)

Un encantador xogo de plataformas no que controlamos o bebé Upa por escenarios coloridos e bonitos. Upa é un príncipe que debe salvar o seu reino usando un axóuxere máxico co que pode encerrar os inimigos en burbullas e usalos como plataformas ou empurralos para dispararllos aos demais.

165. Mother (1989)

Tamén coñecido como Earthbound Beginnings, é un famoso RPG con batallas aleatorias por quendas que destaca por unha historia profunda e diferente da de calquera outro xogo de rol contemporáneo, que compensa o seu simple apartado gráfico. Algo novo nas batallas é que se nos dá información sobre xestos ou movementos dos inimigos que nos permite deducir se están a planear algún tipo de estratexia ou de ataque especial. O seu principal problema é unha dificultade relativamente alta e unha información mellorable ao xogador, que fará que por momentos nos poidamos perder sen saber onde ir para avanzar na historia.

164. Bonk’s Adventure (1993)

Unha boa adaptación dun xogo de plataformas orixinal de PC Engine que nos pon na pel dun troglodita que, a cabezadas, debe rescatar a princesa Za. O xogo ten certo recorte gráfico, pero mantén a xogabilidade, a variedade de niveis e as fases de bonificación.

163. Micromachines (1991)

Os famosos coches de xoguete non se quedaron sen a súa correspondente adaptación aos videoxogos en varios sistemas. A versión de NES non é a mellor, pero merece ser nomeada en calquera top do sistema por ofrecer unha experiencia agradable e moi manexable de carreiras en miniatura.

162.  Kings of the Beach (1990) (2 xogadores)

Un xenial simulador de voleibol que capta moi ben todos os movementos do deporte e resulta moi cómodo de manexar malia os dous botóns do mando. O xogo ofrece varios modos de xogo, como partido amigable ou torneo.

161. Panic Restaurant (1992)

Un simpático e colorido xogo de plataformas de acción no que un cociñeiro debe superar escenarios derrotando inimigos ou xefes, e pode usar varios potenciadores. Todos estes elementos están inspirados no mundo da restauración e da hostalaría, o que lle dá un acabado visual orixinal e único.

160. Championship Rally (1991)

Unha rareza que só saíu en Australia e Xapón. É un bo simulador de rally, cun coidado apartado gráfico e un control que responde moi ben para a época. Podería ser perfecto se as frechas que nos avisan das curvas estivesen mellor implementadas, xa que moitas veces aparecen demasiado tarde, o que obriga a memorizar os circuítos.

159. Getsu Fuuma Den (1987)

Protagonizado polo samurái Fuuma, que viaxa ao inferno en busca de vinganza a través dun mapa con camiños predeterminados que se bifurcan e levan a tendas, áreas de personaxes e masmorras. Unha vez nunha masmorra, o xogador controla a Fuuma en fases de plataformas de acción lateral, saltando e atacando os inimigos coa súa espada e outras armas, aínda que tamén hai algunhas masmorras en primeira persoa. Nas masmorras pódese recoller diñeiro para mercar armas e outros obxectos. Graficamente non é o mellor do catálogo, aínda que para o seu ano cumpría cos estándares do momento, mentres que na xogabilidade pódese dicir que é un adiantado ao seu tempo e por momentos parece un xogo da cuarta xeración de consolas.

158. Arch Rivals (1990) (2 xogadores)

Os primeiros pasos de Midway no baloncesto sen normas. Xa presentaba algúns dos conceptos que anos máis tarde a compañía usaría no célebre NBA Jam. Divertido pola súa sinxeleza desde o primeiro momento, aínda que pouco variado para partidas longas, sobre todo se se xoga só.

157. TwinBee (1986) (2 xogadores)

Shoot ’em up vertical cunha estética colorida no que temos que derrotar hordas de inimigos con forma de comida. É un xogo curto e relativamente fácil, agás pola súa fase final. A posibilidade de fusionar as dúas naves se se xogaba cun amigo convertíao en algo moi divertido.

156. Magical Doropie (a.k.a The Krion Conquest) (1990)

A bruxa Doropie é o único que se interpón entre o Imperio Akudama e a conquista do mundo. Doropie dispón de habilidades máxicas para enfrontarse ás diversas situacións e aos robots do imperio. Claramente inspirado na saga Megaman, o xogo non se contenta con ser un mero clon e achegaba accións novas, como agacharse, e mesmo se adiantou ao propio Megaman ao incorporar a posibilidade do disparo cargado.

155. Dr. Mario (1990) (2 xogadores)

Xogo de lóxica con certo parecido a Tetris e a medio camiño do que máis tarde propoñería Puyo-Puyo. O obxectivo final era eliminar bloques de cores representados por virus e, para iso, había que colocar pílulas da mesma cor formando filas de catro bloques.

154. The Immortal (1990)

Unha xenial aventura na que temos que explorar unha masmorra chea de trampas e bestas. A ambientación de fantasía medieval, xunto cuns xeniais gráficos cheos de animacións con escenas de violencia, convérteno nun xogo único. Hai versións para ordenadores da época, pero o seu sistema de combate paréceme difícil; tamén hai unha versión para Mega Drive con mellores gráficos e máis violencia, pero a de NES é lixeiramente máis fácil.

153. Al Unser Jr. Turbo Racing (1989)

Poucos xogos de velocidade veredes nesta clasificación: as limitacións da NES non permitían facer marabillas, pero este xogo é un dos poucos que lograban transmitir sensación de velocidade. Ademais, inclúe un completo simulador de Fórmula 1 no que temos que preparar o noso coche ou decidir as paradas en boxes para gañar unha tempada de 16 circuítos.

152. Yie Ar Kung-Fu (1985)

Considerado por algúns o avó de Street Fighter, o arcade orixinal foi pioneiro no xénero e asentou as bases máis importantes. No seu paso á NES sacrificouse o aspecto gráfico, sobre todo os fondos dos escenarios, pero mantén unha xogabilidade fluída e a variedade de ataques malia a limitación de dous botóns.

151. Kick Master (1992) 

Este xogo de acción lateral ponnos ante o reto de superar oito niveis difíciles derrotando unha invasión de demos coas nosas poderosas patadas. É bastante orixinal porque, ao derrotar os inimigos, conseguimos saúde ou puntos de experiencia cos que subir de nivel e aprender novos tipos de patadas; ademais, pódense aprender diversos tipos de maxia para recuperar saúde, conseguir protección etc.

150. Cycle Race: Road Man (1988)

Exclusivo de Xapón e probablemente o único simulador de ciclismo da consola. O xogo propón gañar unha volta ciclista en Xapón e, para iso, temos que escoller entre varios corredores coas súas estatísticas e gañar puntos cos que mercar mellores bicicletas. Propón unha simulación moi completa, con factores como o vento, ir á roda dos compañeiros de equipo, etapas de montaña etc.

149. Sid Meier’s Pirates! (1991)

Un simulador da vida dun pirata que se adaptou a múltiples sistemas. Aínda que graficamente é sinxelo, abrangue unha gran variedade de situacións, como combates a espada ou navais, e nas cidades podemos movernos por diversas localizacións e entablar conversas. Conta con moreas de matices que lle dan realismo, como a influencia do vento na navegación ou a nacionalidade do noso personaxe ao tratar cos representantes dos imperios español, francés ou inglés.

148. Grand Master (1991)

Neste A-RPG, o xogador pode escoller cal dos cinco niveis visitar desde o inicio. A xogabilidade e o estilo parécense aos de Final Fantasy Adventure: debemos avanzar e explorar a fondo cada nivel derrotando inimigos para gañar experiencia e subir de nivel, e tamén atopar obxectos e melloras. O máis curioso é que, se morremos, perdemos todo o noso equipo, pero mantemos os niveis de experiencia adquiridos.

147. Wai Wai World 2 (1991) (2 xogadores)

Nesta secuela, Konami volveu facer un xogo de plataformas de acción cos protagonistas doutros dos seus xogos. O xogo supón unha gran mellora gráfica con respecto ao primeiro, pero perde todo o compoñente de exploración e aposta por niveis lineais; isto non é necesariamente malo, pero defraudará a quen busque un título como o primeiro. Por outra banda, agora o xogador está obrigado a escoller ao principio que tres heroes de Konami usar e, a diferenza do primeiro, non pode usalos libremente, senón que ten que recoller potenciadores para escoller que heroe empregar durante un minuto.

