ANTES DE COMEZAR…
Os criterios de elaboración son sobre todo persoais e, aínda que procurei ordenar un pouco os xogos segundo os meus gustos, a orde non ten maior importancia, sobre todo a medida que se baixa na clasificación. Outros criterios que tomei para elaborar as clasificacións son:
-Que hoxe en día se poidan xogar, aínda que sexa minimamente.
-Descartei xogos populares de mesa, aínda que pode haber excepcións.
-Algúns títulos están en cor vermella: iso significa que ese xogo ten polo menos un personaxe feminino controlable.
-O número de xogadores refírese a partidas simultáneas.
-Os xogos que usan o paddle control xogueinos modificados para o mando normal.
-Téñense en conta todos os xogos sen licenza ata 1997.
Actualizado: 26/07/2023
¡Comezamos!
190. Alien Storm (1991) (1 xogador)
Boa conversión da recreativa na que, malia as limitacións do hardware, está presente case todo o material do orixinal. Evidentemente, nótase o recorte gráfico, pero consegue ser un eu contra o barrio bastante digno no que se alternan algunhas fases shmup e outras de disparos sobre raís en primeira persoa. Por desgraza, sacrifica a opción para dous xogadores.
189. Virtua Fighter Animation (1997) (2 xogadores)
Xogo de loita, exclusivo do Brasil, que buscaba adaptar o éxito do Virtua Fighter orixinal a este sistema. Non ofrece en absoluto unha experiencia de loita próxima á recreativa orixinal: simplemente adapta como pode os loitadores. Nin sequera é un dos mellores xogos de loita desta xeración e para moitos é horrible; eu non o teño tan claro, pero creo que merece unha mención no top polo mero feito de existir nun sistema que daquela xa tiña doce anos.
188. The Simpsons: Bart vs. the World (1993)
Os xogos da famosa parodia estadounidense deste período non se caracterizaron por estar á altura da licenza que encarnaban, pero este Bart vs. the World é aceptable, con bastante variedade de escenarios e retos e cun pequeno compoñente de exploración, xa que hai que atopar os familiares de Bart Simpson agochados nos niveis para completar o xogo ao 100 %. O seu principal problema é un control duro, cunha física de salto bastante mala; a versión de Master System ten un mellor acabado gráfico, pero peor resolución ca a de NES.
187. Where in the World is Carmen Sandiego? (1988) (1 xogador)
Adaptación dunha aventura gráfica educativa para PC moi divertida, sobre todo para os máis pequenos. O xogador encarna un ou unha detective que debe atrapar varios criminais internacionais; para iso ten que visitar diversas cidades e recadar pistas dos seus habitantes sobre a que outro país fuxiu o ladrón. Estas pistas obrigan a investigar feitos históricos, clima, divisas etc. doutros lugares do mundo.
186. Tensai Bakabon (1988) (1 xogador)
Baseado no manga homónimo, este cartucho ofrécenos unha aventura con elementos de exploración e acción, así como fases de shooter horizontal. Ten uns gráficos coloridos e un tanto cómicos.
185. Choplifter (1986) (1 xogador)
Adaptación da recreativa para SMS que aínda hoxe se mantén divertida e desafiante, cunha premisa simple: usa o teu helicóptero armado para liberar e rescatar reféns; para iso debes chegar á prisión, destruíla, recoller os reféns e devolvelos á base. Ten uns bos controis e o deseño de misións está ben fiado para que resulte un reto decente.
184. Parlour Games (1987) (2 xogadores)
Este xogo reúne varios xogos de dardos, bingo e billar. Pero escollino para este top sobre todo como simulador de billar: as físicas represéntanse correctamente e, á hora de preparar o tiro, permite calibrar a potencia e o tipo de efecto que se lle quere dar á bóla; pódese xogar só, contra a consola ou contra un amigo.
183. Ghost House (1986) (1 xogador)
O obxectivo deste xogo é entrar na casa encantada e eliminar morcegos, pantasmas e unha especie de bólas vermellas con patas que cospen lume ata conseguir unha chave; a continuación hai que buscar un dos cinco ataúdes repartidos pola casa, abrilo e matar a Drácula para conseguir unha xoia, e así ata conseguir as cinco xoias que hai en cada fase. A idea é boa e combina acción, plataformas e exploración de forma acertada: un xogo salientable para o seu ano.
182. Zool: Ninja of the “Nth” Dimension (1993) (1 xogador)
Plataformas con máis de vinte niveis divididos en diferentes ambientacións; cada nivel está cheo de diversión, cunhas cores fermosas e todo tipo de tiles ben deseñados e rechamantes. Por desgraza, os niveis acaban volvéndose monótonos e a xogabilidade, que pode resultar algo incómoda, non está á mesma altura que o apartado técnico.
181. Galaxian (Desconocido) (1 xogador)
Aínda que o pioneiro dos matamarcianos é Space Invaders, non hai que ver Galaxian como un clon, senón como unha evolución. O xogo mellora o orixinal cun maior colorido e engade animacións ás explosións e ao movemento das naves. Tamén aumenta os tipos de inimigos, o que ofrece maior variedade. Este título lanzouse de forma non oficial en Corea do Sur e é unha conversión da versión de MSX que usa o modo retrocompatible con SG-1000 da Master System, polo que non aproveita a paleta de cores do sistema, pero é fiel á recreativa orixinal.
180. Suho Jeonsa (1993) (1 xogador)
Un arcade de acción sen licenza e lanzado en Corea, bastante orixinal e bo: pode describirse como unha evolución de Arkanoid, pero con pantallas en horizontal en lugar de en vertical, con máis variedade e combates contra xefes.
179. Mickey’s Ultimate Challenge (1998) (1 xogador)
O último xogo oficial que recibiu esta máquina, no Nadal de 1998 e só para o mercado brasileiro. Xogando con Mickey ou con Minnie, debemos explorar os cuartos dun pequeno castelo; en cada un hai un personaxe que nos pide axuda en forma de minixogo e, se o conseguimos, dános un obxecto que podemos trocar cos outros personaxes por unhas sementes máxicas; unha vez que as temos todas, podemos subir ao ceo e afrontar o último minixogo. Ten tres niveis de dificultade: en fácil é un reto sinxelo que se pode completar nun cuarto de hora, pero nos niveis máis altos é un reto decente. Considéroo un bo xogo para iniciar os máis pequenos nos videoxogos.
178. Block Hole (1990) (2 xogadores)
Este xogo é unha rara mestura de xéneros. Por unha banda, temos un shoot'em up vertical no que manexamos unha nave coa que podemos disparar bloques e, pola outra, unha especie de Tetris, xa que cos nosos bloques temos que formar cadriláteros para abrirnos camiño. É outro xogo sen licenza do mercado coreano adaptado desde MSX.
177. Paperboy (1990) (1 xogador)
Gran adaptación da recreativa orixinal de 1984: a mecánica consiste en entregar os xornais, como repartidor en bicicleta, aos subscritores dunha rúa, que se amosan en casas sinaladas cunha caixa de correo. Para iso hai que lanzar os xornais sen parar, apuntando á porta para facer a entrega ou á caixa de correo para gañar puntos extra. Polo camiño hai moitas cousas que evitar, como animais, veciños, valados, testos etc.
176. Penguin Adventure (1989) (1 xogador)
Outro xogo sen licenza adaptado á Master System en Corea: é a secuela de Antarctic Adventure e foi o primeiro xogo no que traballou Hideo Kojima. Aclamárono como un dos mellores xogos de acción de MSX, especialmente polo seu conseguido efecto 3D con sprites. A historia ponnos no papel de Penta, un pingüín que busca contrarreloxo unha cura para a súa amada; para iso lánzase a unha carreira na que hai que evitar inimigos e montóns de buratos durante máis de 24 fases nas que tamén hai xefes. É un xogo moi completo, con moito máis contido e segredos do que parece: por exemplo, hai rutas secretas que descubrir, tendas e un final bo secreto.
175. Excellent Dizzy Collection (cancelado) (1 xogador)
Recompilación con tres xogos deste personaxe: dous son títulos de quebracabezas de acción e o terceiro, e máis salientable, é Dizzy the Adventurer, unha aventura de plataformas con quebracabezas na que temos que ir explorando un amplo escenario para atopar obxectos cos que resolver enigmas, pero cun inventario limitado a un máximo de tres obxectos.
174. Megumi Rescue (1988) (1 xogador)
Unha das rarezas do catálogo, que nos propón encarnar un bombeiro que debe rescatar civís de edificios en chamas. A peculiaridade está en que, para facelo, o noso personaxe salta nunha cama elástica que debemos manexar para evitar que choque contra o chan. Non é un xogo complexo, pero é diferente e directo.
173. Street Fighter II (1997) (2 xogadores)
Adaptación tardía e exclusiva do Brasil do famoso xogo de loita de Capcom. En xeral déixase xogar, está bastante ben animado, cuns gráficos bastante fieis, e é unha conversión razoable. Evidentemente, está a moita distancia do orixinal ou de calquera conversión a un hardware posterior á Master System, pero dentro dos sistemas de oito bits pódese dicir que esta foi a mellor conversión feita.
172. Les Schtroumpfs Autour Du Monde (1996) (1 xogador)
Unha das rarezas do catálogo, cuxa existencia pasou desapercibida ata o ano 2000. Esta secuela de The Smurfs 2 é de novo un xogo de plataformas fácil, colorido, bonito; en definitiva, agradable. Pero a mecánica cambiaba lixeiramente, xa que nesta ocasión os pitufos teñen que explorar a fondo os niveis para atopar os anacos dun cristal máxico que romperon, o que potencia a exploración e, como os inimigos poden ter algún anaco de cristal, obriga a derrotalos. Só se visitan catro lugares do mundo, aínda que cada un está dividido en tres niveis, e a maioría teñen uns fondos bonitos e agradables.
