Top 214 SEGA Saturn

TOP 214 SEGA Saturn

ANTES DE COMEZAR…

Os criterios de elaboración son sobre todo persoais e, aínda que ordenei un pouco os xogos segundo os meus gustos, a orde non ten maior importancia, sobre todo nos postos baixos da clasificación. Outros criterios que tomei para elaborar esta clasificación son:

-Que hoxe en día se poidan xogar, aínda que sexa minimamente.
-Que estean en castelán ou en inglés, ou que o idioma non importe. Inclúense traducións feitas por fans.
-Descartei xogos populares de taboleiro ou de cartas, aínda que pode haber excepcións.
-Descartei conversións e recompilacións de recreativas anteriores a 1990 ou de xogos para sistemas de dúas xeracións anteriores, pero non remakes nin remasterizacións, agás algunha excepción por tratarse da primeira conversión pixel perfect dalgunha recreativa potente.
-Os títulos en cor vermella teñen polo menos unha protagonista feminina controlable.
-O número de xogadores refírese a partidas simultáneas; non se teñen en conta as partidas por quendas.

Actualizado: 06/03/2024

¡Comezamos!

214. Rampage World Tour (1997) (2 xogadores)

Igual que no primeiro xogo da saga Rampage, o obxectivo destas dúas novas entregas é destruír cidades manexando monstros mutantes mentres nos defendemos dos ataques das forzas militares. Se o xogador tarda demasiado en destruír as estruturas, os avións inimigos bombardean a zona e reducen a puntuación posible. En esencia son xogos moi sinxelos cuxa mecánica axiña se volve reiterativa, pero para partidas curtas e sen complicacións ofrecen unha boa diversión arcade de beat'em up.

213. Casper (1996)

Videoxogo baseado na película homónima que nos transporta á misteriosa mansión Whipstaff. Os xogadores asumen o papel do pantasma Casper, explorando os corredores e cuartos da casa encantada e resolvendo quebracabezas. Aínda que non revolucionou o xénero, o seu encanto fai que moitos afeccionados o queiran.

212. Johnny Bazookatone (1996)

Ao primeiro contacto, este título parece un xogo de plataformas tradicional, desfasado para o seu ano de lanzamento, pero se se explora descóbrese un deses xogos estraños pola súa historia e ambientación (un roqueiro que busca recuperar a súa guitarra no inframundo). É un xogo bastante difícil, a diferenza doutros xogos de plataformas de desprazamento lateral, e o seu control podería ser algo mellor, pero é outra achega 2D máis que correcta na xeración da moda 3D e por iso merece unha mención.

211. Densetsu no Ogre Battle: The March of the Black Queen (1996)

Remasterización do título de Super Nintendo: estamos ante un complexo e elaborado xogo de rol táctico, de desenvolvemento non lineal e coa peculiaridade de que as batallas transcorren con pouca intervención directa do xogador. En cada batalla o xogador decide que unidades usar e como colocalas e pode dar algunhas ordes ou usar cartas do tarot para obter vantaxes, pero durante o combate as unidades actúan pola súa conta. En cada batalla é importante capturar pobos ou templos para obter información, unidades e outros recursos que poden decidir a vitoria; tamén ten un sistema de aliñamento complexo para a época que, segundo as nosas accións, determina cal dos trece finais obtemos.

210. Swagman (1997)

Aventura de medo infantil publicada só en Europa. Os xogadores asumen os papeis de Zack e Hannah, co obxectivo de liberar as fadas encarceradas e deter o vilán Swagman, que ameaza con desatar a súa horda de monstros nun mundo cuxos habitantes non poden espertar dos seus pesadelos. O xogo combina elementos de plataformas e xógase desde unha perspectiva cenital, cuns gráficos 2D coloridos. Os personaxes poden viaxar entre o mundo real e o mundo dos Terrortries usando un espello.

209. Hexen (1997)

Conversión deste FPS aparecido en 1995 para ordenadores. Foi un dos últimos expoñentes do xénero en empregar sprites 2D para representar inimigos, proxectís e outros elementos dos escenarios. Por iso non adoita ser moi valorado nos catálogos da quinta xeración de consolas, xa que a moda do 3D impuxera outros estándares. Pero o certo é que Hexen, máis alá da súa contorna técnica «anticuada», era un título de disparos cunha boa ambientación escura e uns bos deseños de mapas que explorar con chaves e pulsadores.

208. Baroque (1998)

Roguelike de rol ambientado nun mundo posapocalíptico tras un experimento fallido para comprender o Deus Absoluto, que provocou un cambio climático devastador e transformou os humanos superviventes en atrocidades. O protagonista debe explorar unha misteriosa torre para atopar a Deus e arranxar o mundo. Cada visita á torre xera de forma aleatoria unha masmorra que hai que explorar en primeira persoa. A versión de Saturn traducírona ao inglés hai pouco, pero polo de agora só a versión de PlayStation ten tradución ao castelán feita por fans.

207. Tactics Ogre: Let Us Cling Together  (1997)

A segunda entrega da saga Ogre Battle chegou a Occidente a través de PlayStation, pero hoxe conta cunha tradución ao inglés para Saturn que, ademais, inclúe outras melloras, como unha redución dos tempos de carga aproveitando a ampliación de RAM. Estamos de novo ante un dos títulos de rol táctico máis profundos e elaborados da súa década, tanto no guión como na xogabilidade. Tactics Ogre volve permitir ao xogador tomar multitude de decisións que cambian os acontecementos da complexa trama e de novo hai batallas nas que manexamos por quendas ata trinta unidades e nas que inflúe a contorna.

206. Highway 2000 (1995) (2 xogadores)

Xogo de carreiras arcade cun apartado gráfico solvente, que é o principal motivo de que o metese no top, porque en canto ao control e ás físicas do coche é bastante mellorable e dá a sensación de estar pilotando un bloque de formigón.

205. Thunder Storm LX-3 & Road Blaster & Time Gal & Ninja Hayate & Brain Dead (1995-1996)

Varias aventuras cinemáticas, algunhas delas conversións de Laserdisc, cunha mecánica baseada en tomar decisións en quente e ir aprendendo por ensaio e erro cal é o camiño correcto, ao máis puro estilo de Dragon’s Lair. Brain Dead destaca por ter unha historia orixinal con bastante humor.

204. Blazing Dragons (1996)

Unha aventura gráfica con estilo de debuxo animado, en ton de comedia e, por algunha razón, bastante descoñecida. A historia é unha parodia do Rei Artur e os seus cabaleiros, pero nesta ocasión encárnanos dragóns, mentres que os malvados que hai que derrotar son humanos. Como aventura gráfica, ofrece as mecánicas clásicas point&click: investigar a contorna para recoller obxectos e resolver enigmas e quebracabezas.

203. Hyper 3D Pinball Pinball (1996)

Un título de pinball sólido cuxa principal virtude fronte a outros do xénero é contar cunha das mellores variedades de táboas para escoller, e cada unha ten un montón de cousas que facer.

202. Sim City 2000 (1995)

Conversión decente do clásico xogo de xestión de cidades para PC. Como de costume, o xogo vólvese totalmente fascinante para calquera que lle dedique tempo, e as horas pasan voando. A versión de Saturn é boa a medias: non admite control con rato e pode volverse lenta a medida que as cidades medran; aínda así, é infinitamente mellor ca a desastrosa versión de PS1.

201. Myst & Riven (1994-1998)

Dúas das mellores aventuras gráficas da historia, que tiveron moitas adaptacións a outras plataformas. As de Saturn funcionan de marabilla e cun bo control co que apenas se bota de menos un rato, aínda que ambas as versións o admiten. A súa historia e os seus quebracabezas son tan bos que son imprescindibles para os amantes do xénero.

200. MechWarrior 2 (1997)

Ao levar este xogo de PC ás consolas, decidiuse enfocalo máis na acción arcade, ata pasar a ser máis ben un FPS. En cada fase tes un conxunto de obxectivos que completar pilotando mechas e destruíndo cousas; conta cunha gran cantidade de robots con diferentes habilidades e dúas campañas cunha historia decente.

199. Warcraft II: The Dark Saga (1997)

Claramente inspirado en Command and Conquer, Warcraft 2 pode non ser tan profundo coma o seu modelo, pero, a diferenza do primeiro, destaca por estar cheo de encanto e humor. A xogabilidade segue baseándose na construción clásica de unidades e na xestión de recursos. Por desgraza, non admite control con rato.

198. Coin Puzzle Moujya (1997) (2 xogadores)

Un colorido e divertido xogo de quebracabezas que imita un pouco Puyo-Puyo, pero con moedas de iene que hai que combinar en grupos de cinco para convertelas en moedas de maior valor e conseguir puntos ata sumar dúas moedas de cincocentos ienes, que desaparecen.

197. Metal Slug (1997) (2 xogadores)

Corre e dispara 2D famoso da placa recreativa NeoGeo que se levou tanto a PS1 como a Saturn, e a versión de Saturn é claramente mellor; aínda así, a diferenza doutras conversións de recreativa deste top, tiña recortes inexplicables para este sistema, así como tempos de carga entre fases.

196. Earthworm Jim 2 (1996)

Adaptación do xogo de plataformas e acción orixinal de MegaDrive, que destaca por ser un grande do seu xénero, cun deseño único e moito humor. É unha versión bastante mellor ca a de PlayStation.

195. Noon (1998) (4 xogadores)

Unha mestura entre os clásicos Bomberman e Dr. Mario. É un quebracabezas de acción no que o obxectivo é cubrir o territorio dos rivais con bombas; para iso conéctase unha fila de tres ou máis bombas da mesma cor para facelas estoupar.

194. Virtua Racing (1995) (2 xogadores)

Conversión da recreativa orixinal de SEGA que, por desgraza, decepcionou a moitos, pois esperábase unha conversión mellor e máis fluída ca a de 32X, tamén bastante boa, ao ser para un sistema máis avanzado. Malia iso, é un título de carreiras arcade divertido que merece un oco neste top e conta con algo máis de contido.

193. Sega Ages: I Love Mickey / I Love Donald (1998)

Conversión de dous dos títulos máis importantes do catálogo de plataformas 2D de Megadrive: Castle of Illusion e QuackShot. Non atopei diferenzas notables fronte aos lanzamentos orixinais; posiblemente se trate dunha emulación directa. En todo caso, e aínda que graficamente non están á altura dos xogos 2D desta xeración, seguen sendo dous bos títulos que hai que ter en conta.

192. DJ Wars (1997)

Un precursor dos xogos de ritmo que nos propón ser DJ: temos que facer os cambios de ritmo e os efectos sonoros no momento preciso. Pareceume rechamante polo innovador que era naquel momento, pero o certo é que non conseguín aprender a xogalo ben, xa que apenas ten axudas visuais e parece que hai que facelo todo de oído.