146. Zanac (1986)

Zanac é unha marabilla dos shooters verticais: graficamente destaca para o seu ano e ten un apartado sonoro notable. Pero no que realmente sobresae o xogo é na súa avanzada intelixencia artificial, que adapta o nivel de dificultade á habilidade do xogador, o que podía provocar situacións extremas desde o primeiro nivel.

145. Star Wars: The Empire Strikes Back (1992)

O curioso deste xogo é que é moi superior tecnicamente á súa primeira parte e incorpora mesmo voces e efectos de son incribles. Pero estrágao ao eliminar a posibilidade de escoller con que personaxe xogar e ao engadir un aumento de dificultade innecesario. Non todo é malo: o xogo incorpora os poderes Jedi e recrea situacións da película con bastante acerto, alternando plataformas con combates aéreos.

144. Joe&Mac: Caveman Ninja (1991)

Non é nin de lonxe a mellor conversión do arcade, pero é bastante meritoria para unha consola de 8 bits. Aínda que acaba repetindo inimigos e xefes, logra captar a esencia do orixinal. Por desgraza, non mantén a posibilidade de dous xogadores simultáneos.

143. New Ghostbusters II (1990)

Tras dúas entregas nefastas, a NES recibiu por fin un xogo competente de Os Cazapantasmas. Manexando dous personaxes, podiamos usar o raio para aprisionar os inimigos mentres, co segundo personaxe, sempre pegado a nós, lanzabamos a trampa.

142. Bubble Bobble (1987) (2 xogadores)

Outra adaptación dun arcade famoso cuxa acción se desenvolve nunha pantalla estática na que debemos derrotar os inimigos co noso personaxe, que só dispón do poder de lanzar burbullas coas que atrapar os rivais e facelos estoupar. É un xogo moi longo, composto por cen niveis.

141. Gauntlet II (1989) (4 xogadores)

Un dos poucos xogos de masmorras que podemos atopar no catálogo. Tecnicamente é mellor ca a súa primeira parte e é dos poucos xogos da consola que permiten xogar ata catro xogadores simultáneos. O seu único defecto é que ten unha dificultade moi inferior á da primeira entrega, tamén dispoñible na NES.

140. Dragon Quest (a.k.a Dragon Warrior) (1986)

Aínda que había precedentes no rol, como a saga Ultima, foi Dragon Quest a que asentou os piares básicos do rol xaponés, que copiarían, entre outras, a saga Final Fantasy. Esta entrega sorprende porque aínda é agradable de xogar, cunha dificultade aceptable, sen necesidade de repetir combates para subir de nivel, e cunha duración curta.

139. Flipull: Exciting Cube Game (1989)

Unha pequena xoia que oficialmente non saíu do mercado xaponés. É un xogo de quebracabezas no que, lanzando bloques, hai que conseguir limpar o taboleiro. Flipbull ten unha curva de dificultade axeitada e permite escoller entre un modo contrarreloxo con vidas ou outro sen tempo, pero cun número de movementos limitado.

138. Mashin Eiyuu Den Wataru Gaiden (1990)

Un RPG de acción baseado nun anime de mechas. Á hora de explorar o mapa para atopar pobos e masmorras, ten unha perspectiva aérea e pantallas sen scroll, como o primeiro The Legend of Zelda, pero os seus combates aparecen ao chou e cambian a unha perspectiva lateral na que predominan mecánicas máis parecidas ás dos xogos de acción da época, aínda que sen abandonar os compoñentes de rol, como os puntos de atributos, as maxias etc. Para ser un A-RPG é un xogo curto, pero cun bo deseño e acabado técnico.

137. Mini-Putt (1991)

Case me rendera na busca dun xogo de golf decente na NES cando apareceu este de minigolf. Ten unhas físicas correctas e un control decente e fácil de comprender, aínda que presenta un bo reto á hora de calcular traxectorias e rebotes.

136. Gotcha! The Sport (1987)

Probablemente o primeiro simulador de paintball da historia. Tamén un dos poucos títulos que usan a pistola de luz da consola. O xogo presenta a acción en primeira persoa e debemos usar o mando nunha man para movernos lateralmente ata chegar á bandeira inimiga mentres, coa outra man, usamos a pistola de luz para descualificar os adversarios.

135. Don Doko Don (1990) (2 xogadores)

Xogo de plataformas inspirado nas mecánicas de éxito de Bubble Bobble: os xogadores deben superar pantallas sen scroll derrotando todos os inimigos para avanzar ao seguinte nivel e, cada dez niveis, hai que enfrontarse a un xefe. Os protagonistas dispoñen dun martelo co que golpear os inimigos para esmagalos, collelos e disparalos para acabar definitivamente con eles.

134. Cobra Triangle (1989)

Unha das primeiras xoias de Rare antes de alcanzar a fama. Montados nunha lancha e con vista isométrica, temos que superar máis de vinte fases distintas, como carreiras, rescatar náufragos ou combater tiburóns.

133. Faxanadu (1987)

Un dos xogos de rol de acción máis interesantes, que tivo pouco éxito na NES, cunha historia e un mundo fantástico moi elaborados. Ten un aspecto gráfico notable e un sistema de control preciso co que saír ben parados das batallas; ademais de combater, tamén podemos pasear polas súas cidades para obter información ou mellorar o equipo.

132. Little Nemo: The Dream Master (1990)

Neste xogo de plataformas controlamos a Nemo, un neno débil que non pode atacar directamente os inimigos: a súa única forma de defenderse é lanzar caramelos que deteñen brevemente os atacantes. Por sorte, moitos animais, ao ser alimentados con estes caramelos, poden ser controlados por Nemo, que aproveita as súas habilidades para atacar, gabear, saltar máis alto, escavar etc. Todas as fases están inspiradas en mundos oníricos aos que Nemo accede ao soñar, e ofrecen contornas orixinais con bos gráficos.

131. Conquest of the Crystal Palace (1990)

Xogo de plataformas de acción que bebe bastante de Ninja Gaiden, pero incorpora elementos como tendas onde mercar obxectos ou toques de humor como un telexornal en plena China feudal. O xogo parte dunha dificultade baixa que vai aumentando ao longo de cinco niveis moi vistosos graficamente.

130. The Goonies (1986)

Tras un apartado gráfico sinxelo agóchase un dos mellores xogos de plataformas de exploración e acción que tiven o pracer de xogar. Baseado na película, debemos manexar o protagonista para atopar as tres chaves que abren a porta á seguinte zona e buscar en cada nivel os seus amigos. Mención especial para as súas melodías, perfectamente recoñecibles.

129. Mario&Yoshi (1991) (2 xogadores)

Outra volta de porca á idea de Tetris. Un xogo de mecánica sinxela e que engancha sen remedio, cuxo obxectivo é colocar inimigos iguais para que desaparezan e evitar o temido game over se algunha das columnas tocaba o teito. Ademais, pódense usar os ovos de Yoshi para lograr mellores puntuacións eliminando unha columna de inimigos aínda que non fosen do mesmo tipo.

128. Blades of Steel (1988) (2 xogadores)

Un dos mellores arcades de hóckey sobre xeo, no que os xogadores poden enfrontarse en primeiro plano a puñadas e o perdedor é expulsado. É unha adaptación dunha recreativa orixinal co seu obrigado sacrificio gráfico, pero ofrece máis modos de xogo e un alto nivel na xogabilidade.

127. Rygar (1987)

Un clásico das recreativas con varias adaptacións, das que a de NES foi a única que ofreceu un xogo distinto do orixinal. Mentres as outras sufrían para ofrecer a mesma experiencia ca un hardware máis potente, na NES transformouse o xogo engadíndolle plataformas, exploración, un primitivo sistema de niveis e un gran apartado sonoro.

126. Star Wars (1991)

Baseado no episodio IV da saga, adapta diversos sucesos da película de forma louvable, alternando entre plataformas, tiroteos ou combates espaciais en primeira persoa. Ofrece certa liberdade ao xogador e, se explorabamos a fondo, podiamos atopar zonas secundarias. Ademais, tras rescatar outros personaxes, como Han Solo e a princesa Leia, podemos usalos e aproveitar as súas vantaxes en combate.

125.  Puyo Puyo (1991) (2 xogadores)

Non existe sistema que non recibise algún tipo de versión de Puyo-Puyo. É outro clásico dos quebracabezas no que temos que unir catro puyos da mesma cor para facelos desaparecer e evitar así que se acumulen. Esta versión é bastante experimental e non conta con modos que se irían incorporando en entregas posteriores, como o modo historia, xogar contra unha IA etc.