171. Knightmare II: The Maze of Galious (Desconocida) (1 xogador)
Outra adaptación sen licenza desde MSX que aproveita o modo retrocompatible SG-1000 da Master System. É un xogo de plataformas de exploración aberta nun gran castelo, con varias masmorras secundarias que se desbloquean a medida que o xogador profunda nos cuartos do castelo e recolle obxectos, como chaves e outros, para avanzar.
170. Kung Fu Kid (1987) (1 xogador)
Beat'em up de desprazamento lateral con algunhas plataformas. O obxectivo, como sempre, é avanzar destruíndo os inimigos a medida que aparecen; para iso podemos usar varios tipos de patadas e un ataque a distancia con coitelas. Ao final de cada nivel agarda un xefe ao que vencer para poder avanzar, aínda que hai unha fase formada exclusivamente por unha serie de xefes que hai que derrotar un a un.
169. Maze Hunter 3-D (1987) (1 xogador)
A esencia do cartucho é manterse con vida mentres se explora a vintena de labirintos necesarios para escapar. En todos eles aparecen inimigos aleatoriamente e, para avanzar ao seguinte nivel, hai que atopar a chave e o teleportador. O xogo fai gala dun gran repertorio de obxectos e armas. Pero o seu verdadeiro punto forte é estar deseñado para aproveitar as lentes 3D do sistema, que xeran un efecto tridimensional que forma parte da experiencia de xogo; hai lentes 3D para PC compatibles cos emuladores, ou pódese xogar en Nintendo 3DS.
168. Sonic Blast (1997) (1 xogador)
Sonic Blast é probablemente un dos xogos máis polémicos da serie por non ser fiel ao seu deseño e ao seu espírito. Pero o certo é que non é un mal xogo de plataformas: ten unha dificultade bastante baixa que o fai axeitado para iniciar os máis novos ou para partidas relaxadas. Graficamente é unha rareza por usar gráficos prerenderizados, que no seu momento foron un dos apartados técnicos máis sorprendentes da máquina; no xogo destaca por permitir escoller entre Sonic e Knuckles, cada un coas súas propias habilidades, e tamén por unhas fases de bonificación en pseudo-3D rechamantes, aínda que un pouco aburridas a longo prazo. Non é o mellor da saga, pero si un bo xogo de plataformas do catálogo.
167. Super Space Invaders (1991) (1 xogador)
Unha actualización do clásico de 1978 que mantén a súa xogabilidade sinxela e directa. Debemos derrotar a tiros as frotas de naves espaciais antes de que alcancen a base. A súa maior novidade é a incorporación dalgúns xefes finais.
166. Quartet (1987) (2 xogadores)
Conversión dunha recreativa na que o obxectivo principal consiste en abrirse camiño por varios labirintos diferentes atopando chaves, armas e puntos mentres aparecen inimigos continuamente. Segundo o personaxe que se escolla, o xogador móvese moi rápido e con grandes saltos ou moi lento pero con moita potencia de lume. Ademais, permite dous xogadores simultáneos en cooperativo.
165. Marksman Shooting & Trap Shooting & Safari Hunt (1986) (1 xogador)
Tres xogos primerizos para a pistola de luz con propostas sinxelas pero suficientes para competir pola mellor puntuación en calquera deles. En Marksman Shooting enfrontámonos ás probas de tiro dun axente do FBI e temos que disparar a todas as dianas con precisión; en Trap Shooting competimos en tiro ao prato e en Safari Hunt temos que cazar animais. Como veredes neste top, a oferta de xogos para a pistola de luz neste sistema foi bastante boa e de calidade.
164. Woody Pop (1987) (1 xogador)
Proposta semellante a Arkanoid: temos que facer rebotar unha pelota para eliminar diversos bloques que ás veces soltan melloras ou activan trampas. Graficamente destaca sobre a competencia da época, pero onde realmente marca a diferenza é na posibilidade de escoller diversos camiños ao pasar de fase, o que convida a xogar de novo.
163. American Baseball (1988) (2 xogadores)
O primeiro e único simulador de béisbol do catálogo, que consegue representar este deporte de forma notable. A fantástica interface, xunto cunha xogabilidade fluída, convérteo nun dos mellores títulos deportivos da terceira xeración de videoconsolas.
162. Alex Kidd: High-Tech World (1987) (1 xogador)
Este xogo é mellor do que se di; o problema é que se espera un xogo de plataformas e acción e o que ofrece é unha aventura gráfica con quebracabezas, investigación e exploración. O obxectivo é atopar oito anacos dun mapa que indica onde abriu un salón recreativo e chegar a el antes de que peche; para iso temos que falar con todas as persoas dun castelo e resolver enigmas. O xogo ten dúas fases de plataformas e acción que non están mal, pero o orixinal e interesante é todo o demais. Ademais, é marabilloso ver como un xogo antigo xa usa un reloxo que inflúe na aparición de personaxes ou acontecementos.
161. Rocky (1987) (2 xogadores)
Un simulador de boxeo que, no modo para un xogador, é case imposible de superar e pode frustrar, pero o seu modo para dous xogadores convérteo na mellor opción do catálogo para partidas multixogador de boxeo. Graficamente está moi ben, xa que se recoñecen perfectamente os personaxes das películas, e ten todos os movementos importantes deste deporte.
160. Montezuma’s Revenge featuring Panama Joe (1989) (1 xogador)
Remake do xogo homónimo de 1984. Pioneiro do xénero que despois se chamou metroidvania, lévanos a pirámides aztecas en busca de tesouros. Desenvólvese en pantallas sucesivas sen scroll, conectadas por portas e escaleiras, que temos que explorar. Cada cuarto é un reto de plataformas no que Joe debe recoller as chaves e evitar trampas e inimigos para adentrarse máis e atopar tesouros máis grandes. Hai varios niveis de dificultade, aínda que mesmo o fácil é un bo reto.
159. Shooting Gallery (1987) (1 xogador)
Título para a pistola de luz que trae unha serie de retos de disparos divididos en catro temas: paxaros, globos, pelotas en tubos e naves espaciais. Cada un destes temas divídese en dúas fases e, ao completalas todas, empezan a repetirse aumentando a dificultade. En cada fase hai un número de obxectivos e, para pasar a rolda, hai que derrubar un mínimo ou remata a partida. Xogo simple, pero ideal para picas rápidas.
158. TransBot (1985) (1 xogador)
Este shmup é un dos primeiros títulos da consola: un título de disparos correcto e entretido no que hai que derrotar inimigos mentres no chan aparecen camións que soltan potenciadores que permiten escoller entre seis tipos de armas diferentes, aínda que non acumulables. É un título curto que basea a súa duración na repetición aumentando a dificultade, algo común nesta época.
157. World Games (1989) (1 xogador)
A versión deste título para Master System ten un apartado gráfico e unha xogabilidade moito mellores ca os da maioría das adaptacións do xogo, pero deixa un sabor agridoce ao descubrir que só se adaptaron a metade das probas do orixinal. Malia isto, o contido é divertido e paga a pena: como indica o seu nome, trátase de deportes populares do mundo: salto de barrís en patíns de xeo, rodeo, lanzamento de troncos e rodar troncos sobre a auga.
156. Space Harrier (1986) (1 xogador)
Mítico xogo de disparos sobre raís en terceira persoa lanzado para recreativas en 1985 e deseñado para xerar un escalado pseudo-3D de obxectos e contornas mediante o cambio de tamaño dos sprites; foi unha experiencia única e convincente no seu momento. A versión de Master System arránxase para trasladar o máis fielmente posible o contido orixinal, malia ter unha paleta de cores menor e non contar con escalado de sprites, pero o contido orixinal está aquí e funciona con fluidez.
155. Super Off Road (1992) (2 xogadores)
Conversión de recreativa que consiste en carreiras de catro camións con perspectiva desde arriba por varias pistas, en pantallas sen scroll nas que se ve o circuíto enteiro. Nas carreiras aparecen bolsas de diñeiro coas que mercar melloras e turbos que se poden usar para aumentar temporalmente a velocidade. É un xogo simple, pero bastante bo e entretido para os amantes da velocidade que busquen un arcade cun estilo pouco habitual.
154. King’s Quest – Quest for the Crown (1989) (1 xogador)
Foi a primeira aventura gráfica animada cando saíu en 1984 para ordenadores. Esta versión ten mellores gráficos e é un pouco máis accesible, xa que cambia a mecánica de escribir as accións por comandos predefinidos. Como boa aventura da súa época, o xogo tennos vagando e investigando os escenarios a fondo ata descubrir que facer para avanzar na trama. A función de gardado dos ordenadores substituíuse por contrasinais.
153. Impossible Mission (1988) (1 xogador)
Xogo clásico que mestura plataformas, exploración e quebracabezas. Empezas nun ascensor desde o que se accede a diferentes cuartos nos que hai inimigos; o obxectivo é buscar as pezas dun quebracabezas dentro dos mobles, todo en seis horas, e cada vida perdida custa 10 minutos. Non hai armas: a habilidade para saltar é o único que permite esquivar os inimigos e avanzar polas plataformas. A medida que exploramos, debúxase un mapa; se se esgota o tempo, ao empezar unha nova partida será idéntico, pero se se reinicia a consola, xérase un novo mapa, o que convida a xogar de novo.
152. Hook (Proto) (1 xogador)
Secuela do conto de Peter Pan que quedou en prototipo e, aínda que tecnicamente é moi mellorable, o deseño de niveis é bo e as mecánicas de Peter Pan para combater ou voar están conseguidas.
151. Baku Baku (1998) (1 xogador)
Título de quebracabezas no que do teito caen bloques cadrados, cada un representando un animal ou unha comida. O obxectivo é deixar caer os bloques de animais en contacto cos da súa comida favorita: o animal devorará todos os bloques da súa comida que toquen, o que provoca movementos no resto de bloques que poden xerar reaccións en cadea que envían lixo ao rival.