191. Strikers 1945 II (1998) (2 xogadores)

Escollendo entre varias aeronaves da Segunda Guerra Mundial, debemos superar niveis esquivando ataques e derrubando avións ou embarcacións inimigas. É outro xogo de disparos 2D de desenvolvemento clásico: temos un disparo principal normal e outro secundario máis poderoso. Ten un bo apartado gráfico, montóns de efectos en pantalla e xefes finais orixinais e esixentes.

190. Waku Waku 7 (1997) (2 xogadores)

Conversión dun xogo de loita 2D de NeoGeo cuxo motor gráfico é semellante ao de Galaxy Fight, pero mellorou algúns aspectos e optou por un esquema de control baseado en dous tipos de puñadas e dúas patadas, e eliminou os escenarios sen fin do primeiro. O problema é que esta conversión foi bastante mala, con algunhas ralentizacións importantes, tempos de carga en combate, peor calidade gráfica dos escenarios etc. No catálogo sobran mellores conversións de mellores títulos.

189. In the Hunt (1995) (2 xogadores)

Este título pasou desapercibido no seu lanzamento, quizais por ser un produto 2D cando os xogos poligonais acaparaban toda a atención. In the Hunt é un shooter no que manexamos un submarino, cheo de acción e explosións; a súa estética e os seus efectos lémbranme moito os de Metal Slug. Malia ser un xogo 2D, inexplicablemente a versión de PS1 é mellor.

188. Robotica (1995)

Un FPS da primeira fornada de Saturn. Graficamente é bastante insulso e escuro, pero cada campaña baséase en superar trinta niveis dunha torre nos que cada nivel se xera de forma aleatoria, o que lle dá unha vida pouco habitual no xénero. En cada escenario hai que atopar as chaves para poder saír e loitar contra inimigos con diferentes armas e armaduras.

187. Shinrei Jusatsushi Taromaru (1997) (2 xogadores)

Un disco de acción de desprazamento lateral en 2.5D, con sprites para os personaxes e polígonos para os fondos. Pódese escoller entre dous personaxes, pero, salvo polo alcance do ataque, xóganse de forma idéntica. Emprega un sistema de combate raro no que un cursor fixa automaticamente o inimigo máis próximo para atacalo con poderes psíquicos.

186. Sega Ages: Galaxy Force II (1998)

Nova conversión dunha das recreativas máis potentes cando apareceu nos salóns. Nesta ocasión non foi das mellores adaptacións en comparación con outros SEGA Ages do sistema, pero foi a primeira versión fiel ao orixinal para un sistema doméstico e seguía impresionando, aínda que pasa de sesenta a trinta fotogramas por segundo e sofre ralentizacións; só a superaron as versións posteriores para PS2 e 3DS. En canto ao xogo, é un shooter sobre raís no que pilotamos unha nave espacial por contornas pseudo-3D xeradas coa técnica super-scaler.

185. Battle Garegga (1998) (2 xogadores)

Matamarcianos vertical de corte clásico, cheo de acción, con inxentes cantidades de proxectís e inimigos sen parar. O sistema de armas usa opcións predefinidas que permiten cambiar sobre a marcha segundo a situación.

184. D (1995)

D foi un dos xogos máis estraños e novidosos do seu tempo; hoxe en día non é máis ca unha aventura gráfica representada a través de múltiples secuencias FMV con escenas de terror e estrambóticas. Controlamos a Laura e temos que explorar un castelo no que hai que superar diversas trampas mortais contrarreloxo, xa que só temos media hora para superar cada un dos CD que compoñen esta obra. Segue sendo unha experiencia recomendable, aínda que o paso dos anos lle restase realismo.

183. Command & Conquer (1996)

Xunto con Dune, o primeiro Command & Conquer revolucionou a estratexia en tempo real cunhas mecánicas fáciles de entender baseadas en conseguir recursos para construír edificios e unidades co obxectivo de destruír a base inimiga. Versión peor ca a de PS1.

182. Sokkou Seitokai: Sonic Council (1998) (2 xogadores)

Un dos moitos xogos de loita 2D da vella escola que poboan o catálogo desta consola: ten un plantel de loitadores equilibrado e os combates transcorren a unha boa velocidade.

181. Tryrush Deppy (1996)

Xogo de plataformas 2D no que manexamos un coche, de dificultade baixa, que lembra un pouco os Sonic clásicos. A única novidade é un medidor de combustible que pode complicar un pouco as cousas, xa que hai que ir buscando latas de gasolina antes de que se esgote.

180. Final Fight Revenge (2000) (2 xogadores)

Arcade de loita exclusivo de Saturn, claramente baseado en Street Fighter EX, que adapta os míticos Final Fight ao xénero da loita 3D. Bo control, visualmente rechamante e cun elenco de movementos, loitadores e escenarios que homenaxeaban a recreativa orixinal con toda fidelidade e bo humor. É un título excesivamente tardío, mesmo para Xapón.

179. Hissatsu! (1996)

Xogo de plataformas e acción decente ambientado na era dos samurais; graficamente está bastante máis próximo a un xogo da xeración anterior que a un que aproveite de verdade a Saturn. Hai catro personaxes, todos con armas diferentes, e hai que escoller dous, que se deben empregar nas fases intercambiándoos segundo cal estea mellor preparado para superar os inimigos.

178. High Velocity: Mountain Racing Challenge (1995) (2 xogadores)

Xogo de carreiras arcade con algúns gráficos coloridos agradables, aínda que cunha xogabilidade algo mellorable e unha duración moi curta, con só tres circuítos.

177. Rabbit (1997) (2 xogadores)

Outro título de loita apoiado nas bases de Street Fighter II, pero coa novidade de que cada personaxe ten un espírito animal que pode invocar durante os combates; ao invocalo, aparece sobre o personaxe cunha barra de tempo e permítelle executar superataques. Graficamente é unha delicia.

176. Tetris Plus (1996) (2 xogadores)

Tetris sempre será un clásico que merece un oco en calquera top que se prece. Nesta versión ofrécesenos a mesma xogabilidade e as mesmas mecánicas do orixinal: ir encaixando pezas para formar liñas e gañar puntuación. Por desgraza, non atopei ningunha versión deste clásico no catálogo que admita multixogador a catro.

175. Crows: The Battle (1997) (2 xogadores)

Un beat'em up cun apartado 2D que namora á primeira vista, con sprites grandes, ben detallados e animados, pero, por desgraza, na xogabilidade parece un produto inacabado ou rematado con présa, xa que non ten combos nin movementos especiais. E a velocidade da acción é desesperadamente lenta; aínda que hai obxectos para mellorala un pouco, paréceme unha decisión de deseño terrible.

174. Fighter’s History Dynamite (1997) (2 xogadores)

Título de loita 2D que podería englobarse nos moitos imitadores que tivo Street Fighter II. Non ten nada de especial, pero si é divertido e entretido, xa que replica correctamente a fórmula de éxito de Capcom. E cun dos combates finais secretos máis graciosos que vin nunca, que só se desbloquea se se completa o xogo sen perder ningún combate.

173. Spot Goes to Hollywood (1996)

Versión mellorada graficamente do xogo aparecido dous anos antes para Megadrive. Trátase dun xogo de plataformas e acción con perspectiva isométrica no que hai que explorar concienzudamente e resolver quebracabezas para conseguir coleccionables e avanzar de fase.

172. Baku Baku Animal (1996) (2 xogadores)

Título de quebracabezas no que do teito caen bloques cadrados, cada un representando un animal ou unha comida. O obxectivo é deixar caer os bloques de animais en contacto cos da súa comida favorita: o animal devorará todos os bloques da súa comida que toquen, o que provoca movementos no resto de bloques que poden xerar reaccións en cadea que envían lixo ao rival.

171. Magic Knight Rayearth (1995)

Aventura que segue o estilo habitual dos Zelda, pero cun sistema de equipo entre tres personaxes con diferentes armas e habilidades que se poden alternar, e na que a historia e as cinemáticas teñen bastante peso.

170. Kyuukyoku Tiger II Plus (1997) (2 xogadores)

Xogo de disparos de desprazamento vertical pouco innovador, pero cunha dificultade ben equilibrada e uns gráficos cumpridores. Non entrará no top da maioría dos afeccionados, pero creo que merece un oco aquí.

169. Mass Destruction (1997)

Pon os xogadores aos mandos dun tanque cunha perspectiva aérea da acción. O obxectivo é destruír os inimigos, que veñen en tanques, avións, helicópteros ou a pé. Para iso dispoñemos de diferentes armas, cada unha das cales funciona mellor contra un inimigo específico.

168. Astra Superstars (1998) (2 xogadores)

Este catálogo está cheo de grandes xogos de loita 2D. Astra Superstars non é dos mellores nin o do plantel máis equilibrado, pero é bastante único, xa que se xoga en suspensión en todo momento, con personaxes voadores, e hai que facer ataques ata derrotalos. En canto á xogabilidade, é bastante básico e con poucas opcións, máis recomendable para novatos que para quen busque un título de loita co que poñerse a proba.

167. Purikura Daisakusen (1996) (2 xogadores)

Conversión de recreativa dun título de disparos con vista isométrica 2D; máis alá do seu cambio de perspectiva, é un título co desenvolvemento clásico do xénero: o personaxe escollido debe superar fases lineais matando montóns de inimigos, recollendo potenciadores e superando o xefe final de cada zona.

166. Alone in the Dark: One-Eyed Jack’s Revenge (1996)

Esta secuela optou por un desenvolvemento máis lineal, enfocado máis na acción e menos na resolución de quebracabezas, deixando nun segundo plano o concepto de terror da primeira entrega. Non é un mal xogo por iso, pero perde o que fixo única a primeira parte. Ten un control que require un esforzo de adaptación, pero, unha vez aprendido, é unha aventura de terror que se goza.

165. Crusader: No Remorse (1996)

Non abundan os xogos de disparos con vista isométrica clásicos nesta xeración, xa que o salto ao 3D puxo de moda novos xéneros e perspectivas. Crusader é un xogo da primeira fornada que pouca xente coñece: combina disparos e quebracabezas dentro dun mundo rico e detallado. A nosa misión é infiltrarnos en varias instalacións futuristas, evitando sistemas de seguridade, pirateando ordenadores e eliminando patrullas inimigas. Para iso temos multitude de armas e poderes ou a posibilidade de destruír elementos do escenario. Os controis requiren un pouco de paciencia ata afacerse.

164. Norse by Norsewest: The Return of the Lost Vikings (1997)

Plataformas e quebracabezas danse a man neste título que nos pon aos mandos de varios personaxes, cada un coas súas propias habilidades, que deben traballar en sinerxía para ter éxito. Como secuela de The Lost Vikings quizais non estea ao mesmo nivel, pero o certo é que segue tendo un gran sentido do humor e unha inmensa cantidade de fases.