124. The Legend of Prince Valiant (1992)

Hoxe poderiamos cualificalo como o “Dark Souls da consola” pola súa alta dificultade, pero sen chegar a ser inxusto. Exclusivo do territorio europeo, nárranos a historia do príncipe Valente a través de niveis variados, como masmorras con multitude de trampas ou fases en primeira persoa nas que manexamos mesmo os canóns dun barco.

123. Battletoads & Double Dragon (1993) (2 xogadores)

A NES daba os seus últimos coletazos cando recibiu esta fusión de dúas grandes sagas. Non trae tanta variedade de fases como Battletoads e, aínda que dispón de cinco personaxes, todos teñen os mesmos ataques con distintas animacións. Malia iso, as chiscadelas a ambas as sagas e a mestura de steampunk espacial con macarras de rúa convérteno nun xogo divertido.

122. Chaos World (1991)

Un fantástico RPG cunha historia na que, sen profundar demasiado, toca temas como o fanatismo relixioso. Destaca por un sistema de recrutamento de personaxes con matices do que máis tarde veriamos en Suikoden. Tamén por un sistema de misións secundarias que enriquecen a trama principal e para as que temos que escoller cal dos nosos personaxes enviar, sen poder usalo en combate durante un tempo.

121. Uchūkeibitai SDF (1990)

Un descoñecido shoot ’em up vertical que permitía o desprazamento horizontal da pantalla. Lin que o cartucho usa os mesmos chips gráficos ca Castlevania 3 e nótase: móvese con fluidez e non hai escintileos, todo iso sen renunciar a unha boa cantidade de inimigos en pantalla.

120. Tiny Toon Adventures (1991)

Outro gran xogo de plataformas da NES, cun control suave, unhas melodías sobresaíntes e unha curva de dificultade que roza a perfección. Todos os personaxes, inimigos incluídos, contan coas súas propias animacións, e os seus variados escenarios gozan de bastante detalle e colorido. Só se lle pode criticar a súa curta duración.

119. Teenage Mutant Ninja Turtles: Tournament Fighters (1993) (2 xogadores)

Aínda que o seu catálogo non ten demasiadas achegas, paréceme o mellor xogo de loita da consola a nivel técnico. Ofrece varios modos de xogo, como historia ou torneo; neste último poden xogar ata catro xogadores por quendas e, malia o seu limitado plantel de sete loitadores, polo menos cada un ten o seu propio ataque especial.

118. Wario’s Woods (1994) (2 xogadores)

Novo quebracabezas: nesta ocasión temos que colocar inimigos en filas para facelos estoupar con bombas da mesma cor. É unha versión inferior á lanzada para Super Nintendo, pero graficamente sobresae dentro do catálogo. Elimina modos de xogo do orixinal, pero resulta entretido e un reto para os amantes dos quebracabezas.

117. Don Doko Don 2 (1992)

Continuación que cambiou as fases estáticas do primeiro por un xogo de plataformas de acción con scroll. Mantén as habilidades do personaxe do primeiro título, que pode saltar e golpear os inimigos co martelo para collelos e disparalos, pero incorporaba moreas de novidades, como novas armas, moitos segredos, algún minixogo etc. Malia o cambio de estilo, hai que recoñecer que esta secuela é un dos mellores xogos de plataformas do sistema.

116. Side Pocket (1987)

Un primitivo simulador de billar baseado nunha recreativa do mesmo nome. Engancha e é divertido, logra reproducir as físicas das bólas de forma coherente e non fai falta ser un experto no deporte para xogalo, xa que os controis se reduciron a unha liña coa que apuntar e unha barra de potencia para o tiro. Pode non ser un xogo sobresaínte, pero achega variedade ás nosas NES.

115. Heavy Barrel (1990) (2 xogadores)

Adaptación do arcade que nos ofrece un dos mellores run and gun do sistema, con bastante acción, múltiples potenciadores e xefes finais. Graficamente é correcto, aínda que a variedade de inimigos se fai curta, pero a variedade de armas e a súa boa curva de dificultade fan del un título moi apetecible.

114. Adventure Island (1986)

Un clon de Wonder Boy que co tempo, en entregas posteriores, acabaría creando o seu propio estilo. Aínda que sexa un clon desenvolvido para a NES, ser fiel ao desenvolvemento e ás mecánicas do orixinal, que era moi bo, convérteo nunha gran opción entre os xogos de plataformas da máquina.

113. Super Mario Bros 2 (1988)

Un clon doutra saga para a que Nintendo, para traela a Occidente, decidiu usar o mundo de Super Mario. É un bo xogo de plataformas, con exploración e varios personaxes para escoller, cada un deles cunha habilidade única. É certo que perde toda a esencia do que se espera dun Super Mario, pero como xogo merece recoñecemento.

112. Kickle Cubicle (1990) 

Nesta aventura que mestura acción con quebracabezas temos que axudar a Kickle a liberar o Reino Fantasía. Para iso debemos conxelar os nosos inimigos e empurralos á auga para lograr formar un camiño ata os nosos amigos capturados.

111. Rollergames (1990)

A idea deste xogo pódese definir como unha mestura de Double Dragon con plataformas e patíns. O noso protagonista, patinando, debe cruzar escenarios con trampas, saltos e multitude de inimigos para chegar ao xefe do nivel. Soa raro, pero funciona.

110. Shadow of the Ninja a.k.a Blue Shadow (1990) (2 xogadores)

Un fantástico xogo de ninjas cuxos niveis estaban cheos de sorpresas, o que o diferenciaba da longa sombra de Ninja Gaiden. Completo e moi ben desenvolvido tecnicamente, permitía mesmo o xogo simultáneo con outra persoa. En cambio, pecaba dunha curta duración e de non convidar nada a repetir.

109. The New Zealand Story (a.k.a Kiwi Kraze) (1991)

Outra recreativa adaptada á NES; aínda que se eliminaron escenarios da máquina orixinal, en conxunto logra un produto final moi digno. O xogo preséntanos unha serie de escenarios labirínticos con inimigos e trampas que debemos atravesar coa axuda dun arco e de moita habilidade.

108. Power Blade (1991)

Neste xogo de plataformas de acción manexamos un protagonista coa capacidade de atacar lanzando varios bumerans; ten unha gran xogabilidade que bebe moito da franquía Megaman: por exemplo, o xogador pode afrontar calquera área na orde que queira desde o comezo, aínda que aquí os xefes non outorgan novos poderes nin teñen debilidades ou resistencias, polo que a orde de elección das fases é menos importante. Tivo unha secuela que, sen ser mala, perdeu parte da calidade que atesouraba o orixinal.

107. Moai Kun (1990)

Unha divertida combinación de quebracabezas con plataformas, exclusiva do territorio xaponés. Unha desas xoias da NES que envelleceron moi ben. Ao longo de 56 niveis temos que rescatar os nosos compañeiros, cunha proposta que por momentos lembra un pouco Adventures of Lolo.

106. North & South (1990)

Ambientado na guerra civil estadounidense. Combina varios xéneros sen profundar excesivamente en ningún, pero consegue ser un gran xogo de estratexia, xénero que non abunda na consola. Así, temos un taboleiro con zonas parecido ao Risk, niveis run and gun para tomar fortes ou combates en mapa aberto nos que manexamos en tempo real unidades de cabalería, infantaría e artillaría.

105. Ninja Gaiden (1988)

Ninja Gaiden é un excelente xogo de plataformas de acción, novo por contar a súa historia con secuencias animadas e tamén por unhas melodías pegadizas, ademais dun excelente control, pero cunha alta dificultade que pode desesperar. Aínda así, é un xogo moi recomendable cuxos controis e movementos copiaron moitos outros xogos de plataformas de acción.

104. P.O.W.: Prisoners of War (1989)

Adaptación dun beat ’em up de recreativa que, malia o seu recorte gráfico, cumpre, sobre todo na xogabilidade. O xogo ponnos na pel dun prisioneiro de guerra que debe escapar loitando tanto corpo a corpo como coas armas que lles collemos aos inimigos.

103.  Metal Gear (1988)

A saga Metal Gear, orixinal de MSX, aterrou na NES cun port que tecnicamente era inferior e que cambiaba algo o desenvolvemento da historia. Algúns critican esta versión, pero o certo é que ten unha xogabilidade única, cun sistema de sixilo primitivo pero que non deixa de ser único dentro do catálogo. O seu maior defecto é que comeza cunha curva de dificultade bastante alta, aínda que acaba moderándose.