150. Cosmic Spacehead (1993) (1 xogador)
Título curioso que combina o xénero das aventuras gráficas de apuntar e premer con fases de plataformas 2D. É unha mestura que funciona e na que destacan o ben deseñadas e estruturadas que están as escenas de aventura gráfica, con bastante humor para todos os públicos; as fases de plataformas son bonitas, pero teñen unha dificultade un pouco alta que pode molestar a quen busque unha aventura gráfica pura. É un título estraño e orixinal que merece unha oportunidade.
149. Alex Kidd The Lost Stars (1988) (1 xogador)
Este xogo é diferente do primeiro da saga: Alex non usa os puños e pode recibir máis dun golpe sen morrer, xa que non hai vidas, senón unha barra de vitalidade que funciona como en Wonder Boy, é dicir, baixando lentamente co tempo ou ao recibir dano, e que se pode encher collendo obxectos que aparecen no nivel. O obxectivo é chegar ao final de cada pantalla antes de que se acabe a barra, esquivando inimigos e obstáculos e superando plataformas.
148. Thunder Blade (1988) (1 xogador)
Orixinal para recreativas lanzado en 1987: o xogo é sinxelo e transcorre en catro etapas divididas nunha ducia de fases que alternan o shooter clásico 2D con outras nas que a cámara está en terceira persoa e simula escenarios 3D moi rompedores para o seu ano. O xogo é difícil, pero estes escenarios que simulan a terceira dimensión son todo un logro que paga a pena ver en movemento.
147. Dinobasher Starring Bignose the Caveman (Cancelado) (1 xogador)
Xogo de plataformas sinxelo e fácil, con desprazamento lateral, que poden gozar por igual nenos e adultos. Protagonizado por un home das cavernas, hai que superar niveis ata derrotar todos os xefes. As accións son saltar e golpear coa moca; pódense conseguir potenciadores que permiten disparar e mercar melloras cos ósos repartidos en cada fase. O seu lanzamento cancelouse aínda que estaba completo, e saíu en NES, Atari ST e Amiga.
146. Terminator 2: The Arcade Game (1991) (1 xogador)
Xogo de disparos sobre raís, aínda que controlado co mando: hai que mover o cursor para disparar cun botón e usar as armas secundarias co outro. É un xogo difícil, pero tecnicamente está moi ben feito, con grandes efectos e sprites de inimigos. Creo que paga a pena, aínda que só sexa por ver ata onde se pode chegar como reto persoal.
145. Pit Pot (1985) (1 xogador)
Neste cartucho un cabaleiro explora un castelo en busca dunha princesa. Represéntase mediante pantallas estáticas conectadas entre si por portas; polo camiño hai que recoller tesouros, pero sobre todo hai que atopar unha cruz, unha poción e un anel para poder salvar a princesa cando a atopemos. Os chans de pedra de cada cuarto pódense romper co martelo que o protagonista usa como arma e reconstrúense ao golpear unha das lousas irrompibles que rodean cada cuarto.
144. The Lion King (1994) (1 xogador)
Este xogo de plataformas e acción segue a trama da película, con Simba como protagonista ao longo de varios niveis, superando obstáculos e inimigos a medida que avanzas, con batallas ocasionais contra xefes. As accións son saltar, un ruxido que pode atordar ou interactuar con outros animais e un ataque con gadoupa para matar algúns inimigos. É unha versión inferior á aparecida en Megadrive, pero dentro deste catálogo é un bo xogo de plataformas.
143. Bank Panic (1987) (1 xogador)
Esta recreativa foi un dos primeiros éxitos de SEGA nos salóns no ano 1984. É un xogo sinxelo que nos pon na pel dun pistoleiro encargado da seguridade dun banco nos tempos do Vello Oeste. Debemos desprazarnos para atender as persoas que van chegando por doce portas e disparar cando se trate de foraxidos que desenfundan.
142. Golfamania (1990) (1 xogador)
O mellor simulador de golf deste catálogo, aínda que, por desgraza, só ten un campo; con todo, o xogo ten unha gran duración grazas á opción, novidosa para a época, de mellorar pouco a pouco os atributos do noso golfista gañando puntos de experiencia. Os controis son moi fáciles, pero, como na maioría dos títulos de golf, cómpre práctica e sincronización.
141. The Ninja (1986) (1 xogador)
Un dos mellores títulos da primeira fornada: trátase dun xogo de disparos no que manexamos un ninja por diferentes fases nas que enfrontarse a inimigos ata chegar ao final. Ademais, nalgunhas fases hai pergamiños agochados que cómpre atopar para conseguir o final verdadeiro. O que máis destaca do xogo é o seu bo control: o ninja móvese con precisión e non hai scroll automático, o que permite explorar con calma.
140. Double Hawk (1990) (2 xogadores)
Jack e John foron escollidos pola ONU para protexer o mundo dos terroristas. Con esta premisa simplista, os xogadores controlan os heroes na parte inferior da pantalla mentres aparecen inimigos aos que deben disparar, á vez que poden evitar os seus ataques movéndose lateralmente. Hai diversidade de inimigos, que poden vir a pé, en tanques, avións e motos, e tamén bastantes escenarios e xefes finais.
139. Air Rescue (1992) (1 xogador)
Un arcade con algunhas características agradables e unha proposta sólida, aínda que uns mellores fondos e algúns niveis máis o converterían nun título moito máis destacado. Air Rescue ten cinco niveis nos que hai que pilotar un helicóptero por varios escenarios, esquivando ataques e estruturas para rescatar civís e devolvelos a salvo. O control é algo impreciso, pero, sendo tan curto, ata lle senta ben porque alonga un pouco a súa duración.
138. Desert Speedtrap: Starring Road Runner and Wile E. Coyote (1993) (1 xogador)
Este título está baseado no famoso Correcaminos: debemos manexalo por diferentes niveis nos que hai unha conta atrás para chegar ao final mentres evitamos diversos obstáculos e trampas mortais que o Coiote preparou para nós; o verdadeiro reto está en ir recollendo as estrelas espalladas polo nivel, que aumentan o tempo do que dispoñemos para superar a fase.
137. Winter Olympics: Lillehammer ’94 (1993) (1 xogador)
Fantástico simulador dos xogos olímpicos de inverno, con dez deportes diferentes, a maioría moi divertidos de xogar e de competir por conseguir medallas de ouro. O control é bastante bo en todos, especialmente nas diversas probas de esquí, e o apartado gráfico é soberbio: recrea mesmo o efecto 3D nas probas de velocidade en trineo ao coller as curvas en forma de rampla. Sen dúbida, un imprescindible da oferta deportiva do catálogo.
136. Psychic World (1991) (1 xogador)
Neste corre e dispara Lucia debe salvar a Cecile ao longo de montóns de fases con obstáculos, saltos e moitos inimigos. É un xogo orixinal de MSX que destaca na súa xogabilidade polo uso dun canón co que disparar aos inimigos, pero que tamén permite recoller montóns de poderes e habilidades que usar para superar os retos que van aparecendo, normalmente ao derrotar minixefes ou xefes. Ten unha música bastante boa.
135. Gangster Town (1987) (2 xogadores)
Este xogo para a pistola de luz ponnos no papel dun detective contra a mafia dunha cidade. A proposta é simple: apunta e dispara. O seu deseño está moi ben, con secuencias nas que perseguimos un vehículo cheo de gánsteres aos que disparar, zonas polas rúas da cidade, tiroteos nun club etc. Algo moi rechamante é a interactividade co escenario, no que podemos romper cousas como fiestras, rodas, botellas ou letreiros que caen enriba dos inimigos.
134. Mercs (1991) (1 xogador)
O xogador encarna un mercenario profesional que ten que rescatar o presidente dos EUA das mans dos terroristas. Para logralo, ten que abrirse camiño entre as liñas inimigas para superar os niveis eliminando inimigos, edificios, tanques etc., ata loitar contra o xefe final de cada nivel. É unha adaptación bastante digna dunha recreativa orixinal, aínda que a música é case inexistente e un modo para dous xogadores tería posto o broche de ouro.
133. Miracle Warriors: Seal of the Dark Lord (1987) (1 xogador)
Un bo xogo de rol con un estilo único e unha historia bonita, aínda que previsible, que transcorre nun mundo grande e ben deseñado para explorar durante horas. Co xogo orixinal vén un mapa que é importante para orientarse e que se pode consultar en internet. O sistema de combate é por quendas e, aínda que é algo repetitivo, é bastante bonito observar o deseño dos inimigos.
132. Toto World 3 (1993) (1 xogador)
Un título sen licenza para o mercado coreano que rouba sprites e gráficos de montóns de xogos famosos para crear un xogo de plataformas e acción que, por estraño que pareza, luce e se move moi ben. É un deses raros exemplos de xogo pirata que se pode chegar a admirar, aínda que, ao roubar o arte doutros títulos, se sente como un xogo de plataformas un pouco xenérico, pero é divertido.
131. Special Criminal Investigation (1992) (1 xogador)
Secuela de Chase H.Q. na que en cada nivel hai que alcanzar e interceptar un vehículo fuxido. Primeiro hai que correr evitando obstáculos e outros vehículos que intentan embestir o xogador ata chegar ao coche do fuxido sen que se esgote o tempo. Despois hai que danar o seu coche ata detelo, xa sexa disparando ou embestíndoo. A xogabilidade e o control son bos, e contamos con tres turbos cuxo uso correcto será clave.
130. Shadow of the Beast (1992) (1 xogador)
A versión deste clásico para Master System é mellor do que cabería esperar e recrea con acerto os escenarios e as mecánicas do orixinal. É un xogo que se ama ou se odia; en certo modo ten unhas bases parecidas a Dark Souls, xa que o xogador pode moverse con total liberdade desde o comezo e debe escoller cara a onde dirixir os seus pasos; en cada partida hai que atopar obxectos cos que poder avanzar e derrotar os xefes. A historia, a ambientación e a música conseguen crear unha atmosfera de tristeza sobresaínte.