163. Sengoku Blade (1996) (2 xogadores)

Exquisito matamarcianos 2D con scroll horizontal fluído, control preciso e un gran deseño de sprites: todo iso convérteo nun dos mellores títulos da súa categoría no catálogo de Saturn, onde a competencia neste xénero é abundante.

162. Nekketsu Oyako (1995) (2 xogadores)

Aínda que non ten nada punteiro ou salientable, este eu contra o barrio é bastante sólido para ser un dos primeiros xogos programados para a primeira PlayStation. Salvando as distancias, logra traer a fórmula de Streets of Rage a un arcade divertido e sinxelo no que debemos derrotar a golpes todos os inimigos para poder avanzar.

161. Pandemonium! (1997)

Xogo de plataformas de estética onírica e fantástica: todo está recreado con gráficos 3D que transmiten sensación de profundidade, pero a súa xogabilidade desenvólvese en 2D. En cada nivel, o xogador pode escoller con cal dos dous personaxes afrontalo; cada un ten a súa habilidade especial, que pode ser un ataque xiratorio ou un dobre salto. As fases son máis longas do común noutros xogos de plataformas e a segunda parte ten unha mellora gráfica considerable.

160. Twinkle Star Sprites (1997) (2 xogadores)

Versión mellorada e ampliada do título de NeoGeo: é un híbrido bastante rechamante entre shmup e quebracabezas estilo Arkanoid. Basicamente, dispáraslles aos inimigos que se achegan e envíalos ao lado da pantalla dos teus opoñentes; cada vez que reciben un golpe, vólvense máis rápidos e perigosos.

159. Sonic 3D Blast (1996)

O primeiro intento de SEGA de ofrecer en Megadrive unha experiencia 3D da súa mascota, optando por unha perspectiva isométrica con gráficos 2D. Lanzouse tamén en Saturn con algunhas melloras gráficas. O principal problema do xogo é que a acción é máis pausada e hai que explorar os escenarios en busca de inimigos; criticouse por non ser un verdadeiro salto ao 3D poligonal do personaxe, pero, expectativas á parte, non é un mal xogo de plataformas para pasar o tempo.

158. Steep Slope Sliders (1997)

Nos 90 houbo unha moda pasaxeira do snowboard que se plasmou en diversos xogos para todas as consolas, sendo o de máis éxito Coolboarders para PS1, e o título desta entrada era a resposta para competir con el. Ten uns gráficos decentes e non facía mal de todo as cousas, pero era insuficiente fronte á oferta de PS1 e N64.

157. Amok (1997) (2 xogadores)

Acción 3D de disparos en terceira persoa ambientada nun futuro distópico: é un xogo baseado en misións que te fai voar bases e rescatar prisioneiros de guerra. Aínda máis impresionante é que o xogo logra ofrecer un modo cooperativo a pantalla partida. O título abusa da escuridade e ten algunhas ralentizacións, pero é un dos xogos 3D en escenarios abertos mellor levados do catálogo.

156. NinPen Manmaru (1997)

Un xogo bonito e colorido no gráfico que ofrece algo pouco habitual en Saturn: escenarios 3D abertos e explorables, que moi poucos títulos chegaron a ofrecer neste catálogo. O obxectivo é alcanzar a saída de cada nivel empregando para iso diversas plataformas; o personaxe só pode correr e saltar, pero non atacar os inimigos, o que limita bastante as súas posibilidades, pero segue sendo unha experiencia moi interesante dada a escasa oferta de plataformas 3D aquí.

155. Golden Axe: The Duel (1995) (2 xogadores)

Outra saga mítica de SEGA que se decidiu adaptar a outro xénero nesta consola, neste caso a un xogo de loita 2D cunha presentación e unha xogabilidade a medio camiño entre Street Fighter II e Samurai Shodown. Non é un mal xogo de loita, pero persoalmente creo que a maioría prefeririamos unha nova entrega hack'n slash da franquía, xa fose en 2D ou dando o salto poligonal.

154. Digital Pinball: Last Gladiators & Digital Pïnball: Necronomicon (1995-1996)

Dous xogos de pinball que apostan pola simulación realista, e diría que son os que máis realismo conseguen tanto nas físicas da bóla como nos efectos luminosos e sonoros das táboas. Se es amante do xénero, non podes perdelos, en especial a edición Necronomicon.

153. Drift King’ 97 (1997)

Un xogo de carreiras que graficamente non estaba a gran altura, pero cunha xogabilidade interesante, cun sistema de melloras dos coches, derrapes e carreiras épicas. Mellor versión en PS1.

152. Metal Black (1996) (2 xogadores)

Un shmup que orixinalmente ía ser a terceira entrega de Darius; xógase considerablemente ben e dunha forma diferente da maioría do xénero, xa que prescinde dos clásicos potenciadores en favor dunha barra de enerxía que se vai enchendo ao recoller enerxía polos niveis e que se usa para varias funcións compartidas, o que obriga a xestionala ben.

151. Mr. Bones (1996)

Título que toca varios xéneros, pero no que predominan sobre todo as plataformas de acción con desprazamento lateral. O apartado técnico está ben, cuns sprites prerenderizados bos e ben animados, e tamén destaca un bo apartado sonoro. Ten bastante contido e duración, pero cómpre advertir que ten unha dificultade bastante alta, en boa parte porque só lle dá unha vida ao xogador.

150. Soviet Strike (1996)

Cuarto capítulo da saga Strike, que nos pon aos mandos dun helicóptero por contornas tridimensionais nas que cumprir varios obxectivos principais e opcionais. En esencia é un shoot'em up 3D e foi unha das entregas da saga con máis naves dispoñibles.

149. Return Fire (Cancelado) (2 xogadores)

Orixinal de 3DO, esta conversión é un shooter bélico con cámara aérea no que temos que combinar as diferentes funcións de catro vehículos militares para explorar e acabar coas forzas inimigas co obxectivo de capturar a súa bandeira e volver á nosa base sans e salvos. Cancelouse cando estaba completo, pero a comunidade rescatouno.

148. Image Fight And X Multiply (1998)

Recompilación de dous shoot'em ups singulares desenvolvidos por Irem, creadora da famosa saga R-Type. Ambos teñen unha estética 2D clásica, pero en Image Fight atopamos un desprazamento vertical e unha alta dificultade que pode ser frustrante, mentres que en X Multiply o scroll dominante é o horizontal e a dificultade, aínda que segue sendo alta, é máis baixa.

147. Sega Ages: OutRun (1996)

Apareceu en Saturn como parte da colección Sega Ages e supón a primeira conversión da recreativa orixinal que se puido cualificar de pixel perfect; aínda hoxe moitos a consideran unha das mellores versións domésticas do título, xunto coa de 3DS.

146. Saturn Bomberman Fight! (1997) (4 xogadores)

Software que supuxo unha ruptura co establecido nos xogos anteriores desta saga. Agora os mapas son isométricos en 3D, as arenas de combate son como un torneo de loita, cada personaxe empeza coa posibilidade de colocar ata tres bombas e conta cunha barra de vida, o que significa que xa non se morre ao primeiro toque. Non é tan bo e divertido como o Saturn Bomberman, pero é unha entrega diferente que achega variedade.

145. Suiko Enbu: Fuuun Saiki (1996) (2 xogadores)

Unha achega ao xénero de loita que é basicamente unha copia de Street Fighter II con Samurai Shodown. Usa un sistema de seis botóns como o xogo de Capcom e a maioría dos personaxes están equipados con diferentes tipos de armas brancas, como no título de SNK. Porén, aquí é onde se diferencia, xa que a durabilidade da arma se vai gastando ao bloquear ataques especiais ata romperse, e nese momento o personaxe ten que loitar coas mans espidas. Esta versión foi unha actualización e mellora do lanzamento orixinal de Suiko Enbu.

144. Shippuu Mahou Daisakusen: Kingdom Grand Prix (1996) (2 xogadores)

Conversión desde placa arcade que presenta unha das combinacións de xéneros máis inesperadas que vin: un híbrido entre xogo de carreiras e shmup. Por desgraza, está un pouco roto, no sentido de que, se a IA te adianta, é case imposible alcanzala, por non dicir que supera os combates contra os xefes rapidamente, mentres que o xogador ten que loitar un bo anaco. Por sorte, a versión de Saturn, bastante fiel por certo, ten un truco para activar o «Modo Saturn», que elimina o compoñente de carreiras e permite xogalo como shooter tradicional.

143. Steamgear Mash (1995)

Un título de acción con toques de metroidvania no que os xogadores pilotan a Mash desde unha perspectiva isométrica, usando varias armas para matar os inimigos que atopa e buscando en cada nivel o xefe que hai que derrotar para avanzar.

142. Street Racer (1996) (8 xogadores)

Tras o éxito de Super Mario Kart, moitos intentaron replicar a fórmula. Ubisoft intentouno con este título para Super Nintendo e Megadrive, que máis tarde adaptou con melloras gráficas a Saturn e PlayStation. É un xogo que toma o concepto de carreiras aloucadas do famoso título de Nintendo, logra unha boa sensación de velocidade e, o máis rechamante: admite oito xogadores a pantalla partida.

141. Shienryu a.k.a. Gekioh: Shooting King (1997) (2 xogadores)

Conversión de Shienryu, lanzado en máquinas recreativas dous anos antes. Trátase dun shooter vertical en dúas dimensións dos cualificados como «maníacos», que se caracterizan por poñer en pantalla multitude de disparos á vez e obrigan o xogador a ser preciso nos seus movementos para evitar recibir dano.

140. Stellar Assault SS (1998) (2 xogadores)

Conversión mellorada do mesmo xogo de 32X: é un simulador de combate espacial en primeira persoa con dezasete misións. Malia a mellora gráfica, o certo é que parece anticuado para os estándares 3D de 1998, pero, se se ignora isto, é un título bastante digno, con grandes momentos de adrenalina e acción.

139. Mortal Kombat Trilogy (1997) (2 xogadores)

O último da saga en usar gráficos 2D, unha mestura dos tres primeiros títulos que combina personaxes, escenarios e movementos. Para moitos é a entrega definitiva dos Mortal Kombat clásicos, cun equilibrio entre todo o plantel de loitadores moito mellor que o da cuarta entrega.

138. The Horde (1995)

Este CD tráenos unha das mesturas máis curiosas e aditivas de Saturn. As fases divídense en dous tempos: no primeiro administramos a nosa vila para mellorala economicamente e colocar defensas; no segundo loitamos para protexer as nosas construcións dunha horda, nunha especie de hack'n slash. O xogo non é punteiro nin na parte estratéxica nin na de acción, pero a mestura de ambas é orixinal e divertida.