102. Takahashi Meijin no Bōkenjima IV a.k.a Adventure Island IV (1994)

A saga empezou sendo un clon de WonderBoy que se foi diferenciando cada vez máis. Esta entrega supuxo a ruptura máis grande, xa que pasou dun xogo de plataformas lineal a un xogo de exploración con toques de RPG que bebe moito do proposto por Metroid. O xogo saíu tarde, cando xa aparecían as primeiras informacións sobre a Nintendo 64, e por iso non se comercializou fóra de Xapón.

101. Super Contra (1990) (2 xogadores)

O Contra orixinal tivo un éxito enorme e Konami decidiu aproveitalo con esta secuela. O xogo mantén o proposto pola primeira parte, un run and gun con multitude de inimigos, potenciadores e xefes enormes. Porén, non logra sorprender como a primeira parte.

100. Dragon Quest III (1988)

Esta entrega pecha a primeira triloxía da saga, que son tamén as únicas que comparten argumento. Incorporou elementos que popularizou Final Fantasy, como manexar catro personaxes en combate ou incluír un sistema de oficios. Tamén engadiu outras novidades, como o ciclo de día e noite, que afectaba a actividade nos pobos.

99. Galaxy 5000 (1991) (2 xogadores)

Pódese considerar o antecesor espiritual de Wipeout e poñíanos aos mandos de naves espaciais en carreiras que nos dan diñeiro para mellorar a nosa máquina. Os circuítos caracterízanse por ter atallos, caídas ao baleiro e tiroteos. Para o seu ano non destaca tecnicamente, pero ten un control perfecto que o coloca entre os mellores xogos de carreiras.

98. Mike Tyson’s Punch-Out! (1987)

O mellor xogo de boxeo da consola, aínda que é certo que é máis un arcade ca un simulador deportivo. Debemos manexar a Little Mac, un pequeno boxeador, para derrotar rivais enormes no ring; para iso, temos que aprender os patróns de ataque para esquivar e atacar no momento oportuno.

97. Quarth (1990) (2 xogador)

Este xogo é unha rara mestura de xéneros. Por unha banda, temos un shoot ’em up vertical no que manexamos unha nave coa que podemos disparar bloques e, pola outra, unha especie de Tetris, xa que cos nosos bloques temos que formar cadriláteros para abrirnos camiño. Foi exclusivo de Xapón, pero grazas aos cartuchos piratas puidemos xogalo en Occidente.

96. Willow (1989)

A famosa película adaptouse á NES como un bo xogo de rol de acción. Desenvólvese cun estilo parecido ao do primeiro Zelda, é dicir, con vista aérea e movéndonos libremente por pantallas nas que poden aparecer inimigos, pero, a diferenza do clásico de Nintendo, aquí temos un sistema de niveis con puntos de experiencia.

95. 1943: The Battle of Midway (1988)

Continuación do xogo 1942, baseada na batalla de Midway. Mentres que 1942 me parece un xogo que ao pouco se volve repetitivo, con esta secuela entretívenme, xa que incorpora un sistema de melloras do noso avión ao longo da partida, o que lle dá un elemento estratéxico a este shooter vertical.

94. Batman: The Video Game (1989)

O primeiro xogo de Batman de Sunsoft para a NES non defraudou. Pode que non sexa perfecto, pero ofrece un bo xogo de plataformas de acción moi inspirado en Ninja Gaiden, no que debiamos frear os plans do Joker a través de cinco fases empregando os diversos trebellos do personaxe.

93. Castlevania II: Simon’s Quest (1987)

Nesta entrega, Konami incorporou elementos de rol á xogabilidade da primeira parte. Por exemplo, derrotar inimigos dános experiencia e o seu desenvolvemento transcorre nun mundo aberto no que debemos localizar as masmorras. Tamén ofrece distintos finais. É unha das entregas máis criticadas pola ausencia de xefes finais, pero a min paréceme moi entretida e innovadora.

92. Jesus: Kyōfu no Bio-Monster (1989)

Unha aventura gráfica exclusiva de Xapón e cunha historia de ciencia ficción que engancha desde o primeiro momento. Ten escenas animadas moi coloridas e logradas, aínda que é moi lineal, a diferenza doutras aventuras gráficas que veredes máis arriba neste top.

91. Jackie Chan’s Action Kung Fu (1990)

Un xogo xenial no que manexamos a Jackie Chan contra multitude de inimigos e que destaca por uns controis fluídos cunha gran variedade de movementos. O máis curioso deste xogo é que o quimono violeta do personaxe e a súa habilidade para lanzar ondas vitais me lembran máis a Dragon Ball ca a unha película de Jackie Chan.

90. Mitsume ga Tōru (1992)

Este remake dun xogo de MSX é un xogo de plataformas con toques de acción, exclusivo de Xapón e baseado nun anime. Ten moreas de efectos gráficos moi coloridos e unha música moi acertada. Se chegase a Occidente, seguramente hoxe sería un dos xogos favoritos de moitas infancias.

89. G.I. Joe: A Real American Hero & G.I. Joe: The Atlantis Factor (1991-1992)

Dous xogos de acción lateral con disparos de gran factura técnica; ambos son bastante bos, aínda que o primeiro me pareceu algo mellor. Teñen unha mecánica orixinal na que podemos escoller que tres soldados usar en cada misión; cada misión ten fases de acción simple, outras nas que hai que explorar unha zona para colocar cargas explosivas e combates contra xefes. Cada soldado ten habilidades e armas diferentes, e resulta interesante alternar o seu manexo segundo a situación que haxa que afrontar.

88. The Legend of Zelda (1986)

Unha desas obras que marcaron un antes e un despois, ademais do comezo dunha das mellores sagas. O xogo xa presenta multitude de elementos que se manteñen en entregas posteriores: libre exploración do mapa, masmorras con xefes finais e obxectos necesarios para poder avanzar etc. Graficamente non é do mellor que deu a NES, pero cumpre e a súa música é inesquecible.

87. Fire Emblem: Shadow Dragon and the Blade of Light (1990) 

Primeira entrega da famosa saga de xogos de rol tácticos, que moitos consideran o primeiro piar do xénero. O xogo está protagonizado polo príncipe Marth, que se aventura por todo o continente para atopar e recuperar a súa espada de luz coa que cumprir o seu destino.

86. Disney’s TaleSpin (1991)

A época na que os xogos baseados en franquías de Disney eran garantía de calidade, entre eles este baseado en TaleSpin. Manexamos o oso Baloo na súa avioneta para avanzar por fases moi variadas e ricas en detalle que alternan o desprazamento horizontal e o vertical. Ademais, permite darlle a volta á nosa nave para disparar aos inimigos que deixamos atrás, unha habilidade que moi poucos do seu xénero ofrecen.

85. Akumajou Special: Boku Dracula-kun (1990)

Konami decidiu parodiar a súa saga Castlevania neste xogo de plataformas de acción cun estilo gráfico chibi ou super deformed; aínda que se trata dunha parodia da devandita saga, as mecánicas empregadas parécense máis ás de Megaman, con saltos, disparos, obtención de habilidades etc. Ademais, todas as moedas que conseguimos ao derrotar inimigos pódense usar en diversos minixogos que tamén están cargados de humor absurdo.

84. Shatterhand (1991)

O éxito de Ninja Gaiden abriu a porta a multitude de xogos que querían aproveitar o tirón usando a mesma fórmula. Shatterhand é un dos que o conseguiron na NES, e é un bo xogo de acción co clásico desprazamento lateral.

83. Nintendo World Cup (1990) (2 xogadores)

Fútbol arcade sen normas baseado na franquía Kunio-Kun. O xogo propón o reto de gañar un Mundial no que cada equipo ten o seu tiro especial e, como non hai faltas, podemos eliminar os nosos adversarios a base de entradas. Porén, o xogo padece uns escintileos horribles.

82. Disney’s Darkwing Duck (1992)

Outro xogo da marca Disney para a NES; neste caso encarnamos o xusticeiro con aires de Batman para deter o mal na cidade. Un xogo no que predominan as plataformas e moita acción e no que podemos usar varios dos trebellos da serie orixinal.