129. R.C. Grand Prix (1989) (1 xogador)
Un xogo de carreiras no que conduces o teu propio coche teledirixido ao longo de varias pistas; cada carreira baséase en roldas, coa excepción dunha carreira de resistencia. En cada proba pódese gañar diñeiro co que mercar mellores pezas para mellorar o coche. O control require un pouco de práctica, pero, unha vez que se aprende, gózase, e graficamente está ben.
128. The Smurfs (1994) (1 xogador)
Un xogo de plataformas xenérico pero decente, cuns gráficos bonitos e bos controis. Como na maioría do xénero, hai que chegar ao final de cada nivel superando plataformas e eliminando inimigos saltando sobre eles. Máis interesante resulta atopar as chaves para rescatar os pitufos capturados. Non é un xogo de plataformas perfecto, pero si un que fai as cousas correctamente e apto para todas as idades.
127. Wanted (1989) (1 xogador)
Unha gran representación do Vello Oeste nun sistema de 8 bits. É un xogo para a pistola de luz no que hai que disparar aos bandidos máis rápido ca eles e salvar a cidade. Hai varios niveis: camiñando pola cidade, unha persecución a cabalo, un saloon e algunha fase de bonificación. As fases non son difíciles polo xeral, aínda que a última é bastante esixente.
126. Wimbledom II (1993) (2 xogadores)
Gran videoxogo de tenis e creo que o mellor da súa xeración: é moi fácil de aprender; coa cruceta móvese o tenista e os dous botóns serven para o golpe normal ou para facer un globo. A física da pelota é acertada e a colisión é perfecta, o que permite que a acción sexa rápida. Pódese escoller entre varias superficies, herba, terra batida e pista dura, que afectan ás físicas, e tamén entre varios tenistas da época.
125. Speedball 2 (1992) (2 xogadores)
Simulador dun deporte futurista semellante ao balonmán sen normas, cuxo obxectivo é tomar as rendas dun equipo pequeno e levalo ao éxito. Os modos de xogo dan a opción de actuar como adestrador sen control directo nos partidos ou de facer ambas as cousas. Os encontros desenvólvense desde unha perspectiva aérea nunha arena pechada con potenciadores e o obxectivo é anotar máis puntos na portería rival. Tamén ten un modo a dobres.
124. Prince of Persia (1990) (1 xogador)
A Master System ten a mellor versión deste clásico para un sistema de 8 bits. Aventura na que o xogador debe superar varios niveis con trampas e plataformas que obrigan a calcular os saltos, así como enfrontamentos de espadas contra gardas. O xogo destacou no técnico por usar a rotoscopia, que lle deu un gran apartado gráfico. En canto á xogabilidade, presenta un reto que obriga a observar e pensar antes de actuar, pero meténdolle présa ao xogador, xa que só lle dá unha hora para rematar o título.
123. Chase H.Q. (1990) (1 xogador)
Xogo de carreiras para recreativas de 1988. O xogador asume o papel dun policía e ao comezo de cada nivel recibe o aviso dun criminal fuxido que debe alcanzar antes de que se esgote o tempo. Ademais, hai bifurcacións e, segundo a que tome o xogador, poderá atallar. Se se alcanza o criminal, amplíase o tempo e hai que embestilo varias veces ata esnaquizar o seu coche para arrestalo.
122. American Pro Football (1989) (2 xogadores)
O mellor simulador de fútbol americano do sistema, co ritmo de xogo máis rápido deste catálogo. Ten unha boa profundidade para o seu ano e unha ampla variedade de xogadas para escoller no libro de tácticas; contrólase ben e vese moi ben. Non ten licenzas reais, algo común nesta época, pero a estas alturas tampouco importa, pois estarían completamente desfasadas.
121. Astro Warrior (1986) (1 xogador)
Clásico shooter vertical bastante sinxelo tecnicamente, pero cunha boa dificultade que nos obriga a aprender por onde virán os inimigos. É un xogo pioneiro do sistema e hai que valoralo como tal; con todo, faise algo curto, xa que só ofrece tres niveis.
120. Batman Returns (1993) (1 xogador)
Bo título de acción con elementos de plataformas no que hai que derrotar os inimigos e os xefes co batarang; pódese usar un gancho co que balancearse ou rubir ás plataformas. Ao comezo de cada fase dáse a escoller entre dúas rutas diferentes, unha fácil e outra difícil, e para completar o xogo hai que superar cinco fases de calquera dificultade.
119. Wonder Boy (1987) (1 xogador)
Xogo de plataformas de mecánicas divertidas: a principal é chegar ao final de cada fase antes de que remate a clásica barra de tempo, para o que é imprescindible recoller polo camiño alimentos que a enchan. O seu éxito foi enorme e propiciou o nacemento das sagas Adventure Island e Wonder Boy.
118. Marble Madness (1992) (1 xogador)
Manexamos unha bóla en carreiras contrarreloxo por escenarios en 3D isométricos. Lograba reproducir de forma sobresaínte as físicas de escenarios con desniveis e caídas. O seu control pode resultar algo complicado, porque a recreativa orixinal usaba uns trackballs que permitían transmitir mellor as aceleracións e os cambios de sentido.
117. Out Run (1987) (1 xogador)
Para min, o mellor xogo de carreiras de coches da consola. Hoxe en día é moito máis recomendable xogar calquera das súas versións en sistemas máis potentes, pero esta adaptación destaca por méritos propios dentro do catálogo da consola. Boa xogabilidade e sensación de velocidade; só se lle pode reprochar un pobre apartado sonoro.
116. Michael Jackson’s Moonwalker (1990) (1 xogador)
O xogo protagonizado pola estrela do pop tamén se adaptou á Master System como un beat'em up e sorprende pola cantidade de movementos de Michael que recoñeceremos das súas coreografías, pero tamén por unha xenial adaptación dos seus temas máis famosos.
115. California Games (1989) (1 xogador)
Unha colección de deportes urbanos e de verán, como surf, skate, lanzamento de disco etc. Todos teñen un manexo sinxelo unha vez que se aprenden os controis e permite competir por quendas con ata oito amigos. O xogo foi un éxito rotundo e saíu para multitude de sistemas.
114. Mortal Kombat (1993) & Mortal Kombat 2 (1994) (2 xogadores)
As tres primeiras entregas da saga de loita gore adaptáronse a esta consola, e a maioría coincide en que a segunda parte foi a mellor de todas as que recibiu. A primeira parte gústame máis porque me parece un pouco máis fluída, pero a segunda é máis completa, con máis loitadores e mellores animacións.
113. Lemmings (1992) (1 xogador)
Os lemmings son unhas criaturas que só saben camiñar, rebotar contra os obstáculos e obedecer as nosas ordes. Con esta premisa, o xogo proponnos levalos a salvo ata o final de cada nivel dándolles ordes como escavar ou construír escaleiras.
112. Blade Eagle (1988) (1 xogador)
Shooter espacial de scroll vertical ambientado en tres planetas nos que temos que ir eliminando inimigos ata o xefe final e conseguir melloras para a nave. Tecnicamente é un xogo normal, pero existe unha versión para usar as lentes 3D da consola que, segundo din, sorprende máis graficamente.
111. Legend of Illusion Starring Mickey Mouse (1994) (1 xogador)
Segue a habitual ambientación de conto de fadas que caracterizou os títulos de Mickey Mouse neste sistema e tamén a súa proposta de plataformas, superando niveis e xefes para poder avanzar; para iso podemos lanzar obxectos, saltar sobre os inimigos, nadar etc. Dos tres títulos desta consola é a entrega máis feble, pero é un bo xogo de plataformas que paga a pena.
110. Rampart (1993) (2 xogadores)
Graciosa mestura de quebracabezas con estratexia e acción nunha contorna medieval. Debemos construír contrarreloxo o mellor que poidamos a nosa fortaleza con pezas aleatorias tipo Tetris e colocar os nosos canóns para resistir un asedio naval.
109. Hoshi o Sagashite… (1988) (1 xogador)
Aventura gráfica cunha historia de ciencia ficción simpática e entretida. O xogador controla o protagonista, que acaba de regresar ao seu planeta e lle regala á súa moza un ovo do que nacerá unha mascota; axiña descobren que se trata dun ovo dunha raza intelixente en perigo de extinción. Ten un estilo gráfico de anime moi colorido e bonito; en canto á xogabilidade, trátase dunha aventura point&click en primeira persoa que usa as accións predefinidas dun menú.
108. World Grand Prix (1986) (1 xogador)
Simulador arcade de Fórmula 1 bastante ben desenvolvido para ser un dos primeiros xogos do sistema. Conta con doce pistas nas que hai que clasificarse e competir contra outros coches cunha IA agresiva que intenta impedir que os adiantemos; ten un bo control, que permite escoller entre un cambio de dúas marchas manual ou automático, e uns gráficos bonitos e fluídos para 1986. Tamén conta cun editor de circuítos.
107. Danan: The Jungle Fighter (1990) (1 xogador)
Un dos xogos que mellor plasman o xénero de espada e bruxería nesta consola. Cunha narrativa máis traballada que a maioría dos xogos daquela, proponnos o reto de explorar escenarios amplos aprendendo as rutinas de ataque de diversos inimigos e superando trampas e diversos xefes de zona.
106. Klax (1991) (1 xogador)
O éxito mundial de Tetris fixo que aparecesen novos xogos inspirados nel. Klax é un deles: propoñía aliñar fichas da mesma cor para borralas, todo desde unha perspectiva 3D. Non me parece tan aditivo coma o Tetris, pero é un reto interesante.
105. Rambo: First Blood Part II (1986) (1 xogador)
Trátase dun shooter de desprazamento vertical de ambiente bélico que se chamou Rambo nos EUA para aproveitar o tirón do personaxe. A diferenza doutros do xénero, aquí o movemento da acción é máis lento, o que favorece un pouco máis o pensamento táctico que os reflexos do xogador.