137. Steam-Heart’s (1998) (2 xogadores)

Shmup levado desde PC-98; o orixinal tiña contido hentai que nesta versión se cambiou por algo máis suxestivo ca explícito. No demais, mellorouse a fluidez do xogo, aínda que perdeu algo de colorido. É un título de dificultade media polo xeral, pero cuns combates contra os xefes finais bastante duros.

136. Panzer Dragoon (1995)

Título de lanzamento nos EUA que chamou moito a atención por ser completamente en 3D: é un shooter sobre raís no que o xogador, a lombos dun dragón, pode mirar e apuntar en 360º. Como xogo de lanzamento é, efectivamente, moi rechamante, pero o certo é que abusa do popping e da linealidade; aínda así, foi a primeira entrega dunha saga que xa conta con varias entregas moi boas.

135. Zoku Gussun Oyoyo (1997)

Xogos de quebracabezas e habilidade en pantallas sen desprazamento nos que hai que colocar pezas semellantes ás de Tetris, que van caendo desde arriba, para construír un camiño que leve o personaxe, que camiña cara adiante ás cegas, ata a saída.

134. DonPachi & DoDonPachi  (1996-1997) (2 xogadores)

Dous shooters cheos de acción, con armas espectaculares, loitas épicas contra xefes e unha gran presentación. A versión de DoDonPachi para esta consola é moi boa: todo funciona sen problemas e apenas con ralentizacións.

133. Manx TT Super Bike (1997) (2 xogadores)

Un básico dos títulos de velocidade do catálogo e o seu principal representante das carreiras de motos. É unha conversión da placa recreativa do mesmo nome que conserva a súa esencia e a súa posta en escena, adaptada con acerto ao mando de Saturn.

132. Arthur to Astaroth no Nazomakaimura: Incredible Toons (1996)

Este produto toma como idea central o efecto dominó e proponnos resolver máis de cen quebracabezas nos que debemos colocar multitude de obxectos, como pelotas, bombas etc., entre moitos outros, para que se desenvolva unha reacción en cadea e cumprir diversos obxectivos. Todo iso baseado no universo de Ghosts’n Goblins. Admite control con rato.

131. Thunder Force Gold Pack 1 & Thunder Force Gold Pack  2 (1996)

Recompilacións de varias entregas shmup da saga Thunder Force: títulos de disparos clásicos con sistema de potenciadores, esquivando vagas de inimigos e con varios combates contra xefes finais.

130. Garou Densetsu 3: Road to the Final Victory (1996) (2 xogadores)

Tamén coñecido como Fatal Fury 3: Road to the Final Victory. É outra conversión dunha recreativa de NeoGeo e un xogo drasticamente diferente dos seus predecesores, cun motor gráfico novo, e nótase máis rápido e esixente que outras entregas da serie. Non emprega a ampliación de RAM e, polo tanto, ten certos tempos de carga e recortes nas animacións.

129. Theme Park (1995)

Franquía que iniciou e popularizou o divertido xénero de estratexia e xestión de parques de atraccións. O xogo combina desde a forma en que deseñamos as nosas atraccións ata aspectos máis administrativos, como contratar persoal de seguridade ou de mantemento, xestionar prezos etc. O obxectivo global consiste en lograr a felicidade dos visitantes ao tempo que obtemos beneficios. Non é tan cómodo como xogalo cun rato, pero está ben adaptado ao mando da consola.

128. NHL All-Star Hockey 98 (1997) (8 xogadores)

O mellor xogo de hóckey de Saturn tanto en gráficos como en xogabilidade; é certo que a competencia non abunda e pode parecer que é por descarte, pero non é así. É un gran simulador que pode rivalizar coas mellores entregas deportivas da quinta xeración. Un dato curioso é que inclúe equipos olímpicos, algo raro.

127. Capcom Generation 2 (1998)

Como xa se adiantou, nesta lista descartáronse as recompilacións, pero esta da saga Ghosts ‘n Goblins ten cabida por incluír a conversión de Super Ghouls ‘n Ghosts, ata entón exclusivo de Super Nintendo.

126. Terra Cresta 3D

Secuela 3D do homónimo, pero un tanto descafeinada en comparación co orixinal. En primeiro lugar, pásase de cinco naves a só tres, elimínanse mecánicas importantes, como o uso de escudos traseiros, e graficamente tampouco é rechamante.

125. Fire Prowrestling S – 6Men Scramble (1996) (6 xogadores)

Para moitos, o mellor xogo de loita libre da historia e, certamente, este título sobresae en practicamente todos os apartados. Conta con centos de loitadores para escoller, cada un cos seus propios movementos, o que supón un abano enorme de accións; inclúe unha gran variedade de combates diferentes e un modo incrible de «crea o teu propio loitador», ademais dun modo multixogador para ata seis loitadores. Conta cunha tradución ao inglés.

124. Galaxy Fight (1995) (2 xogadores)

Título de loita 2D que intenta subirse ao carro do boom de Street Fighter II, cun ton máis desenfadado e coa peculiaridade de que os escenarios son infinitos e, polo tanto, non é posible acurralar o rival; polo demais, é un xogo bastante simple e básico, cunha IA parva que fai que valla máis como xogo para dous xogadores que en solitario; non hai demasiados movementos sofisticados nin tampouco superataques.

123. Game Tengoku: The Game Paradise! (1997) (2 xogadores)

Shmup de Jaleco que imita o Parodius de Konami, pero cos personaxes dos seus propios xogos en escenarios desenfadados e absurdos. Non fai nada especialmente novo nin rechamante, pero non ten ralentizacións e as habilidades dos personaxes son o bastante variadas como para que calquera poida escoller o seu favorito.

122. World Series Baseball ’98 (1997) (2 xogadores)

No momento do lanzamento do primeiro xogo desta saga, foi practicamente o mellor simulador de béisbol de todos os tempos: tiña uns gráficos fantásticos e os cortes de voz dos comentarios tamén eran bastante impecables. A serie acabou superada por outras entregas en consolas competidoras, pero seguiu recibindo entregas que foron puíndo e mellorando aquel primeiro título, e a desta entrada é a mellor do sistema.

121. NBA Jam Tournament Edition (1995) (4 xogadores)

Arcades tolos que combinan acción e baloncesto, cunha xogabilidade directa e sinxela, en partidos de dous contra dous nos que as normas tradicionais, como as faltas ou o campo atrás, case non existen, e con multitude de acrobacias espectaculares.

120. Virtua Fighter Remix (1995) (2 xogadores)

Virtua Fighter saíu como título de lanzamento da consola en 1994, pero cunha conversión realmente indigna tanto do xogo como da consola. Poucos meses despois, SEGA intentou librarse da mala fama con este novo lanzamento, que corrixía os problemas do orixinal cun mellor rendemento e unha calidade gráfica moito mellor; a xogabilidade tamén se retocou lixeiramente para rebaixar a dificultade do orixinal e facelo máis accesible.

119. Terra Diver (1997) (2 xogadores)

Outro shooter vertical orixinal das recreativas que se adaptou aos circuítos de Saturn; esta versión ten un apartado gráfico un pouco mellor e sen ralentizacións que, por exemplo, a versión de PlayStation.

118. Bubble Symphony (1997) (2 xogadores)

Secuela dos populares Bubble Bobble: continúa coa excelente xogabilidade do orixinal, pero con elementos novos, como múltiples finais, a elección dos camiños e niveis que xogar ou novas habilidades.

117. World Heroes Perfect (1996) (2 xogadores)

Cuarto e último título da serie World Heroes. Na súa maior parte é un título continuísta coas mecánicas das entregas anteriores; a principal novidade é que agora cada personaxe conta cun movemento especial único, bastante variados, o que fai que xogar con cada personaxe requira unha estratexia diferente.

116. Virtual-On (1996) (2 xogadores)

115. Wing Arms (1995)

Un arcade-simulador de combate aéreo baseado no que parece ser a Segunda Guerra Mundial; está baseado nas mecánicas da recreativa Wing War, pero cun apartado gráfico moito mellor, con escenarios completamente texturizados e diversos efectos gráficos. As únicas pegas do xogo son a súa escasa duración, con só seis fases, a última das cales é unha misión que recicla o mesmo escenario doutra fase; ademais, as fases máis divertidas son as de combate aéreo contra avións inimigos, pero só hai dúas.

114. Thunder Force V (1997)

Thunder Force V marca a transición desta serie de shooters de naves ao 3D. Mantéñense os tiroteos rápidos coas armas habituais da saga, pero incorpora ataques novos, como mover unha área en forma de cono que destrúe calquera cousa atrapada nela. As fases están cheas de acción, aínda que os cambios de cámara poden resultar esixentes á hora de manobrar. A música transmite dinamismo e enerxía ao xogador.

113. Worms (1997)

Como en calquera xogo desta saga, debemos usar o noso exército de vermes, con diversas habilidades e armas, para eliminar o exército rival, todo cunha xogabilidade que se mantén fresca. Por desgraza, a estratexia por quendas en 2D é un tipo de xogo que pasa máis desapercibido nos catálogos pola súa menor popularidade.

112. Pu-Li-Ru-La (1997) (2 xogadores)

Se existe un xogo que se poida cualificar de eu contra o barrio psicodélico, é este. En xogabilidade cumpre sen nada que destacar, pero os seus gráficos 2D axúdanlle a resultar interesante hoxe en día, en especial o montón de representacións raras e estrañas en forma de inimigos e escenarios.

111. Advance V.G. (1997) (2 xogadores)

Esta saga comezou como un xogo de loita hentai; nesta secuela prescíndese do contido erótico, pero mantense o plantel exclusivamente feminino.

110. Gokujou Parodius Da! Deluxe Pack (1995) (2 xogadores)

Recompilación que reúne dous dos mellores shoot'em ups das recreativas e desta consola: Parodius Da! e Gokujyou Parodius. O nome vén da combinación de PAROdy of GraDIUS (parodia de Gradius). Como indica o seu propio nome, o estilo gráfico e as situacións en pantalla buscan ser xocosas, pero, malia iso, o xogo goza dun nivel de dificultade esixente.

109. Clockwork Knight y Clockwork Knight 2 (1994-1995)

Dous estupendos xogos de plataformas coloridos e entretidos, coa temática dun mundo de xoguetes vivos, un control correcto, variedade de situacións e uns gráficos 2.5D. Non achegaban grandes novidades ao xénero de plataformas 2D, pero facíano todo de forma correcta e sólida.

108. Detana TwinBee Yahho! Deluxe Pack (1995) (2 xogadores)

Recompilación dos xogos Detana Twinbee e Twinbee Yahoo. Dous shoot'em ups con gráficos 2D que se caracterizan por un deseño colorido e amable. Outra característica esencial da saga é que as melloras da nave se conseguen disparando aos obxectos para que cambien de cor e así decidir que poder adquirir, pero con coidado de que non caian fóra da pantalla e se perdan.