81. Startropics 2 (1994)

Esta secuela pasou desapercibida por saír moi tarde para a NES, nunha época na que xa se soñaba cos gráficos 3D. É un xogo bastante continuísta con respecto á primeira entrega e, polo tanto, con poucas novidades, pero segue ofrecendo calidade aos xogadores que queiran un bo xogo de masmorras ao estilo do Zelda clásico.

80. Super Mario Bros (1985)

Un dos mellores xogos de plataformas da historia, que creou moitas das bases do xénero. Coa recorrente premisa de salvar a princesa, debemos avanzar con Mario por vinte e catro fases nas que se presentan moitos dos elementos clásicos da saga: niveis subterráneos ou castelos, potenciadores en forma de cogomelos ou flores e moitos dos inimigos máis coñecidos da saga.

79. RC Pro-Am II (1992) (4 xogadores)

A primeira parte asentou as bases de xogos como Mario Kart; porén, esta secuela pasou desapercibida, a pesar de ser bastante mellor. Divertido especialmente se se xoga con amigos, a súa proposta consiste en gañar carreiras nas que podemos coller obxectos que nos dan vantaxe.

78. Gradius (1986)

Un clásico da súa xeración e un dos primeiros xogos de naves da NES, cunha dificultade alta pero dominable cun pouco de paciencia. O xogo sorprendeu por incorporar un sistema de potenciadores que se obteñen ao eliminar inimigos e no que, sen pausar, debemos decidir que mellora obter.

77. Gun-Nac (1990)

Encarnando o comandante Gun Nac, temos que salvar a galaxia de obxectos inanimados que se volveron agresivos. Estamos ante un shooter con moita acción e velocidade. Ademais, ten un sistema de melloras que podemos mercar co diñeiro que recollemos en cada fase.

76. Felix the Cat (1992)

Adaptación do personaxe animado a un bo xogo de plataformas de acción, con gráficos bos e coloridos. Felix pode transformarse en diversos vehículos segundo a contorna para poder avanzar ata o final de cada nivel e derrotar os diversos xefes finais.

75. Double Dragon II (1989) (2 xogadores)

Non é unha das miñas sagas preferidas, pero é innegable que influíu no xénero e marcou toda unha xeración. Estamos ante un beat ’em up que ofrece o reto de superar nove fases cunha curva de dificultade moi ben implementada, tanto que un xogador novato na súa primeira partida pode superar facilmente tres niveis.

74. Nightsade Part 1: The Claws of Sutekh (1992)

Unha xenial aventura gráfica na que interpretamos un heroe que debe loitar contra o crime da cidade e desentrañar un misterio maior. Gustoume o seu sistema de xogo, que combina quebracabezas e trampas con combates nos que predomina a acción, pero ademais incorpora un sistema de popularidade entre os cidadáns, que aumenta se os axudamos cos seus problemas, o que nos reporta información ou favores.

73. Captain Tsubasa II: Super Striker (1990)

Baseado no anime, debemos gañar partidos de fútbol. Ata aquí podería parecer outro simulador, pero Captain Tsubasa nárrase do mesmo xeito ca a serie e, en cada situación, debemos escoller entre varias accións como debe actuar o noso xogador segundo a enerxía que nos quede. Isto fai que o xogo se achegue máis a un xogo de rol táctico ca a un simulador deportivo, toda unha rareza.

72. Batman: Return of the Joker (1991)

Sunsoft levou ao límite o hardware da NES neste xogo de plataformas de acción protagonizado por Batman. Os seus gráficos, xunto cun scroll rápido e unha xogabilidade perfecta, podían facelo pasar por un xogo dos 16 bits grazas ao gran tamaño dos sprites.

71. Contra (1988) (2 xogadores)

Durante moito tempo, o rei dos xogos run and gun foi Contra, que propón aos xogadores atravesar multitude de inimigos e esquivar todos os seus disparos con moitas armas, movementos e bos efectos. Ademais, ten varios xefes finais impresionantes para a súa época.

70. Road Fighter (1985)

Os xogos de xogabilidade sinxela adoitan ser os que mellor aguantan o paso dos anos, e isto é o que lle pasa a Road Fighter: só debemos correr sen parar para alcanzar a meta antes de que se acabe o tempo, pero esquivando o resto de vehículos e as manchas de aceite, e logrando repostar combustible.

69. Life Force (1986) (2 xogadores)

Life Force é un spin-off da saga Gradius e nel atopamos seis niveis cargados de acción, que alternan pantallas de movemento vertical e horizontal. Tampouco faltan as cápsulas para conseguir as armas e os potenciadores da saga principal.

68. Adventure Island II (1991)

Hudson Soft tardou cinco anos en desenvolver esta secuela, que é un dos xogos de plataformas máis coidados e equilibrados do catálogo. Incorpora moitas novidades, entre as que destacan poder retroceder nos niveis ou a máis famosa de todas, a incorporación de varios dinosauros como montura.

67. Ninja Gaiden II: The Dark Sword of Chaos (1990)

Tras o éxito da primeira parte, Tecmo non dubidou en aproveitar o filón e sacar esta secuela. É bastante continuísta, pero con melloras na xogabilidade, como a posibilidade de escalar paredes, ou novos poderes, como crear clons do personaxe. Mantiña a famosa narración da trama con cinemáticas elaboradas para a época.

66. Nekketsu Street Basket: Ganbare Dunk Heroes (1993) (2 xogadores)

Novo xogo deportivo protagonizado por Kunio Kun, nesta ocasión baseado no baloncesto, pero, a diferenza doutros da saga, aquí prodúcese a maior ruptura coas regras do xogo. Así, ademais da ausencia de faltas, vemos canchas con canastras amoreadas, tiros que desafían as leis da física, elementos do escenario cos que interactuar etc.

65. The Magic of Scheherazade (1987)

Un título bastante avanzado para o seu ano de lanzamento: é un RPG cos seus combates aleatorios, subida de niveis por experiencia e cidades nas que conseguir información e subministracións, pero á vez tamén ten combates de rol de acción en mapas para explorar, como no primeiro The Legend of Zelda. A cousa non remata aquí, xa que tamén conta cun extenso recrutamento de compañeiros e decenas de mercenarios, cada un coas súas propias habilidades para usar en combate e a maioría cunha pequena historia persoal que descubrir. A súa historia ten ambientación árabe e xoga coas viaxes no tempo dunha forma bastante sólida para un RPG tan temperán.

64. Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Arcade Game (1990) (2 xogadores)

Un dos mellores ports dun arcade feitos para a consola. O xogo é moi fiel ao orixinal e, aínda que se recortou o tamaño dos sprites e se eliminou a opción de catro xogadores simultáneos, compénsase con engadidos como novos xefes finais e fases. As súas melodías son perfectamente recoñecibles como as da serie de TV e a xogabilidade adaptouse aos dous botóns de forma satisfactoria.

63. Ganbare Goemon 2 (1989) (2 xogadores)

Foi nesta segunda parte cando Konami decidiu enfocar as aventuras de Goemon nun ton humorístico, con situacións absurdas, algo que resultou ser todo un acerto e que fixo popular a saga, con múltiples secuelas. É un título correcto no técnico, cunhas mecánicas moi boas: temos que explorar niveis derrotando inimigos e superando retos para atopar tres chaves coas que pasar de fase, pero tamén hai que derrotar xefes absurdos. Incorpora moreas de tendas onde mercar obxectos ou participar en minixogos, como masmorras en primeira persoa.

62. The Lone Ranger (1991)

Un xogo ambientado no Far West e baseado nas aventuras de The Lone Ranger. Divertido e moi variado, mestura aventuras, RPG, plataformas ou shooter. Como curiosidade, nas fases en primeira persoa nas que debiamos disparar a inimigos permitía usar a pistola de luz.

61. Blaster Master (1988)

Blaster Master ponnos aos mandos dun tanque especial co que avanzar por un mundo cheo de perigos derrotando os seus inimigos. O xogador pode abandonar o tanque e explorar algúns niveis nos que a perspectiva cambia a unha vista aérea con gráficos moi detallados. Por desgraza, ten unha dificultade bastante alta, pero non puiden evitar colocalo na lista.

60. J.League Fighting Soccer: The King of Ace Strikers (1993)

Unha grata sorpresa cando descubrín este xogo de fútbol. Permite tácticas e aliñacións e move vinte e dous xogadores, aínda que a costa de sufrir escintileos; pero o desprazamento do campo é suave e os controis son moi bos, xa que incorporan un sistema de combos que permite realizar máis accións ca noutros xogos da época.