104. Galactic Protector (1988) (1 xogador)
Un sinxelo shooter de pantalla estática no que temos que protexer un planeta arredor do que orbitamos. O seu punto forte é a sinxeleza da súa proposta e do seu control, aínda que é certo que non ofrece moito máis. Cómpre mencionar as fantásticas animacións do planeta cando sofre danos ou se achega o perigo.
103. Rygar (1988) (1 xogador)
Un corre e dispara de corte clásico que intenta ser o máis fiel posible á recreativa orixinal na que se inspira. Queda lonxe de conseguilo e sofre escintileos, pero déixase xogar e a acción constante e frenética está aí.
102. Buggy Run (1993) (2 xogadores)
Un dos simuladores de carreiras máis completos dos 8 bits, cunha xogabilidade moi precisa, unha quincena de circuítos, moitos modos de xogo e, para min, o mellor: diversas modificacións que aplicar ao noso vehículo.
101. Time Soldiers (1989) (1 xogador)
Unha das mellores conversións dunha placa arcade que recibiu a consola: debemos manexar un soldado a través de diversas épocas para rescatar os nosos compatriotas. Un xogo con moita acción e variedade de escenarios e xefes.
100. Space Gun (1992) (1 xogador)
Correcta adaptación da recreativa para xogar coa pistola de luz da consola, ambientada nunha nave espacial na que debemos rescatar a tripulación dos alieníxenas. Permite recoller e usar catro tipos de munición distintos e tamén admite control co mando tradicional.
99. Scramble Spirits (1989) (2 xogadores)
Un bo shooter de avións con desprazamento vertical que mellora xogando a dobres cun amigo. Porén, padece bastantes escintileos cando se acumulan inimigos e efectos. O mellor é que hoxe en día resulta accesible porque goza dun bo número de continuacións.
98. Putt & Putter (1992) (1 xogador)
Sinxelo e divertido simulador de minigolf. Encantoume a variedade de escenarios e retos, e tamén o ben conseguidas que están as físicas para unha Master System.
97. Columns (1990) (2 xogadores)
Outro dos xogos que intentaron repetir o éxito de Tetris. A súa proposta é sinxela: xuntar bloques da mesma cor para facelos desaparecer. Existen versións para sistemas máis potentes, pero esta cumpre sobradamente.
96. Cool Spot (1993) (1 xogador)
Moitos bos xogos de Master System pasaron desapercibidos por ser adaptacións de Megadrive. Cool Spot é un deles: un gran xogo fiel ao orixinal, cun bo apartado gráfico, xogabilidade e son. Trátase dun xogo de plataformas non lineal, con amplos mapas que teremos que explorar a fondo para recoller puntos vermellos cos que liberar os compañeiros.
95. Cyborg Hunter (1988) (1 xogador)
Inspirado en Metroid, pero sen chegar á súa profundidade no mapa. Un xogo de acción futurista con desprazamento lateral, pero cun par de curiosidades que o fan diferente: primeiro, a pantalla reserva unha sección a unha vista en primeira persoa do personaxe e, segundo, cómpre usar o segundo mando para acceder ao inventario.
94. Rainbow Islands: Story of the Bubble Bobble 2 (1993) (1 xogador)
Bonito e divertido xogo de plataformas no que temos que ascender en todas as fases coa axuda de arco da vellas máxicos. O desenvolvemento divídese en varias illas, cada unha coa súa temática e un xefe final. Ten unha dificultade alta nos escenarios; curiosamente, os xefes non adoitan dar problemas.
93. Desert Strike (1992) (1 xogador)
Manexamos un helicóptero Apache con varias clases de armamento; ao comezo de cada fase, o noso superior explícanos a misión e os obxectivos que temos que cumprir e, a partir dese momento, manexamos o helicóptero desde unha perspectiva isométrica con total liberdade para explorar, pero sempre atentos ao nivel de combustible e de munición, buscando onde repostar. Algunha xente considérao un dos peores xogos do sistema; a min persoalmente paréceme conseguido.
92. Alex Kidd BMX Trial (1987) (1 xogador)
Aproveitando o tirón da súa mascota daquela, SEGA fixo que o personaxe protagonizase este divertido xogo de carreiras en bicicleta. Debemos esquivar obstáculos, coller saltos para non caer á auga ou pelexar cos rivais para ser os primeiros.
91. Dragon Crystal (1991) (1 xogador)
Un roguelike por quendas que me sorprendeu atopar, porque non é un xénero que abunde nas consolas clásicas. O xogador ten que loitar contra monstros cada vez máis fortes en trinta masmorras que se xeran aleatoriamente ata atopar a saída á seguinte. Hai elementos de apoio, como mellor equipamento, pergamiños, variñas máxicas, pocións e aneis, pero o seu funcionamento cambia en cada partida e hai que descubrilo usándoos.
90. Fantastic Dizzy (1993) (1 xogador)
Un dos personaxes icona dos xogos de ordenador dos 80 protagoniza este xogo, que propón unha curiosa mestura de plataformas, acción e quebracabezas nun mundo aberto que temos que explorar para atopar obxectos, resolver enigmas ou superar minixogos.
89. Ms. Pac-Man (1991) (1 xogador)
Continuación fiel e con escasas novidades do clásico Pac-Man. Hai certa mellora visual entre as dúas entregas, pero en esencia é o mesmo xogo: debemos limpar a fase comendo os rastros de puntos mentres evitamos que nos atrapen as clásicas pantasmas.
88. Aerial Assault (1990) (1 xogador)
Shoot'em up horizontal no que controlamos un avión de combate para enfrontarnos a escuadróns inimigos formados por barcos, submarinos e outros avións. Para iso dispoñemos dun arsenal e de melloras variadas que conseguimos nas fases.
87. SpellCaster (1989) (1 xogador)
Pequena xoia e rareza da consola que nos narra unha interesante aventura na que se mesturan fantasía e artes marciais. A súa xogabilidade é unha curiosa mestura de acción, con variedade de ataques, e aventura gráfica en primeira persoa, na que temos que investigar o escenario ou falar con outros personaxes.
86. Dick Tracy (1990) (1 xogador)
Adaptación das aventuras do personaxe de cómic a través de fases de acción nas que temos que disparar ou usar os puños contra os inimigos. Destaca por usar dous planos de acción: o principal, onde a acción se desenvolve con normalidade, e un de fondo, que coincide coa beirarrúa de enfronte, onde podemos disparar cunha metralleta. Tamén intercala fases de tiroteos en coches moi vistosas. En cambio, peca de fases e inimigos repetitivos.
85. Bubble Bobble (1988) (2 xogadores)
Unha das recreativas máis emblemáticas dos oitenta, que recibiu múltiples conversións, entre elas esta. Trátase dun xogo de plataformas e acción en pantalla estática no que debemos derrotar os inimigos co noso personaxe, que só dispón do poder de lanzar burbullas para atrapar os rivais e facelos estoupar. É un xogo moi longo, composto por cen niveis.
84. Gain Ground (1990) (2 xogadores)
Unha historia que lembra vagamente a System Shock e que nos propón, sen alardes técnicos, superar multitude de fases ambientadas en varias épocas. Controlamos varios personaxes, cada un deles un tipo de guerreiro de cada época, e para superar as fases podemos escoller entre derrotar todos os inimigos ou alcanzar a saída con todos os nosos guerreiros. O xogo ten múltiples versións e a de Master System conta cunha época exclusiva co seu propio xefe final.
83. Micro Machines (1993) (2 xogadores)
Aínda que dous anos despois ca en NES, os famosos coches de xoguete tampouco quedaron sen a súa adaptación á Master System. Esta versión é lixeiramente a mellor do catálogo de 8 bits. Ofrece unha experiencia agradable e moi manexable de carreiras en miniatura.
82. Cheese Cat-Astrophe Starring Speedy Gonzales (1995) (1 xogador)
Un dos últimos cartuchos da consola: un divertido xogo de plataformas do personaxe animado que destaca polos seus gráficos coloridos, o seu control sólido e a rapidez e fluidez do scroll das fases, con fases variadas e combates finais bastante orixinais.
81. Assault City (1990) (1 xogador)
Shooter sobre raís do que existen dúas versións: unha xógase co mando e a outra coa pistola de luz. Non fai falta dicir que a realmente divertida é esta última. Destaca a súa ambientación futurista, con sprites moi detallados e grandes; en cambio, ao contrario de moitos outros do seu xénero, peca dunha dificultade inexistente que nos fará completalo nunha ou dúas partidas.
80. Bomber Raid (1988) (1 xogador)
Outro xogo de naves con desprazamento vertical que non destaca por un gran apartado gráfico, aínda que si sonoro; pero onde realmente gaña enteiros este xogo é na incrible variedade de poderes e ataques que podemos recoller nas fases. Un xogo recomendado para os amantes do xénero.
79. Gauntlet (1990) (2 xogadores)
Un dos poucos xogos de masmorras do catálogo. Tecnicamente é peor ca a súa secuela, pero aquí a dificultade está mellor equilibrada, o que converte o xogo nun verdadeiro reto imposible de rematar sen atopar os atallos. A súa mecánica é de sobra coñecida: explorar masmorras eliminando inimigos para atopar a saída á seguinte fase, para o que podemos escoller entre catro personaxes con habilidades diferentes.
78. Kenseiden (1988) (1 xogador)
Orixinal xogo baseado no mundo samurai do século XVI, pero sen abandonar a fantasía medieval. Estamos ante un gran xogo de plataformas e acción que nos leva por todas as rexións do Xapón da época para derrotar diversos inimigos e o xefe de cada zona, que nos dá novos poderes.
77. Solomon’s Key (1988) (1 xogador)
Xogo de quebracabezas con plataformas que nos propón superar diversos cuartos en pantallas estáticas alcanzando unha chave e, con ela, a porta de saída. Para iso dispoñemos da habilidade de crear e facer desaparecer bloques coa nosa variña.