107. Shinobi Legions (1995)

Entrega da mítica saga ninja de SEGA, fiel ás fases de acción en dúas dimensións dos orixinais, pero con gráficos prerenderizados, que a min persoalmente non me acaban de gustar, e cunha boa xogabilidade, aínda que nada novidosa.

106. Wolf Fang: Kuhga 2001 (1997) (2 xogadores)

Un corre e dispara en dúas dimensións con desprazamento lateral. O xogador manexa un mecha co que vai disparando e derrotando montóns de inimigos. É o máis parecido a un Contra clásico en 2D que vin nesta xeración de consolas ata o momento.

105. Blast Wind (1997) (2 xogadores)

Outro shmup exclusivo de Saturn, con niveis moi curtos mesmo para un xogo arcade. É relativamente fácil en comparación coa maioría do xénero e sen demasiadas complicacións para o xogador, xa que só hai unha arma, cuxo poder se pode mellorar; o principal reto que propón aos xogadores experimentados é conseguir as mellores puntuacións, mentres que para os xogadores pouco habituais é un bo título de entrada ao xénero.

104. Alien Trilogy (1996)

Un moi bo FPS de corte clásico claramente inspirado en Doom, pero con escenarios e inimigos das películas da saga Alien. O seu elemento diferenciador é que aquí se aposta un pouco máis pola sensación de terror, cunha música ambiental acorde e usando a escuridade para sorprender o xogador con ataques dos xenomorfos; non falta o mítico detector de movemento da película, que nos avisa cando algo se move preto de nós. Esta versión é algo peor ca a de PlayStation, con menos distancia de debuxado.

103. Jung Rythm (1998) (2 xogadores)

Un dos poucos xogos de ritmo do catálogo, que se pode considerar unha copia do famoso PaRappa the Rapper (1996) de PlayStation, no sentido de que se reproduce unha secuencia de música con letras que riman e o xogador debe repetila, aparecendo na parte inferior da pantalla os botóns que hai que premer mentres soa a música. Por desgraza, foi exclusivo de Xapón, así que perde parte da graza ao non poder comprender as letras.

102. Croc: Legend of the Gobbos (1997)

Por cada cousa positiva de Croc pódese dicir unha negativa; porén, é un xogo de plataformas 3D que consegue divertir. É bonito e colorido, propón un bo reto grazas aos seus coleccionables e o deseño dos mundos e niveis é notable. Non está á altura dos máis grandes da súa xeración por uns niveis que se cargan en zonas de tamaño pequeno ou medio e por un control mellorable. Versión peor ca a de PS1, entre outras cousas por ter a cámara máis preto do personaxe, o que reduce o campo de visión do xogador.

101. Elevator Action 2: Returns (1997) (2 xogadores)

Secuela da recreativa orixinal Elevator Action, un título cargado de acción lateral 2D no que corremos polos escenarios mentres disparamos aos inimigos.

100. Guardian Force (1998) (2 xogadores)

Shmup de desprazamento multidireccional no que xogas como un tanque e que supón un sopro de aire fresco entre tanto shooter de naves do catálogo. Como era de esperar, hai que manexar o tanque e a torreta de forma independente para disparar nunha dirección mentres te moves noutra. E contén todos os elementos esenciais dun bo shmup: moita acción, grandes loitas contra xefes etc.

99. The House of the Dead (1998) (2 xogadores)

Tras o éxito de Virtua Cop, SEGA desenvolveu un novo xogo para pistola de luz que tivo bastante éxito nos salóns recreativos e acabou dando o salto a Saturn. A mecánica é de novo disparar aos malos, nesta ocasión zombis e outros monstros, e evitar ferir os bos, pero esta vez lograba engadir certa tensión, xa que hai que eliminar todos os inimigos antes de que alcancen o xogador. Por desgraza, esta conversión é graficamente decepcionante en comparación co bo facer das adaptacións dos dous Virtua Cop.

98. SEGA Worldwide Soccer ’98 (1997) (4 xogadores)

Antes de que FIFA arrasase, houbo unha saga de SEGA que era o referente do fútbol en 3D. Esta entrega logra un equilibrio entre arcade e simulación do deporte. Acabou converténdose no referente futbolístico desta consola, en boa parte pola falta de competencia, especialmente no catálogo occidental.

97. Bokan to Ippatsu! Doronbo Kanpekiban (1997) (2 xogadores)

Xogo de disparos con naves e scroll automático no que debemos ir derrubando inimigos, esquivando os seus disparos, recollendo poderes e derrotando xefes. É un título cun bonito 2D baseado nunha serie animada que parodia os animes dos anos setenta.

96. Marvel Super Heroes (1997) (2 xogadores)

A inmensa maioría das adaptacións das recreativas de loita dos 90 para PlayStation padecían recortes e quedaban en inferioridade fronte ás versións de Sega Saturn. Porén, nesta entrega a consola de Sony ten a mellor versión, non tanto porque non sufrise recortes, senón porque a versión de Saturn non estivo á altura. Malia iso, segue sendo unha entrega aceptable na máquina de SEGA.

95. Sega Ages: Power Drift (1998)

Conversión dunha das recreativas de velocidade máis bestas de finais dos 80, con cinco circuítos que á súa vez teñen cinco variantes, o que en total supón ata vinte e cinco percorridos únicos, cunha ducia de coches diferentes. É un título bastante profundo para unha máquina recreativa, pero obriga a memorizar os treitos para gañar. Esta conversión é bastante fiel e con bos controis; o único recorte notorio é que vai a 30 fps fronte aos sesenta da máquina orixinal.

94. Darkstalkers (1996) (2 xogadores)

Conversión da recreativa de loita 2D de Capcom, con mellor acabado ca a conversión que recibiu PlayStation; segue sendo unha boa versión. A recreativa saíu en 1994 e foi bastante boa para a súa época, pero hoxe en día é relativamente tosca e fáltalle o puído das súas secuelas.

93. Layer Section & Layer Section II (1995-1997) (2 xogadores)

Dous shooters verticais moi puídos, cunha xogabilidade ben executada e un gran ritmo. Ademais da mecánica clásica de mellora mediante potenciadores, tamén se pode usar un láser guiado que se fixa nos inimigos que hai debaixo de ti e lanza unha descarga de disparos. A segunda entrega mantense fiel ás mecánicas orixinais, pero dá o salto ás 3D.

92. Keriotosse! (1998) (4 xogadores)

Un xogo de loita e acción en pequenas arenas de combate 3D semellante ao Poy-Poy do ano anterior, aínda que con mecánicas de combate diferentes. Sóltanse ata catro xogadores para loitar, que poden usar feitizos, golpes ou a contorna para danar os rivais. Cun apartado gráfico bastante bo, rico e detallado.

91. Keio Flying Squadron 2 (1996)

Xogo de plataformas 2D con scroll lateral, aínda que con algunhas fases de acción 2D. Non é demasiado innovador e propón o habitual dos títulos deste xénero: correr, saltar, recoller cen coleccionables para conseguir unha vida etc. Pero ten un apartado gráfico colorido e moi detallado que, sumado a que o xénero de plataformas 2D con mascota non abunda nesta xeración, o converten nunha boa opción.

90. Wipeout & Wipeout XL (1996-1997)

Unha desas series de velocidade que realmente brillan pola atención ao estilo e aos detalles, cun aspecto propio moi característico. O seu modo de xogo é un dos máis profundos que existen: require moita habilidade e perseveranza para os niveis máis difíciles, e as pistas en si están ben deseñadas e tamén son respectables en número. Por desgraza, ambos os títulos son conversións desde PS1 bastante mellorables tanto no técnico como nos modos de xogo, xa que eliminan o modo multixogador do orixinal.

89. NBA Action 98 (1997) (10 xogadores)

Tras uns comezos irregulares, esta saga acabou sendo un dos mellores simuladores de baloncesto da xeración e, aínda hoxe, totalmente descoñecida para a maioría dos xogadores. Presenta unha cantidade de movementos diferentes que se poden encadear e foi pioneira nas mecánicas que despois arrasarían nos xogos NBA 2K.

88. Shining Wisdom (1995)

ARPG 2D de corte clásico, recomendado para os amantes do xénero. Bonito, entretido e ben estruturado. Inicialmente desenvolveuse para Megadrive e, no último minuto, levouse a esta consola, o que explica que os seus gráficos 2D, aínda que bonitos, carezan de tanto detalle e efectos coma outros representantes.

87. Tomb Raider (1996)

Sinceramente, considéroos demasiado difíciles de xogar hoxe en día polo seu control e as súas cámaras, pero todo o demais roza a perfección en case todas as entregas, e destacan os que quizais sexan os mellores deseños de escenarios 3D de xogos de aventuras desta xeración. Ademais, son uns dos maiores expoñentes 3D do catálogo.

86. Valhollian (1998)

Un T-RPG que bebe moito da saga Shining Force e que conta con máis de 14 escenarios. Caracterízase pola gran cantidade de inimigos en cada escenario, o que lle dá un gran valor estratéxico. Ten un nivel de dificultade bastante alto, sobre todo nas primeiras fases, nas que o xogador ten poucas unidades para o combate, e un aspecto negativo é que hai que ver todos os movementos inimigos un a un cando o xogador acaba a súa quenda, o que pode desesperar.

85. Willy Wombat (1997)

Videoxogo de acción en 3D con perspectiva isométrica no que, por sorte, se pode xirar a cámara cos gatillos. O obxectivo principal é superar cada fase alcanzando o final, resolvendo algúns enigmas, atopando chaves e eliminando os inimigos.

84. Asuka 120% Limited BURNING Festival (1997) (2 xogadores)

Un xogo de loita 2D ben feito, con elementos innovadores que máis tarde incorporaron outros títulos do xénero. Ten un ritmo moi rápido, con combinacións difíciles, saltos dobres e cancelacións dos ataques inimigos.

83. Lunar Silver Star Story & Lunar 2 Eternal Blue (1996-1998)

Dous dos mellores JRPG de corte clásico, orixinais de Mega-CD, que recibiron un fantástico remake para SEGA Saturn e PlayStation. Melloráronse os gráficos, algúns diálogos e escenarios refixéronse ou ampliáronse, elimináronse algunhas masmorras, pero engadíronse moitas outras novas. Malia os cambios, a historia segue sendo fiel ao orixinal, pero agora pódese profundar máis nela e na personalidade dos personaxes. O principal cambio na xogabilidade, para ben, é a eliminación dos combates aleatorios, xa que agora se poden ver os inimigos e decidir se evitalos.

82. Policenauts (1996)

Hideo Kojima, coñecido sobre todo pola saga Metal Gear, é tamén pai doutros xogos, como este Policenauts. Conta unha historia futurista na que Jonathan Ingram, un expolicía e astronauta, investiga as circunstancias que rodearon a morte da súa muller no pasado. É unha aventura narrativa interactiva con primeiros planos estáticos na que se usa un punteiro para analizar obxectos ou falar, aínda que ten algunhas escenas de acción con disparos.