59. The Guardian Legend (1988)

Unha das xoias agochadas da consola, que narra unha historia de ciencia ficción espacial combinando fases de shooter de naves con outras nas que predomina a exploración de masmorras, que beben moito do visto no primeiro Legend of Zelda. Non é un xogo difícil, pero a exploración dalgunhas masmorras pode chegar a ser complexa e pode ser necesario debuxar un mapa a man.

58. Famicom Wars (1988)

O avó da saga Advance Wars, un xogo táctico militar que xa presentaba os piares básicos do que veriamos en entregas futuras: mapa dividido en cadros, movementos por quendas, toma de cidades para obter recursos e moita variedade de unidades con calidades e estatísticas diferentes, pero equilibradas.

57. Solstice: The Quest for the Staff of Demnos (1990)

Estamos ante un dos mellores xogos a nivel técnico: unha aventura con vista isométrica que combinaba plataformas e quebracabezas nunha masmorra labiríntica composta por máis de 200 habitacións e cunhas melodías de soño. Por desgraza, é un xogo moi difícil e sen posibilidade de gardar a partida, que nunca logrei rematar; pero paga a pena dar un paseo polas súas fases aínda que non se pretenda rematalo.

56. Nekketsu Kakutō Densetsu (1992) (2 xogadores)

Para min, o mellor xogo de loita do catálogo. É certo que non ten un gran plantel de personaxes con ataques personalizados e variados, pero, como en todos os xogos de Kunio Kun, predomina a tolemia e a interacción cos elementos de cada escenario é clave. Como sempre, xogalo con amigos faino moito máis divertido.

55. Freedom Force (1988)

Outro bo xogo para a pistola de luz, con desprazamento automático lateral, no que debemos apuntar e disparar rápido aos inimigos evitando danar os civís. É un xogo cunha dificultade alta, pero xustificada, pois é un título curto e cun pouco de paciencia pódese completar.

54. The Ultimate Stuntman (1990)

Esta xoia componse dunha gran variedade de fases con estilos de xogo diferentes que se alternan sen parar. O personaxe conduce diversos vehículos en carreiras con tiroteos, pilota naves en fases de shoot ’em up verticais e horizontais, avanza por contornas urbanas ao máis puro estilo run’n gun, escala edificios disparando ao seu redor cunha mira, resolve enigmas para desactivar bombas e, por suposto, loita contra diversos xefes finais en clásicos combates de acción. Malia toda esa variedade, todos os xéneros escollidos están moi ben executados, con calidade e uns gráficos sobresaíntes.

53. Rad Racer II (1990)

A primeira parte, tamén dispoñible na NES, foi un xogo de carreiras cunha sensación de velocidade e un control moi bos, pero foi esta secuela a que acabou de puír a fórmula cun mellor acabado gráfico. Rad Racer II é un dos mellores xogos de velocidade da súa xeración, no que saber frear será fundamental para chegar á meta antes de que se esgote o tempo.

52. Just Breed (1992)

O último xogo de Enix para a NES foi este RPG táctico moi inspirado en Fire Emblem, cuns gráficos elaborados e detallados. A diferenza dos Fire Emblem, este é bastante máis fácil, o que o converte nunha experiencia retro moito máis agradable, e ten un dos xefes finais máis impresionantes que vin nunca neste xénero.

51. Vulcan Venture a.k.a Gradius II (1988)

Nova entrega da saga Gradius, que melloraba moito tanto os gráficos como o son e lograba uns efectos sorprendentes. O xogo toma elementos tanto do visto no primeiro como do spin-off Life Force.

50. Mighty Final Fight (1993)

Final Fight era o xogo dos salóns recreativos do momento e non faltaron as súas versións para os sistemas de 16 bits; pero para a NES optouse por unha versión nova, cun estilo máis minimalista, cuxo resultado é sorprendente: logra unha xogabilidade moi fluída e divertida e unha dificultade accesible. O seu maior defecto é a ausencia dun modo para dous xogadores.

49. Wai Wai World (1988) (2 xogadores)

Neste xogo de plataformas de acción con exploración, Konami reuniu personaxes dos seus videoxogos máis famosos do momento para ofrecer un produto de gran calidade. O xogador comeza controlando a Konami Lady ou a Konami Man, que debe rescatar o resto de personaxes encerrados en seis niveis, cada un deles baseado nun xogo desta desenvolvedora. Ao rescatar un heroe podemos seleccionalo e usar as súas habilidades para superar obstáculos; isto é importante porque o xogador pode escoller en que orde xogar os escenarios, pero na maioría non poderá avanzar sen ter salvado algún heroe cunha habilidade determinada.

48. Over Horizon (1991)

Outro dos grandes shooters: a acción desenvólvese en fases de scroll horizontal, con potenciadores para a nave e un xefe ao final de cada nivel. Os seus puntos fortes son a opción de personalizar as armas e os módulos da nave ou a posibilidade de disparar cara atrás e cara adiante de forma diferenciada cos dous botóns do mando.

47. Lemmings (1992)

Os lemmings son unhas criaturas que só saben camiñar, rebotar contra os obstáculos e obedecer as nosas ordes. Con esta premisa, o xogo propón levalos a salvo ao final de cada nivel dándolles ordes como escavar ou construír escaleiras. A dificultade estaba en que tanto o tempo como as nosas ordes estaban limitados segundo o deseño da fase. O xogo foi un éxito rotundo e tivo infinidade de ports e remakes.

46. Mechanized Attack (1990)

Baseado nunha recreativa, cun recorte comprensible nos gráficos, pero bastante ben equilibrado e divertido. A súa proposta: armados coa nosa pistola de luz, temos que derrotar todo un exército coa súa maquinaria bélica. Xogo que pasou desapercibido malia que tecnicamente é do mellor para a pistola da consola, aínda que, para min, non é o máis divertido.

45. Bubble Bobble 2 (1993) (2 xogadores)

Tras o éxito do primeiro chegou esta secuela, que pasou máis desapercibida, pero que mellora en todo a súa primeira parte, cun gran salto gráfico, moito máis colorido e detallado, e mellores deseños de niveis e de xefes finais.

44. Castlevania (1986)

Un dos primeiros xogos de plataformas de acción da consola que sorprendeu. Graficamente melloraba o visto ata entón na máquina, trae grandes melodías e unha historia adulta para aqueles anos na que, por unha vez, non se recorre á dama en apuros. Ademais, é un dos xogos cuxa xogabilidade envelleceu ben, tanto que segue sendo divertido na actualidade.

43. River City Ransom a.k.a Street Gangs (1989) (2 xogadores)

Outro xogo do personaxe Kunio-Kun que, nesta ocasión, non é de temática deportiva, senón un eu contra o barrio cun toque de RPG, xa que incorpora un desenvolvemento dos atributos e das habilidades do personaxe por experiencia ou mercando novas técnicas. Ademais, permite moverse libremente polos diversos barrios e edificios.

42. Crisis Force (1991)

O último xogo de naves de Konami para a NES foi todo un portento: logra plasmar na pantalla moreas de sprites, efectos nos escenarios e unha gran velocidade de scroll sen ningún escintileo nin ralentización. Curiosamente, cando se fala deste xénero na NES nunca se menciona este, que é moi superior a clásicos como Gradius ou Life Force.

41. Karakuri Kengou Den Musashi Lord (1991)

Cartucho baseado nun famoso anime da época protagonizado por robots samurái. Os xogadores poden escoller entre catro historias; todas se xogan de forma parecida, pero cada unha ten o seu propio guión e protagonista. As súas mecánicas son parecidas ás do primeiro The Legend of Zelda, aínda que con máis elementos de rol, como subir de nivel, mercar equipamento etc.

40. Track&Field I&II (1985-1988) (2 xogadores)

As dúas entregas baseadas en probas dos Xogos Olímpicos ofrecían horas de diversión, sobre todo se competiamos contra amigos pola mellor marca. A primeira parte ten un apartado gráfico máis desfasado, mentres que a segunda pode presumir duns gráficos incribles, con sprites dos deportistas grandes e con movementos detallados. En conxunto, ambas as entregas suman unha vintena de probas.

39. Banana Prince (1991)

Neste xogo de plataformas de acción tomamos o papel dun príncipe que loita contra inimigos con forma de alimentos para recuperar o símbolo do seu reino, que lle usurpou un dragón. Para iso pode usar a súa moca, plantar sementes das que brotan plantas que permiten gabear ás alturas ou recoller aneis nos niveis cos que facer compras para mellorar o seu armamento. É un dos xogos cunha paleta de cores e un deseño xeral máis atractivos deste sistema.