76. Taz-Mania (1992) (1 xogador)
Ás veces algunhas adaptacións de sistemas máis potentes para Master System sorprendían por ser mellores que o orixinal. É o caso deste Taz-Mania, no que debemos superar dez fases e cinco xefes nos que predominan as plataformas de dificultade baixa; ademais, hai que ter coidado ao avanzar para evitar que Taz coma bombas que lle restan vida e buscar alimentos que a restauren.
75. Golden Axe (1989) (1 xogador)
Tiven dúbidas sobre incluílo no top: é todo un logro técnico conseguir adaptar o xogo da recreativa á Master System, pero, por outra banda, o desprazamento do scroll é bastante irregular. No demais, aínda que reduce o número de personaxes a un só, consegue transmitir unha xogabilidade decente.
74. Bram Stoker’s Dracula (1993) (1 xogador)
Un xogo de plataformas e acción que, sen chegar a destacar en ningún apartado nin innovar, podemos considerar notable no seu conxunto. Ten fases cunha boa dificultade, variedade de armas e un dos controis máis suaves e precisos do catálogo. Non chega á grandeza de Castlevania, pero é un substituto aceptable.
73. NBA Jam (Proto) (2 xogadores)
Resulta curioso que o mellor xogo de baloncesto da consola quedase en prototipo. Trátase dunha conversión da versión de Game Gear e parece que está rematado; queda lonxe das versións maiores, pero logra trasladar a súa xogabilidade e fluidez.
72. Penguin Land (1987) (1 xogador)
Un interesante xogo de plataformas no que debemos axudar un pingüín a levar o seu ovo cara á parte de abaixo da pantalla. Para iso temos que evitar ou derrotar diversos inimigos e calcular as alturas desde as que deixamos caer o ovo para que non se rompa.
71. Alien 3 (1992) (1 xogador)
Inspirado na película, trátase dunha versión adaptada de Megadrive na que predominan a acción e a exploración por fases labirínticas nas que temos que atopar contrarreloxo os superviventes mentres evitamos ou eliminamos os seres da perigosa raza extraterrestre.
70. Operation Wolf (1990) (1 xogador)
Un dos shooters sobre raís máis populares e que a máis sistemas se adaptou, entre eles a Master System e a súa pistola de luz. Como na maioría deste tipo de xogos, debemos disparar aos inimigos e protexer os inocentes. Destaca pola súa alta violencia para a época e unha duración decente dentro do seu xénero, pero cun mal apartado sonoro nesta versión.
69. Krusty’s Fun House (1993) (1 xogador)
Variante do clásico Lemmings protagonizada por Krusty de Os Simpson. Temos que manexar o pallaso por diversas fases facilitando o camiño ás ratas de cada nivel ata unha trampa que as destruirá.
68. Jurassic Park (1993) (1 xogador)
Un dos mellores xogos baseados nunha película: ten unha introdución xenial, bos gráficos e un bo deseño de niveis. Ten dous modos de xogo por nivel: primeiro, un con desprazamento lateral automático dun todoterreo que hai que protexer dos dinosauros movendo a mira e disparando; nestes niveis pódense conseguir melloras de vida útiles para a segunda fase, na que o protagonista se despraza a pé para explorar cunha gran variedade de movementos, como escalar ou colgarse de teitos e plataformas; tamén pode saltar e disparar con tres armas para escoller para derrotar diferentes dinosauros.
67. Rastan (1988) (1 xogador)
Magnífica conversión da recreativa na que temos que controlar o bárbaro Rastan nun xogo de acción con variedade de movementos, armas e inimigos. Hai diferenzas entre ambas as versións, como novos xefes en cada fase ou no argumento, pero, en conxunto, é unha das mellores adaptacións e tamén un dos mellores xogos do xénero nesta consola.
66. Deep Duck Trouble Starring Donald Duck (1993) (1 xogador)
Secuela continuísta de The Lucky Dime Caper, un xogo de plataformas protagonizado polo pato Donald. O primeiro é un bo xogo e esta entrega mantén o nivel; só se lle pode reprochar a falta de novidades.
65. Star Wars (1993) (1 xogador)
Baseado no episodio IV da saga, adapta acontecementos da película alternando entre plataformas, tiroteos e combates espaciais en primeira persoa. Ademais, tras rescatar outros personaxes, como Han Solo e a princesa Leia, podemos usalos e aproveitar as súas vantaxes en combate.
64. Ecco the Dolphin (1993) (1 xogador)
A Master System recibiu unha adaptación moi digna e diferente do xogo de Megadrive das aventuras de ciencia ficción protagonizadas polo golfiño. Resulta complicado explicar a que xénero pertence: predomina ante todo a exploración e a resolución de quebracabezas, pero tamén toca algo de acción e habilidade.
63. Dynamite Dux (1989) (1 xogador)
Adaptación do eu contra o barrio da recreativa homónima. Diferénciase dos seus competidores da época por apostar por unha estética distinta, cun estilo de debuxo animado desenfadado. No demais, ten unha xogabilidade clásica: ir eliminando inimigos cos puños ou con armas que atopamos polas fases ata chegar ao xefe da zona.
62. Fantasy Zone: The Maze (1987) (1 xogador)
Este xogo mestura dúas das propostas máis atractivas da época, xa que é un shoot'em up clásico cuxo desenvolvemento transcorre en fases inspiradas nos labirintos estilo Pac-Man. O xogador debe recoller todas as moedas de cada nivel para poder avanzar e co diñeiro conseguido pode mercar diversas armas e melloras.
61. Ultima IV: Quest of the Avatar (1990) (1 xogador)
Adaptación dun RPG de 1985 que non ten unha gran mellora gráfica, pero incorpora un cambio na xogabilidade que pode facelo máis accesible, xa que no orixinal hai que escribir as accións e nesta versión están predefinidas nun menú bastante completo, aínda que elimina opcións. É un título que dá total liberdade nun amplo mundo que explorar; a misión é atopar as oito virtudes para converterse no Avatar e, para iso, pódese falar coa xente e facerlle moitas preguntas, recrutar compañeiros, explorar en busca de cidades e masmorras, loitar contra inimigos etc.
60. Pac-Mania (1991) (1 xogador)
Continuación de Pac-Man que mantén a mesma proposta de comer todas as pílulas do escenario evitando as pantasmas, pero nesta ocasión os escenarios recréanse en perspectiva isométrica e, para exploralos a fondo, a pantalla despraza o scroll. Ademais, Pac-Man conta agora coa habilidade de saltar para evitar as embestidas dos seus inimigos.
59. Robocop vs The Terminator (1993) (1 xogador)
Xogo de acción de factura técnica sobresaínte no que manexamos a Robocop por varias fases que temos que superar para acabar con Skynet. Chaman a atención o detalle e os movementos tanto de Robocop como dos inimigos, e as animacións sanguentas ao vencelos.
58. Psycho Fox (1989) (1 xogador)
Un dos xogos de plataformas máis raros que xoguei: controlamos un raposo co poder de converterse noutros animais que lle proporcionan habilidades únicas. Temos o clásico ataque de saltar sobre os inimigos e loitas contra xefes finais bastante raras, pero divertidas e orixinais.
57. Double Dragon (1988) (2 xogadores)
O clásico dos eu contra o barrio tamén tivo a súa adaptación á Master System, cun desenvolvemento moi fiel á recreativa. Cómpre destacar unha boa adaptación sonora, algo que non abunda nos xogos de Master System sen chip FM. En cambio, ten un control mellorable, en parte pola cruceta do mando orixinal, e unha dificultade un tanto elevada, pero sen chegar á frustración.
56. Aztec Adventure: The Golden Road to Paradise (1987) (1 xogador)
Outro xogo que segue o camiño aberto polo primeiro Zelda, pero con achegas propias, en especial a posibilidade de recrutar aliados con subornos para que loiten connosco. Tecnicamente é colorido e detallista, cunha ambientación baseada na cultura azteca.
55. Laser Ghost (1991) (1 xogador)
Fantástico título para a pistola de luz no que o xogador ten que protexer a Katherine, unha nena atrapada nun mundo de pantasmas. Para iso, mentres ela camiña polos niveis para atopar a saída, o xogador ten que disparar a obstáculos, trampas, espíritos e xefes que intentan danala ou atrasala. Hai un tempo límite para chegar ao final de cada nivel e é importante apuntar ben, pois algúns inimigos poden empurrar a Katherine ou facela caer ao chan. Ten unha ambientación escura bastante conseguida.
54. Asterix and the Great Rescue (1994) (1 xogador)
Un dos últimos xogos importantes que recibiu a Master System: estamos ante un xogo de plataformas con elementos de acción no que de novo debemos axudar os dous galos contra os romanos. Para iso, cada protagonista ten as súas propias habilidades, que debemos alternar para lograr avanzar. O xogo destaca por un apartado gráfico soberbio para o sistema que en ningún momento resinte a súa fluidez.
53. Forgotten Worlds (1991) (1 xogador)
Shooter de scroll horizontal coa peculiaridade de que o xogador non escolle cando disparar, senón que o noso soldado o fai continuamente, e queda en mans do xogador escoller a onde apuntar, en 360º.
52. Shinobi (1988) (1 xogador)
Un dos mellores xogos de acción ninja e competencia directa de Ninja Gaiden. Estamos ante unha gran adaptación da recreativa orixinal na que debemos avanzar por fases eliminando terroristas e rescatando reféns para acceder a niveis de bonificación. Tampouco faltan os clásicos xefes finais de cada zona.
51. Bonanza Bros (1991) (1 xogador)
De novo outra adaptación dunha recreativa famosa; nesta ocasión debemos manexar un dos dous ladróns para cometer roubos en diversas fases, que consisten en alcanzar diversos obxectos de valor evitando os diversos tipos de gardas que intentan capturarnos ou dar a alarma.