81. Cotton 2 & Cotton Boomerang (1997-1998)

Outros dous shooters horizontais nos que controlamos unha bruxa que vai disparando aos inimigos e que conta con dous tipos de ataques poderosos. O poder de ataque aumenta a medida que destruímos inimigos e gañamos experiencia. Ademais, non faltan obxectos que nos dan máis puntuación ou armas.

80. DecAthlete (1995) (2 xogadores)

Arcade deportivo de probas olímpicas que foi unha conversión directa da recreativa: lucía esplendidamente e presumía de gráficos en alta resolución. Nas mecánicas non achegaba nada novo, como todos os deste xénero na época, e baseaba as súas probas no clásico machacar botóns.

79. Gunbird (1995) (2 xogadores)

Esta saga de shooters verticais deuse a coñecer coa saída en Occidente da segunda parte para Dreamcast, pero a primeira entrega tamén atesoura calidade: bos gráficos, gran control e moita acción en pantalla. Escollo a versión de Saturn porque é algo mellor ca a de PlayStation.

78. NiGHTS into Dreams… (1996)

Unha idea sinxela, pero elegante: un xogo 3D no que hai que voar a través de aros seguidos mentres recolles orbes, buscando os mellores tempos e clasificacións posibles. Aínda que é simple, iso non impide que Nights sexa un xogo único e divertido, aínda que tamén é comprensible que non lles gustase a moitos que esperaban aventuras ou xogos de acción en 3D para a súa nova consola.

77. Albert Odyssey: Legend of Eldean (1996)

Un bo xogo de rol de corte clásico, con vista desde arriba, unha historia decente e moitas batallas por quendas. Non ofrece nada realmente innovador ao xénero e, en realidade, séntese como un xogo de rol da xeración anterior, pero non por iso é malo.

76. Cyberbots: Fullmetal Madness (1997) (2 xogadores)

Título de loita desenvolvido por Capcom no que pilotos de mechas xigantes loitan entre si. A diferenza da maioría dos xogos de pelexas con mechas, neste a xogabilidade está máis próxima á doutros títulos de loita 2D, cunha lista de combinacións de botóns para realizar ataques únicos con cada robot. Mellor versión ca a de PlayStation.

75. Batsugun (1996) (2 xogadores)

Considerado o primeiro xogo de disparos do subxénero «tormenta de balas», cunha xogabilidade a medio camiño entre os shooters verticais clásicos e os primeiros bullet hell; tamén usa un interesante sistema de armas no que se gañan puntos de experiencia a medida que destrúes inimigos ao longo dos niveis.

74. Fantastic Pinball Kyutenkai (1995)

Dos creadores de Devil Crash, outro pinball bastante popular en Megadrive: é un pinball diferente dos clásicos que buscan imitar as táboas realistas. Aquí proponse unha especie de pinball con elementos de acción no que hai que derrotar catro xefes que se agochan na táboa, que á súa vez está dividida en tres seccións independentes; para chegar aos xefes hai que realizar tarefas secundarias. Completa a variedade a dispoñibilidade de tres personaxes diferentes, cada un cunha habilidade especial única.

73. Gex (1996)

Un dos mellores xogos de plataformas 2D da primeira metade dos anos noventa. Ten unha gran variedade de fases ambientadas en temáticas televisivas nas que predomina o humor; en cada unha debemos explorar para atopar mandos de televisión cos que poder avanzar ata enfrontarnos ao xefe da zona. O personaxe, ao ser un lagarto, conta cun amplo repertorio de accións, como rubir polas paredes, atacar coa cola etc. Tamén destacou graficamente por un gran uso do efecto parallax para xerar sensación de profundidade.

72. Virtua Fighter Kids (1996) (2 xogadores)

Simpático xogo de loita que usa versións pequenas e bonitas dos personaxes de Virtua Fighter. O sistema de combate é orixinal e máis sinxelo que nos títulos principais, e destacan unhas animacións faciais bastante interesantes para a época e o sistema.

71. Winter Heat (1997) (2 xogadores)

Continuación de Decathlete con deportes de inverno, con once probas diferentes nas que competir; de novo repítese o esquema de controis de machacar botóns en varias probas, pero tamén hai outras que teñen un control diferente e menos repetitivo.

70. Bulk Slash (1997)

Este título pódese definir como unha mestura entre Virtual On e Burning Rangers, con controis simples e unha mecánica de transformacións instantáneas. Porén, é moito máis simple ca calquera deles e xógase máis como un título de acción arcade tradicional. A bordo dun mecha debemos completar diversas misións en escenarios 3D abertos, como protexer un aliado ou destruír inimigos.

69. Bust-A-Move 2 y Bust-A-Move 3 (1996-1997) (2 xogadores)

Un clásico dos quebracabezas das recreativas: como sempre, temos que apuntar e disparar bólas contra outras da mesma cor para que estoupen antes de que nos alcancen.

68. Dark Savior (1996)

Secuela espiritual do cartucho de Megadrive Landstalker. Dark Savior é unha aventura con perspectiva isométrica que se centra nos quebracabezas e nas plataformas, pero sen esquecer o combate. O seu aspecto máis orixinal é que a historia segue un curso diferente en función do tempo que tardemos en completar o primeiro obxectivo do xogo.

67. Darius Gaiden (1995) (2 xogadores)

Quinta entrega dunha das series máis icónicas dos shooters de naves das recreativas. Cómpre destacar os seus coloridos escenarios, cuns gráficos 2D moi detallados, e uns xefes enormes. Esta adaptación sofre algunha ralentización, pero en xeral é moi fiel á máquina orixinal.

66. Three Dirty Dwarves (1997) (3 xogadores)

Un beat'em up 2D estilo Golden Axe cun apartado gráfico sobresaínte que opta por unha estética visual paródica e cun modo cooperativo para ata tres xogadores, que é a mellor forma de xogalo.

65. Rayman (1995)

Este colorido e bonito título de plataformas en dúas dimensións usa o procesador de 32 bits da consola para mover un dos xogos máis entretidos e detallados do seu ano. A historia é de fantasía, pero moi básica: Rayman loita e salta a través de varios mundos diferentes para derrotar inimigos e xefes.

64. Quake (1997)

Conversión bastante meritoria da versión de PC deste FPS, pero eliminando algúns mapas e o cooperativo e cun peor acabado gráfico, que abusa da escuridade e ademais ten unha taxa de fotogramas bastante inestable. En calquera caso, é un dos meus favoritos para esta máquina por ver a consola movendo un xogo 3D tan complicado.

63. Jikkyo Oshaberi Parodius (1996) (2 xogadores)

Un dos mellores shmups da consola. O nome vén da combinación de PAROdy of GraDIUS (parodia de Gradius). Como indica o seu propio nome, o estilo gráfico e as situacións en pantalla buscan ser xocosas, pero, malia iso, o xogo goza dun nivel de dificultade esixente. É unha versión mellorada do lanzamento orixinal para Super Famicom, con mellores gráficos, contido novo e un modo cooperativo para dous xogadores simultáneos.

62. Linkle Liver Story (1996)

ARPG cun fermoso apartado gráfico 2D e cun gran enfoque na acción, cun dos sistemas de armas máis elaborados daquela época, con moitos ataques diferentes e accións como desviar proxectís, correr e executar un ataque rodando etc. Por desgraza, peca de ser excesivamente fácil e curto.

61. Magical Drop III (1997) (2 xogadores)

Partindo dun concepto semellante ao de Puzzle Bobble, propón ao xogador duelos contra a máquina ou contra outro xogador por ver quen consegue que o rival caia derrotado ante unha chuvia de bólas de cores. A mecánica é simple: temos que coller unha das bólas da última fila da nosa fase e lanzala contra outras da mesma cor para rompelas; facéndoo rápido e encadeando destrucións complicaremos o panel do rival para saír vitoriosos.

60. Mizubaku Daibouken (1998) (2 xogadores)

Conversión da recreativa lanzada orixinalmente en 1990. O protagonista do xogo debe superar fases co poder de lanzar burbullas para atrapar os inimigos e despois patealos. Como era de esperar, cada zona componse de varias etapas cun xefe final, pero a liberdade amplíase ao permitir escoller entre rutas e atopar camiños secretos.

59. Samurai Spirits III: Zankuro Musouken & Samurai Spirits IV: Amakusa Kourin (1996-1997) (2 xogadores)

Dúas novas entregas de Samurai Spirits, dous dos mellores títulos de combate con armas de Neo-Geo. É na xogabilidade e no control onde sacan músculo, conservando o mesmo sistema das recreativas orixinais: barras de poder, combos, equilibrio entre opoñentes e unha gran resposta ás nosas ordes.

58. Saturn Bomberman (1996) (8 xogadores)

Unha das versións máis refinadas desta longa serie. Presenta unha combinación de gráficos 2D atractivos e ben deseñados, un dos modos historia máis divertidos de todas as entregas e, por suposto, un multixogador asombroso que moitos xogadores consideran o mellor de toda a historia da franquía.

57. Sexy Parodius (1996) (2 xogadores)

Nova entrega da saga de matamarcianos Parodius, que de novo, como indica o seu nome, busca crear un shooter en clave de parodia. Nesta ocasión todo xira arredor dun ton erótico e lascivo, con escenas subidas de ton, pero quizais o máis orixinal é que o xogo nos leva por diferentes fases segundo cumpramos ou non certas misións.

56. Sonic Jam (1997) 

Recompilación sobresaínte dos xogos de Sonic de Megadrive, xunto cun montón de extras coleccionables con ilustracións, manuais etc. Pero o máis interesante, para min, foi a navegación polos diferentes extras e coleccionables do xogo, xa que se facía mediante un minimundo 3D colorido e rico en detalles no que, manexando a Sonic, se escollía entre as diferentes opcións, ademais de poder explorar o escenario ou superar unha pequena proba contrarreloxo. Non satisfai a necesidade dun verdadeiro Sonic 3D na consola, pero foi toda unha demostración, xunto con Sonic R, de que tería sido posible ter unha entrega á altura.

55. Tenchi wo Kurau II (1996) (2 xogadores)

Un dos poucos eu contra o barrio 2D de calidade do catálogo. Quizais non fose a conversión máis desexada de todas as recreativas daquela época, pero é xusto recoñecer que ofrece un bo reto e grandes inimigos e que cumpre notablemente en todo o que se lle esixía a un xogo destas características: cinco personaxes, varios xefes finais dignos e multitude de armas e ataques especiais.