38. Radia Senki – Reimeihen (1991)

Un dos últimos RPG da NES e tamén un dos mellores: tecnicamente está ao nivel esperado para o seu ano e destacan algunhas das súas cinemáticas. É un título cunha historia lineal que leva os personaxes a explorar mapas e masmorras ata atopar pobos e cidades onde descansar, equiparse e atopar información. Pero o seu punto forte é un orixinal sistema de combate, próximo aos xogos de rol da xeración seguinte, no que manexamos o heroe como nun A-RPG e a consola os nosos aliados, que actúan libremente, aínda que podemos darlles algunhas ordes.

37. Eggerland: Meikyuu no Fukkatsu (1988)

Antes da chegada a terras occidentais das entregas de The Adventures of Lolo, en Xapón saíu unha primeira triloxía de mecánicas semellantes, pero con outras que foron inéditas no noso territorio, como a posibilidade de avanzar de forma non lineal entre as diferentes pantallas para explorar masmorras ao estilo de Zelda, ou algúns combates contra xefes. Á data desta entrada, só esta entrega xaponesa conta con tradución afeccionada.

36. Super Mario Brothers: The Last Levels (1986)

A secuela ou expansión do primeiro Super Mario Bros traía novos niveis cunha dificultade máis alta para retar os xogadores máis esixentes. Segue o esquema do primeiro xogo, con oito mundos de catro fases cada un, nos que a última fase é sempre un castelo onde vencer a Bowser, pero incorpora novidades: hai un cogomelo velenoso, se xogamos con Luigi as súas físicas son diferentes ás de Mario, se superamos todos os niveis sen usar atallos desbloquéase un noveno mundo etc.

35. Kabuki: Quantum Fighter (1990)

Kabuki é un xogo notable en todos os seus aspectos, cunha xogabilidade correcta e claramente inspirada en Ninja Gaiden. Pero o máis fascinante é a súa ambientación cyberpunk, cunha trama sobre un virus informático que se fixo co control do ordenador de defensa da Terra. Para detelo, o noso protagonista transfórmase en datos para introducirse nos circuítos.

34. Ufouria: The Saga (1991)

Un xogo de aventuras no que, manexando diferentes personaxes con distintas habilidades, temos que explorar un mundo relativamente aberto e cheo de plataformas, inimigos ou quebracabezas. Ten unha estética infantil pero coidada e un desenvolvemento moi parecido ao de Metroid, no que temos que explorar para conseguir habilidades coas que avanzar.

33. Battletoads (1991) (2 xogadores)

Naceron como unha parodia das Tartarugas Ninja e lograron volverse tan populares coma elas. Estamos ante un beat ’em up da vella escola no que se intercalan fases de velocidade e de habilidade. É moi divertido, especialmente a dobres, e lémbrase pola súa dificultade moi elevada, pero que logra enganchar o xogador que quere poñerse a proba.

32. Journey to Silius (1990)

Outro corre e dispara con plataformas de gran calidade e non demasiado coñecido; cómpre destacar sobre todo o seu apartado sonoro. O xogo ía ser unha adaptación da película Terminator, pero perdéronse os dereitos durante o desenvolvemento e reciclouse o proxecto. Por iso podemos ver nas fases varios inimigos que lembran as máquinas da película e, sobre todo, o seu xefe final resultaranos inconfundible.

31. Disney’s DuckTales 1&2 (1989-1993)

Outro dos grandes xogos baseados nun personaxe de Disney: nesta ocasión temos que axudar o Tío Gilito a atopar grandes tesouros perdidos por diversos lugares do mundo. Coa axuda do seu bastón, co que podemos saltar máis alto ou camiñar sobre superficies que fan dano, debiamos superar diversas fases de plataformas.

30. The Flintstones: The Surprise at Dinosaur Peak! (1994)

Un xogo de plataformas sobresaínte, aínda que un pouco continuísta con respecto á primeira parte e tamén moito máis curto, pero coa novidade de que nesta entrega podemos alternar entre Pedro e Pablo, cada un coas súas calidades, para poder avanzar polas fases.

29. Ike! Ike! Nekketsu Hockey Bu (1992) (2 xogadores)

Outro xogo da saga Kunio-Kun, nesta ocasión baseado no hóckey sobre xeo e, igual que en Nintendo World Cup, temos que gañar o partido a paus contra o rival. Porén, esta versión funciona con moita máis fluidez e sen escintileos, o que fai que se goce máis.

28. Vice: Project Doom (1991)

Un xogo que combina niveis de condución, plataformas de acción e fases de disparos en primeira persoa. Podemos usar diferentes armas que se escollen desde o inventario e que serán útiles contra os xefes de cada zona. Malia a combinación de xéneros tan distintos, todos son de gran calidade. Por outra banda, a trama, bastante estrambótica, nárrase a través de secuencias animadas.

27. Ys I&II (1988-1990)

A franquía Ys perdurou ata os nosos días con multitude de entregas. A consola de Nintendo tivo a honra de recibir as tres primeiras, e estas dúas son as miñas favoritas. Ys non deixa indiferente a ninguén polo seu sistema de combate, que se manexa só coa cruceta. Por iso estamos ante un xogo de rol de acción no que podemos combater cunha soa man.

26. Gargoyle’s Quest II: The Demon Darkness (1992)

Un spin-off de Ghosts ’n Goblins no que manexamos o novo demo en fase de aprendizaxe para evitar o cataclismo do seu mundo. O xogo mestura plataformas e rol, aventura e acción, e toma conceptos xa vistos en Zelda, como ir adquirindo habilidades que nos permitirán explorar o reino.

25. Joy Mech Fight (1993) (2 xogadores)

Un dos mellores títulos de loita desta xeración, cun modo historia no que debemos derrotar unha serie de robots; a medida que vencemos un rival, obtemos a posibilidade de seleccionalo para combater. A estrutura do xogo está composta por catro fases con sete rivais e, ao vencelos, entra en acción o xefe, o que fai que o xogo teña trinta e seis loitadores, dos que vinte e oito son únicos nas súas habilidades e ataques especiais. Cada robot conta con seis ataques básicos e catro especiais, e algúns teñen movementos ocultos que non aparecen no manual; ao rematar a historia desbloquéase o modo difícil e, despois deste, o modo especial. Un título de loita único nesta xeración pola cantidade de contido e variedade que ofrece.

24. Megaman 3 (1990)

O meu Megaman favorito xunto coa segunda entrega (vela máis arriba), e remítome ao dito sobre Megaman 5, pero cunha dificultade máis equilibrada e mellor música para o meu gusto.

23. Snow Bros: Nick&Tom (1991) (2 xogadores)

Baseada nunha recreativa, esta versión é bastante fiel, aínda que cun considerable recorte gráfico, e engade unha historia. O xogo é unha evolución do concepto de Bubble Bobble: fases de pantalla estática nas que debemos eliminar todos os inimigos converténdoos en bólas de neve para poder avanzar á seguinte.

22. Startropics (1990)

Ambientado no trópico, alterna zonas poboadas nas que prima a exploración e a obtención de información con masmorras cun desenvolvemento semellante ao de Zelda, pero co engadido de que aquí podemos saltar e, polo tanto, hai niveis nos que a nosa habilidade coas plataformas será clave.

21. Fire ‘n Ice (1992)

Outra xoia dos quebracabezas: nesta ocasión, xogando co concepto de xeo e lume, debemos axudar o noso personaxe a extinguir as chamas de cada fase para avanzar á seguinte. O xogo vai gañando complexidade pouco a pouco e mesmo ten fases contra xefes finais nas que cambia un pouco o concepto principal.

20. California Games (1989)

Unha colección de deportes urbanos e de verán, como surf, skate, lanzamento de discos etc. Todos teñen un manexo sinxelo unha vez que se aprenden os seus controis e permite competir por quendas con ata oito amigos. O xogo foi un éxito rotundo e saíu para multitude de sistemas.

19. Crystalis (1990)

Xogo de acción e rol no que manexamos un heroe na súa loita contra o Imperio, que combinou ciencia e maxia para dominar unha terra que agoniza. Graficamente luce ben, ten boas melodías e unhas masmorras labirínticas que supoñen todo un reto; porén, peca de non darlle apenas indicacións ao xogador sobre onde dirixirse nun mundo aberto. Con paciencia ou cunha guía, é unha boa experiencia con grandes combates.