50. The Lucky Dime Caper Starring Donald Duck (1991) (1 xogador)
Coa escusa de salvar os seus sobriños, manexamos a Donald nun colorido e divertido xogo de plataformas, bastante sinxelo no seu desenvolvemento, o que, sen ser algo malo, deixa certo sabor agridoce ao pensar que, cando saíu, xa había xogos como Alex Kidd ou Castle of Illusion.
49. Line of Fire (1991) (1 xogador)
Un xogo de disparos sinxelo e ben levado a bordo de varios vehículos; os controis son fáciles: cun botón dispáranse mísiles e co outro unha metralladora. Os mísiles teñen unha guía limitada, xa que se poden mover coa cruceta despois de disparar. Nas fases pódense atopar botiquíns que aumentan a saúde e munición para o noso lanzamísiles. Cada nivel ten un xefe intermedio e un xefe final.
48. Sensible Soccer: European Champions (1988) (2 xogadores)
Simulador de fútbol cuxa fórmula non envelleceu e que aínda hoxe se goza moito e resulta dinámico. O xogo non entra polos ollos, cuns gráficos básicos e simples, pero iso permítelle mover todo cunha fluidez que lles dá gran emoción aos partidos; tamén conta cun control moi bo, simple e preciso. Por último, ten un montón de equipos reais, aínda que sen licenzas, así como modos de liga, copa e amigable.
47. Sonic Chaos (1993) (1 xogador)
A terceira entrega das plataformas de Sonic para Master System trouxo consigo moitas novidades, como a posibilidade de xogar con Tails e o seu poder de voar, ou un apartado gráfico superior ao das anteriores entregas desta consola; en cambio, o xogo ás veces ralentízase e a súa dificultade é bastante baixa.
46. Cloud Master (1989) (1 xogador)
Nova achega aos shooters de scroll horizontal, nesta ocasión protagonizado por Mike, que, montado na súa nube voadora, debe derrotar multitude de inimigos coas súas bólas de lume. Ten uns sprites correctos, unha dificultade tirando a alta, e as fases caracterízanse por ter xefes pequenos e grandes.
45. Spiderman (1991) (1 xogador)
Spiderman debe desactivar unha bomba en Nova York; para iso vai ás partes máis perigosas da cidade para capturar os supervilóns que teñen as chaves que a desactivan. O xogador ten 24 horas, pero entre niveis, para recuperar vida, pódese escoller descansar, e as horas de descanso réstanse do tempo. Ademais, Peter Parker precisa diñeiro para mercar materiais para facer teas de araña; para iso debe sacarse fotografías como Spiderman mentres loita contra os xefes para vendelas. A xogabilidade está recreada de xeito xenial, con todos os movementos do personaxe: rubir por fachadas, disparar teas de araña, colgarse dunha tea etc.
44. Lemmings 2 – The Tribes (Cancelado) (1 xogador)
Esta secuela ten moitos cambios con respecto ao seu predecesor que axudan a que sexa unha experiencia máis fluída e divertida. Agora os lemmings non morren por fogo amigo, poden caer desde máis altura sen morrer, hai unha opción para que o tempo vaia máis rápido etc. Ademais das habilidades do orixinal, engadíronse ducias de habilidades novas, aínda que en cada nivel só hai oito. Esta versión diferénciase sobre todo en que a cantidade de lemmings que se usan é de oito, fronte aos corenta de Megadrive ou os sesenta dos ordenadores.
43. Dr. Robotnik’s Mean Bean Machine (1994) (2 xogadores)
Clon do famoso Puyo-Puyo e a mellor achega da consola ao estilo, pero ambientado no mundo de Sonic, xa que os nosos rivais son inimigos coñecidos do ourizo. É un xogo recomendado para calquera amante dos quebracabezas.
42. The New Zealand Story (1992) (1 xogador)
A adaptación á Master System é graficamente moi superior á de NES, pero ten peor control, máis impreciso. Tamén ten unha dificultade máis elevada, xa que non conta con continuacións. Pero segue sendo un bo xogo de plataformas e shooter dentro deste catálogo.
41. Chuck Rock II: Son of Chuck (1993) (1 xogador)
A primeira entrega foi bastante nefasta en Master System, así que, cando probei esta secuela, sorprendeume. Debemos rescatar a Chuck controlando o seu fillo, un bebé troglodita, por diversas fases nas que predominan as plataformas e a acción, e destaca un gran apartado gráfico e a variedade de situacións e inimigos.
40. Rescue Mission (1988) (1 xogador)
O mellor título para pistola de luz da xeración. É un xogo de ritmo rápido no que xogamos como apoio aéreo dos médicos do exército, que avanzan lentamente nunha vagoneta para rescatar soldados feridos en combate. Ao chegar a un ferido, hai que protexer o médico mentres o cura antes de seguir avanzando; para iso o xogador usa a pistola de luz para eliminar soldados inimigos e obstáculos nas vías da vagoneta.
39. Samgukji 3 (1994) (2 xogadores)
Outro xogo sen licenza que se lanzou para o mercado coreano, adaptación de Sango Fighter para ordenadores. É un título de loita un contra un de moita calidade e dos mellores que apareceron nunha máquina de 8 bits. As súas mecánicas son herdeiras da pauta marcada por Street Fighter: hai que facer combos para realizar ataques especiais cos que baleirar a barra de vida do rival e derrotar todos os personaxes. Ten unha gran fluidez e calidade gráfica, aínda que bastantes escintileos.
38. Asterix and the Secret Mission (1993) (1 xogador)
O segundo xogo dos galos chegou á Master System como unha boa continuación do amosado na primeira parte: plataformas cunha curva de dificultade ben equilibrada e a posibilidade de escoller entre xogar con Obelix ou con Asterix, cada un coas súas propias habilidades.
37. Battle Outrun (1989) (1 xogador)
Título de persecucións inspirado en Chase H.Q. no que hai que capturar oito dos xefes mafiosos dos EUA. Primeiro hai que conducir por unha estrada a toda velocidade esquivando coches e obstáculos para alcanzar o criminal antes de que se esgote o tempo; entón empeza unha batalla contrarreloxo na que debemos chocar contra o seu coche para danalo. Polo camiño atopamos camións aos que subir para mercar melloras.
36. Alex Kidd in Shinobi World (1990) (1 xogador)
A daquela mascota de SEGA protagonizou unha homenaxe máis infantil ao xogo Shinobi. Combina ben elementos de plataformas con acción ninja e ten unha variedade de movementos, ataques e múltiples chiscadelas ao xogo orixinal que o converten nun xogo moi divertido.
35. Submarine Attack (1990) (1 xogador)
Esta consola tivo varios shooters de gran calidade e este é un deles, ademais non tan coñecido. Manexamos un submarino militar coa misión de atopar a criatura que está a causar desaparicións en alto mar. Para iso, o control é como noutros shooters e debemos derrotar montóns de inimigos ata chegar aos xefes finais. Todo iso cun coidado aspecto artístico que plasma de forma acertada as profundidades mariñas.
34. Ys: The Vanished Omens (1988) (1 xogador)
A franquía Ys perdurou ata os nosos días con multitude de entregas. A Master System recibiu a primeira: é un xogo que non deixa indiferente a ninguén polo seu sistema de combate, que se manexa só coa cruceta, é dicir, podemos combater cunha soa man.
33. Quest for the Shaven Yak Starring Ren Hoek & Stimpy (1993) (1 xogador)
Xogo de plataformas protagonizado polos personaxes da serie animada e bastante descoñecido, malia ser un dos mellores xogos de plataformas do catálogo. Graficamente destaca por uns sprites coloridos con montóns de animacións de calidade e por representar bastante ben o estilo da licenza. En canto á xogabilidade, é un xogo de plataformas fluído no que o xogador escolle se xogar como Ren ou como Stimpy ao comezo de cada nivel; cada personaxe ten unha habilidade única que o fai máis axeitado para determinados niveis. Por suposto, non faltan xefes aos que derrotar.
32. Road Rash (1994) (1 xogador)
Simulador de carreiras de motos cun ton agresivo pola posibilidade de agredir os adversarios e con cambios de rasante na estrada ben implementados. Trátase dunha conversión de Megadrive, pero sobresae entre os xogos de carreiras de 8 bits.
31. Power Strike a.k.a Aleste (1988) (1 xogador)
Shoot'em up vertical no que temos que derrotar multitude de inimigos ata o final do percorrido, onde nos enfrontamos ao clásico xefe. Todo iso co típico sistema de armamento e melloras do xénero. Destaca por unha acción frenética en pantalla e unha dificultade alta.
30. Golvellius: Valley of Doom (1988) (1 xogador)
Outro clon de Zelda, pero cun mapa moito máis extenso e variedade de niveis, así como un mellor apartado técnico. En cambio, peca de niveis que acaban volvéndose repetitivos, e a ausencia dun sistema de gardado ou de contrasinais convérteo nun xogo complicado de rematar se non se xoga nun emulador.
29. James Pond 2 – Codename RoboCod (1991) (1 xogador)
Este xogo de plataformas é sen dúbida unha excelente adaptación da versión aparecida en Megadrive e un dos mellores da terceira xeración. A mecánica principal consiste en desactivar todas as bombas con forma de pingüín que están repartidas polos distintos niveis do xogo. Como en moitos xogos de plataformas, pódese matar os inimigos saltando sobre eles ou usando algúns vehículos, como unha bañeira, entre outros. Tamén hai loitas contra xefes de nivel. É moi rechamante polos seus gráficos ben detallados e coloridos e polo scroll en todas as direccións, cunha gran fluidez e control.
28. Master of Combat (1993) (2 xogadores)
Elaborado xogo de loita un contra un no que debemos enfrontarnos a catro rivais para poder combater contra o xefe final. O sistema de combate está traballado, responde perfectamente e permite gozar da súa xogabilidade. O seu maior problema é o limitado plantel de catro loitadores.