54. Sonic Wings Special (1996) (2 xogadores)

Unha recompilación rara que mestura escenarios e elementos dos tres primeiros Sonic Wings para ofrecer unha entrega única. Sonic Wings é un dos mellores shoot'em ups de NeoGeo, con escenarios bonitos, montóns de personaxes e pilotos únicos e moita acción en pantalla.

53. Last Bronx (1997) (2 xogadores)

Notable xogo de loita 3D cun detallado deseño dos loitadores e unhas animacións fantásticas, especialmente no manexo das armas; é o principal competidor de Soul Edge de PlayStation, aínda que aposta por un combate máis realista.

52. Sonic R (1997) (2 xogadores)

Para ben e para mal, este foi o único título protagonizado por Sonic en 3D nesta consola, coa excepción da «demo» de Sonic Jam. É un gran xogo de carreiras a pé con Sonic e outros personaxes da franquía en circuítos inspirados en escenarios da saga. Tecnicamente é sobresaínte, o que o converte nunha das xoias 3D da máquina, con montóns de efectos. Porén, foi unha pequena decepción para quen desexaba un xogo de plataformas 3D do personaxe.

51. X-Men: Children of the Atom (1995) (2 xogadores)

Capcom foi o rei absoluto dos títulos de loita 2D dos 90. Este foi un dos primeiros títulos da compañía coas licenzas de Marvel: é unha gran conversión da recreativa do mesmo nome que xa amosaba a gran calidade do que estaba por vir desta alianza entre Capcom e Marvel.

50. Megaman 8 (1997)

Con tantos xogos 3D dominando este catálogo, xogar a un xogo de plataformas e acción con desprazamento lateral da vella escola en 2D é un verdadeiro pracer. Megaman 8 é aditivo, pero, como no resto das entregas da saga, cómpre paciencia para gozalo, xa que predomina unha dificultade alta.

49. Duke Nukem 3D (1997) 

Conversión de Duke Nukem 3D, un FPS coñecido pola fama do seu protagonista e polos seus chascarrillos cargados de humor rancio dos oitenta mentres aniquila unha invasión alieníxena cun amplo arsenal. En xeral, é unha boa adaptación gráfica e o control é decente.

48. Romance of the Three Kingdoms IV: Wall of Fire (1995)

É moi difícil clasificar esta saga nun top: é realmente a saga estrela de estratexia militar histórica de Koei desta xeración e segue recibindo secuelas ata os nosos días. Son xogos de estratexia moi completos e profundos para unha consola, con montóns de menús e opcións que requiren moitas horas e paciencia para aprender. Se non che gusta a estratexia ou non estás disposto a dedicar moito tempo a aprender, probablemente consideres que este xogo nin debería estar neste top. No catálogo saíron máis entregas da saga, pero só estas están traducidas.

47. Groove On Fight: Gouketsuji Ichizoku 3 (1997) (2 xogadores)

Terceira entrega da serie de loita 2D Power Instinct, exclusiva do mercado xaponés. Cun gran acabado gráfico, boas animacións e bos escenarios, pero destacaba sobre todo polo seu orixinal modo tag battle e polo seu gran sentido do humor.

46. Hyper Duel (1996) (2 xogadores)

Dos creadores de Thunder Force, este título está á mesma altura, con acción frenética e escenarios impresionantes, á vez que ofrece unha experiencia diferente e orixinal. Ademais de poder transformarse entre robot e nave, tamén é posible recoller naves de apoio adicionais que voan independentemente pola pantalla e axudan.

45. Lunacy aka Torico (1996)

Estupenda aventura gráfica que, igual que o xogo D, se basea en FMV para narrar unha historia envolvente e misteriosa, con localizacións e melodías sobresaíntes. Un dos poucos representantes deste xénero aos que paga a pena darlles unha oportunidade.

44. Silhouette Mirage (1997)

Este xogo de acción en fases con desprazamento lateral era bastante orixinal para a súa época pola súa mecánica baseada no uso correcto de dous poderes da protagonista: Silhouette e Mirage. Cada un destes poderes serve para danar os inimigos do poder oposto e, para complicar aínda máis as cousas, o cambio entre ambos os poderes faise ao mirar cara á esquerda ou á dereita co personaxe. Mellor versión ca a de PS1.

43. Darkstalkers 3 (1998) (2 xogadores)

Fantástico xogo de loita 2D que melloraba o anterior e corrixía todas as súas limitacións. Ten como tema principal o enfrontamento entre diferentes monstros e é unha das mellores alternativas a Street Fighter.

42. Puyo Puyo Sun (1997) (2 xogadores)

Non existe sistema que non recibise algunha versión de Puyo-Puyo. É outro clásico quebracabezas no que temos que unir por cores catro bólas para facelas desaparecer e evitar así que se acumulen na pantalla.

41. Dungeons & Dragons Collection (1999) (2 xogadores)

Recompilación con dúas das mellores entregas beat'em up de Capcom para recreativas, Tower of Doom e Shadow over Mystara, adaptadas de maneira maxistral, que cos anos se converteron nun imprescindible do catálogo para moitos.

40. Need for Speed (1996) (2 xogadores)

Conversión do mellor simulador de condución da 3DO, que no seu lanzamento orixinal destacaba polos seus gráficos con polígonos texturizados, o son e unha xogabilidade perfecta para o seu ano. A súa proposta é sinxela: afrontar carreiras ilegais esquivando o tráfico e a policía. Hai oito vehículos reais e cada un compórtase dun xeito distinto.

39. Real Bout Garou Densetsu Special (1997) (2 xogadores)

Fantástica conversión deste xogo de loita 2D de NeoGeo, practicamente pixel perfect. Ten un control maxistral e ataques espectaculares, e probablemente só o supera Street Fighter Alpha entre os xogos de loita 1 contra 1 do catálogo.

38. P.T.O. II: Pacific Theater of Operations (1996)

Secuela dun título de estratexia bélica de Koei ambientado na Segunda Guerra Mundial que mellora bastante o primeiro tanto no técnico como facendo menos confusos os menús e as mecánicas. Aínda así, como todos os xogos de estratexia por quendas desta compañía, require tempo e dedicación por parte do xogador para dominalo.

37. Astal (1995) (2 xogadores)

Para moitos, o mellor xogo de plataformas 2D da xeración. É innegable que é unha xoia exquisita no artístico e na xogabilidade, pero persoalmente paréceme pouco innovador para consideralo o mellor en termos absolutos, ademais de que peca dunha duración moi curta.

36. Street Fighter Alpha 2 (1996) (2 xogadores)

Para moitos, esta segunda entrega supuxo o cumio dos spin-off Alpha, cunha xogabilidade fácil de aprender pero con moita profundidade á hora de dominala. Inclúe unha barra de potencia con varios niveis, permite combos personalizados etc.

35. Herc’s Adventures (1997) (2 xogadores)

Cun estilo artístico e un humor dos anos noventa, é como un xogo inspirado nun programa de debuxos animados. Baseado no mundo mitolóxico grecorromano, o xogador pode escoller entre manexar a Hércules, Atalanta ou Xasón, cada un coas súas propias habilidades. O obxectivo é derrotar a Hades e restablecer a orde no mundo, para o que hai que atravesar mapas abertos derrotando hordas de monstros.

34. Dead or Alive (1997) (2 xogadores)

Outro título importante de loita 3D, bastante divertido, no que destaca a velocidade das pelexas. Foi unha conversión da recreativa orixinal na que se sacrificou algo de calidade gráfica e a variedade dos fondos dos escenarios, pero en xeral é unha conversión digna que logra transmitir a experiencia orixinal.

33. Enemy Zero (1996)

Secuela espiritual do xogo D, a aventura FMV de corte escuro de principios desta década; este xogo usa a mesma protagonista que o anterior, pero non teñen ningunha relación argumental. É un título de terror con quebracabezas e escenas FMV interactivas, pero con momentos FPS de exploración e unha ambientación de terror moi conseguida grazas a un monstro invisible que escapou nunha base de investigación futurista. O ritmo do xogo é lento e os controis mellorables, pero segue sendo toda unha experiencia única.

32. Virtua Cop & Virtua Cop 2 (1995-1996) (2 xogadores)

Os mellores títulos para a pistola de luz do catálogo. Son dous shooters sobre raís de acción arcade pura nos que encarnamos uns policías que deben disparar aos malos e evitar danar os civís; nada novo, é certo, pero por primeira vez en 3D. Son unhas grandes adaptacións das placas arcade orixinais.

31. Shining the Holy Ark (1996)

JRPG noventeiro puro e duro, con secuencias clásicas de loita por quendas e misións de exploración por masmorras húmidas e lúgubres en primeira persoa. Conta co clásico sistema de niveis por experiencia e co recrutamento de diferentes personaxes para o grupo a medida que se avanza na historia.

30. Fighting Vipers (1996) (2 personajes)

Fighting Vipers implementa un enfoque de combate semellante ao de Virtua Fighter, pero dun xeito diferente: os loitadores usan armaduras que se van rompendo a medida que reciben dano. Por último, goza dun bo plantel de personaxes con deseños atractivos e duns gráficos á altura.

29. Daytona USA Championship Circuit Edition (1996) (2 xogadores)

Tras o desastre absoluto do primeiro Daytona USA, que padecía unha distancia de debuxado vergoñenta e unha taxa de 20 fps con serias caídas, fíxose esta nova adaptación, que melloraba enormemente o apartado gráfico e a fluidez, aínda que, en cambio, sacrificaba por completo as físicas do orixinal, que son a súa esencia. En todo caso, é un dos mellores representantes da velocidade en Saturn.

28. Pocket Fighter (1998) (2 xogadores)

Simpático xogo de loita que usa versións pequenas e bonitas de personaxes doutros xogos de Capcom, entre os que destacan os de Street Fighter e Darkstalkers. O sistema de combate é orixinal e máis fácil que noutros títulos de pelexas da compañía: temos tres botóns, para puñada, patada e ataque forte, e só con isto realizamos combinacións. Ademais, engádese un sistema de xemas que, ao recollelas dos cofres ou ao golpear o rival, nos fan máis poderosos ou nos permiten realizar ataques.

27. Die Hard Arcade (1997) (2 xogadores)

Sobresaínte beat'em up 3D de corte arcade de SEGA: poucos xogos do xénero foron capaces de saltar correctamente ás 3D, e este logrouno, converténdose nun dos mellores da súa xeración. O uso da licenza da película foi puro márketing para vendelo en occidente e pouco ou nada ten que ver con ela.

26. Grandia (1997)

Un dos poucos xogos de rol que usan contornas 3D neste catálogo: a súa historia está chea de humor e logra transmitir unha sensación de optimismo única, con varios dos mellores diálogos que vin nesta xeración; consegue que realmente queiras falar con todos os NPC varias veces para ler todas as conversas.