18. Gimmick! (1992)

Un xogo de plataformas desafiante, entretido e que engancha moito, ademais de ser unha das xoias pouco coñecidas da NES. O seu estilo gráfico en tons pastel e moi detallado lembra Kirby, pero coa habilidade de poder subirnos aos inimigos, como en Super Mario Bros 2. Ten un bo deseño de niveis no que non hai mortes absurdas, o que, xunto cun control preciso, o converte nun dos mellores.

17. Lagrange Point (1991)

Lagrange Point é un RPG clásico que destaca por unha historia e unha ambientación futurista de ciencia ficción: a historia transcorre no século XXII, cando os humanos crearon dúas colonias espaciais e se produce unha especie de golpe de Estado. O seu sistema de combate é clásico, pero usa munición para as armas que empregamos, polo que podemos quedar indefensos; tamén incorpora un sistema automático de batalla no que debemos seleccionar que personaxe lidera o grupo, o que inflúe no estilo de combate. É un pináculo técnico do catálogo desta consola, con bos gráficos, cinemáticas de estética anime de calidade e un dos apartados sonoros máis potentes desta xeración.

16. Ninja Gaiden III: The Ancient Ship (1991)

Última entrega de Ninja Gaiden para a NES, na que axudamos a Ryu Hayabusa a completar sete niveis cheos de acción usando a súa espada e os seus poderes ninja. O xogo ten unha considerable mellora gráfica con respecto aos anteriores e, aínda que perdeu un pouco de ritmo, pareceume lixeiramente máis fácil e, polo tanto, menos frustrante.

15. Bucky O’Hare (1992)

Chegou cando a NES daba os seus últimos suspiros, pero este xogo de plataformas e tiros, de dificultade equilibrada e ritmo rápido, é dos mellores dos 8 bits. Ademais, ten un apartado gráfico soberbio e varios personaxes desbloqueables con poderes únicos cos que superar diversos retos.

14. Kirby’s Adventure (1993)

Un dos últimos bombazos de Nintendo para a consola e todo un portento técnico. Neste xogo de plataformas manexamos a Kirby, un ser rosa que ten a capacidade de comer os seus inimigos para adquirir as súas habilidades e, con elas, avanzar por máis de oito mundos con fases e minixogos. A habilidade de Kirby dálle á xogabilidade un repertorio incrible, con máis de trinta poderes. O seu único defecto é unha dificultade excesivamente baixa.

13. Chip’N Dale: Rescue Rangers 1&2 (1990-1993) (2 xogadores)

Dous dos xogos máis lembrados da consola, especialmente a súa primeira parte. Estamos ante un xogo de plataformas con gráficos coloridos e unha xogabilidade divertida, sobre todo pola posibilidade de xogar á vez cun amigo. Este modo cooperativo ofrece a posibilidade de afrontar diversas situacións dunha forma diferente de cando se xoga só.

12. Metal Max (1991)

Esta saga de RPG chegou ata os nosos días con varias secuelas, pero a súa primeira entrega apareceu nesta consola. É un título fantástico con desenvolvemento non lineal, no que o protagonista quere ser un cazador de monstros nun mundo posapocalíptico no que non se sabe que lle pasou á civilización anterior. Podemos manexar e equipar varios tanques con diferentes habilidades e usalos para explorar ou nos combates, aínda que as masmorras están deseñadas para ter que acceder a algunhas zonas a pé, alternando así o control co tanque. O seu desenvolvemento outorga unha liberdade única para a súa época, xa que podemos optar por explorar o mapa ou seguir o fío da historia, participar en múltiples minixogos nos bares ou buscar carteis de recompensa por cazar monstros.

11. Bomberman II (1991) (3 xogadores)

Unha das ideas máis orixinais dos videoxogos foi a que propuxo esta saga, na que o xogador debía colocar bombas e afastarse do seu radio de acción para eliminar inimigos ou abrirse camiño a través de bloques destrutibles. Nesta entrega había varios modos de xogo, entre eles un modo historia e o máis divertido e popular da saga: o modo multixogador competitivo.

10. Teenage Mutant Ninja Turtles III: The Manhattan Project (1991) (2 xogadores)

Con permiso de Battletoads, é para min o mellor beat ’em up da consola. Malia ser un xogo que continúa a senda da entrega anterior, nesta parte coidábanse mellor os detalles, de modo que cada tartaruga tiña unha característica única e o seu ataque especial. As novidades non acaban aquí: agora os ninjas inimigos atácannos cun repertorio de accións maior e tamén hai novos inimigos, coa incorporación, entre outros, dos Rock Soldiers.

9. Tetris de Tengen (1988) (2 xogadores)

A historia de Tetris na NES é curiosa. A mellor conversión é a desenvolvida por Tengen, pero Nintendo, que era dona dos dereitos, denunciou e logrou retirala do mercado aos poucos meses. E, aínda que Nintendo sacou a súa versión, esta é mellor en todo e a única con modo para dous xogadores.

8. Summer Carnival ’92: Recca (1992)

Un shooter de scroll vertical que espremeu todo o potencial da consola para lograr poñer na pantalla, a gran velocidade, moreas de inimigos e efectos gráficos e de son sen ningún tipo de escintileo. Ten unha dificultade alta, pero moito máis aceptable ca outros do seu xénero.

7.  The Flinstones: The Rescue of Dino&Hoppy (1991)

Un marabilloso xogo de plataformas de acción no que axudamos a Pedro a conseguir as pezas dunha máquina do tempo por multitude de escenarios; cómpre destacar a variedade de inimigos finais, cuxas mecánicas debemos aprender. Nesta entrega só manexamos un personaxe, pero conta con multitude de armas e poderes temporais que lle dan un gran repertorio de accións ao xogador.

6. Dragon Quest IV (1990)

Para min, o mellor Dragon Quest da consola e o segundo mellor de toda a saga. Ten unha narrativa dividida en episodios que parecen non ter conexión entre si, pero que, cando se unen, sorprenden gratamente. Incorpora todas as melloras das entregas anteriores e moitas melloras nos menús. Na actualidade existe un remake para Nintendo DS.

5. Megaman 2 (1988)

Pouco ou nada se pode dicir desta saga, que perdurou ata os nosos días: un xenial xogo de plataformas de acción cunha dificultade moi alta, pero que nesta entrega nos permite escoller o nivel de dificultade, o que o fai máis accesible. Por esta opción, pola súa música, por mellorar enormemente a primeira parte e por manter o nivel fronte ás secuelas, considéroo a mellor entrega.

4. Sweet Home (1989)

O meu RPG favorito da NES: combina combates por quendas con quebracabezas e exploración por unha mansión encantada e chea de trampas. Comezamos manexando cinco personaxes con plena liberdade, e podemos desprazalos en solitario ou en grupo, o que abre un abano de posibilidades á hora de afrontar o reto. Ademais, se un personaxe morre, é de forma permanente, e iso determina a obtención de diversos finais. O xogo destaca por ter un alto grao de violencia para a época e por ser unha inspiración para o deseño de Resident Evil.

3. Little Samson (1992)

A xenialidade deste xogo está en que non presenta nada novo, pero toma todo o bo de moitos outros xogos de acción e plataformas e crea un produto final moi superior á maioría. O xogo propón combinar as habilidades de catro personaxes para lograr avanzar por escenarios con rutas alternativas e enfrontarnos a diversos xefes, cunhas transformacións finais bastante atractivas.

2. Castlevania III: Dracula’s Curse (1989)

A mellor entrega da saga na NES, especialmente a súa versión xaponesa, que gozaba dun apartado sonoro mellor. Nesta ocasión, o xogo regresa ás súas orixes como xogo de plataformas de acción e prescinde dos elementos de rol da segunda parte. O desenvolvemento da historia permite escoller diversos camiños, o que convida a repetir. Tamén incorpora personaxes secundarios que podemos recrutar para que nos axuden coas súas habilidades.

1. Super Mario Bros 3 (1988)

Simplemente o mellor xogo de plataformas da consola, da súa xeración e de toda a historia. Ten moito máis contido ca a primeira parte, como novos mundos ou a incorporación das fases dos barcos voadores, e tamén numerosos obxectos novos. Todo cun incrible apartado gráfico e sonoro. Foi toda unha revolución no seu día e mantén unha xogabilidade eternamente fresca.