27. Hang-On (1985) (1 xogador)
Meritoria adaptación da recreativa orixinal de carreiras de motos que, para ser dos primeiros xogos de Master System, alcanza unha alta calidade gráfica, pero que, por desgraza, prescinde de calquera tipo de música. Incorpora un sistema de cambio de marchas que o orixinal non ten e, ademais, ten unha dificultade relativamente baixa.
26. Power Strike II (1993) (1 xogador)
Un dos shooters verticais imprescindibles aínda hoxe, que destaca por un gran apartado técnico, multitude de potenciadores e unha acción de ritmo rápido e frenético que supera con fartura a súa primeira entrega.
25. Aladdin (1994) (1 xogador)
A adaptación da película á Master System fíxose esperar, pero é un dos maiores fitos técnicos da máquina, que tanto no gráfico como no son se achegaba á calidade dos 16 bits. O xogo gózase moito e recrea perfectamente diálogos e escenas da película; ten unha xogabilidade suave e só se lle pode criticar a súa curta duración e a súa dificultade moi baixa.
24. Zillion (1987) (1 xogador)
Un xogo que lembra moito a Metroid, porque temos que entrar e explorar unha base cun mapa bastante grande no que abundan a acción, as plataformas e diversas barreiras que debemos abrir para poder avanzar. Co engadido de que podemos manexar outros personaxes a medida que os rescatamos.
23. Wonder Boy in Monster Land (1988) (1 xogador)
Tras empezar como un xogo de plataformas arcade, esta saga continuou en forma de rol de acción. O cambio pode parecer sorprendente, pero o certo é que foi ben recibido e é un dos mellores xogos do xénero que atopei para esta consola.
22. Sagaia (1992) (1 xogador)
Para moitos, o mellor matamarcianos da consola: Sagaia exprime bastante o hardware e é un dos exemplos máis mencionados polo uso do efecto parallax. Ten unha dificultade aceptable e conta cun sistema de potenciadores que nos obriga a eliminar hordas completas de inimigos para conseguilos.
21. Ghouls’n Ghosts (1989) (1 xogador)
Esta adaptación do clásico de Capcom sobresae sobre outras versións maiores por ter unha dificultade mellor calibrada. Segue sendo moi difícil, pero non inxusto como a versión de Megadrive. As súas fases e inimigos redeseñáronse, o que a converte nunha entrega orixinal e distinta que hai que ter en conta.
20. Tecmo World Cup ’93 (1993) (2 xogadores)
Para min, o máximo representante do deporte rei no catálogo. Os sprites dos futbolistas son grandes e con boas animacións, e os controis están ben implementados e funcionan de marabilla malia a limitación dos dous botóns. Como sempre nestes casos, estamos ante un xogo que gaña moito se se xoga con amigos.
19. Sonic The Hedgehog 2 (1992) (1 xogador)
A segunda entrega do ourizo para Master System non é tan sorprendente graficamente coma a primeira, pero, para min, ten mellores fases de plataformas, mellor dificultade e unha duración maior. Tiña claro que ambos os xogos foron mellores que Sonic Chaos, pero entre eles tiven serias dúbidas sobre cal escoller como mellor xogo.
18. Streets of Rage (1993) (1 xogador)
Versión menor do clásico eu contra o barrio de Megadrive que, malia iso, luce francamente ben. Permite escoller entre os tres personaxes do orixinal, cada un co seu estilo de combate e todos cun control igual de sinxelo que o orixinal. Tamén saíu a segunda parte para Master System, pero o resultado é bastante malo.
17. Dynamite Headdy (1995) (1 xogador)
Xogo de plataformas levado desde Megadrive no que manexamos o monicreque Headdy, que ataca os inimigos lanzando a cabeza, que se pode transformar collendo diversos potenciadores para obter así mellores ataques e poderes.
16. R-Type (1988) (1 xogador)
É discutible cal é o mellor matamarcianos da consola, pero R-Type foi unha recreativa impresionante na súa época e recibir a súa adaptación, cando a NES non a tivo, tivo que ser bastante sonado no seu ano. O seu primeiro xefe é un dos clásicos máis lembrados da historia dos videoxogos.
15. Enduro Racer (1987) (1 xogador)
Puxen antes no top outros xogos de carreiras tecnicamente moito mellores ca este, pero Enduro Racer supéraos a todos en diversión. Cunha perspectiva aérea debemos manexar a nosa moto evitando obstáculos, adiantando o máximo de rivais posible e chegando á meta antes de que se esgote o tempo.
14. Asterix (1991) (1 xogador)
Un dos mellores xogos de plataformas dos 8 bits, exclusivo de Europa e, para min, moito mellor ca as súas dúas secuelas por ser o máis orixinal. Permítenos escoller que personaxe usar en cada nivel: con Obelix podemos romper a puñadas moitos bloques para poder avanzar e con Asterix podemos lanzar diversas pocións que nos facilitan o camiño. O seu único fallo é que é bastante longo e o cartucho orixinal non incorpora ningún sistema de gardado.
13. Olympic Gold (1992) (2 xogadores)
Marabillosa adaptación de sete modalidades olímpicas, cuns sprites grandes e ben definidos e uns controis que funcionan á perfección e logran transmitir o mellor posible a dificultade de cada proba. O xogo permite competir por quendas ata catro xogadores, e así é como mellor se goza.
12. Fantasy Zone II: Tears of Opa-Opa (1987) (1 xogador)
O shoot'em up emblema da Master System, cun apartado gráfico colorista e unha boa banda sonora. A xogabilidade nesta entrega renóvase cun sistema que permite cambiar entre diversas zonas, ademais das clásicas tendas e personaxes da saga.
11. Castle of Illusion Starring Mickey Mouse (1990) (1 xogador)
Xogo de plataformas de ambientación fantástica moi coñecido entre os xogadores. Cuns bos gráficos e unhas fases variadas, aínda que escasas, xa que se limitan a sete, pero con orixinais combates contra xefes finais e unha música aceptable.
10. Vampire: Master of Darkness (1992) (1 xogador)
Plataformas e acción con desprazamento lateral cuxa proposta é claramente un bo clon de Castlevania. Está composto por cinco niveis e pode parecer curto, pero a súa dificultade ascendente fai que remate tendo unha duración aceptable.
9. Jang Pung 3 (1994) (2 xogadores)
Para min, o mellor xogo de loita de toda a xeración dos 8 bits. É un xogo pirata que só saíu en Corea e que está claramente inspirado en Street Fighter II, pero que logra diferenciarse. Ten un control, uns gráficos e unha fluidez de combate incribles que fan dubidar de que realmente esteamos a xogar nesta consola.
8. Ninja Gaiden (1992) (1 xogador)
Esta aventura de Ryu Hayabusa pasou máis desapercibida, pero é un dos imprescindibles do catálogo. Nesta ocasión o noso ninja, ademais de usar a súa espada, pode rebotar nas paredes para escalar e usar un repertorio de armas e poderes que lle permiten avanzar polos niveis e derrotar os inimigos finais. Persoalmente gústame máis que as entregas de NES porque a súa dificultade é máis accesible.
7. Battletoads in Battlemaniacs (1996) (2 xogadores)
Exclusivo do territorio brasileiro e un dos mellores beat'em ups da xeración dos 8 bits. Trátase dunha adaptación da versión aparecida para Super Nintendo; malia iso, atesoura unha gran calidade, cuns controis precisos e variadas animacións para os ataques dos personaxes. Ademais, alterna as clásicas fases de motos de dificultade extrema que debemos memorizar para logralas superar.
6. Sonic The Hedgehog (1991) (1 xogador)
O éxito colleitado en Megadrive pola nova mascota de SEGA propiciou a súa aparición no seu sistema de 8 bits con varias entregas. Esta primeira parte non chega a transmitir a velocidade do orixinal, pero consegue diferenciarse apostando por unhas boas plataformas, cunha boa velocidade de scroll e apenas ralentizacións. O xogo foi ben recibido e só se lle pode criticar a súa curta duración.
5. Wonder Boy III: The Dragon’s Trap (1989) (1 xogador)
Un metroidvania con personalidade propia e un dos mellores xogos da consola. Un xogo inmenso, con gráficos bonitos, unha banda sonora para o recordo, variedade de fases para explorar libremente e un sistema de mellora do personaxe baseado en adquirir novas habilidades tras derrotar os xefes de cada zona. En definitiva, un imprescindible do catálogo.
4. Golden Axe Warrior (1991) (1 xogador)
É un clon do Zelda orixinal de NES, pero non hai que velo como unha copia burda, senón como unha gran mellora del, con personalidade propia. O xogo narra unha historia de vinganza familiar e conta cun apartado colorido e detallista, xunto cunha boa música, que o converten nun dos mellores xogos da Master System. Como defecto, hai que mencionar unha dificultade que pode desesperar.
3. Phantasy Star (1987) (1 xogador)
Rol xaponés que une mecánicas clásicas, como o combate por quendas ou o sistema de niveis por experiencia, con novidades para a época, como viaxar a varios planetas, usar vehículos ou explorar masmorras en primeira persoa. Pero, o máis importante, unha historia complexa para o seu ano que xustifica todas as horas necesarias para completalo.
2. Alex Kidd in Miracle World (1986) (1 xogador)
Parece incrible que un dos xogos iniciais do sistema alcanzase unhas cotas de calidade tan altas. Alex Kidd combina perfectamente plataformas de calidade, fases nas que manexamos vehículos, combates de pedra, papel ou tesoira e multitude de quebracabezas, trampas e obxectos. Todo cun apartado técnico sobresaínte.
1. Land of Illusion Starring Mickey Mouse (1992) (1 xogador)
Moi superior ao anterior Castle of Illusion, pero non tan coñecido. Este xogo de plataformas de ambientación fantástica mellora en todo o anterior: gráficos máis detallados, maior número e variedade de fases, unha mellor historia con narración, un mapa que nos permite volver visitar niveis anteriores, novas habilidades que debemos usar para poder avanzar e un gran apartado sonoro. Non sei se será o mellor xogo de Master System, pero creo que si é o seu mellor xogo de plataformas.