25. Iron Storm (1995)

Entrega da saga xaponesa Daisenryaku de xogos de estratexia baseados en cuadrículas. Iron Storm é un dos poucos, ou quizais o único, que se lanzou en Occidente e é tamén unha das mellores entregas. O xogo transcorre durante a Segunda Guerra Mundial e permite reimaxinar moitos escenarios ao estilo de «¿que pasaría se os alemáns conquistasen o Reino Unido ou Xapón vencese aos EUA?».

24. Super Puzzle Fighter II Turbo (1996) (2 xogadores)

Un dos mellores quebracabezas de bloques competitivos que existen, cos personaxes da famosa saga de loita. Aquí hai que combinar as xemas que caen con outras da mesma cor máis rápido que o rival para meterlle fichas que lle compliquen a partida. Os duelos competitivos entre dous xogadores poden ser realmente emocionantes e moi disputados.

23. Megaman X3 & Megaman X4 (1996-1997)

Os títulos de MegaMan son xogos de plataformas e acción en 2D nos que disparamos aos inimigos ao longo de niveis lineais, pero nesta serie X incorpóranse elementos de aventura e exploración. O X3 é unha conversión do orixinal de Super Nintendo, e o X4 é o primeiro da serie que aproveita a potencia desta consola e tamén o que moitos consideran o mellor da serie. Son lixeiramente mellores en PS1.

22. Super Tempo (1998)

Aínda que se presenta como un típico xogo de plataformas en 2D, este título salta continuamente entre estilos diferentes en clave de humor. Por exemplo, empezas voando a través de xogos clásicos como Asteroids e a continuación empezas un combate contra un polo robot.

21. Street Fighter Collection (1997) (2 xogadores)

A segunda entrega de Street Fighter II considerouse durante moito tempo a mellor da franquía principal. Este título ofrece unha completa recompilación con todas as versións que Capcom lanzou a medida que engadía novos loitadores, combos ou cambios na velocidade das pelexas, que son: The World Warriors, Championship Edition e Turbo Hyper Fighting.

20. Sakura Wars (1996)

Un híbrido entre JRPG e simulador de citas cunha historia que nos leva a capitanear un grupo de rapazas militares que pilotan mechas cada vez que xorde unha ameaza invasora. O desenvolvemento divídese en dúas seccións de xogo diferentes: primeiro interactúas cos personaxes, desenvolves relacións e avanzas na historia, e despois pasas aos combates, ao máis puro estilo T-RPG, en zonas de combate divididas en cuadrículas.

19. Castlevania: Symphony of the Night (1998)

Un dos mellores xogos 2D do catálogo e, probablemente, da historia. Este Castlevania é a primeira entrega da saga que adopta por completo as mecánicas de Metroid, cun extenso mapa que explorar por zonas nas que hai plataformas e acción, e tamén hai que adquirir habilidades que permiten acceder a novas zonas do mapa. O deseño dos escenarios é intelixente e de gran nivel, o arte dos monstros é incrible e a música ten temas inesquecibles. Esta versión ten contido exclusivo, pero, en cambio, foi inferior á de PlayStation.

18. King of Fighters’95, 96 y 97 (1996-1998)

Hai certa polémica sobre que versións de King of Fighters son as mellores; para min serían a 98 e a 99, pero non saíron nesta consola. Por iso poño as tres e que cada xogador decida por si mesmo, porque, en todo caso, todas son grandes títulos de loita 2D.

17. Resident Evil (1997)

Non está demasiado claro en que se baseou realmente Capcom para desenvolver este xogo, pero parece un remake 3D do seu Sweet Home de NES co estilo e as mecánicas do primeiro Alone in the Dark, e logrou un título que foi o comezo dunha saga que perdura ata hoxe. Resident Evil é un dos mellores xogos de terror, cunha gran combinación de sustos, quebracabezas enxeñosos e exploración. A súa historia bebe moito do cine de terror zombi de serie B, pero en 1996 unha historia deste tipo era única, brillante e aditiva.

16. Vandal Hearts (1997)

Xogo de rol táctico no que as batallas se desenvolven por quendas para mover as unidades e atacar os inimigos, todo en escenarios con diferentes alturas baseados nunha cuadrícula. O resultado de cada combate non o deciden os niveis máis altos dos personaxes nin a habilidade do xogador, senón pensar correctamente que táctica seguir. Ten unha trama política elaborada e complexa que engancha.

15. X-Men vs. Street Fighter & Marvel vs Street Fighter (1997-1998) (2 xogadores)

O cumio dos títulos de loita arcade de Capcom con licenza de Marvel. Polo menos nesta consola, foron as mellores conversións do momento das recreativas a un sistema doméstico, rozando o pixel perfect; o principal atractivo do título foi a combinación de loitadores de Street Fighter e dos X-Men, xunto a un sistema de loita 2 contra 2 no que se podía cambiar entre dous loitadores en pleno combate sen deter a acción, e uns ataques especiais moi sorprendentes. Esta mecánica eliminouse das versións de PS1, que se refixeron como un un contra un clásico.

14. Radiant Silvergun (1998) (2 xogadores)

Considerado un dos mellores matamarcianos da historia, cunha factura técnica inaudita para as baixas expectativas que xerara Saturn tras a súa debacle comercial.

13. Street Fighter Alpha 3 (1999) (2 xogadores)

O mellor Street Fighter do catálogo, con montóns de personaxes clásicos, moitas opcións e contido. É unha versión impresionante pola súa gran fidelidade á recreativa orixinal no apartado gráfico e nas animacións dos loitadores, con tempos de carga máis rápidos que en conversións anteriores. A versión de Saturn é lixeiramente mellor ca a de PS1.

12. Legend of Oasis (1996)

ARPG cun estilo parecido a A Link to the Past, no que viaxas polas terras loitando contra monstros, recollendo armas novas e mellorando a túa saúde, pero con máis énfase nos combates que nos xogos de Zelda, cun bo abano de movementos de ataque e maxias diferentes que axudan tanto a loitar como a resolver enigmas.

11. Guardian Heroes (1996) (6 xogadores)

Un dos títulos de culto do sistema. Un soberbio eu contra o barrio de gran factura técnica 2D, que fai uso das grandes virtudes da consola no manexo de sprites, con elementos orixinais tomados do xénero ARPG e cun multixogador local sobresaínte.

10. Exhumed (1996)

FPS que incorporou moitos aspectos interesantes de aventura e exploración á fórmula clásica de Wolfenstein 3D e Doom de disparar a todo o que se mova. Isto converte o xogo nunha experiencia diferente na que hai que pararse a pensar antes de avanzar, xa que, ao conseguir novas habilidades, se pode acceder a novas rutas en niveis anteriores.

9. Virtua Fighter 2 (1995) (2 xogadores)

Un dos principais representantes do catálogo desta consola e, para moitos, o rei da loita 3D da súa xeración. Exquisita conversión da recreativa que acabou de refinar e asentar as bases do xénero iniciadas polo seu predecesor.

8. Panzer Dragoon II Zwei (1996)

Secuela que melloraba enormemente a primeira parte: este shooter sobre raís 3D gozaba agora dun apartado gráfico que quitaba o alento, xunto cuns controis e unha xogabilidade moi mellorados, no que o dragón do protagonista evoluciona de maneira diferente segundo a forma de xogar, ademais de diversas rutas alternativas.

7. Deep Fear (1998)

Segundo os rumores, ante a cancelación de Resident Evil 2 para Saturn, SEGA decidiu desenvolver este survival horror exclusivo; persoalmente non o creo, porque os tempos de produción non dan marxe para iso. En todo caso, estamos ante un bo clon de Resident Evil ambientado no interior dunha base submarina, que engadía como principal mecánica o control continuo do nivel de osíxeno nas salas para non morrer. Aspecto gráfico sobresaínte e unha gran banda sonora.

6. Shining Force III (1997-1998)

Facendo xustiza ás entregas clásicas anteriores, ofrece unha fantástica experiencia T-RPG. Presume dunha historia sólida, con gráficos bos, nítidos e expresivos, e o compoñente de estratexia é profundo e ben elaborado. Está formado por tres escenarios que se lanzaron por separado, aínda que a occidente só chegou o primeiro; por sorte, hoxe todas as entregas contan cunha tradución feita por fans.

5. Sega Rally Championship (1995) (2 xogadores)

Un dos primeiros xogos de carreiras en usar diferentes superficies de pista con diferentes físicas, e un dos grandes pioneiros do xénero. A conversión para Saturn foi un éxito rotundo, tras o fiasco da conversión de Daytona USA, con gráficos moito máis sólidos e detallados, unha boa distancia de debuxado e un modo multixogador a pantalla partida. Como a maioría dos arcades da época, a súa principal carencia é a falta de contido, xa que só ten catro circuítos.

4. Fighters Megamix (1996) (2 xogadores)

Xogo de loita 3D con escenarios abertos e algunhas das mecánicas de Virtua Fighter 3; pode presumir de ter o plantel de loitadores máis amplo da súa xeración, que reúne unha incrible selección de loitadores procedentes de varias das sagas máis emblemáticas da SEGA do momento, como Virtua Fighter, Virtua Cop, Daytona USA etc.

3. Dragon Force & Dragon Force II (1996) (1998)

T-RPG imprescindible de Saturn, cunha gran e apaixonante historia na que hai que escoller o papel dun dos oito gobernantes, mecánica que á vez convida moito a xogar de novo. As batallas son en 2D e presentan ducias de soldados enfrontándose simultaneamente na pantalla, pero o máis aditivo deste xogo é a construción dun exército e a toma de decisións en quente en plenas batallas campais. O segundo é bastante continuísta, pero amplía o número de unidades dispoñibles e mellora o seu control no combate, o que abre novas posibilidades.

2. Burning Rangers (1998)

Exclusivo que exprime a máquina e demostra o que podía dar con moito esforzo, dedicación e habilidade programando. É unha divertida mestura de acción, plataformas e exploración que presume de efectos de iluminación e transparencias, aínda que, á vez, evidencia as limitacións de Saturn cunha taxa de fotogramas con caídas en momentos comprometidos e, malia o uso de transparencias reais, tamén precisa empregar tramados, por exemplo para as sombras, e sprites para simular efectos de partículas como o fume ou o lume. Malia todo, para min é o exemplo da clase de títulos 3D de calidade que podería albergar esta consola se houbese máis estudos que a dominasen ou se contase cunha mellor documentación e SDK.

1. Panzer Dragoon Saga (1998)

Xoia do RPG cun resultado comercial funesto, en boa parte polo seu lanzamento nun ano no que a consola, tras o seu fracaso internacional, xa estaba morta. En catro CD, SEGA brindounos un mundo alternativo posapocalíptico con contornas 3D que explorar, que agochan múltiples segredos, e cun sistema de batalla interesante e dinámico no que nas loitas aínda se conserva certa liberdade de movemento e o dano depende da posición arredor dos inimigos.